Αρχική » 2023 » Μάρτιος (Σελίδα 3)

Αρχείο μηνός Μάρτιος 2023

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 7 7 8 0 0

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.
Α και κάτι ακόμα. Επειδή δεχόμασταν μεγάλη επίθεση από αυτόματα μηχανήματα για δικούς τους διαφημιστικούς λόγους θα μπείτε στον μικρό κόπο να... αποδείξετε ότι είστε άνθρωποι. Τόσο απλή δοκιμασία που θα γελάσετε!

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Μάρτιος 2023
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τη ΦΩΝΗ του Μαλεβιζίου που δημοσιεύτηκε το 2026.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 183

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 184 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ Κι ΕΔΩ το τ.183, ΕΔΩ το τ. 182, ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 450

Έτοιμο και το 450 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 449, ΕΔΩ το τ. 448, ΕΔΩ το τ. 447, ΕΔΩ το τ. 466, ΕΔΩ το τ. 445, ΕΔΩ το τ. 444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩτο τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: [email protected]

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 23ο χρόνο! Και είστε στον ανανεωμένο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Ανοιξιάτικες ομορφιές μέσα από το διαδίκτυο. Υπάρχουν!

Δεν έχουμε τη δυνατότητα να κυκλοφορούμε πολύ έξω, στη φύση, αν και θα το θέλαμε. Όταν μένεις, από ανάγκη στην πόλη, δεν έχεις και πολλές επιλογές. Έτσι μέχρι να φτιάξει αρκετά ο καιρός και να μπορούμε να βγαίνουμε κανονικά, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τη δημιουργία μέσα από τις αναρτήσεις άλλων. Όπως εδώ, από την Aspa Papa. Όλες οι φωτογραφίες είναι από την ομάδα «Ελεύθεροι φωτογράφοι».

Ακόμα όμως και στον περιορισμένο χώρο που κινούμαστε, θα δούμε ανθισμένα δέντρα που η λιγοστή πείρα μας δεν μας αφήνει ακόμα να προσδιορίσουμε τον καρπό του δέντρου. Αλλά τι σημασία έχει; Εμείς κρατάμε την απαράμιλλη ομορφιά, όλης αυτής της κατάστασης. Και με αυτό το κριτήριο διαλέξαμε και τη φωτογραφία της Ευλαμπιας Μυζικου Γραβανη, από τους Ασπράγγελους Ζαγορίου.

Μην αρχίσετε τώρα να λέτε πως έχουμε χρόνο μέχρι την εαρινή ισημερία και άρα τυπικά η Άνοιξη δεν έχει έρθει ακόμα. Το ξέρουμε. Αλλά πιο πολύ απ’ όλα, η ουσία μας ενδιαφέρει, όχι ο τύπος. Παντού γύρω μας είναι Άνοιξη. Το νιώθουμε, το αισθανόμαστε. Και το μόνο που μας «κρατά», είναι οι χαμηλές θερμοκρασίες, ιδιαίτερα όταν αυτές πέφτουν απότομα και μας είναι δύσκολο να το εξηγήσουμε. Η φωτογραφία της Ευας Λουκερη.

Όπως και να έχει, οι τακτικοί αναγνώστες μας, ξέρουν, ότι μας αρέσει όλη αυτή η ομορφιά που έχει να κάνει με το πέρασμα σε μια πολύ όμορφη εποχή του χρόνου, την Άνοιξη. Ίσως κι αυτός είναι ένας λόγος που δεν κρατάει και πολύ, ενώ κάποτε το έκανε. Σκοπός μας είναι να «πάρουμε» το περισσότερο που μας αναλογεί από αυτή την εποχή. Της Ελένης Καμ.

Έχετε δει πώς γεννιούνται οι καρποί ενός δέντρου;

Είναι εντυπωσιακό πως αναγεννάται η φύση. Εμείς που ζούμε στην πόλη δεν είναι εύκολο να το δούμε από κοντά, όμως η διαδικτυακή φίλη μας, Ελισάβετ Πολυχρόνη, που ζει κοντά στη φύση, το είδε και το κατέγραψε στο φακό της. Και τι πιο όμορφο, το μοιράστηκε μαζί μας!

Προσέξτε τα “μάτια” με τα μπουμπούκια, όπως τα λένε αυτοί που ξέρουν… Βγαίνουν από ένα κλαδί που δεν έχει φύλλα και εκ πρώτης όψεως μοιάζει ξερό. Αλλά δεν είναι! Η ζωή είναι κάπου εκεί. Kαι σε λίγο θα δώσει όλη την ομορφιά της στην ανθοφορίας. Αυτή είναι που θα δώσει τον καρπό…

Από δω θα βγουν ροδάκινα και βερίκοκα και μύγδαλα και τόσα άλλα όμορφα πράγματα που το καλοκαίρι ή καθώς πλησιάζουμε προς αυτό θα ομορφύνουν τη ζωή μας. Μια διαδικασία που επαναλαμβάνεται με σταθερότητα κάθε χρόνο τέτοια εποχή, μέσα τα κρύα και δεν είναι καθόλου τυχαία. Πιστέψτε με!

Περπατώντας στη Ναυπλίου, από Πέτρας έως Ιωαννίνων

Μας αρέσει να περπατάμε στη γειτονιά, το κάνουμε και για λόγους συντήρησης του σώματος, υγεία το λένε άλλοι. Στη σημερινό δημοσίευμα θα σας δείξουμε τους δρόμους Ναυπλίου στο σημείο που συναντιέται με την Ιωαννίνων. Εδώ είναι που περπατάει η Σούλα.

Στη οδό Ναυπλίου, λοιπόν, θα δούμε σπίτια παλιά και νέα. Το ετοιμόρροπο, ακουμπάει το σύγχρονο. Αλλά και το σύγχρονο αποτελεί προϊόν αναπαλαίωσης. Το βλέπετε εδώ στη φωτογραφία. Μια όμορφη και προσεγμένη δουλειά των ανθρώπων που είχαν την όρεξη και τη διάθεση να το κάνουν.

Ναι, είναι ωραίο να σέβεσαι την ιστορία και τον πολιτισμό και αν οι οικονομικές δυνατότητες σου το επιτρέπουν, κάθε παρέμβαση για βελτίωση να ακολουθεί πρότυπα που τελικά αυτό που τις ξεχωρίζει είναι η ομορφιά τους και μόνο. Με απλά, αλλά ουσιαστικά πράγματα.

Θλίψη από μια απώλεια… Έφυγε από κοντά μας, η Λίτσα

Λένε ότι η απόσταση κάπως ηρεμεί τα πράγματα. Δεν είναι αλήθεια. Μερικές φορές είναι σα να είναι δίπλα σου και ας είναι ο άνθρωπος σου στην άλλη πλευρά του πλανήτη. Μας το θύμισε ο θάνατος της Λίτσας, από τη Θεσσαλονίκη που ζούσε στο Βανκούβερ του Καναδά, της συμπεθέρας μας, τη βδομάδα που πέρασε. Αν και τον περιμέναμε, έμοιαζε τόσο ξαφνικός!

Προσωπικά, τη Λίτσα δεν την είχα ζήσει πολύ. Αν και ήταν στο γάμο μας, όπως και στη φιλοξενία που μας έκανε ο Κώστας με την Άννυ, τότε, τη Λίτσα την έχω στο μυαλό μου σαν έναν πρόσχαρο άνθρωπο, όπως είναι συνήθως οι Θεσσαλονικείς, από όπου η καταγωγή της. Εδώ με το σύζυγο της Χρήστο Κουτάκη. Μαζί έζησαν κι έκαναν δυο κορίτσια. Την Άννη και τη Άντζη.

Νάτη εδώ με τις κόρες της. Αριστερά η Άτζη, δεξιά η Άννη… Την πρώτη δεν την έχω γνωρίσει πολύ, αν και την παρακολουθώ στο διαδίκτυο. Με την Άννη, όμως, έχουμε μοιραστεί πολλά πράγματα μιας και είναι η γυναίκα του Κώστα, του γιου της Σούλας. Έχουν έρθει καλοκαίρια εδώ κι έχουμε μοιραστεί στιγμές. Και δημιούργησε τις προϋποθέσεις να είναι ακόμα περισσότερο κοντά μας.

Μέσα από τα δικά της μάτια ζήσαμε όλες αυτές τις δυσκολίες που πέρασε η μητέρα της. Μιλούσε καθημερινά στη Σούλα. Ήταν η βαλβίδα αποσυμπίεσης από όλη αυτή τη δοκιμασία. Και συνεχίζει να βρίσκει απάγκιο κοντά μας. Την αγαπούμε και της συμπαραστεκόμαστε, όπως και σε όλη την οικογένεια. Η σκέψη μας είναι κοντά τους!

Ότι φτιάχνει ο άνθρωπος, χρειάζονται και φροντίδα!

Πόσος καιρός πάει που ο Δήμος Αθηναίων αποφάσισε να φτιάξει το σιντριβάνι στην πλατεία Σωτήρη Πέτρουλα ή όπως την ξέρουν οι παλιοί, Αγίου Κωνσταντίνου, στον Κολωνό;  Όταν το έφτιαχναν, αρχές Ιουλίου του 2020, ήμασταν εκεί και καταγράψαμε θετικά το γεγονός. Δείτε ΕΔΩ από το αρχείο μας το δημοσίευμα που κάναμε τότε.

Ούτε δυο χρόνια μετά, το είδαμε σ’ αυτή την κατάσταση πριν λίγες μέρες… Δε λειτουργούσε από τις απόκριες, είχε γίνει σκουπαδαριό… Την ίδια ώρα, άνθρωποι του Δήμου έψαχναν να βρουν τι φταίει, να το διορθώσουν και να αρχίσει να λειτουργεί ξανά. Τι φταίει και έχουμε στο αίμα μας την καταστροφή αντί για τη δημιουργία;

Λυπάται η ψυχή μου να βλέπω την κατάντια του ανθρώπου αποτυπωμένη πάνω σε άψυχα πράγματα που το μόνο που έχουν να προσφέρουν είναι ομορφιά. Χρόνια, το συγκεκριμένο σιντριβάνι, ήταν εκτός λειτουργίας. Δε θέλω να πιστέψω πως οι Ρωμά που κυριαρχούν στην πλατεία, το έκαναν. Όποιος κι αν το έκανε, πρέπει να είχε πολύ διαστροφή μέσα του.

Ετήσια, γιορτάζουν τη γυναίκα, υμνώντας την. Και μετά;

Θύμα εκμετάλλευσης, η γυναίκα, έχουν φροντίσει όσοι μοιράζουν… γιορτές, να της δώσουν κι αυτής μια μέρα στις 365 του χρόνου, έτσι για να έχει την ψευδαίσθηση ότι είναι κάτι σημαντικό. Αλλά στη γυναίκα αξίζει κάτι πολύ περισσότερο από μια μέρα. Κάθε μέρα της πρέπει να είναι στην κορυφή τους ενδιαφέροντος του άνδρα, μικρή ή μεγάλη, μάνα ή αδελφή. Ο ρόλος της αναντικατάστατος!

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 11/3/2023

Αρέσουν στους ανθρώπους οι γιορτές. Και ψάχνουν ευκαιρίες γι’ αυτές! Καλόπιστοι άνθρωποι, ίσως σου πουν πως οι παγκόσμιες μέρες, δεν αποτελούν μόνο γιορτές, αλλά και υπενθυμίσεις για να συνεχίσουν να έχουν ευαισθησίες. Μια τέτοια μέρα, ήταν και η 8 Μαρτίου, αφιερωμένη στη γυναίκα.

Αυτή, λένε, είχε σκοπό να αναδείξει τη προσφορά των γυναικών στην κοινωνία, την οικονομία, την οικογένεια και τον πολιτισμό. Πόσο χρόνια ακούω αυτό το… ποίημα! Αλλά ποια είναι η αλήθεια; Εντελώς διαφορετική. Στους άνδρες συμβαίνει με μια τέτοια γιορτή να… βγάζουν από πάνω τους την ευθύνη να τις αγαπούν και να τις φροντίζουν!

Ενώ οι γυναίκες συντηρούν και αποδέχονται επί της ουσίας αυτή την τόσο διαφορετική αντιμετώπιση, που φτάνει στα όρια της εκμετάλλευσης. Πρόκειται για μια ημέρα η οποία μας ενθαρρύνει να αναγνωρίσουμε τις αδικίες που γίνονται σε βάρος των γυναικών, καθώς και να δεσμευτούμε όλοι μαζί για μια κοινωνία στην οποία η ισότητα των φύλων θα είναι πραγματικότητα.

Πότε, πού, πώς; Σε πιο πλανήτη θα συμβούν όλα αυτά; Δεν είναι υπερβολικά καλό για να ακούγεται ως αληθινό ή είναι μια δικιά μου εικόνα που έχω αποκομίσει από τη ζωή, την πραγματική ζωή;

Κάθε χρόνο, η θεματολογία της Ημέρας της Γυναίκας φροντίζουν να επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα, με τη φετινή ημέρα να έχει τίτλο: «Ψηφιακά: Καινοτομία και τεχνολογία για την ισότητα των φύλων». Αν δείτε εσείς να προοδεύει η γυναίκα ως φύλλο σ’ αυτόν τον τομέα, να μου το πείτε, παρακαλώ.

Και τι ξέρουμε για την ιστορία αυτής της μέρας; Πολλά! Μια πρόχειρη έρευνα στο διαδίκτυο θα σας δείξει μονοπάτια που ούτε τα είχαμε φανταστεί. Οι ρίζες λοιπόν της Ημέρας της Γυναίκας εντοπίζονται στη Νέα Υόρκη, κατά το έτος 1857, οπότε και χιλιάδες γυναίκες που εργάζονταν σε εργοστάσια ύφανσης πραγματοποίησαν διαμαρτυρίες για τις άδικες συνθήκες εργασίας, ζητώντας ισότητα στους μισθούς και ένα πιο ανθρώπινο ωράριο.

Ήταν μια από τις πρώτες οργανωμένες πορείες που έκαναν εργαζόμενες γυναίκες διεκδικώντας ισότητα και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τις χιλιάδες που ακολούθησαν.

Πάνω από μισό αιώνα αργότερα, έλαβε χώρα για πρώτη φορά στην ίδια πόλη η «Εθνική Ημέρα της Γυναίκας» στις 28 Φεβρουαρίου του 1909, η οποία διοργανώθηκε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αμερικής. Από την επόμενη χρονιά, η συγκεκριμένη γιορτή είχε καθιερωθεί σε δεκάδες χώρες ως «Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας».

Στην Ευρώπη, ο πρώτος καταγεγραμμένος εορτασμός της ημέρας, σημειώθηκε στις 8 Μαρτίου του 1911 σε Αυστρία, Δανία, Γερμανία και Ελβετία, οπότε και πάνω από ένα εκατ. γυναίκες βγήκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν υπέρ των γυναικείων δικαιωμάτων, σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters.

Και μετά τι; Τελειώνουμε εδώ; Μάλλον όχι. Οι άνθρωποι την εξέλιξαν και με… ευχές! Διότι δε γίνεται να γιορτάζει κάποιος και να μην τους εύχεσαι. Δείτε μερικές που αλιεύσαμε:

Αγαπημένη μου γυναίκα είσαι ότι πιο πολύτιμο και ακριβό έχω στη ζωή μου. Σου εύχομαι χρόνια πολλά.. μαζί μου! Εύχομαι οι γυναίκες να μάθουν να αγαπούν τον εαυτό τους και να μην χρειάζεται να υποκρίνονται κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι. Η γιορτή της γυναίκας πάντα μου θυμίζει, πόσο υπέροχο είναι να σε έχω. Χρόνια Πολλά!

Η ευτυχία… η χαρά… η καλοσύνη… η αγάπη… η ελπίδα… η επιτυχία… η ομορφιά… Όλες γένους θηλυκού … Όλες μοναδικές… Εύχομαι Χρόνια Πολλά σε κάθε μία γυναίκα ξεχωριστά! Αγαπημένη μου, συγνώμη για όσες φορές σε αμφισβήτησα, σε πλήγωσα, σε στεναχώρησα, σε άγχωσα… Σε αγαπώ πολύ! Χρόνια πολλά!

Χρόνια πολλά στα πιο όμορφα ιδιαίτερα απαιτητικά πλάσματα της γης! Να μας αγαπάτε και να μας κάνετε καλύτερους… σας λατρεύω! Αυτά, τα ολίγα!

Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 11/3/2023 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου «Επισημάνσεις».

Παιδιά μιας… κάποιας ηλικίας, παίζουν στην πλατεία!

Η εικόνα δεν είναι πολύ συνηθισμένη. Τα παιδιά έχουμε συνηθίσει να παίζουν στις αλάνες. Είναι κατακτημένο δικαίωμα από την πλευρά τους. Αλλά και μήπως οι ηλικιωμένοι δεν έχουν παρόμοια δικαιώματα; Αντί να στριμώχνονται στα καφενεία, προτιμούν εδώ, στην πλατεία, να συναντιούνται με τους φίλους τους.

Τους πλησίασα και τους φωτογράφησα. Ήταν τόσο απορροφημένοι στο παιχνίδι τους που δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι με πρόσεξαν καν. Παίζουν ένα παιγνίδι περίεργο με κύβους σαν ζάρια, αλλά όχι και τόσο τετραγωνισμένα. Δεν το γνωρίζω, ούτε καν πώς το λένε. Αλλά ήταν τόσο “γεμάτοι” μ’ αυτό και χαρούμενοι!

Αυτά εδώ τα παλικάρια, έχουν επιλέξει κάτι πιο παλιό και πρακτικό. Ίσως κάτι σε κουμκάν. Έχουν διαλέξει το παγκάκι τους στην πλατεία κι έχουν απλώσει χαρτόκουτα πάνω του, για να κλείσουν τα κενά και να λειτουργεί καλύτερα στο παιχνίδι τους και είναι απασχολημένοι στο πώς θα κερδίσουν ο ένας τον άλλον.

Και κάπως έτσι, η άνοιξη αρχίζει και μπαίνει στη ζωή μας!

Τις φωτογραφίες τις έχει ανεβάσει στην ομάδα “Η πόλη της καρδιάς μου” Τα Γιάννενα!, η διαδικτυακή μας φίλη Φρειδερίκη Δαρδάνη, προσθέτοντας: Αρχίζουν να ανθίζουν οι αμυγδαλιές, οι ροδακινιές, οι νάρκισσοι, αυτό σημαίνει πως ήρθε η Άνοιξη, αλλά δεν αργεί ο Μάρτιος να τα κάψει όλα… Τι μήνας και αυτός;

Το ξέρετε ότι μας αρέσουν γενικά οι πρωτότυπες φωτογραφίες για τις αναρτήσεις μας σ’ αυτό το site, αλλά καμιά φορά κάνουμε την εξαίρεση, καθώς όλες αυτές οι φωτογραφίες ήταν μαζεμένες σε μια ανάρτηση. Δεν ψάξαμε ιδιαίτερα, δεν ασχοληθήκαμε πολύ. Μέλημα μας μόνο ήταν να γράψουμε τα σχόλια που το συνοδεύουν.

Έτσι είναι ο Μάρτης! Όχι μόνο δίγνωμος, ούτε τρίγνωμος, αλλά και τετράγνωμος και… πεντάγνωμος! Στο βάθος όμως η Άνοιξη είναι εδώ και μας περιμένει, να μας δείξει το όμορφο πρόσωπο της. Αν και οι βροχές φέτος ήταν λίγες, ελπίζουμε σε κάτι περισσότερο στο μέλλον. Οι επόμενες μέρες θα μας δείξουν.

Όμως πάντα θα ξέρουμε ότι η άνοιξη θα είναι εκεί έξω και θα “παραμονεύει” να μας κάνει να χαμογελάσουμε λίγο. Ας είμαστε έτοιμοι στην καρδιά, να δεχτούμε αυτή την ομορφιά που θα μας πάει σε ένα άλλο επίπεδο. Το χρειαζόμαστε. Το έχουμε ανάγκη… Οι καιροί, συνεχίζουν να είναι δύσκολοι!