Έξι μήνες πέρασαν από τότε που η φωτιά ανάμεσα στον Πισσώνα και το Αφράτι “κατάπιε” ένα από τα ομορφότερα πευκοδάση της Εύβοιας. Έξι μήνες που το βλέμμα μας συνήθισε το γκρίζο και το μαύρο, εκεί που κάποτε υπήρχε το βαθύ πράσινο και η ανάσα του δάσους. Για ανθρώπους σαν τον Πέτρο Πατσαλαρίδη, που έζησε αυτά τα δέντρα ως ρυτινοσυλλέκτης, η απώλεια δεν ήταν μόνο αισθητική· ήταν η απώλεια μιας ολόκληρης ζωής και βιοπάλης.
Όμως, μέσα στην καρδιά του καμένου τοπίου, ο φακός του Πέτρου αιχμαλώτισε το θαύμα. Από τον κομμένο, μαυρισμένο κορμό μιας ελιάς, ξεπήδησαν νέοι, ολοπράσινοι βλαστοί. Δεν ζήτησαν την άδεια από την καταστροφή. Δεν πτοήθηκαν από τη στάχτη. Απλώς βγήκαν στο φως, επίμονα και αθόρυβα, για να μας θυμίσουν ότι η φύση δεν παραδίδεται ποτέ.
Η ελιά, σύμβολο αιώνιο της πατρίδας μας, δείχνει πως όσο η ρίζα κρατάει γερά, η αναγέννηση είναι θέμα χρόνου. Το έντονο πράσινο των νέων φύλλων πάνω στον καμένο κορμό είναι η υπόσχεση πως το δάσος θα ξαναγίνει δάσος. Χρειαζόμαστε ανθρώπους σαν τον Πέτρο, που ακόμα και μέσα στην απογοήτευση, έχουν τα μάτια τους ανοιχτά για να ανακαλύψουν την ελπίδα εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο ερείπια.
