Ένα υπέροχο φυτό από το Δυρράχιο της Αλβανίας
Αυτό το όμορφο φυτό που είδαμε στο Δυρράχιο της Αλβανίας είναι το Senecio angulatus (Σενέκιο το γωνιώδες). Στην Ελλάδα και σε άλλες μεσογειακές χώρες είναι γνωστό με την κοινή ονομασία «Κισσός του Ακρωτηρίου» (Cape Ivy), επειδή τα φύλλα του μοιάζουν πολύ με του κισσού, αν και στην πραγματικότητα ανήκει στην οικογένεια των Μαργαριτών (Asteraceae). Το συγκεκριμένο φυτό είναι ιδιαίτερα αγαπητό στις παραθαλάσσιες περιοχές για τους εξής λόγους: Ανθίζει κυρίως από το τέλος του φθινοπώρου έως το μέσο του χειμώνα, δίνοντας έντονο κίτρινο χρώμα όταν τα περισσότερα άλλα φυτά είναι σε λήθαργο. Είναι εξαιρετικά ανθεκτικό στην αλμύρα της θάλασσας και στην ξηρασία, γι’ αυτό και ευδοκιμεί τόσο πολύ στο παραλιακό μέτωπο του Δυρραχίου. Αν πλησιάσεις τα λουλούδια του, θα παρατηρήσεις ότι έχουν ένα απαλό, γλυκό άρωμα που θυμίζει μέλι.
Στην Οδό Δημάρχου Τρυπιά, στην όμορφη Πεύκη
Υπάρχουν κάποιοι δρόμοι στα βόρεια προάστια που σε κάνουν να χαμηλώνεις ασυναίσθητα τους ρυθμούς σου. Η οδός Δημάρχου Τρυπιά στην Πεύκη είναι ένας από αυτούς. Βρεθήκαμε εκεί χθες για δουλειά, όμως η ηρεμία της γειτονιάς σε προκαλούσε να αφήσεις για λίγο το ρολόι στην άκρη και να την περπατήσεις. Το όνομα της περιοχής δεν είναι τυχαίο, και μια βόλτα στον συγκεκριμένο δρόμο στο επιβεβαιώνει σε κάθε βήμα.
Τα πεύκα, επιβλητικά και μερικές φορές «επαναστατικά», γέρνουν πάνω από το οδόστρωμα, δημιουργώντας φυσικές αψίδες που αγκαλιάζουν τα κτίρια και τους περαστικούς. Είναι δέντρα που μοιάζουν να έχουν μεγαλώσει μαζί με τους ανθρώπους της γειτονιάς, διεκδικώντας τον δικό τους χώρο στον αστικό ιστό. Περπατώντας, βλέπεις την εξέλιξη της Αθήνας σε λίγα μόλις μέτρα: Μονοκατοικίες με κεραμίδια, λευκές προσόψεις και αυλές γεμάτες παπύρους και οργιώδεις βουκαμβίλιες.
Σε μια γωνιά, ένα παλιό σπίτι μοιάζει να «προστατεύεται» από έναν τεράστιο πεύκο που ριζώνει βαθιά στην ιστορία του. Η σύγχρονη καθημερινότητα: Οι κομψές πολυκατοικίες με τις μεγάλες τέντες και τα φροντισμένα μπαλκόνια, όπου η ζωή κυλά με την ησυχία που μόνο μια τέτοια συνοικία μπορεί να προσφέρει. Ομολογουμένως, ήταν μια εμπειρία η χθεσινή επίσκεψη μου στην Πεύκη, ένα βόρειο προάστιο της Αθήνας…
Μια βουκαμβίλια που νίκησε τον άνεμο…
Υπάρχουν φυτά που απλώς στολίζουν έναν χώρο, και υπάρχουν και εκείνα που διηγούνται μια ιστορία. Η βουκαμβίλια στο μπαλκόνι των παιδιών ανήκει σίγουρα στη δεύτερη κατηγορία. Σήμερα, τη βλέπουμε να «θεριεύει», να σκαρφαλώνει με αυτοπεποίθηση στο ξύλινο καφασωτό και να γεμίζει το βλέμμα μας με αυτό το εκρηκτικό κόκκινο χρώμα. Όμως, η διαδρομή της μέχρι εδώ δεν ήταν πάντα ανθισμένη. Όπως κάθε τι πολύτιμο, έτσι και αυτή πέρασε από τις δικές της συμπληγάδες. Υπήρξαν στιγμές που η επιβίωσή της έμοιαζε με στοίχημα. Λίγα φύλλα, αδύναμα κλαδιά και η αίσθηση ότι ο χρόνος δεν ήταν με το μέρος της.
Ήταν η φάση της δοκιμασίας, εκεί που η φύση μετράει τις αντοχές της. Δύο ήταν οι πρωταγωνιστές που άλλαξαν τη μοίρα της: Ο ήλιος της Αττικής, που αν και σκληρός μερικές φορές, έγινε η πηγή της ζωής της. Η απόφαση να την προστατέψουμε από τον αέρα. Ο άνεμος, που άλλοτε την τσάκιζε, σταμάτησε να είναι απειλή. Βρήκε το «απάνεμο» λιμάνι της και ένιωσε την ασφάλεια που χρειαζόταν για να ριζώσει βαθιά. Η βουκαμβίλια μας δίδαξε πως όταν έχεις τις σωστές βάσεις και την κατάλληλη προστασία, ακόμα και το πιο αδύναμο ξεκίνημα μπορεί να καταλήξει σε έναν θρίαμβο χρωμάτων.”
Συνύπαρξη με τα περιστέρια της πλ. Αττικής
Στην καρδιά της Αθήνας, εκεί που η βουή της πόλης και η κίνηση των αυτοκινήτων μοιάζουν να μην σταματούν ποτέ, υπάρχει μια γωνιά που ο χρόνος δείχνει να κυλά με διαφορετικούς ρυθμούς. Η Πλατεία Αττικής, με το σιντριβάνι της και τα ψηλά της δέντρα, αποτελεί ένα καταφύγιο – όχι μόνο για τους ανθρώπους, αλλά και για τους πιο πιστούς της θαμώνες: τα περιστέρια. Αν σταθείς για λίγα λεπτά στην πλατεία, θα τα δεις παντού. Στοιχισμένα πάνω στα πράσινα μεταλλικά κάγκελα, σαν να περιμένουν υπομονετικά το επόμενο “ραντεβού” τους, ή να περπατούν νωχελικά ανάμεσα στα παγκάκια.
Αυτό που κάνει τα περιστέρια της Πλατείας Αττικής να ξεχωρίζουν είναι η απίστευτη εξοικείωσή τους με τον άνθρωπο. Δεν τρομάζουν, δεν απομακρύνονται βιαστικά. Αντίθετα, κυκλοφορούν ανάμεσα στους περαστικούς με μια αυτοπεποίθηση που μαρτυρά πως αυτός ο χώρος τούς ανήκει όσο και σε εμάς. Η σχέση των κατοίκων με τα πουλιά είναι σχεδόν τελετουργική. Οι ηλικιωμένοι συχνά κάθονται στα παγκάκια και μοιράζονται το ψωμί τους.
Τα παιδιά τρέχουν ενθουσιασμένα ανάμεσά τους, προσπαθώντας να κερδίσουν την προσοχή τους με λίγους σπόρους. Οι βιαστικοί περαστικοί θα κοντοσταθούν για μια στιγμή, βλέποντας αυτή την εικόνα αρμονίας, και θα χαμογελάσουν. Είναι μια σιωπηλή συμφωνία: οι άνθρωποι προσφέρουν τροφή και τα περιστέρια προσφέρουν τη συντροφιά τους, ζωντανεύοντας το γκρίζο του τσιμέντου με το φτερούγισμά τους.
Μεγαλώνουμε – Η εμπιστοσύνη σας σε αριθμούς
Είμαστε στην ευχάριστη θέση να μοιραστούμε μαζί σας μια σημαντική επιτυχία: Οι επισκέψεις στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ ξεπέρασαν τις 39.000 από μοναδικές IP. Το επίτευγμα αυτό μας δεσμεύει να γινόμαστε κάθε μέρα και καλύτεροι, προσφέροντας περιεχόμενο που αξίζει τον χρόνο και την προσοχή σας. Σας ευχαριστούμε που είστε κομμάτι αυτής της προσπάθειας. Συνεχίζουμε την ενημέρωση, συνεχίζουμε την επικοινωνία!
Πάρκο Ευαγγελισμού, η πόλη χαμηλώνει την ένταση
Υπάρχουν στιγμές στην Αθήνα που η ομορφιά σε περιμένει εκεί που δεν το περιμένεις. Μια τέτοια στιγμή είναι η έξοδος από τον σταθμό του Μετρό «Ευαγγελισμός». Αντί για το συνηθισμένο γκρίζο της λεωφόρου, σε υποδέχεται το βαθύ πράσινο και οι χρυσές ανταύγειες των δέντρων που αυτή την εποχή φορούν τα «καλά» τους. Χθες, παρά το τσουχτερό κρύο, η μέρα ήταν μαγική. Ήταν από εκείνες τις ημέρες που, μόλις ο ήλιος ξεπρόβαλλε πίσω από τα σύννεφα ή τα ψηλά κτίρια της Βασιλίσσης Σοφίας, όλα άλλαζαν χρώμα.
Οι πέτρινες πεζούλες ζεσταινόταν και οι φυλλωσιές των δέντρων έπαιρναν μια λάμψη που σε έκανε να σταματήσεις για μια ανάσα, ξεχνώντας τις υποχρεώσεις της ημέρας. Περπατώντας στα πλακόστρωτα μονοπάτια, η εμπειρία γίνεται ολοκληρωμένη μέσα από τους ήχους. Ένας πλανόδιος βιολιστής, καθισμένος κάτω από τη σκιά των δέντρων, έντυνε με τη μελωδία του τη βόλτα των περαστικών. Η μουσική του, σε συνδυασμό με το θρόισμα των φύλλων, δημιουργούσε μια ατμόσφαιρα γαλήνης, κάνοντας το πάρκο να μοιάζει με ένα υπαίθριο σαλόνι για όλους.
Το πάρκο δεν είναι μόνο πράσινο. Είναι και ένας χώρος τέχνης. Το εμβληματικό, αφαιρετικό γλυπτό που δεσπόζει στο κέντρο του, στέκεται σαν ένας σιωπηλός φρουρός ανάμεσα στα δέντρα, προσκαλώντας τους περαστικούς να σηκώσουν το βλέμμα ψηλά. Τα κίτρινα φύλλα που πέφτουν στο γρασίδι και οι φοίνικες που ξεπροβάλλουν στο βάθος συνθέτουν μια εικόνα που θυμίζει πως η Αθήνα έχει πάντα κρυμμένους θησαυρούς.
Η ταβέρνα “Αθήρι” γιορτάζει 20 χρόνια ζωής!
Μιλά η Ευθαλία Ρουσκοπούλου από τους Αμπελοκήπους Καστοριάς: «Το Αθήρι ξεκίνησε το 2006, αλλά εγώ, ως επιχειρηματίας και μαγείρισσα, ξεκίνησα το 1991 με το εστιατόριο “Το Τζάκι”. Ήταν μια γυναικεία υπόθεση, καθώς το διαχειριζόμασταν εγώ και η συννυφάδα μου, με προσωπικό αποκλειστικά γυναίκες. Η παράδοση αυτή συνεχίζεται και σήμερα στο “Αθήρι”, αφού ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει». 20 χρόνιας ζωής και δημιουργίας, δεν τα λες και λίγα…
Τη γνωρίσαμε από κοντά όταν βρεθήκαμε για πέντε μέρες στην Καστοριά προς τα τέλη του Νοέμβρη. «Η αγάπη μου για τη μαγειρική, να δημιουργώ, να προσφέρω και να τελειοποιώ με υπέροχες και, προπάντων, αξέχαστες γεύσεις. Αυτή η αγάπη για την τέχνη της μαγειρικής δεν περιορίζεται σε ένα αποτέλεσμα, αλλά σε όλη τη διαδικασία που καταλήγει σε έναν κόσμο γεύσεων γεμάτο συναισθήματα».
«Θεωρώ πως η νοστιμιά και η επιτυχία ενός πιάτου βασίζεται στην ποιότητα των υλικών. Σίγουρα αυτή η ποιότητα προέρχεται από τοπικά υλικά και προϊόντα. Για παράδειγμα, τις πατάτες που χρησιμοποιώ τις προμηθεύομαι από τα αδέρφια μου, οι οποίοι είναι παραγωγοί και καλλιεργούν άριστης ποιότητας προϊόντα. Φυσικά, το ίδιο ισχύει και για τα κρεατικά, τα οποία επιλέγω από τοπικούς κρεοπώλες».
«Το πρώτο και βασικό είναι οι άριστες πρώτες ύλες και τα φρέσκα τοπικά προϊόντα. Σίγουρα η καθαριότητα είναι βασικό στοιχείο, καθώς και η καλή συνεργασία που πρέπει να υπάρχει μεταξύ εμού και του προσωπικού. Η άριστη εξυπηρέτηση, που συνοδεύεται πάντα με χαμόγελο, και τέλος η συνεχής αναβάθμιση και εξέλιξη των γεύσεων και των πιάτων μας».
Δείτε ΕΔΩ ολόκληρο το δημοσίευμα στο site Ταξιδεύουμε μαζί…