Αρχείο κατηγορίας Τα δικά μου

Ο φίλος μου, Δημήτρης Νιργιανάκης, διατηρεί taxi στο χωριό και μ’ αυτό οργώνει την Κρήτη, μεταφέροντας κυρίως με Γερμανούς τουρίστες, μιας και είναι σε θέση να μιλάει τα γερμανικά. Μας έστειλε λοιπόν αρκετές φωτογραφίες από το χωριό, άλλες γνωστές, άλλες όχι και τον ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτή την πρωτοβουλία. Μας κάνει έτσι να νιώθουμε πως είμαστε εκεί αυτή την εποχή…

Ή σε ένα από τα πολλά αγγειοπλαστεία που διατηρούν ακόμα πολλά νέα παλικάρια παρά το γεγονός ότι δεν έχουν καμιά ιδιαίτερη στήριξη από την κυβέρνηση, σε ότι αφορά τα φορολογικά, προκειμένου να συνεχιστεί μια παράδοση που ξεκινά από πολύ πίσω στο χρόνο και φτάνει ως τις μέρες μας. Εδώ μόλις έχουν κατασκευαστεί και είναι μέσα, επειδή δεν ξέρεις πως θα γυρίσει ξαφνικά ο καιρός και μπορεί να βρέξει.

Να κάποια από αυτά την ώρα που τα βάζουν στο καμίνι για να ψηθούν. Θέλει πολύ προσοχή γιατί το άψητο, πολύ εύκολα ξαναγίνεται χώμα και πάει τσάμπα όλη η δουλειά. Δημιουργική εργασία, αλλά με ρίσκο. Την έζησα κοντά στον πατέρα μου ως παιδί και λίγο μεγαλύτερος, όσο εκείνος άντεχε και δούλευε στις βεντέμες μακριά από το χωριό ή στο πρώτο καμίνι που έκανε στο Λιγαρά και το κληρονόμησε ο ανιψιός μου Μανόλης που συνέχισε την τέχνη αυτή. Όπως και ο γιος του, ο Αγησίλαος…

Διάλειμμα για μια ρακή. Να πάρουν οι εργάτες γης μια ανάσα από το μάζεμα των ελιών. Δύσκολο το “άθλημα”. Χρειάζεται γερά εργατικά χέρια. Και πούντα; Λείπουν κάθε μέρα και περισσότερο. Καθόλου τυχαίο που εργάτης θέλει 70 ευρώ μερακάματο. Δεν είναι για πολλά μεροκάματα όλη αυτή η διαδικασία. Και η τιμή του λαδιού, λένε, φέτος θα πιάσει τα 5 ευρώ! Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ περισσότερα για το λιομάζομα από το αρχείο μας.

Καλό ακούγεται για τον αγρότη που έχει ελιές φέτος. Θα αντιμετωπίσει κάπως όλη αυτή την ακρίβεια και τον πληθωρισμό που υπονομεύουν την καθημερινότητα του. Πηγαίνοντας όμως και στο άλλο άκρο σκέφτομαι κι εκείνους τους έρμους καταναλωτές που θα πάνε στα σούπερ μάρκετ να πάρουν ένα αμφίβολης ποιότητας λάδι δε δυσθεώρητα ύψη. Κι άλλα δημοσίευμα τα από το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Έχουμε χάσει την ισορροπία μας… Αλλά κάποιοι από εμάς θα συνεχίσουμε να είμαστε ευχαριστημένοι αν από τη μικρή παραγωγή μας βγάλουμε το λάδι της χρονιάς μας. Άνθρωποι που μπορούν να εκτιμήσουν την κατάσταση λένε ότι αυτό θα συμβεί. Μακάρι! Δεν θέλουμε κάτι άλλο για φέτος. Από τις στιγμή που θα τις φτιάξουμε και θα τις καλλιεργήσουμε μπορούμε να έχουμε μεγαλύτερες απαιτήσεις. Κάτι ακόμα από παλιότερα μαζέματα του λαδιού ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Είχε φτάσει πια η ώρα τους και έπρεπε να αλλάξουν. Για τα λάστιχα του αυτοκινήτου λέμε (είναι και οι φωτογραφίες που «μιλούν» από μένος τους…) που φροντίσαμε να πάμε στη Νίκαια, ύστερα από έρευνα αγοράς που έκανε για μας, ο φίλος Δημήτρης. Εγώ δεν το έκανα μέχρι τώρα, ίσως επειδή δεν ήξερα. Άκουγα γι’ αυτό, αλλά τελικά βοηθά πολύ τους δύσκολους καιρούς που ζούμε.

Πήγα μεσημεριάτικα την περασμένη Δευτέρα, επειδή ο χρόνος πίεζε και μάστορας, ένας νεαρός, ο Τάσος με εξυπηρέτησε γρήγορα. Καλός στη δουλειά του και ευγενικός. Και μάλιστα για πρώτη φορά μου έδωσε εγγύηση της εταιρίας για ένα χρόνο, ότι και πάθουν, «ακόμα κι αν φταίω εγώ», ότι θα τα αντικαταστήσει. Είχα χρόνια να δω τόση ευγένεια και υπευθυνότητα στον συγκεκριμένο κλάδο. Και είναι ωραίο να διαπιστώνεις ότι κα΄τι προτο καλύτερο αλλάζει.

Μ’ αρέσει να καταγράφω στιγμές και το αυτοκίνητο είναι πια ένα εργαλείο στην καθημερινότητα μας. Το χρησιμοποιούμε αρκετά, αν και για την ώρα, όσο αντέχουμε και μπορούμε, χρησιμοποιούμε ακόμα τη VESPA. Στην κίνηση της Αθήνας, είναι σωτήρια. Με νέα και τα τέσσερα λάστιχα λοιπόν προγραμματίζουμε τα επόμενα ταξίδια μας, ελπίζοντας πως, παρά τις δυσκολίες, θα τα καταφέρουμε.

Να το ομολογήσουμε από την αρχή. Δεν πήγαμε όλο αυτό χρονικό διάστημα στην Κρήτη, επειδή φοβηθήκαμε και από τον κύριο σεισμό, αλλά και από τους συνεχείς μετασεισμούς και επειδή υπήρχε το πρόβλημα με τον κορονοϊό… Στο αρχείο μας όμως βρήκαμε αδημοσίευτες φωτογραφίες από εκείνον τον καιρό και τη ζημιά που αυτός έκανε στα αγγειοπλαστεία. Και είναι γεμάτο το χωριό…

Είδαμε ένα χθεσινό δημοσίευμα στο site της ΕΡΤ (μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ) και μείναμε άναυδοι με όσα λέει κ. Φίλιππος Βαλλιανάτος, Καθηγητής Γεωφυσικής-Εφαρμοσμένης Γεωφυσικής στο ΕΚΠΑ και Διευθυντής Ινστιτούτου Φυσικής Εσωτερικού της Γης και Γεωκαταστροφών του Πανεπιστημιακού Κέντρου Έρευνας & Καινοτομίας του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου.

Το καλό είναι ότι όπως τόνισε η μετασεισμική δραστηριότητα βρίσκεται προς το τέλος της. «Θα έλεγα ότι πρακτικά έχει τελειώσει. Το τελευταίο διάστημα έχουμε ένα σεισμό μεγέθους 2,5 Ρίχτερ κάθε δύο ή τρεις εβδομάδες. Είναι μια διαδικασία που κράτησε πολύ, ανήκει στα φαινόμενα αργής αποκατάστασης, κατανοούμε, ερμηνεύουμε γιατί» σημείωσε. Μακάρι να είναι έτσι τα πράγματα γιατί άνθρωποι είναι κι αυτοί. Δείτε μερικά δημοσιεύματα που έκανα τότε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Κάπως έτσι του θυμάμαι… Ο πατέρα μου, Λευτέρης του Κουμαλή και η μητέρα μου, Παπαδιώ του Κόκκινου, με το μαντίλι πάντα στα μαλλιά της. Χρειάστηκε χρόνο, κόπο και προσωπική προσπάθεια για να το αλλάξει αυτό. Και αποδέχτηκε αυτή την αλλαγή, λόγω των πεποιθήσεων της.

Μέχρι τότε, είχε διάφορα μαντίλια για το κεφάλι της στη ντουλάπα. Το καλό, το καθημερινό για τα χωράφια, μια λευκή μπολίδα, συνήθως.

Ο πατέρας μου, από την άλλη, ήταν πάντα αυστηρός, σκληρός, δυνατός, δουλευταράς και στα χωράφια ως αγρότης και στην αγγειοπλαστική ως μάστορας , με δικό του συνεργείο ή όπως το έλεγε, τακίμι, στα διάφορα μέρη της Κρήτης που πήγαιναν, από τον Μάη ώς τον Οκρώβρη.

Ήμασταν μια όμορφη οικογένεια. Εκπαιδευμένοι να συμμετέχουμε όλοι, παντού, έτσι ώστε να δικαιολογούμε το φαί μας στο τραπέζι. Και υπήρχε το υπόδειγμα για να ακολουθούμε. Και οι δυο ήταν μοναδικοί.

Εκείνος φρόντιζε με τα χρήματα που έφερνε από τη στραθιά να αγοράσει χωράφια, ελιές και κτήματα. Οι ελιές του έδιναν καρπό και λάδι και μ’ αυτό έκανε τους γάμους των κοριτσιών.

Τα χωράφια τα έσπερνε ότι χρειαζόταν στο σπίτι. Σιτάρι, κριθάρι, φακές, μπίζα, ρεβίθια, κουκιά και ταγή για τα ζώα. Τον γάιδαρο και το μουλάρι μας που ήταν κι αυτά κομμάτι της οικογένειας, «εργαλεία» στις αγροτικές δουλειές.

Αλλά καθώς ο πατέρας μου έφευγε για τις βεντέμες, όλο αυτόν τον καρπό, θα φρόντιζε να τον μαζέψει η μάνα μου, μαζί με τα μεγαλύτερα παιδιά. Και να τον αποθηκεύσει στα πιθάρια της αποθήκης.

Ο θέρος, ο τρύγος, το αλώνισμα, ήταν δική της δουλειά κι εμείς βοηθούσαμε όπου μπορούσαμε και όπου μας ανέθεταν εργασία.

«Δεν μπορώ» ή «δεν θέλω», δεν υπήρχε στο λεξιλόγιο μας. Λειτουργούσαμε ως ομάδα και γι΄ αυτό είχαμε επιτυχία με ότι καταπιανόμασταν. Έχω ζωντανά στη μνήμη μου πολλά πράγματα. Αλλά είναι αδύνατον να τα βγάλω όλα σε ένα σημείωμα, τόσο προσωπικό άλλωστε. Θα χρειαστεί να επανέλθω και θα το κάνω με χαρά, επειδή εκτιμώ τα πολλά πράγματα που πήρα και από τους δύο.

«Έφυγαν» σχετικά νωρίς… Κουρασμένοι από τη ζωή και ταλαιπωρημένοι από τις αρρώστιες. Δυο πράγματα ωστόσο μου έχουν μείνει. Νομίζω ότι, όπως τους γνώρισα ως παιδί, έτσι και έμειναν, σαν μη γέρασαν ποτέ. Και ήταν δραστήριοι και δημιουργικοί, πάντα.

Τους είχα και τους έχω πρότυπο στη δική μου ζωή. Προσπαθώ να σκέφτομαι, όπως σκέφτονταν και να ενεργώ με την ίδια στοχοπροσήλωση. Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά το παλεύω.

Το χρωστώ σ’ αυτούς τους δυο, τόσο ξεχωριστούς ανθρώπους που με έφεραν στον κόσμο και μου έδωσαν τις καλύτερες αρχές που μπορεί να πάρει άνθρωπος από ανθρώπους. Και μόνο γι’ αυτό τους ευχαριστώ και είμαι ευγνώμων…

Αυτά, με τους μαστόρους, τα ξέρετε. Σου υπόσχονται ότι θα έρθουν αύριο και έρχονται μετά από δυο τρεις μέρες, ενώ εσύ περιμένεις και το πρόβλημα υπάρχει… Έτσι συνέβη και με τον δικό μας, όταν όμως είδε το βίντεο που του στείλαμε, ήταν συνεπής στην ώρα του. 7:30 το πρωί, όπως είχε υποσχεθεί, είχε βάλει μπροστά. Και στις 11 είχε εντοπίσει και λύσει το πρόβλημα.

Δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Μόλις την προηγούμενη μέρα στήθηκε σκαλωσιά για τρεις ορόφους με σκοπό να συνεχίσουμε να ανεβαίνουμε αν δεν έβρισκε τη διαρροή. Την αρχή επιχειρούσε με σφυρί και καλέμι, αλλά σύντομα χρησιμοποίησε το ηλεκτρικό του κρουστικό για να ανοίξει τρύπες στα σημεία που έψαχνε. Ομολογουμένως δεν περίμενα τόσο γρήγορα αποτελέσματα.

Ξεκίνησε από τον δεύτερο, αλλά στον τρίτο ήταν που υπήρχε το πρόβλημα… Τώρα θα περιμένουμε να στραγγίξει το νερό για να κλείσουμε τις τρύπες που άνοιξε ο μάστορας, ψάχνοντας. Από πού μπορεί να έχει προκύψει το πρόβλημα στην απορροή υδάτων; Είτε από κακοτεχνία, είτε απλά από ένα σεισμό φαινομενικά μικρό ή από οτιδήποτε άλλο. Το καλό είναι ότι βρέθηκε η βλάβη και αποκαταστάθηκε η ζημιά.

Αγαπώ να βλέπω τους φίλους μου να φτιάχνουν τους κήπους τους και να τρώνε τον καρπό τους. Και πολλές φορές συμβαίνει να το κάνω θέμα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε μερικά δημοσιεύματα που έχω κάνει στο παρελθόν, ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Στη φωτογραφία οι φορτωμένες με καρπό ντοματιές του φίλου μου Ηλία, από την Αναστασιά των Σερρών. Και φανταστείτε τη γεύση μιας τέτοιας ώριμης ντομάτας!

Το ίδιο όμορφες και οι πιπεριές του! Θα πρέπει να έχει ρίξει πολύ δουλειά ο ίδιος και η σύζυγος του, η Κατερίνα… Τον χαίρομαι όμως. Ύστερα από χρόνια δουλειά στη Γερμανία, επέστρεψε στο χωριό που γεννήθηκε και ξεκίνησε μια νέα αρχή, απολαμβάνοντας τους καρπούς των χεριών του. Συχνά λοιπόν ο Ηλίας μοιράζεται στο διαδίκτυο, όλα αυτά τα πράγματα που καταφέρνει. Από εκεί τα μαθαίνω και εγώ.

Και τι να πεις για τις μελιτζάνες του; Δείχνουν ακόμα πιο εντυπωσιακές, καθώς οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από κοντά. Θέλω να μου αξιώσει ο Θεός και να τα καταφέρουμε με τη Σούλα να πάμε βόρεια, φτάνοντας μέχρι το σπίτι τους. Είναι μακριά να ξεκινήσεις από Αθήνα ένα τέτοιο ταξίδι, αλλά αξίζει. Ο ίδιος, το 2019, ήρθε στη θύρα 19 στο ΟΑΚΑ να μου πει ένα γεια από κοντά και τον ευχαριστώ για το ενδιαφέρον του.