Αρχική » 2026 (Σελίδα 9)
Αρχείο έτους 2026
Τα Χάνια Πηλίου, είναι «βυθισμένα» στο χιόνι…

Όταν η φύση αποφασίζει να φορέσει τα γιορτινά της, το Πήλιο μεταμορφώνεται σε ένα σκηνικό που θυμίζει παραμύθι. Αυτές τις μέρες, τα Χάνια Πηλίου έχουν παραδοθεί στη γοητεία του χιονιού, προσφέροντάς μας εικόνες σπάνιας ομορφιάς που κόβουν την ανάσα. Η φίλη μας η Βικτώρια, που κατοικεί λίγο πιο κάτω, στην πανέμορφη Ζαγορά, βρέθηκε στα Χάνια και μοιράστηκε μαζί μας αυτά τα υπέροχα στιγμιότυπα.

Μέσα από τη θαλπωρή ενός σπιτιού, αποτυπώνει την αντίθεση της παγωμένης φύσης με τη ζεστασιά του εσωτερικού χώρου. Οι αντανακλάσεις από τα φωτιστικά στο τζάμι μοιάζουν με μικρά αστέρια πάνω από τον κατάλευκο λόφο και τον πέτρινο τοίχο, που μοιάζει να «λυγίζει» κάτω από το βάρος του χιονιού.

Στον εξωτερικό χώρο, οι κούνιες και τα παγκάκια έχουν ακινητοποιηθεί στον χρόνο. Τα δέντρα, «στολισμένα» με πυκνό χιόνι, σκύβουν προστατευτικά πάνω από το τοπίο, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα απόλυτης ηρεμίας. Είναι από εκείνες τις στιγμές που η σιωπή του βουνού γίνεται ο πιο όμορφος ήχος. Και οι δρόμοι θέλουν προσοχή γιατί ο πάγος γλιστράει…

Το Google Alert σου μιλάει μόνο για… «σκοτάδι»

Έχω ρυθμίσει εδώ και πολύ καιρό αυτό το έξυπνο «ψαχτήρι» της Google. Ξέρετε, αυτή την ψηφιακή ειδοποίηση που σκανάρει όλο το διαδίκτυο και σου στέλνει ένα e-mail κάθε φορά που κάπου, κάπως, και για κάποια αιτία γράφεται η λέξη «Θραψανό».
Κάθε φορά που ακούω το «ντινγκ» στο κινητό, η καρδιά μου κάνει ένα μικρό σκίρτημα. Ελπίζω να διαβάσω για μια νέα πολιτιστική εκδήλωση, για μια διάκριση κάποιου συγχωριανού, για την τέχνη της αγγειοπλαστικής μας που ταξιδεύει στον κόσμο ή για τις ομορφιές του τόπου μας.
Αντ’ αυτού, η ψηφιακή μου ενημέρωση έχει καταντήσει ένα ημερολόγιο… ενεργειακής αβεβαιότητας.
Μια «έξυπνη» ειδοποίηση για μια «κουφή» πραγματικότητα
Είναι σχεδόν τραγικό. Ζούμε στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, των οπτικών ινών και των «έξυπνων» σπιτιών, αλλά στο Θραψανό η πιο συχνή είδηση είναι οι προγραμματισμένες διακοπές ρεύματος.
Το e-mail μου γεμίζει με πίνακες του ΔΕΔΔΗΕ:
- «Παρασκευή 16 Ιανουαρίου: Διακοπή 08:00 έως 10:00»
- «Περιοχή: Χωριά Κελιά, Φιλίσια, Βόνη, Αστρακοί, Θραψανό…»
Και αναρωτιέμαι: Πώς να κρατήσεις ένα σπίτι λειτουργικό; Πώς να προστατεύσεις τις ηλεκτρικές συσκευές που πλέον κοστίζουν μια περιουσία; Πόσα «σκαμπανεβάσματα» της τάσης μπορεί να αντέξει ένας υπολογιστής, ένα ψυγείο ή ένας καυστήρας;
Κοπεγχάγη: Μια υπέροχη χειμωνιάτικη σονάτα

Υπάρχει μια παρεξήγηση για τις σκανδιναβικές πρωτεύουσες: ότι τον χειμώνα «παγώνουν». Η πραγματικότητα όμως, όπως την κατέγραψε η φίλη μας η Γιώτα πριν από δύο εβδομάδες, είναι πολύ διαφορετική. Η Κοπεγχάγη δεν παγώνει· απλώς φοράει τα καλά της, ανάβει τα φωτάκια της και μας προσκαλεί να ανακαλύψουμε την ομορφιά στην απλότητα.

Η βόλτα ξεκινά από το λιμάνι. Εκεί, η Μικρή Γοργόνα στέκεται ατάραχη πάνω στον βράχο της, με φόντο τον συννεφιασμένο ουρανό και τις καπνοδόχους του CopenHill στο βάθος. Είναι αυτή η αντίθεση της παράδοσης με το σύγχρονο, βιομηχανικό design που κάνει την Κοπεγχάγη τόσο μοναδική. Το κρύο της θάλασσας δεν διώχνει τους επισκέπτες, αντίθετα, δίνει μια αίσθηση αυθεντικότητας στο τοπίο.

Αν υπάρχει ένα σημείο που «νικάει» τη μελαγχολία του χειμώνα, αυτό είναι το Nyhavn. Τα εμβληματικά πολύχρωμα σπίτια του 17ου αιώνα μοιάζουν με πίνακα ζωγραφικής. Τα κατάρτια των πλοίων, οι αντανακλάσεις στο νερό και τα ζεστά φώτα από τα καφέ δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που σε κάνει να θέλεις να σταματήσεις τον χρόνο και να απολαύσεις μια ζεστή σοκολάτα.

Περπατώντας προς το κέντρο, συναντάμε την επιβλητική αρχιτεκτονική του Κεντρικού Σιδηροδρομικού Σταθμού. Το κόκκινο τούβλο, σήμα κατατεθέν της πόλης, δίνει μια γήινη ζεστασιά στους δρόμους. Παρά τις χαμηλές θερμοκρασίες, τα ποδήλατα είναι παντού – οι κάτοικοι της Κοπεγχάγης δεν πτοούνται από τον καιρό, θυμίζοντάς μας ότι η ζωή συνεχίζεται με στυλ, βρέξει-χιονίσει.
Η ησυχία του Σαββάτου ορατή στην Αχαρνών…

Υπάρχουν μέρες που η Αθήνα αποφασίζει να βγάλει τη μάσκα της βαβούρας και να σου δείξει το αληθινό της πρόσωπο. Έτσι ήταν το χθες το μεσημέρι στην Αχαρνών. Ένα Σαββατιάτικο μεσημέρι που, αντί για τη συνηθισμένη “πολεμική” κίνηση, σε υποδεχόταν μια απρόσμενη, σχεδόν κινηματογραφική ησυχία. Ο ουρανός, ένας καμβάς από καθαρό γαλάζιο και διάσπαρτα λευκά σύννεφα, έλουζε το τσιμέντο με ένα φως κρυστάλλινο.

Όμως, μην γελιέστε από τη λιακάδα. Το κρύο ήταν από εκείνα που “περονιάζουν τα κόκαλα”, που σε αναγκάζουν να σφίξεις το παλτό σου και να επιταχύνεις το βήμα, παρόλο που η εικόνα γύρω σου σε καλεί να σταματήσεις και να παρατηρήσεις. Η Αχαρνών είναι ένας δρόμος-παλίμψηστο. Από τη μία τα επιβλητικά, αυστηρά κτίρια του ΕΦΚΑ και του ΤΣΑΥ, με τις ευθείες γραμμές τους να σκίζουν τον ορίζοντα.

Το τεράστιο “GECO” στην πλάτη μιας πολυκατοικίας, μια υπογραφή που θυμίζει πως η πόλη αναπνέει ακόμα και μέσα από το γκράφιτι και τη φθορά. Οι τέντες που ανεβοκατεβαίνουν, τα κλειστά ρολά, η μοναχική φιγούρα ενός περαστικού, το “Parking” στην άκρη ενός ερειπωμένου τοίχου. “Η Αθήνα του χειμώνα δεν σου χαρίζεται εύκολα. Πρέπει να την περπατήσεις όταν οι άλλοι λείπουν, για να ακούσεις τον δικό της ήχο πάνω στο κρύο άσφαλτο.”
Γωνία Μάρνης και Αβέρωφ, η μοναξιά του τσιμέντου

Υπάρχουν κάποιες μέρες στην Αθήνα που ο ουρανός παίρνει το χρώμα του ξεθωριασμένου τσιμέντου. Είναι αυτές οι χειμωνιάτικες μέρες που ο αέρας κατεβαίνει από την Πατησίων και «ξυρίζει», κάνοντας τα γυμνά κλαδιά των δέντρων να μοιάζουν με νευρικά δάχτυλα που ζητούν κάτι από τον ουρανό. Στη διασταύρωση της Μάρνης με την Αβέρωφ, ο χρόνος μοιάζει να έχει κολλήσει σε ένα «ενδιάμεσο».

Από τη μία, το κίτρινο νεοκλασικό στη γωνία στέκει σαν μια έκπτωτη αρχόντισσα, θυμίζοντας μια Αθήνα που κάποτε φορούσε τα καλά της για να βγει περίπατο. Από την άλλη, οι γκρίζες πολυκατοικίες με τα αμέτρητα κλιματιστικά και τα σημάδια του χρόνου στους τοίχους τους, διηγούνται τη σύγχρονη ιστορία της πόλης: μια ιστορία επιβίωσης και βιασύνης. «Πού να πάνε;» αναρωτιέσαι, κοιτάζοντας τους άδειους δρόμους.

Σε μια τέτοια δύσκολη μέρα, η πόλη μοιάζει να κρατά την ανάσα της. Μια γυναίκα με κόκκινο μπουφάν διασχίζει το δρόμο, κρατώντας μια λευκή σακούλα – ίσως το ψωμί της ημέρας, ίσως λίγα απαραίτητα για να κλειστεί ξανά στη ζεστασιά του σπιτιού της. Είναι η μόνη πινελιά χρώματος σε έναν καμβά από γκρι, κίτρινο και το ξεθωριασμένο μπλε των πινακίδων.

Τα σουβλατζίδικα ετοιμάζουν τις προμήθειες τους

Πρωινό του Ιανουαρίου 2026. Η πλατεία Μοναστηρακίου ξυπνά κάτω από έναν λαμπρό ήλιο που, αν και προσπαθεί, δεν καταφέρνει να νικήσει την έντονη παγωνιά του Γενάρη. Σε αντίθεση με τις καλοκαιρινές μέρες, όπου η πλατεία σφύζει από ζωή και «δεν πέφτει καρφίτσα», σήμερα η εικόνα είναι διαφορετική: μια γαλήνια, κρυστάλλινη ατμόσφαιρα που αναδεικνύει μια άλλη, πιο εσωτερική γοητεία της πόλης. Ενώ οι λιγοστοί περαστικοί διασχίζουν την πλατεία τυλιγμένοι στα παλτό τους, η πραγματική δράση συμβαίνει στα πέριξ.

Είναι η ώρα της προετοιμασίας. Τα κλασικά σουβλατζίδικα και τα εστιατόρια, σήμα κατατεθέν της περιοχής, δεν έχουν ανοίξει ακόμα, αλλά οι μηχανές τους δουλεύουν ήδη στο φουλ. Οι προμήθειες φτάνουν: Παλέτες με αναψυκτικά και κιβώτια με μπύρες περιμένουν στο πλακόστρωτο, με τους υπαλλήλους να τακτοποιούν με γρήγορες κινήσεις το εμπόρευμα της ημέρας. Η «προετοιμασία» της πατάτας: Μια σειρά από μεγάλες σακούλες με φρεσκοκομμένες πατάτες είναι παρατεταγμένες πάνω στα πέτρινα πεζούλια, μια εικόνα που μαρτυρά τον όγκο της δουλειάς που αναμένεται σε λίγες ώρες.

Η αναμονή των καθισμάτων: Μέσα στις ταβέρνες, οι παραδοσιακές ψάθινες καρέκλες παραμένουν ακόμα αναποδογυρισμένες πάνω στα τραπέζια με τα κίτρινα τραπεζομάντιλα. Σε λίγο, θα κατέβουν, οι θερμάστρες θα ανάψουν και ο χώρος θα γεμίσει με τις πρώτες μυρωδιές από το ψήσιμο.
Μοναστηράκι: Η γοητεία της «ήσυχης» παγωνιάς

Σάββατο πρωί, 16 Ιανουαρίου 2026. Ο ήλιος της Αττικής, λαμπερός και επίμονος, προσπαθεί να ζεστάνει τις πέτρες της πλατείας Μοναστηρακίου, όμως η παγωνιά του Γενάρη κερδίζει τη μάχη. Η ατμόσφαιρα είναι κρυστάλλινη, από εκείνες τις μέρες που τα χρώματα της πόλης φαίνονται πιο ζωντανά από ποτέ, λες και κάποιος ανέβασε το “contrast” στο αστικό τοπίο. Σε αντίθεση με τις καλοκαιρινές μέρες, όπου η πλατεία θυμίζει ένα πολύχρωμο, θορυβώδες μελίσσι και «δεν πέφτει καρφίτσα», σήμερα το Μοναστηράκι μας αποκαλύπτεται διαφορετικό.

Υπάρχει μια σπάνια ευρυχωρία. Οι λιγοστοί περαστικοί, τυλιγμένοι στα βαριά τους παλτό και κασκόλ, κινούνται με μια ηρεμία που σπάνια συναντάς στο πιο κεντρικό σημείο της Αθήνας. Οι πλάκες της πλατείας, ελαφρώς υγρές από την πρωινή δροσιά, καθρεφτίζουν το γαλάζιο του ουρανού με τα διάσπαρτα λευκά σύννεφα. Είναι η στιγμή που η πόλη δεν βιάζεται. Στρέφοντας το βλέμμα, η ιστορία της Αθήνας ξετυλίγεται σε λίγα μόλις τετραγωνικά: Η Ακρόπολη, επιβλητική και αιώνια στο βάθος, μοιάζει να εποπτεύει την πρωινή ησυχία.

Το νεοκλασικό κτίριο του σταθμού, με τις χαρακτηριστικές καμάρες του, στέκει ως πύλη που ενώνει το παρελθόν με το παρόν. Το σύγχρονο κτίριο “360”, με τους κάθετους κήπους και την πράσινη ανάσα στα μπαλκόνια του, δίνει μια νότα φρεσκάδας στο γκρίζο του τσιμέντου. Ακόμα και οι κλειστές μεταλλικές πόρτες με τα graffiti και τα καταστήματα παιχνιδιών, όπως ο «Μουστάκας», προσθέτουν τις δικές τους πινελιές στην καθημερινότητα της πλατείας. Οι πάγκοι με τα φρούτα και τα κόκκινα περίπτερα παραμένουν οι σταθερές αξίες, έτοιμες να εξυπηρετήσουν όσους αψηφούν το κρύο για μια βόλτα στο κέντρο.
























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…