Το Περιστέρι, η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας, είναι ένας τόπος που πολλοί από εμάς «χωρίζαμε» νοητά με τον Κηφισό για χρόνια. Ήταν «εκεί, απέναντι», ένας δήμος-γίγαντας που τον γνωρίζαμε κυρίως από τις ειδήσεις ή ως πέρασμα. Τα τελευταία χρόνια όμως, αυτό αλλάζει. Αρχίσαμε να τον ανακαλύπτουμε. Είδαμε το κέντρο του να σφύζει από ζωή, την αναπτυγμένη αγορά του να ανταγωνίζεται τις καλύτερες της Αθήνας, και τα μαγαζιά εστίασης, ιδιαίτερα αυτά, να γίνονται προορισμός για όλη την Αττική. Αυτό το λαμπερό, σύγχρονο πρόσωπο του Περιστερίου είναι πραγματικό και εντυπωσιακό.
Όμως, χθες βρεθήκαμε σε μια άλλη, πιο «λαϊκή» γειτονιά του, εκεί κοντά στη γέφυρα της Λένορμαν, μακριά από τους κεντρικούς πεζόδρομους. Και η αίσθηση που αποκομίσαμε ήταν η ίδια: Το Περιστέρι δεν αναπτύσσεται μόνο στη βιτρίνα του. Αναπτύσσεται ισορροπημένα σε όλη του την έκταση. Καταγράψαμε χαρακτηριστικά στιγμιότυπα που αποπνέουν αυτήν ακριβώς την ισορροπία. Είναι η καθημερινότητα των ανθρώπων που εργάζονται, που κινούνται, που ζουν τον δήμο τους. Δεν είναι ένα αποστειρωμένο τοπίο, αλλά μια ζωντανή αρτηρία. Προχωρώντας, η εικόνα μιας πολυκατοικίας με έντονο το στοιχείο της τοπικής οικονομίας –μια πινακίδα που διαφημίζει «Ψυγεία Αυτοκινήτων, Μπαταρίες»– δίπλα σε σύγχρονα διαμερίσματα, μιλάει για μια περιοχή που διατηρεί τον βιοτεχνικό/εμπορικό της χαρακτήρα, την ίδια στιγμή που εκσυγχρονίζεται οικιστικά.
Είναι αυτή η μίξη που δίνει βάθος και αυθεντικότητα. Δεν έχουμε να κάνουμε με μια «κρεβατοκάμαρα» της Αθήνας, αλλά με έναν τόπο που παράγει και ζει. Μετά βλέπουμε την οικιστική πλευρά. Στενοί, καθαροί δρόμοι, φροντισμένα πεζοδρόμια, σύγχρονα αυτοκίνητα παρκαρισμένα με τάξη, και πολυκατοικίες που, αν και «λαϊκές», είναι καλοδιατηρημένες. Η έντονη παρουσία του πρασίνου, όπως τα δέντρα και οι γλάστρες στα μπαλκόνια της πολυκατοικίας με την καμάρα, δείχνει φροντίδα και μεράκι από τους κατοίκους. Αυτή η εικόνα της νοικοκυροσύνης δεν είναι τυχαία. Σίγουρα, ένα μεγάλο μερίδιο ανήκει στη διοίκηση του Δήμου. Ο άνθρωπος που βρίσκεται στο τιμόνι του για αρκετές δεκαετίες φαίνεται πως έχει καταφέρει να εμπνεύσει μια αίσθηση «κοινού» χώρου. Δεν είναι μόνο τα μεγάλα έργα, αλλά η καθημερινή καθαριότητα, ο φωτισμός, η φροντίδα του αστικού εξοπλισμού που κάνει τη διαφορά.
Ωστόσο, το μεγαλύτερο μερίδιο ίσως ανήκει στους ίδιους τους κατοίκους. Υπάρχει μια εμφανής αλλαγή νοοτροπίας. Οι Περιστεριώτες προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες, αγαπούν και σέβονται τη γειτονιά τους. Η εικόνα αυτής της ισορροπημένης ανάπτυξης είναι το αποτέλεσμα μιας σιωπηρής, αλλά ισχυρής, συμφωνίας μεταξύ διοίκησης και πολιτών. Σε αυτή τη γειτονιά, μακριά από τη «βιτρίνα», το Περιστέρι μας έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο: Ένα πρόσωπο αυθεντικό, εργατικό, και κυρίως, ισορροπημένο. Ένα παράδειγμα προς μίμηση.