Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να κάνει έναν Έλληνα να πάρει τα βουνά (κυριολεκτικά), αυτό δεν είναι άλλο από ένα μαχαίρι, μια σακούλα και η υπόσχεση για μια πλαγιά γεμάτη άγρια χόρτα. Στην ψηφιακή γειτονιά της ομάδας «ΑΓΡΙΑ ΧΟΡΤΑ ΘΑΜΝΟΙ ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΎΔΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ», το κυνήγι της πράσινης θησαυροθήκης συνεχίζεται με αμείωτο ενθουσιασμό, αποδεικνύοντας πως η παράδοση καλά κρατεί. Η Ρία Δικαιουλάκου φαίνεται πως έχει την «πετριά» που μοιραζόμαστε πολλοί: τη λαχτάρα για το αυθεντικό ραδίκι. Με τη φετινή σοδειά να είναι πλούσια, η σκέψη της να «κατασκηνώσει στον Ταΰγετο» δεν ακούγεται καθόλου υπερβολική σε όποιον ξέρει τι σημαίνει η γλύκα του βουνού στο πιρούνι του.
Σε άλλη γωνιά, η Εύα Σουρίλα γιορτάζει μια «ευλογημένη μέρα» γεμάτη αλιβάρβαρα. Όπως πολύ σωστά παρατηρεί ο Kyriakos Christodoulakos, αυτοί οι «βαρβαριώνοι» που αγαπούν τα πετρώδη μέρη, έχουν μια ιδιαιτερότητα: όταν βράζουν, η μυρωδιά τους είναι τόσο έντονη που… προδίδουν το μενού σε όλη τη γειτονιά! Είναι η μυρωδιά της ελληνικής υπαίθρου κλεισμένη σε μια κατσαρόλα. Τελικά, ίσως αυτό να είναι και το μυστικό: δεν είναι μόνο η γεύση. Είναι η ιεροτελεστία της συλλογής, η επαφή με τη γη και αυτή η αιώνια ελληνική ανάγκη να ονομάζουμε τον κόσμο γύρω μας με τα δικά μας λόγια.
Και βέβαια, η φωτογραφία της Ανδριάνας Παπαχρυσανθακοπούλου με το κόκκινο άγριο ραδίκι (ή μήπως ζωχό;) φέρνει στην επιφάνεια το πιο αγαπημένο μας σπορ: τη διαφωνία για την ονομασία. Ραδίκι σε έναν νομό. Ζωχός στον διπλανό. Πικραλίδα παραπέρα. Είναι να απορείς και να χαμογελάς με το πάθος των μελών της ομάδας. Οι διαφωνίες για το πώς λέγεται το κάθε χόρτο είναι εξίσου απολαυστικές με το ίδιο το φαγητό. Κάθε τόπος δίνει το δικό του όνομα, τη δική του ταυτότητα και τη δική του «αλήθεια» σε ένα φύλλο που φύτρωσε στην άκρη του δρόμου ή στην κορυφή ενός λόφου.