Αρχική » 2026 » Ιανουάριος (Σελίδα 5)

Αρχείο μηνός Ιανουάριος 2026

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 4 3 6 4 9

Εδώ θα δείτε τα σχόλια σας!
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Ιανουάριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 181

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 181 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 447

Έτοιμο και το και το 447 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ.466, ΕΔΩ το τ.445, ΕΔΩ το τ.444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩ το τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: nikosth2004@yahoo.gr

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 22ο χρόνο!

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Τα σουβλατζίδικα ετοιμάζουν τις προμήθειες τους

17 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Πρωινό του Ιανουαρίου 2026. Η πλατεία Μοναστηρακίου ξυπνά κάτω από έναν λαμπρό ήλιο που, αν και προσπαθεί, δεν καταφέρνει να νικήσει την έντονη παγωνιά του Γενάρη. Σε αντίθεση με τις καλοκαιρινές μέρες, όπου η πλατεία σφύζει από ζωή και «δεν πέφτει καρφίτσα», σήμερα η εικόνα είναι διαφορετική: μια γαλήνια, κρυστάλλινη ατμόσφαιρα που αναδεικνύει μια άλλη, πιο εσωτερική γοητεία της πόλης. Ενώ οι λιγοστοί περαστικοί διασχίζουν την πλατεία τυλιγμένοι στα παλτό τους, η πραγματική δράση συμβαίνει στα πέριξ.

Είναι η ώρα της προετοιμασίας. Τα κλασικά σουβλατζίδικα και τα εστιατόρια, σήμα κατατεθέν της περιοχής, δεν έχουν ανοίξει ακόμα, αλλά οι μηχανές τους δουλεύουν ήδη στο φουλ. Οι προμήθειες φτάνουν: Παλέτες με αναψυκτικά και κιβώτια με μπύρες περιμένουν στο πλακόστρωτο, με τους υπαλλήλους να τακτοποιούν με γρήγορες κινήσεις το εμπόρευμα της ημέρας. Η «προετοιμασία» της πατάτας: Μια σειρά από μεγάλες σακούλες με φρεσκοκομμένες πατάτες είναι παρατεταγμένες πάνω στα πέτρινα πεζούλια, μια εικόνα που μαρτυρά τον όγκο της δουλειάς που αναμένεται σε λίγες ώρες.

Η αναμονή των καθισμάτων: Μέσα στις ταβέρνες, οι παραδοσιακές ψάθινες καρέκλες παραμένουν ακόμα αναποδογυρισμένες πάνω στα τραπέζια με τα κίτρινα τραπεζομάντιλα. Σε λίγο, θα κατέβουν, οι θερμάστρες θα ανάψουν και ο χώρος θα γεμίσει με τις πρώτες μυρωδιές από το ψήσιμο.

Μοναστηράκι: Η γοητεία της «ήσυχης» παγωνιάς

17 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Σάββατο πρωί, 16 Ιανουαρίου 2026. Ο ήλιος της Αττικής, λαμπερός και επίμονος, προσπαθεί να ζεστάνει τις πέτρες της πλατείας Μοναστηρακίου, όμως η παγωνιά του Γενάρη κερδίζει τη μάχη. Η ατμόσφαιρα είναι κρυστάλλινη, από εκείνες τις μέρες που τα χρώματα της πόλης φαίνονται πιο ζωντανά από ποτέ, λες και κάποιος ανέβασε το “contrast” στο αστικό τοπίο. Σε αντίθεση με τις καλοκαιρινές μέρες, όπου η πλατεία θυμίζει ένα πολύχρωμο, θορυβώδες μελίσσι και «δεν πέφτει καρφίτσα», σήμερα το Μοναστηράκι μας αποκαλύπτεται διαφορετικό.

Υπάρχει μια σπάνια ευρυχωρία. Οι λιγοστοί περαστικοί, τυλιγμένοι στα βαριά τους παλτό και κασκόλ, κινούνται με μια ηρεμία που σπάνια συναντάς στο πιο κεντρικό σημείο της Αθήνας. Οι πλάκες της πλατείας, ελαφρώς υγρές από την πρωινή δροσιά, καθρεφτίζουν το γαλάζιο του ουρανού με τα διάσπαρτα λευκά σύννεφα. Είναι η στιγμή που η πόλη δεν βιάζεται. Στρέφοντας το βλέμμα, η ιστορία της Αθήνας ξετυλίγεται σε λίγα μόλις τετραγωνικά: Η Ακρόπολη, επιβλητική και αιώνια στο βάθος, μοιάζει να εποπτεύει την πρωινή ησυχία.

Το νεοκλασικό κτίριο του σταθμού, με τις χαρακτηριστικές καμάρες του, στέκει ως πύλη που ενώνει το παρελθόν με το παρόν. Το σύγχρονο κτίριο “360”, με τους κάθετους κήπους και την πράσινη ανάσα στα μπαλκόνια του, δίνει μια νότα φρεσκάδας στο γκρίζο του τσιμέντου. Ακόμα και οι κλειστές μεταλλικές πόρτες με τα graffiti και τα καταστήματα παιχνιδιών, όπως ο «Μουστάκας», προσθέτουν τις δικές τους πινελιές στην καθημερινότητα της πλατείας. Οι πάγκοι με τα φρούτα και τα κόκκινα περίπτερα παραμένουν οι σταθερές αξίες, έτοιμες να εξυπηρετήσουν όσους αψηφούν το κρύο για μια βόλτα στο κέντρο.

Η πύλη της γειτονιάς στο σύγχρονο δίκτυο

16 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Ο σταθμός Σεπόλια αποτελεί έναν από τους ιστορικότερους σταθμούς του σύγχρονου Μετρό της Αθήνας. Η λειτουργία του έφερε τη γειτονιά στο επίκεντρο του χάρτη, εκμηδενίζοντας τις αποστάσεις από το κέντρο της πόλης και δίνοντας νέα πνοή στην τοπική αγορά. Εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000. Ήταν μέρος του πρώτου τμήματος της Γραμμής 2 (Σεπόλια – Σύνταγμα) που παραδόθηκε στο κοινό. Για περίπου δύο χρόνια, ο σταθμός των Σεπολίων ήταν ο τερματικός σταθμός της γραμμής προς τα Βόρεια, μέχρι την επέκταση προς τον Άγιο Αντώνιο το 2002.  Η Γραμμή 2 (κόκκινη) εξυπηρετεί το δρομολόγιο Ανθούπολη – Ελληνικό. Είναι υπόγειος με δύο πλευρικές αποβάθρες και βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Αντιγόνης και Κρέοντος.

Σεπόλια: Από τους λαχανόκηπους στις ράγες

16 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν γωνιές στην Αθήνα που αν κλείσεις τα μάτια, μπορείς ακόμα να μυρίσεις το βρεγμένο χώμα και την ευωδιά της φρέσκιας πρασινάδας. Για πολλούς από εμάς, τα Σεπόλια της δεκαετίας του 1980 δεν ήταν η πυκνοκατοικημένη γειτονιά που ξέρουμε σήμερα, αλλά ένας απέραντος “κήπος”. Πριν το τσιμέντο κυριαρχήσει, η περιοχή δίπλα στον Κηφισό ήταν ο τροφοδότης της πρωτεύουσας.

Τεράστιες καταπράσινες εκτάσεις και λαχανόκηποι άπλωναν το δικό τους δίχτυ προστασίας πάνω από τη γειτονιά, προσφέροντας ανάσες δροσιάς και μια αίσθηση “χωριού” μέσα στην πόλη. Όλα άρχισαν να αλλάζουν όταν μια άγνωστη τότε λέξη άρχισε να ψιθυρίζεται στις γειτονιές: Μετρό. Η είδηση ότι το κράτος θα αγόραζε αυτές τις εκτάσεις για να δημιουργήσει το αμαξοστάσιο και τον σταθμό, έπεσε σαν βόμβα.

Η γη των Σεπολίων, από αγροτική, έγινε ξαφνικά “χρυσάφι”. Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει. Οι μικρές, χαμηλές μονοκατοικίες και τα διώροφα με τις αυλές άρχισαν να γκρεμίζονται. Στη θέση τους υψώθηκαν πολυκατοικίες-μεγαθήρια, καθώς όλοι ήθελαν ένα διαμέρισμα “δίπλα στο Μετρό”. Οι λαχανόκηποι παραχώρησαν τη θέση τους σε εργοτάξια, γερανούς και τελικά στο ατσάλι.

Σήμερα, περπατώντας γύρω από το Αμαξοστάσιο των Σεπολίων, οι εικόνες μαρτυρούν τη νέα πραγματικότητα. Οι φωτογραφίες μας δείχνουν έναν κόσμο περίφρακτο, τεχνικό, απαραίτητο για τη λειτουργία της πόλης, αλλά τόσο ξένο προς το παρελθόν του. Εκεί που κάποτε φύτρωναν ζαρζαβατικά, τώρα ορθώνεται ο τσιμεντένιος πύργος ελέγχου με τις μεταλλικές σκάλες, επιβλέποντας την κίνηση των συρμών.

Όταν η παγωνιά συναντά τη ζεστασιά της ψυχής

15 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχει μια ιδιαίτερη γοητεία στην “επόμενη μέρα” του χιονιά. Εκεί που το λευκό πέπλο αρχίζει σιγά-σιγά να υποχωρεί, αφήνοντας πίσω του την κρυστάλλινη παγωνιά και έναν πεντακάθαρο, καταγάλανο ουρανό. Σήμερα, ο ήλιος μπορεί να λάμπει, αλλά το κρύο είναι «φοβερό». Είναι από εκείνες τις μέρες που η ανάσα βγαίνει σαν καπνός και η παγωνιά σου τρυπάει τα ρούχα. Όμως, για κάποιους, αυτό δεν είναι εμπόδιο, αλλά μια πρόσκληση για παιχνίδι!

Ο Ηλίας, ο δικός μας άνθρωπος, δεν πτοήθηκε από τους βαθμούς υπό το μηδέν. Ντύθηκε καλά, φόρεσε τη ζεστή του κουκούλα και το κασκόλ του και βγήκε έξω για να απολαύσει τα τελευταία “πολεμοφόδια” του χειμώνα. Με μια μεγάλη μπάλα χιονιού στα χέρια, έγινε και πάλι παιδί, αποδεικνύοντας ότι η διάθεση δεν εξαρτάται από τον καιρό, αλλά από την εσωτερική μας ενέργεια.

Η λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου μετά τη βροχή!

15 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που η φύση αποφασίζει να «ζωγραφίσει» πάνω στον δικό της καμβά, χρησιμοποιώντας μόνο το νερό, το φως και τη σιωπή. Η λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, μετά τις πρόσφατες έντονες βροχοπτώσεις, μεταμορφώθηκε σε ένα απέραντο, γαλήνιο κάτοπτρο, όπου τα όρια ανάμεσα στον ουρανό και τη γη μοιάζουν να έχουν χαθεί οριστικά. Οι εικόνες που κατέγραψε ο φακός του Γιάννη Γιαννακόπουλου για λογαριασμό της τοπικής εφημερίδας «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ», δεν είναι απλώς φωτογραφίες· είναι ποιήματα που υμνούν την αιώνια σχέση του ανθρώπου με το υγρό στοιχείο.

 Εκεί που η βροχή σταματά, ξεκινά μια άλλη ιστορία. Ο δρόμος που χάνεται μέσα στο νερό, οι αντανακλάσεις των σύννεφων που παίζουν με την επιφάνεια της λίμνης και οι εμβληματικές «πελάδες» —τα παραδοσιακά σπίτια των ψαράδων— που στέκουν αγέρωχες με τις κόκκινες στέγες τους, συνθέτουν ένα σκηνικό που θυμίζει κινηματογραφικό πλάνο. Το βουνό της Βαράσοβας στο βάθος, επιβλητικό και ντυμένο με την υγρασία της ημέρας, προσφέρει το τέλειο κάδρο σε μια περιοχή που, ακόμα και κάτω από το γκρίζο των σύννεφων, εκπέμπει μια δική της, εσωτερική λάμψη.

Είναι χρέος μας να αναδεικνύουμε τέτοιες προσπάθειες. Η εφημερίδα «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ» επιτελεί ένα σπουδαίο έργο, αναδεικνύοντας τον κρυφό πλούτο της Αιτωλοακαρνανίας με αισθητική και αγάπη για τον τόπο. Μέσα από τα οδοιπορικά του Γιάννη Γιαννακόπουλου, ταξιδεύουμε σε γωνιές που συχνά προσπερνάμε, θυμίζοντάς μας πως η ομορφιά βρίσκεται στις λεπτομέρειες: Στο «πριάρι» που περιμένει τον ψαρά του. Στα δίχτυα που απλώνονται σαν δαντέλες πάνω στο νερό. Στη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος και της αρμύρας.

Μια πόλη, κάτω από την πόλη της Αθήνας…

14 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Είναι εντυπωσιακό πώς η Αθήνα κατάφερε να μετατρέψει την κατασκευή ενός σύγχρονου έργου υποδομής σε ένα ανοιχτό μουσείο, προσβάσιμο σε όλους τους πολίτες και επισκέπτες. Ο σταθμός του “Ευαγγελισμού“, είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της «πόλης πάνω στην πόλη». Το Πεισιστράτειο Υδραγωγείο: Οι πήλινοι σωλήνες που φαίνονται στις φωτογραφίες είναι μέρος του τεράστιου δικτύου ύδρευσης που ξεκίνησε τον 6ο αιώνα π.Χ. Είναι συγκλονιστικό να σκέφτεται κανείς ότι οι αρχαίοι Αθηναίοι είχαν ένα τόσο εξελιγμένο σύστημα μεταφοράς νερού, ακριβώς κάτω από τα πόδια μας.

Αυτή η κάθετη τομή του εδάφους λειτουργεί σαν ένας «χρονοδιακόπτης». Οι διαφορετικές στρώσεις χώματος, οι τοίχοι από πλίνθους και τα θεμέλια, δείχνουν πώς οι γενιές έχτιζαν πάνω στα ερείπια των προηγούμενων, από την Κλασική εποχή μέχρι τους Βυζαντινούς χρόνους. Καθημερινά Αντικείμενα: Οι αμφορείς, τα μυροδοχεία και τα τμήματα αγγείων που εκτίθενται στις προθήκες βρέθηκαν κυρίως σε νεκροταφεία ή εργαστήρια που υπήρχαν στην περιοχή, η οποία τότε βρισκόταν «εκτός των τειχών» της αρχαίας πόλης.

Πλοήγηση άρθρων

← Προηγούμενα άρθρα Επόμενα άρθρα →

Content by: Nikos Theodorakis

WordPress / Academica WordPress Θέμα από WPZOOM