Χειμωνιάτικο ταξίδι με τα μάτια των Φίλων μας

Πώς μοιάζει η Αναστασιά Σερρών τώρα, στην καρδιά του χειμώνα; Την απάντηση μας την έδωσαν δύο αγαπημένοι φίλοι, ο Ηλίας Θεολόγου και η Κατερίνα, που ζουν και αναπνέουν στον πανέμορφο αυτό τόπο. Ο Ηλίας, ένας άνθρωπος που δεν ξέχασε ποτέ τις ρίζες του, επέστρεψε εκεί που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς στη Γερμανία, πήρε τη μεγάλη απόφαση να επιστρέψει στο «σπίτι» του, για να απολαύσει την ηρεμία και την ομορφιά του χωριού του.

Η αγάπη του για την Αναστασιά είναι έκδηλη σε κάθε του κουβέντα, σε κάθε του μήνυμα. Πρόσφατα, είχε την καλοσύνη να μας στείλει μέσω Viber μερικές φωτογραφίες (αυτές που βλέπετε στο δημοσίευμα) που αποτυπώνουν τη γαλήνη του χωριού αυτή την εποχή: Τα βουνά των Σερρών τυλιγμένα σε βαριά, επιβλητικά σύννεφα. Το έντονο πράσινο της γης, που περιμένει υπομονετικά την άνοιξη. Την παραδοσιακή αρχιτεκτονική που ξεπροβάλλει ανάμεσα στις πλαγιές.

Ακόμα και μέσα από την οθόνη του κινητού, η ενέργεια του τόπου μας κέρδισε. Μπορεί το γκρίζο του ουρανού να κυριαρχεί, αλλά η ζεστασιά των ανθρώπων του είναι αυτή που δίνει χρώμα στο τοπίο. Μας αρέσει η Αναστασιά. Μέσα από τις περιγραφές και τις εικόνες του Ηλία, νιώθουμε λες και την έχουμε ήδη περπατήσει. Όμως, η επιθυμία μας να τον δούμε από κοντά αυτόν τον τόπο —να νιώσουμε τον καθαρό αέρα και να σμίξουμε με τους φίλους μας— παραμένει ζωντανή.

Είτε είναι η άνθιση της άνοιξης, είτε το δροσερό καλοκαίρι, η Αναστασιά θα είναι σίγουρα ακόμα πιο μαγευτική. Το έχουμε βάλει στόχο: θα τα καταφέρουμε να βρεθούμε εκεί! Λένε πως «η πατρίδα δεν είναι μόνο το χώμα, είναι οι άνθρωποι που την αγαπούν και την κρατούν ζωντανή.». Αλήθεια είναι… Ευχαριστούμε θερμά τον Ηλία και την Κατερίνα που μας “ταξίδεψαν” έστω και νοερά. Ραντεβού σύντομα στα όμορφα χώματα των Σερρών!
Ο σιδηρόδρομος συναντά το μεγάλο λιμάνι

Στην καρδιά του Πειραιά, δίπλα στο λιμάνι, την Πλατεία Λουδοβίκου 1, ο χρόνος μοιάζει να κυλά με τους δικούς του ρυθμούς, ανάμεσα στο σφύριγμα των πλοίων και τον χαρακτηριστικό ήχο του «Ηλεκτρικού». Εκεί, πάνω από τον εμβληματικό τερματικό σταθμό του ΗΣΑΠ, στεγάζεται ένας χώρος γεμάτος μνήμες: το Σωματείο Συνταξιούχων των ΗΣΑΠ και το Μουσείο Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων.

Οι πρόσφατες φωτογραφίες μας, αποτυπώνουν αυτή τη μοναδική ατμόσφαιρα μιας τυπικής χειμωνιάτικης ημέρας στο λιμάνι. Ο ουρανός του Πειραιά, φορτωμένος με γκρίζα σύννεφα, προμήνυε αυτό που ακολούθησε λίγο αργότερα: μια δυνατή, καθηλωτική βροχή που τύλιξε την πόλη. Όμως, πριν το ξέσπασμα της καταιγίδας, η πλατεία παρέμενε ζωντανή. Με φόντο το κεντρικό επιβατηγό λιμάνι της χώρας, το επιβλητικό κτίριο του σταθμού στέκει ως φύλακας της ιστορίας των μετακινήσεων στην Αττική.
Ευκάλυπτοι σε «αναμονή» ή δέντρα σε κίνδυνο;

Η βόλτα από τα Σεπόλια προς τον Κολωνό, εκεί κοντά στην είσοδο του Σταθμού Λαρίσης από την Κωνσταντινουπόλεως, κρύβει τελευταία μια εικόνα που προκαλεί θλίψη και ερωτηματικά. Οι άλλοτε επιβλητικοί ευκάλυπτοι, στέκουν πλέον σαν “σκελετοί”. Το κλάδεμα που υπέστησαν δεν ήταν μια απλή συντήρηση, αλλά μια βαθιά καρατόμηση που άλλαξε ριζικά το τοπίο της γειτονιάς μας.

Ο ευκάλυπτος, ο «μετανάστης» από την Αυστραλία, είναι ένα από τα πιο ανθεκτικά και ταχυαυξητικά δέντρα στον κόσμο. Διαθέτει κοιμώμενους οφθαλμούς κάτω από τον φλοιό του, οι οποίοι, μετά από ένα τέτοιο σοκ, ενεργοποιούνται για να σώσουν το δέντρο. Σύντομα θα δούμε να ξεπετάγονται φουντωτά κλαδιά (λαίμαργοι) απευθείας από τον κορμό.

Ωστόσο, υπάρχουν μερικά σημαντικά “αλλά”: Η αισθητική, το δέντρο δεν θα αποκτήσει ποτέ ξανά τη φυσική, μεγαλοπρεπή του μορφή. Θα μοιάζει περισσότερο με “σκούπα” παρά με δέντρο. Η ασφάλεια, τα νέα κλαδιά που βγαίνουν μετά την καρατόμηση δεν έχουν την ίδια δομική συνοχή με τα αρχικά. Μεγαλώνουν γρήγορα αλλά είναι πιο εύθραυστα, κάτι που μελλοντικά μπορεί να γίνει επικίνδυνο σε δυνατούς ανέμους.

Η υγεία του δέντρου, οι μεγάλες ανοιχτές πληγές που βλέπουμε στις φωτογραφίες είναι πύλες εισόδου για μύκητες και ασθένειες. Συχνά, οι υπηρεσίες καταφεύγουν σε αυτή τη λύση λόγω της εγγύτητας με καλώδια, κτίρια ή τις γραμμές του τρένου, φοβούμενες την πτώση μεγάλων κλαδιών. Όμως, η επιστήμη της δενδροκομίας υποστηρίζει ότι το σωστό, σταδιακό κλάδεμα προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια από αυτή την απότομη “αποκεφάλιση”.
Η γη εκπέμπει SOS στην καρδιά της Αθήνας

Για δύο μήνες, οι δρόμοι της επαρχίας “φλέγονταν” από τα δίκαια αιτήματα των ανθρώπων του μόχθου. Την Παρασκευή το απόγευμα, το “στρατόπεδο” της αξιοπρέπειας μεταφέρθηκε εκεί που χτυπά η καρδιά της λήψης των αποφάσεων: Στην Πλατεία Συντάγματος! Οι φωτογραφίες από τη συγκέντρωση, μιλούν από μόνες τους. Τα ογκώδη τρακτέρ, παρατεταγμένα με απόλυτη τάξη μπροστά από το κτίριο της Βουλής, δημιούργησαν ένα σκηνικό που η Αθήνα είχε χρόνια να δει. Το επιβλητικό κτίριο του Κοινοβουλίου φωτισμένο τη νύχτα, και μπροστά του, τα εργαλεία της δουλειάς εκείνων που μας ταΐζουν.

Σφιγμένες γροθιές, σημαίες και το βλέμμα των αγροτών που δεν ήρθαν για “εκδρομή”, αλλά για να διεκδικήσουν την επιβίωσή τους. Ενώ τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης εστίασαν στο “πρωτόγνωρο” του θεάματος και στην κυκλοφοριακή αναστάτωση, η ουσία παρέμεινε στις σκιές. Οι αγρότες δεν κατέβηκαν στην Αθήνα για να γίνουν θέμα στις ειδήσεις, αλλά γιατί:
- Το κόστος παραγωγής έχει εκτοξευθεί σε επίπεδα που καθιστούν την καλλιέργεια απαγορευτική.
- Η αξιοπρέπεια του αγροτικού κόσμου απειλείται από την αβεβαιότητα.
- Η ανάγκη για άμεσα μέτρα στήριξης δεν είναι αίτημα πολυτελείας, αλλά όρος επιβίωσης για την ύπαιθρο.

Το μεσημέρι του Σαββάτου, οι αγρότες αποχώρησαν συντεταγμένα, ακριβώς όπως ήρθαν: με πειθαρχία και σεβασμό. Ωστόσο, το μήνυμα που άφησαν πίσω τους στους δρόμους της πρωτεύουσας είναι ξεκάθαρο. Η κάθοδος στην Αθήνα δεν ήταν το τέλος, αλλά ένας σταθμός. Όπως δηλώνουν οι ίδιοι, οι μηχανές δεν σβήνουν αν δεν υπάρξουν ουσιαστικές λύσεις. Ο αγώνας για τη γη, για τη ζωή και για την αλήθεια των προβλημάτων τους συνεχίζεται στα μπλόκα και στα χωράφια. «Δεν ζητάμε ελεημοσύνη, ζητάμε το δικαίωμα να παραμείνουμε στον τόπο μας.»
Μαθαίνοντας να φροντίζουμε ό,τι αγαπάμε

Υπάρχει κάτι που να δημιουργήθηκε και να μη χρειάζεται συντήρηση για να παραμείνει ζωντανό και λειτουργικό; Το ερώτημα είναι ρητορικό. Από ένα μικρό φυτό μέχρι τις πιο σύνθετες ανθρώπινες κατασκευές –αλλά και τις ίδιες τις σχέσεις μας– η διάρκεια στον χρόνο απαιτεί φροντίδα, συνέπεια και γνώση. Τίποτα δεν συνεχίζει να προσφέρει αν το αφήσουμε στην τύχη του.

Τι γίνεται όμως όταν η θέληση υπάρχει, αλλά λείπει η τεχνογνωσία; Εκεί έρχεται η αξία της εκπαίδευσης. Στην πρόσφατη δράση μας, είχαμε την τύχη να καθοδηγηθούμε από ανθρώπους που μοιράστηκαν γενναιόδωρα την εμπειρία τους μαζί μας. Στην πράξη μάθαμε, τον σωστό καθαρισμό ενός κήπου. Κι ακόμα πώς να προετοιμάζουμε το έδαφος και τον περιβάλλοντα χώρο, απομακρύνοντας ό,τι εμποδίζει την ανάπτυξη.

Σημαντικό είναι επίσης το κλάδεμα με σκοπό. Μάθαμε την τεχνική που επιτρέπει στα φυτά να αναπνέουν και να δυναμώνουν. Ασχοληθήκαμε με την περιποίηση καλλωπιστικών δέντρων. Και είδαμε στην πράξη τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην αισθητική και την υγεία του φυτού. Η φροντίδα του κήπου μας, δεν είναι απλώς μια εργασία εξωτερικού χώρου. Είναι ένα μάθημα υπευθυνότητας.

Μαθαίνοντας να συντηρούμε τον χώρο μας, μαθαίνουμε να σεβόμαστε το περιβάλλον και να διατηρούμε την ποιότητα ζωής στην κοινότητά μας. Όπως αποδείχθηκε στην πράξη, η εκπαίδευση είναι το παν. Όταν ξέρεις το «πώς», η εργασία μετατρέπεται σε δημιουργία και η συντήρηση σε μια πράξη αγάπης προς το αύριο. Ευχαριστούμε θερμά όλους όσους συμμετείχαν και μας δίδαξαν ότι η γνώση, όταν μοιράζεται, ανθίζει!
Λίγο φέτος το λάδι, δεν πουλιέται κιόλας!

Σε μία από τις πιο δύσκολες ελαιοκομικές χρονιές των τελευταίων ετών εξελίσσεται η φετινή περίοδος στην Κρήτη, με τις τιμές να παραμένουν καθηλωμένες και την εμπορική κίνηση να χαρακτηρίζεται εξαιρετικά περιορισμένη.
Αν και με τις συνθήκες που διαμορφώθηκαν φέτος και οδήγησαν σε εξαιρετικά μειωμένη παραγωγή θα περίμενε κανείς μια καλύτερη προοπτική για το λάδι που υπήρχε και ίσως καλύτερες τιμές, δεν συμβαίνει ούτε το ένα, ούτε το λάδι.
Η μείωση ανά περιοχή ξεκινά από το 40% της περυσινής χρονιάς, που επίσης δεν ήταν καλύτερη και φθάνει ως το 90% στις περιοχές που επλήγησαν περισσότερο.
Αιτία οι επιπτώσεις τις κλιματικής αλλαγής με ακραία καιρικά φαινόμενα (χαλάζι που «ράβδισε» πρόωρα τις ελιές) και λειψυδρία που δεν άφησε να αρδευτούν τα λιόφυτα όπως ήταν επιβεβλημένο. Φυσικά καθοριστικός παράγοντας η μη ολοκλήρωση του προγράμματος του δάκου που προφανώς επηρέασε αρνητικά την παραγωγή.
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το κείμενο της Μαρίας Καλλέργη στην εφημερίδα του Ηρακλείου ΠΑΤΡΙΣ…

Δέκα φύλλα ΡΕΘΕΜΝΟΣ μαζί, δύο μήνες μετά!

Η κατάσταση με τα Ελληνικά Ταχυδρομεια έχει ξεπεράσει κάθε όριο λογικής, αγγίζοντας πλέον τα όρια του παραλόγου. Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν, πριν από λίγες ημέρες, η αλληλογραφία μου περιλάμβανε όχι ένα, ούτε δύο, αλλά δέκα ολόκληρα φύλλα της εβδομαδιαίας εφημερίδας «ΡΕΘΕΜΝΟΣ», με ημερομηνίες έκδοσης που ξεκινούν από τον Οκτώβριο και φτάνουν μέχρι τον Δεκέμβριο 2025!

Είναι απορίας άξιο πώς ένας οργανισμός που υποτίθεται ότι βρίσκεται σε φάση «αναδιάρθρωσης», αδυνατεί να επιτελέσει το στοιχειώδες έργο του: την έγκαιρη διανομή. Η εικόνα των στοιβαγμένων εφημερίδων στο κατώφλι μου γεννά συγκεκριμένα και αμείλικτα ερωτήματα προς κάθε υπεύθυνο: Πού βρίσκονταν αποθηκευμένα αυτά τα φύλλα επί δύο και πλέον μήνες;

Σε ποιες αποθήκες «λίμναζαν» οι κόποι μιας εφημερίδας και τα χρήματα των συνδρομητών; Πώς αποφασίστηκε η ξαφνική αποστολή τους τώρα; Θεώρησε κανείς στα ΕΛΤΑ ότι η ενημέρωση του Οκτωβρίου έχει την ίδια αξία στα μέσα Φεβρουαρίου; Ποιος αποζημιώνει την εφημερίδα και τον πολίτη; Η επιχείρηση κατέβαλε το κόστος αποστολής και ο συνδρομητής πλήρωσε για να ενημερώνεται στην ώρα του. Η υπηρεσία που παρείχαν τα ΕΛΤΑ ήταν, πρακτικά, ανύπαρκτη.

Δυστυχώς, φαίνεται πως το ζητούμενο για την κυβέρνηση και τη διοίκηση των ΕΛΤΑ είναι οι αριθμοί της αναδιάρθρωσης και όχι η ουσιαστική εξυπηρέτηση των πολιτών. Σε ένα συγκροτημένο κράτος, η αξιοπιστία των ταχυδρομικών υπηρεσιών είναι αυτονόητη. Στη δική μας περίπτωση, η μόνη «συνέπεια» που επιδεικνύεται είναι αυτή της καθυστέρησης και της αδιαφορίας. Αν αυτή είναι η εικόνα του «εκσυγχρονισμού», τότε έχουμε χάσει το νόημα των λέξεων.























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…