Αρχείο κατηγορίας Τα δικά μου

Παρακολουθήσαμε χθες στο Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο στο Μαρούσι, μια εξαιρετική Συνέλευση Περιοχής μ’ αυτό το θέμα: “Φίλοι της Ειρήνης”. Και μάθαμε πόσο σπουδαίο είναι, να συνεχίσουμε να ψάχνουμε γι’ αυτούς, παντού. Υπάρχει κάποιος που μπορεί να μας βοηθήσει σ’ αυτό; Βεβαίως! Ο Άρχοντας Ειρήνης…

Ένα πρώτο μεγάλο καλό είναι ότι οι φίλοι της ειρήνης δεν μαθαίνουν πια τον πόλεμο. Κι επίσης, δεν νοιώθουν μόνοι. Βοηθούν ο ένας τον άλλον! Πώς μπορούν να το κάνουν αυτό; Με το να ανοίγουν διάπλατα την καρδιά τους, με το να βοηθούν τους νέους να αξιοποιούν τις δυνατότητες τους και με το να τιμούν του ηλικιωμένους.

Το πιο σημαντικό όμως είναι πως με γραφικές παραθέσεις από την Αγία Γραφή, μάθαμε πως μπορούν οι φίλοι της ειρήνης να νικούν το κακό με το καλό. Ακούγεται ουτοπικό στην εποχή μας; Σας διαβεβαιώνουμε ότι μπορεί να λειτουργήσει. Μας το υπόσχεται Εκείνος που είναι σε θέση να κρατά τις υποσχέσεις του!

Γεμάτοι από ευγνωμοσύνη στον μεγάλο Εκπαιδευτή μας, επιστρέψαμε το απόγευμα σπίτια μας, κουρασμένοι σωματικά, αλλά με χαρούμενη καρδιά και πλούσιοι από εμπειρίες που αποκομίσαμε από αυτή την όμορφη περίσταση. Ξαναθυμηθήκαμε πόσο όμορφα είναι να βρίσκεσαι κοντά σε αδελφούς, με φυσική παρουσία… Κάτι που είχαμε στερηθεί, στον καιρό της πανδημίας…

Η σωστή εκδοχή του δώρου… Οι γυναίκες που παρατηρούν λεπτομέρειες βλέπουν και προσέχουν πράγματα στη φωτογραφία που δημοσιεύσαμε χθες. Και τότε παρεμβαίνουν για να αποκαταστήσουν την αλήθεια στα πράγματα. Έτσι και η Σούλα, τοποθέτησε τα λουλούδια στη θέση τους, για να σας δείξουμε ολοκληρωμένα, το δώρο των φίλων μας. Πάνω λοιπόν η ολοκληρωμένη φωτογραφία. Κάτω η ελλιπής.

Και να λοιπόν που φτάσαμε στην όγδοη επέτειο του γάμου μας με τη Σούλα! Η ζωή προχωρεί με τα πάνω της και τα κάτω της. Αλλά, απολογιστικά, είναι όμορφη, καθώς, μαζί δημιουργούμε πράγματα σε καθημερινή βάση, ενώ συμμετέχουμε μαζί σε κοινά πράγματα.

Βλέποντας λίγο πίσω, εκτιμώ ότι δημιουργήσαμε εκείνες τις προϋποθέσεις, για να είμαστε καλά. Δεν αφήνουμε τα πράγματα στην τύχη τους και δεν λειτουργούμε με μια μοιρολατρική διάθεση, αλλά δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για το καλύτερο που μας αξίζει.

Και είναι εντυπωσιακό πως, ενώ ως συνταξιούχοι πια, θεωρητικά, θα έπρεπε να ψάχναμε να βρούμε τρόπους για να περνά ευχάριστα ο καιρός, εμείς προσπαθούμε να βρούμε χρόνο για λίγη προσωπική ανάπαυση και ξεκούραση που όλοι έχουμε ανάγκη, όταν βρισκόμαστε σε συνεχή κίνηση και δράση.

Σχεδιάζουμε και υλοποιούμε δράσεις, ανοίγουμε το παράθυρο στο κοντινό μέλλον και λαχταρούμε την ώρα που θα έρθουν τα παιδιά της Σούλας, το φετινό καλοκαίρι, κοντά μας.

Ιούνιο, θα είναι εδώ η Έστερ, ο Στηβ και οι δύο κόρες τους. Και τον Αύγουστο, ο Κώστας και η Άννυ. Το μεσοδιάστημα, θα προσπαθήσουμε να πάμε κι εμείς κάπου για λίγη ξεκούραση.

Και περιμένοντας τους, σχεδιάζουμε και υλοποιούμε πράγματα. Μετά την κουζίνα, σχεδιάζουμε να αλλάξουμε και το μπάνιο. Θέλουμε να το προσαρμόσουμε στις καθημερινές τωρινές αλλά και τις λίγο πιο μακρινές ανάγκες μας. Ελπίζουμε οι εμπλεκόμενοι άνθρωποι, οι μαστόροι, να μας βοηθήσουμε να το κάνουμε αυτό με τον καλύτερο τρόπο.

Εκεί που στοχεύουμε, είναι η ποιότητα της ζωή μας. Το χρειαζόμαστε. Το έχουμε ανάγκη από τη  μια κι από την άλλη μας αξίζει, επειδή έχουμε εργαστεί πολύ και συνεχίζουμε να το κάνουμε, όπου χρειάζεται. Δεν παροπλίζουμε τον εαυτό μας, δεν τον βάζουμε στο περιθώριο.

Δεν μας αξίζει κάτι τέτοιο. Μερικά πράγματα τα έχουμε ξεκαθαρίσει μέσα μας. Δεν αφήνουμε να «σέρνεται», ότι μπορεί να γίνει σήμερα. Αυτό βοηθάει πολύ. Το έχουμε δει πως λειτουργεί στην πράξη.

Συνεχίζουμε να είμαστε κοντά, ο ένας στον άλλον. Η ζωή είναι εδώ και μας περιμένει στη γωνία, με υπομονή, ώσπου να ξεκαθαρίσουμε τις εκκρεμότητες μας…

Το έχουμε συνειδητοποιήσει ότι μεγαλώνουμε πια, αν και η καρδιά μας, επειδή είμαστε δημιουργημένοι διαφορετικά, «πεταρίζει» και ζητάει πράγματα. Και μπορούμε να βλέπουμε ρεαλιστικά τα πράγματα, όπως είναι και όχι, όπως θα θέλαμε να είναι.

Οκτώ χρόνια μαζί, έχουμε κάνει πολλά. Και για όσο μας επιτρέψει η ζωή, να είμαστε μαζί, θέλουμε να έχουμε και επιδιώκουμε το καλύτερο. Αυτό είναι το σκεπτικό μας και μ’ αυτό κινούμαστε στην καθημερινότητα μας.

Οκτώ χρόνια μαζί, δείχνουμε να αντέχουμε και είμαστε χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι, την κάθε καινούρια μέρα που ξημερώνει. Μπορούμε να είμαστε ακόμα καλύτερα; Προφανώς! Πάντα θα υπάρχουν περιθώρια για βελτίωση.

Και πάντα θα μαθαίνουμε από τα λάθη μας και θα προσπαθούμε να διορθωνόμαστε. Και θα γινόμαστε καλύτεροι. Εμείς το παλεύουμε αυτό, σε καθημερινή βάση και κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε σ’ αυτόν τον τομέα.

Χαιρόμαστε να μοιραζόμαστε μαζί σας πράγματα. Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ έχει βοηθήσει πολύ σ’ αυτό. Από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του, μ’ αυτή τη λογική λειτούργησε και 20 χρόνια μετά, έκανε μερικά πράγματα, ακόμα πιο καθαρά για μας.

Το ωραίο είναι ότι εξελίσσεται μαζί μας. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτό. Αυτό που ξέρω και βλέπω στην πράξη, είναι ότι οι αντοχές μας, καθώς μεγαλώνουμε, μπορεί να λιγοστεύουν, αλλά η έκφραση μέσα από το γράψιμο ως ανάγκη, είναι πολύ δυνατή για μένα.

Κι αυτό μ’ αρέσει, οπότε το επιδιώκω ως ξεκούραση και χαλάρωση και όχι ως ένα επιπλέον άγχος και ευθύνη.

Θα ήθελα του χρόνου, στην ένατη επέτειο του γάμου μας, να είναι ακόμα καλύτερα τα πράγματα. Και θα το παλέψουμε μαζί, σ’ αυτή την κατεύθυνση. Στο χέρι μας είναι. Είναι το μόνο που έχουμε κατανοήσει καλά. Μόνο την υγεία μας να έχουμε… Όλα τα άλλα, μπορούμε να τα κάνουμε και να νοιώθουμε καλά σ’ αυτή τη σχέση…

Χθες βράδυ ήταν για μας μια πολλαπλά όμορφη μέρα κι ευχαριστούμε όσους την έκαναν ακόμα ομορφότερη καθώς μας σκέφτηκαν και μας φρόντισαν με πολύ αγάπη. Οι όμορφες εκπλήξεις αποτελούν ένα υπέροχο κομμάτι της ζωή μας. Ανάμνηση του θανάτου του Ιησού Χριστού χθες, ζωοσωτήρια.

Και όπως συνηθίζουμε μετά την τελετή της Ανάμνησης, πήγαμε με μια παρέα φίλων στην ταβέρνα “Το αυγό του Κόκορα” στο Μεταξουργείο. Κάναμε την παρέα μας, κουβεντιάσαμε, γελάσαμε ώσπου άρχισαν να ξεδιπλώνονται οι εκπλήξεις, όπως ακριβώς τις είχαν σχεδιάσει. Την αρχή έβγαλαν αυτή την τούρτα.

Ήταν για μας! Για μένα και τη Σούλα που γιορτάζαμε την 8η επέτειο του γάμου μας… Εμείς βέβαια δεν είχαμε στο νου μας να κάνουμε κάτι παρέα με τους φίλους μας. Κάναμε κάτι το μεσημέρι της ίδιας μέρα στην Κηφισιά καθώς βρεθήκαμε εκεί για δουλειά. Αλλά, άλλες οι βουλές οι δικές και άλλες των φίλων μας!

Εκείνοι, λοιπόν, είχαν άλλα σχέδια για μας. Μετά την τούρτα, έβγαλαν αυτό το πακέτο που καθώς το ανοίξαμε συναντήσαμε αυτή την εικόνα. Ένα δώρο μέσα στο δώρο! Μια δική τους κατασκευή με πολύ φαντασία και με νόημα δίνοντας στον καθέναν από τους δυο μας ιδιαίτερα πράγματα.

Δείτε μια άλλη ομορφιά τους! Ειδικοί χώροι για τις ευχές… Προσωπικά μηνύματα με πολύ αγάπη, για ότι πιο όμορφο θέσπισε ο Ιεχωβά Θεός, τον γάμο. Θα επανέλθουμε γιατί είναι αδύνατον τα συναισθήματα να καταγραφούν σε μερικές αράδες. Έτσι κι αλλιώς το κομμάτι γράφτηκε το πρωί της Τετάρτης, ύστερα από ένα σχετικό ξενύχτι που άξιζε πέρα για πέρα!

Είναι η κορυφαία στιγμή της Χριστιανοσύνης! Τηρούμε την ανάμνηση του θανάτου του Ιησού Χριστού όπως το ζήτησε ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, την τελευταία νύχτα της επίγειας ζωής του. Πολλοί, κατ’ όνομα Χριστιανοί, δεν γνωρίζουν τίποτα, σχετικά με αυτό. Λογικό. Ποιος να τους πει από εκείνους που ηγούνται στην πίστη τους. Μήπως ξέρουν και οι ίδιοι;

Εμείς θα γιορτάσουμε σ’ αυτό το κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας. Εκεί ήμασταν και πέρσι. Θέλουμε να θυμόμαστε το θάνατο του. Χάρη σ’ αυτόν συμφιλιωθήκαμε με τον Θεό που ήμασταν σε έχθρα, ύστερα από την ανυπακοή των πρώτων γονιών μας Αδάμ και Εύα. Κι όμως, τώρα μπορούμε να πλησιάζουμε τον αληθινό Θεό, με προσευχή και να ελπίζουμε σε ένα πολύ καλύτερο μέλλον.

Φυσικά, μπορείτε να έχετε τις απόψεις σας. Δικαίωμα σας. Ο Θεός, μας έπλασε δίνοντας μας αυτό το δώρο της προσωπικής επιλογής, μόνο που πρέπει να το χρησιμοποιούμε με διάκριση και προς όφελος μας. Και πριν απ’ όλα να μάθουμε, διαβάζοντας μέσα από τον Λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή τι σημαίνουν όλα αυτά για μας, αλλά και για το θείο σκοπό του Θεού για τη γη και τους ανθρώπους. Σε ότι αφορά την ομιλία αυτή έγινε το περασμένο Σάββατο.

Το φευγιό του φίλου μας Άρη Σδρόλια ή όπως του άρεσε να τον λένε, Αριστομένη, μας συγκλόνισε όλους. Επειδή έγινε με έναν τρόπο που δεν του άξιζε και επειδή είχε μια όμορφη σχέση στην καρδιά μας, καθώς είχαμε επιλέξει να κάνουμε παρέα με τον ίδιο και με τη σύζυγο του, Χάρις. Δείτε ΕΔΩ κάτι από το αρχείο μας που αφορά το χωριό που γεννήθηκε και μεγάλωσε, τα Κανάλια Καρδίτσας. Η φωτογραφία εδώ είναι από την ημέρα του γάμου του με τη Χάρις.

Συχνά βγαίναμε μαζί. Εδώ από μια έξοδο μας με τα παιδιά μας Κώστα και Άννη στην Κηφισιά. Η ιδέα του για ψαροταβέρνα εκεί, ήταν εξαιρετική και τα παιδιά ευχαριστήθηκαν πολύ από την παρέα που κάναμε, ΕΔΩ κι ΕΔΩ, μπορείτε να δείτε μια ανάρτηση από το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ που κάναμε τότε… Η απουσία του, είναι ήδη πολύ αισθητή σε όλους μας.

Κι αυτή η φωτογραφία είναι από μια βόλτα που κάναμε μαζί για περπάτημα. Είναι από το Καβούρι Βουλιαγμένης, όπου είχαμε πάει πριν από πέντε χρόνια. Έχουν καθίσει με τη Χάρις σε ένα παγκάκι να ξεκουραστούν. Ανάλογες φωτογραφίες από τις βόλτες μας μπορείτε να δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Όντως, θα μας λείψει πολύ… Προσδοκούμε όμως να τον ξαναδούμε στον παράδεισο. Κι αυτό είναι κάτι πολύ σοβαρό.

Περάσαμε μαζί πολλές επετείους από το γάμο τους. Εδώ ένα στιγμιότυπο από το «Βολιώτικο Τσιπουράδικο» στου Ψυρρή. Θυμάμαι περάσαμε υπέροχα. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ μερικές επετείους τους. Ακόμα και στη διάρκεια της πανδημίας δεν χάσαμε αυτή την ευκαιρία. Πιο λιτά και με προφύλαξη το κάναμε με κλειστή παρέα φίλων. Αυτές οι όμορφες αναμνήσεις μας κρατούν στη ζωή. Και το γεγονός ότι είμαστε κοντά στη Χάρις, για να περάσει αυτή τη δύσκολη στιγμή.

Λένε ότι η απόσταση κάπως ηρεμεί τα πράγματα. Δεν είναι αλήθεια. Μερικές φορές είναι σα να είναι δίπλα σου και ας είναι ο άνθρωπος σου στην άλλη πλευρά του πλανήτη. Μας το θύμισε ο θάνατος της Λίτσας, από τη Θεσσαλονίκη που ζούσε στο Βανκούβερ του Καναδά, της συμπεθέρας μας, τη βδομάδα που πέρασε. Αν και τον περιμέναμε, έμοιαζε τόσο ξαφνικός!

Προσωπικά, τη Λίτσα δεν την είχα ζήσει πολύ. Αν και ήταν στο γάμο μας, όπως και στη φιλοξενία που μας έκανε ο Κώστας με την Άννυ, τότε, τη Λίτσα την έχω στο μυαλό μου σαν έναν πρόσχαρο άνθρωπο, όπως είναι συνήθως οι Θεσσαλονικείς, από όπου η καταγωγή της. Εδώ με το σύζυγο της Χρήστο Κουτάκη. Μαζί έζησαν κι έκαναν δυο κορίτσια. Την Άννη και τη Άντζη.

Νάτη εδώ με τις κόρες της. Αριστερά η Άτζη, δεξιά η Άννη… Την πρώτη δεν την έχω γνωρίσει πολύ, αν και την παρακολουθώ στο διαδίκτυο. Με την Άννη, όμως, έχουμε μοιραστεί πολλά πράγματα μιας και είναι η γυναίκα του Κώστα, του γιου της Σούλας. Έχουν έρθει καλοκαίρια εδώ κι έχουμε μοιραστεί στιγμές. Και δημιούργησε τις προϋποθέσεις να είναι ακόμα περισσότερο κοντά μας.

Μέσα από τα δικά της μάτια ζήσαμε όλες αυτές τις δυσκολίες που πέρασε η μητέρα της. Μιλούσε καθημερινά στη Σούλα. Ήταν η βαλβίδα αποσυμπίεσης από όλη αυτή τη δοκιμασία. Και συνεχίζει να βρίσκει απάγκιο κοντά μας. Την αγαπούμε και της συμπαραστεκόμαστε, όπως και σε όλη την οικογένεια. Η σκέψη μας είναι κοντά τους!

Το να έχω πρόβλημα με τη Vespa, είναι σα να έχω πρόβλημα με ένα μέλος του σώματος μου. Ύστερα από 19 χρόνια έχει γίνει κομμάτι του εαυτό μου και σύντροφος στις δουλειές που έχω να κάνω. Μοιραζόμαστε τόσα πράγματα, καθημερινά, αν και μερικές φορές το νιώθω πως θα μου έκανε περισσότερο καλό να περπατούσα πιο πολύ.

Αλλά η αλήθεια είναι ότι μικραίνει πολύ τις αποστάσεις. Και ξέρεις πως είναι εκεί παρούσα κάθε φορά που χρειάζεσαι να μετακινηθείς μέσα στην πόλη, είτε μόνος σου, είτε με παρέα. Αλλά όπως κι εμείς, έτσι και τα μηχανήματα, καμιά φορά τα πιάνουν τα… γλυκά τους. Τις τελευταίες μέρες παρουσίασε ένα πρόβλημα με τη μίζα. Αλλά το συνεργείο του Λευτέρη Θεοδωράκη στη Λένορμαν, έλυσε το πρόβλημα.

Να είναι καλά τα παιδιά. Τους γνωρίζω, ιδιαίτερα το Λευτέρη από την εποχή που είχε το συνεργείο στη Μεγάλου Αλεξάνδρου, στο Μεταξουργείο. Εκεί πήγα τη δεκαετία του 80 την πρώτη 50άρα Vespa μου. Και από εκεί, πριν από 19 χρόνια αγόρασα κι αυτή την μηχανή. Ένα σκούτερ πόλης που με έχει βοηθήσει όσο τίποτα άλλο στις μετακινήσεις μου.