Η Νορβηγία μέσα από τα μάτια φίλων μας... Ένας τόπος που θέλουμε, οπωσδήποτε να πάμε

Posted in Επικαιρότητα

norvigia1
Η Νορβηγία, επίσημα Βασίλειο της Νορβηγίας, είναι μια Βόρεια χώρα στη Βόρεια Ευρώπη, της οποίας τα εδάφη περιλαμβάνουν το δυτικό και το βορειότερο τμήμα της Σκανδιναβικής Χερσονήσου. Το απομακρυσμένο νησί Γιαν Μάγεν και το Αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ είναι επίσης τμήμα του Βασιλείου της Νορβηγίας.

norvigia2
Το Νησί του Πέτρου Α΄ της Ανταρκτικής και το υποανταρκτικό νησί Μπουβέ είναι εξαρτώμενα εδάφη και ως εκ τούτου δεν θεωρούνται τμήμα του βασιλείου. Η Νορβηγία επίσης διεκδικεί τμήμα της Ανταρκτικής γνωστό ως Γη της Βασίλισσας Μοντ. Η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Νορβηγοί με μικρότερες μειονότητες Σαάμι και Φινλανδών. Επίσης στη χώρα ζουν σημαντικές μεταναστευτικές κοινότητες.

norvigia3
Η Νορβηγία έχει συνολική έκταση 385.207 τετραγωνικών χιλιομέτρων και πληθυσμό 5.374.807 κατοίκων, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για τον Ιούνιο του 2020. Η χώρα έχει μακρά ανατολικά σύνορα με τη Σουηδία (1.619 χλμ.). Η Νορβηγία συνορεύει επίσης με τη Φινλανδία και τη Ρωσία στα βορειοανατολικά, και το στενό του Σκάγκερακ στα νότια, με τη Δανία από την άλλη πλευρά.

norvigia4
Η Νορβηγία διαθέτει εκτεταμένη ακτογραμμή, στο Βόρειο Ατλαντικό ωκεανό και τη Θάλασσα του Μπάρεντς. Η θαλάσσια επιρροή κυριαρχεί επίσης στο κλίμα της Νορβηγίας με ήπιες πεδινές θερμοκρασίες στις θαλάσσιες ακτές, ενώ στην ενδοχώρα, ενώ είναι ψυχρότερο, είναι επίσης πολύ πιο ήπιο από άλλες περιοχές του κόσμου με τέτοιο βόρειο γεωγραφικό πλάτος.

norvigia5
Ακόμα και κατά τη διάρκεια της πολικής νύχτας στο βορρά, θερμοκρασίες πάνω από το μηδέν είναι συνηθισμένες στην ακτογραμμή. Η θαλάσσια επιρροή προκαλεί υψηλές βροχοπτώσεις και χιονοπτώσεις σε ορισμένες περιοχές της χώρας. Ο Χάραλντ Ε΄ του Οίκου του Γκλύξμπουργκ είναι ο σημερινός Βασιλιάς της Νορβηγίας.

norvigia6
Η Έρνα Σόλμπεργκ είναι πρωθυπουργός από το 2013 όταν αντικατέστησε το Γενς Στόλτενμπεργκ. ενιαίο κυρίαρχο κράτος με συνταγματική μοναρχία, η Νορβηγία έχει διακριτές εξουσίες στο κοινοβούλιο, το υπουργικό συμβούλιο και το ανώτατο δικαστήριο, όπως καθορίζεται από το Σύνταγμα του 1814.

Ανησυχητικά στοιχεία που μπορούν να γίνουν ακόμα χειρότερα αν δεν προσέξουμε πολύ...

Posted in Δημοσιογραφικά

xrist
Πολλοί είναι παγιδευμένοι ανάμεσα στα ήθη και έθιμα των ημερών... Και αγνοώντας πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα, επιθυμούν να κάνουν τις γιορτές, σύμφωνα με τις συνήθειες τους. Αλλά αυτό θα ήταν ότι πιο ολέθριο θα έκαναν αυτές τις μέρες, που το ιικό φορτίο είναι σε μεγάλη έξαρση...
efimerides
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 19/12/2020

Σχεδόν δύο μήνες πέρασαν για να πέσουν οι ημερήσιες διαγνώσεις λίγο πάνω από τις 600. Η μέρα αυτή μου θύμισε την 20η Οκτωβρίου, όταν είχαν καταγραφεί 667 νέα περιστατικά, και είχε σημάνει… συναγερμός καθώς επρόκειτο για “άλμα” και υψηλή καταγραφή σε σχέση με τις προηγούμενες ημέρες του Οκτωβρίου.

Έκτοτε, η επιδημία πήρε την “ανηφόρα” φτάνοντας έως και περισσότερα από 3000 κρούσματα ημερησίως μέσα στο Νοέμβριο και οδηγώντας τη χώρα αναγκαστικά στο δεύτερο lockdown.

Πλέον, και μετά από μεγάλη αντίσταση, το δεύτερο επιδημικό κύμα βρίσκεται σε φάση ύφεσης. Τα 693 νέα περιστατικά κορωνοϊού που ανακοίνωσε τις τελευταίες ημέρες ο ΕΟΔΥ πρέπει κατά τους ειδικούς να εκτιμώνται με βάση τον αριθμό των τεστ που για τη επιδημιολογική έκθεση ανήλθε σε 15792 (σύνολο μοριακών ελέγχων και rapid tests).

Με δεδομένο ότι τις καθημερινές γίνονται περί τα 25000 με 30000 τεστ την ημέρα, ο αριθμός των ημερήσιων διαγνώσεων αναμένεται να διαμορφωθεί σε υψηλότερο νούμερο σε σχέση με το παραπάνω τις επόμενες ημέρες.

Όπως και να έχει, πάντως, η επιδημία την προηγούμενη εβδομάδα “παγιώθηκε” κάτω από το όριο των 2000 περιστατικών και με αρκετές ημέρες κάτω και από τα 1500 περιστατικά κορωνοϊού ανά ημέρα.

Ειδικότερα, την προηγούμενη και πέμπτη κατά σειρά εβδομάδα του lockdown καταγράφηκε μείωση των ημερήσιων διαγνώσεων κατά 19,4% συγκριτικά με την τέταρτη εβδομάδα. episimansis.neo

Η τάση για Αττική και Θεσσαλονίκη εξακολουθεί να είναι η ίδια, δηλαδή η πρωτεύουσα να ακολουθεί πιο βραδύ ρυθμό πτώσης της επιδημιολογικής καμπύλης σε σχέση με τη Θεσσαλονίκη. Για την εβδομάδα που πέρασε η μείωση των ημερήσιων κρουσμάτων ήταν 8% και 25% αντίστοιχα.

Σύμφωνα, όμως, με όσα εξήγησε κατά την ενημέρωση της περασμένης Παρασκευής ο επίκουρος καθηγητής Επιδημιολογίας, Γκίκας Μαγιορκίνης, συνολικά η Θεσσαλονίκη παραμένει πολύ πιο επιβαρυμένη σε σχέση με το Λεκανοπέδιο Αττικής.

“Έτσι, λοιπόν, η Θεσσαλονίκη λόγω της ταχύτερης συρρίκνωσης της επιδημίας σημειώνει κάποιες ημέρες σε απόλυτο αριθμό λιγότερες διαγνώσεις από αυτές που καταγράφονται στην Αττική, αλλά θα πρέπει να έχουμε υπόψιν μας ότι εξακολουθεί να έχει υψηλότερο σχετικό αριθμό διαγνώσεων.

Για να γίνει αντιληπτή η κατάσταση στην Θεσσαλονίκη, η Θεσσαλονίκη θα είναι στα επίπεδα που βρίσκεται η Αττική σήμερα, όταν δούμε να σημειώνει λιγότερες από 80 διαγνώσεις ανά ημέρα”, ανέφερε συγκεκριμένα ο επίκουρος καθηγητής.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο κορονοϊός Covid-19 είναι εδώ και μας απειλεί όλους… Κανείς δεν έχει το προνόμιο να ξεφεύγει από αυτόν τον αόρατο εχθρό. Εκείνοι μάλιστα που συνειδητά αγνοούν να πάρουν προληπτικά μέτρα και θεωρούν υπερβολές όσα οι επιστήμονες λένε, να τηρούμε, δηλαδή μάσκες αποστάσεις και πλύσιμο χεριών, είναι σαφώς οι πιο ευάλωτοι.

Κάθε απόγευμα που ανακοινώνουν τους νέους αριθμούς «πιάνεται» η ψυχή μου. Κοιτάζω ιδιαίτερα τους διασωληνωμένους και τα θύματα και λέω δεν μπορεί, κάποιος παίζει μαζί μας. Με την ψυχολογία μας, με την διάθεση μας…

Μπορεί να αλλάξει αυτό; Δεν είμαι ειδικός να απαντήσω. Ψύχραιμα όμως, θα μπορούσα να πω ότι ναι, αν ακολουθούμε τις οδηγίες των ειδικών, αν και αυτοί παρασυρμένοι μερικές φορές από την εφήμερη δόξα που τους προσφέρει η πρόσκαιρη προβολή των ΜΜΕ χάνουν το μέτρο. Δεν είναι κακό να μιλά κανείς, μόνο όταν έχει κάτι ουσιαστικό να πει για να βοηθήσει.

Ναι, οι μέρες είναι δύσκολες, ας προσέξουμε τις μέρες που έχουμε μπροστά μας να μην τις κάνουμε ακόμα δυσκολότερες. Ας μην αφήσουν τα έθιμα να πάρουν ανθρώπινες ζωές. Οι ευχές δεν σώζουν. Η ουσιαστική πρόληψη μόνο κι αυτό ας μην το θεωρούμε κάτι απλό και να μας κουράζει, χαλαρώνοντας ταυτόχρονα τα ανακλαστικά μας.

  • Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί στο φύλλο του Σαββάτου 19 Δεκεμβρίου της κρητικής εφημερίδας ΡΕΘΕΜΝΟΣ στη στήλη μου "Επισημάνσεις".

"Η ευτυχία έρχεται μετά τα 80"... Ένα διήγημα του Λεωνίδα Μπόνη, γεμάτο ευαισθησία...

Posted in Επικαιρότητα

geros

Κάθε πρωί θυμάμαι η μητέρα με σήκωνε άρον άρον για να προλάβω το σχολείο. Βλέπετε για να ετοιμαστώ έπρεπε να ντυθώ την περίτεχνη σχολική ενδυμασία και να χτενιστώ κατάλληλα και με αξιοπρέπεια. Αλλά που χρόνος για τέτοια; Ίσα ίσα που προλάβαινα να πιω το γάλα μου και να καταπιώ μια φέτα ψωμί με μέλι. Ταυτόχρονα άκουγα τη φωνή του παππού που καθόταν στο τζάκι. Ήταν ένας αρχοντικός άνθρωπος με γερή κορμοστασιά και γκρι μουστάκι. Θα τον έβλεπες ή δίπλα στο τζάκι του σπιτιού ή στο καφενείο να παίζει τάβλι με τον κύριο Κώστα. Όταν κάποια πρωινά με έβλεπε να τρέχω αλαφιασμένο σιγομουρμούριζε: "η ευτυχία έρχεται μετά τα 80". Με το λίγο μυαλό που είχα τότε, πίστευα πως ο παππούς ήταν ευτυχισμένος απλά χαζεύοντας τις φλόγες της φωτιάς και κουβεντιάζοντας ένα σωρό ασυναρτησίες στο καφενείο.  Τουλάχιστον μου φαινόταν πιο ευτυχισμένο αυτό από το να μου παίρνει το κεφάλι ο δάσκαλος με αριθμητικές πράξεις και φιλολογικές θεωρίες. Μέχρι να κάνουν τον κύκλο του κεφαλιού μου όλες αυτές οι σκέψεις είχα φτάσει ήδη στο σχολείο με τα πόδια. Τότε άρχιζε το βασανιστήριο. Δεν έλεγε να τελειώσει η ώρα. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ποτέ θα πάω 80 χρόνων για να γίνω ευτυχισμένος. Δεν ήξερα ακριβώς πώς, αλλά ο παππούς έλεγε πως μετά τα 80 έρχεται η ευτυχία. Πέρασα τα σχολικά χρόνια με την ίδια ανησυχία. Πότε θα γίνω ευτυχισμένος. Καμμιά φορά έβλεπα τον παππού όταν είχε καλό καιρό το χειμώνα, να βγαίνει και να βοηθάει στο κλάδεμα του αμπελιού τον γείτονα, τον κύριο Γιώργο. Άλλες φορές κουβαλούσε από τον μπαξέ μας πορτοκάλια για τον κύριο Θόδωρο που ήταν ανάπηρος πολέμου. Άμαχος ο κυρ Θόδωρος, αλλά τον βρήκε ένα βλήμα στο πόδι. Και άλλες φορές τον έβρισκες να μαζεύει χόρτα απ’ το βουνό για την κυρά του. Αναρωτιόμουν μήπως έχασε την ευτυχία του καφενείου και την ψάχνει στις δουλειές.


Ξέχασα να σας πω πως μεγάλωσα σε μονογονεϊκή οικογένεια. Ο πατέρας χάθηκε νωρίς. Έφυγε για ένα από τα πολλά ταξίδια του ως ναυτικός και δεν ξαναγύρισε. Τον θυμάμαι ως τώρα να με φιλάει στο μέτωπο την τελευταία φορά που έφυγε. Είχε υποσχεθεί να μου φέρει ένα ποδήλατο από αυτό το ταξίδι του. Για να πω την αλήθεια όταν μου είπαν ότι δεν θα γυρίσει ο μπαμπάς στεναχωρήθηκα για το ποδήλατο. Το περίμενα πως και πως. Εξάλλου 5 χρόνων που ήμουν, δεν κατάλαβα ότι εννοούσαν πως δεν θα γύριζε ποτέ. Είχε ξαναργήσει και σε άλλα ταξίδια εξάλλου. Μία ο καιρός μία η δουλειά η έκτακτη. Παραξενευόμουν που η μητέρα έκλαιγε. Άλλες φορές δεν έκανε έτσι. Μετά από 2 μήνες κατάλαβα τι έγινε. Έφτασαν οι αποσκευές του πατέρα με τον κυρ Γιάννη. Ήταν ο μεταφορέας του χωριού. Τις έστειλαν από το βαπόρι πίσω στο σπίτι. Τότε κατάλαβα τί είχε συμβεί. Κι εγώ που νόμιζα πως η μητέρα ήταν απλά ευαίσθητη.


Από τότε και έπειτα πίστεψα ακράδαντα πως η ευτυχία είναι κάτι μακρινό. Ίσως να είχε δίκιο ο παππούς τελικά. Προσπάθησα μεγαλώνοντας να σπουδάσω. Με έστειλε η μητέρα να σπουδάσω στην Αθήνα. Είχαμε χρήματα από τη μεγάλη αποζημίωση του πατέρα. Η μητέρα ήθελε να σπουδάσω, ώστε να μην έχω την τύχη του πατέρα μου. Έφυγα για σπουδές στα 18 μου. Στεναχωριόμουν που θα τους αφήσω όλους πίσω. Τη γιαγιά και τη μητέρα φυσικά. Μα πιο πολύ θα μου έλλειπε η φιγούρα του παππού. Ενέπνεε μια σιγουριά μέσα στο σπίτι. Πήρα μια φωτογραφία τους μαζί. Να έχω να τους κοιτώ τις άδειες μέρες που θα περνούσα μέσα στη αδυσώπητη απομόνωση της πόλης. Πίστευα πως με τις σπουδές θα μάθαινα πολλά και θα γινόμουν ευτυχισμένος.


Είχα το δικό μου επάγγελμα πλέον. Ήξερα καλά τη δουλειά μου. Μπορούσα να αισθάνομαι χρήσιμος για την κοινωνία πλέον. Μπορούσα να στηρίζω οικονομικά τον εαυτό μου και τους δικούς μου. Έβγαλα λεφτά στη πόλη αλλά αποφάσισα να γυρίσω στο χωριό. Αγόρασα μερικά χωράφια που είχε βάλει στόχο ο πατέρας να πάρει αλλά δεν πρόκαμε. Συνέχισα να εξασκώ το επάγγελμα μου στην επαρχία. Εκεί ένιωθα ακόμα πιο χρήσιμος. Σαν γιατρός που είμαι, ήξερα πως οι κάτοικοι στην επαρχία νιώθουν πως θα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη τον γιατρό απ' ότι οι κάτοικοι της πόλης. Δυστυχώς όμως το κενό που ένιωθα, καθώς μεγάλωνα μεγάλωνε και αυτό. Όσο πιο πολλά αποκτούσα τόσο πιο πολύ μεγάλωνε το κενό μου για να τα χωρέσει. Η μητέρα καμάρωνε για μένα. Ειδικά τα καλοκαίρια που είχα πιο πολύ χρόνο ελεύθερο (αν και σαν γιατρός πάντα είμαι διαθέσιμος), πέρναγα χρόνο μαζί της. Τώρα πια είχε κουραστεί. Τα μάτια της είχαν βαρύνει. Αλλά εκείνη κινούσε τα νήματα στο σπίτι. Ήταν καλή νοικοκυρά. Χαιρόταν όταν μπορούσαμε και συζητούσαμε. Συζητούσαμε για πολλά. Για τη δουλειά μου για τον πατέρα, για την ίδια. Αυτές οι αυτοβιογραφικές συζητήσεις μας ήταν σαν άγκυρα. Μου έδειχναν πως αφού η μάνα ήταν ακόμα εκεί υπήρχε ελπίδα. Ελπίδα γιατί; Για ποιο πράγμα; Για την ευτυχία. Παρότι ο παππούς έλεγε πως έρχεται μετά τα 80, εγώ ήθελα να την κατακτήσω πιο νωρίς. Φοβόμουν μήπως δεν προλάβω να φτάσω εκεί. Σαν τον πατέρα...τον καημένο τον πατέρα. Δεν πρόλαβε να γίνει ευτυχισμένος! Πόσο ουτοπικό τρόπο σκέψης είχα. Το κατάλαβα μερικά χρόνια αργότερα.


Μόλις είχα ανοίξει και δεύτερο ιατρείο στην διπλανή πόλη. Τα τελευταία χρόνια ο παππούς δεν ήταν καλά. Είχε κάποια προβλήματα με την καρδιά του. Τον παρακολουθούσα και τον φρόντιζα. Αλλά τον τελευταίο μήνα δεν τον έβλεπα τόσο καλά. Προσπαθούσα να μην το δείχνω στους υπόλοιπους. Αλλά η μητέρα είχε καταλάβει πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Εξάλλου ποτέ δεν μπορούσα να της κρύψω κάτι. Πάντα με καταλάβαινε. Από παιδί. Με είχε γεννήσει βλέπεις. Η μάνα πάντα καταλαβαίνει όταν της κρύβεις κάτι. Ή μάλλον όταν προσπαθείς να της κρύψεις κάτι. Και παρότι το ήξερα αυτό, έπεσα σε αυτή την παγίδα. Να της το κρύψω. Ένα πρωί με έπιασε πριν φύγω για το ιατρείο και με ρώτησε στα ίσια. Τι να της πω; Της είπα πως ο παππούς δεν θα άντεχε πολύ ακόμα. Ήταν κουρασμένη η καρδιά του. Αλλά δεν σήκωνε και τρίτο χειρουργείο. Τον περιμέναμε λοιπόν. Στεναχωρήθηκε η μητέρα αλλά έπρεπε να το αντέξει. Εξάλλου είχε αντέξει και τον χαμό του άντρα της πριν 30 χρόνια. Την επομένη δεν πήγα στη δουλειά. Το πρωί που ξύπνησα δεν τον είδα καλά τον παππού και είπα να μείνω σπίτι. Ακύρωσα όλα τα ραντεβού του ιατρείου. Κάθισα στο σαλόνι και τον περίμενα. Όπως πάντα μετά το πρωινό του ερχόταν και καθόταν δίπλα στο τζάκι. Του χαμογέλασα. Μου χαμογέλασε και εκείνος. 

- "Μη σε ξεγελάει το χαμόγελο μου" μου είπε, "μέχρι εδώ ήταν. Αφού το βλέπεις κι εσύ".

- "Τι βλέπω εγώ; Εγώ μια χαρά σε βλέπω."

- "Λευτέρη", μου είπε και ακουμπώντας το χέρι του στον ώμο μου με κοίταξε λέγοντας: "Μέχρι εδώ ήταν".

Έπεσαν οι μάσκες. Και εκείνος και εγώ ξέραμε την αλήθεια. Μέχρι εδώ ήταν λοιπόν.

-"Είσαι 98, που την είδες την ευτυχία; Έχεις πολλά άλλα δεν θα μπορείς να τα απολαύσεις σε λίγο. Δεν θα μπορείς να τα χαρείς. Δεν θα μπορείς να δεις τους αγαπημένους σου. Που είναι η ευτυχία;"

Πήγε να με διακόψει αλλά δεν τον άφησα και συνέχισα λέγοντας:

- "Ούτε εγώ είμαι ευτυχισμένος. Έχω όσα δεν είχε ο πατέρας. Αλλά δεν έχω χρόνο να τα χαρώ. Έχω καλή δουλειά αλλά δεν έχω κάνει ακόμα οικογένεια. Και κρίνοντας από εσένα, ούτε μετά τα 80 θα γίνω ευτυχισμένος. Γιατί μας έλεγες πως η ευτυχία έρχεται μετά τα 80;"

Σταμάτησα και τον κοιτούσα απορημένος απαιτώντας με το βλέμμα μια ικανοποιητική απάντηση. Ξεκίνησε να μιλάει και ήξερα πως δεν θα μου άφηνε περιθώριο να τον διακόψω τώρα. Ακούμπησα την πλάτη πίσω και κάθισα να τον ακούσω. Ίσως είχε κάτι τελευταίο να πει που χρειαζόμουν να μάθω.

- "Άκουσε παιδί μου, η ευτυχία δεν είναι αποτέλεσμα όσων έχεις ή όσων ξέρεις. Είσαι γιατρός και έχεις αραδιάσει καμμιά κατοσταριά βιβλία μέσα στο κεφάλι σου αλλά ποτέ δεν με ρώτησες ως τώρα τι σήμαινε αυτό που έλεγα τόσα χρόνια. Η ευτυχία κρύβεται όχι στο πόσα έχεις ή στο πόσα ξέρεις, αλλά στο πόσα έχεις δώσει και πόσους έχεις βοηθήσει. Αυτό μπορείς να το υπολογίσεις πιο καλά μετά τα 80." 


Έμεινα να τον κοιτάω σαν χαμένος. Το ανελέητο κυνήγι της ευτυχίας μου, με είχε οδήγηση στην αντίθετη κατεύθυνση. Αν είχα αφιερώσει ένα λεπτό χρόνο να κάνω αυτό το ερώτημα πιο νωρίς. Τότε άρχισα να θυμάμαι το πόσο καλός ήταν ο παππούς με τους συγχωριανούς. Το πώς τους βοηθούσε. Το τι πρόσφερε στο χωριό. Πράγματα που μικρός μου πέρναγαν απαρατήρητα, ορθώθηκαν με μιας σαν σημαία μέσα στο νου μου. Τις σκέψεις μου διέκοψε η σιγανή φωνή του παππού: "Πάω στο δωμάτιο να ξεκουραστώ λίγο." Δεν πρόλαβε. Η καρδιά του σταμάτησε να χτυπάει εκείνη τη στιγμή. Παρότι γιατρός, σάστισα. Έκανα προσπάθειες αλλά δεν μπόρεσα να καταφέρω κάτι. Έκλαιγα απαρηγόρητος για όλη την υπόλοιπη ημέρα. Έκλαιγα και για τον χαμό του παππού και για το ότι άργησα να πάρω το μάθημα μου.


Βυθισμένος καθώς ήμουν στις σκέψεις μου, με σκούντηξε ο Δημήτρης.

- "Ε Λευτέρη. Πάμε! Μας περιμένουν. Τι κοιτάς εδώ σαν χαμένος; Κοιτάς το χαρτί 20 ολόκληρα λεπτά."

Ο Δημήτρης. Παιδικός φίλος. Καλός φίλος. Με πήρε και φύγαμε από το κοιμητήριο. Είχα μείνει να κοιτάω το χαρτί της αναγγελίας της κηδείας, βουτηγμένος στις σκέψεις μου. Κηδεύουμε τον αξιαγάπητο πατέρα, αδελφό, θείο, παππού, Ελευθέριο Παπαϊωάννου. Ετών 98. "Κάτι λείπει" σκέφτηκα. Έψαξα μέσα στο σακάκι και βρήκα το στυλό του ιατρείου. Δεν γίνεται να μην το προσθέσω. Μετά τη λέξη "παππού" και πριν το όνομα, πρόσθεσα με καμάρι τη λέξη "ευτυχισμένο". Τώρα είναι σωστό! "Κηδεύουμε τον αξιαγάπητο πατέρα, αδελφό, θείο, παππού, ευτυχισμένο, Ελευθέριο Παπαϊωάννου. Ετών 98." Έβαλα το στυλό στην τσέπη και έφυγα σκυφτός. Ναι, αυτό ήταν επιτέλους αλήθεια. Ήταν ευτυχισμένος στη ζωή του. Γιατί η ευτυχία έρχεται μετά τα 80.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΠΟΝΗΣ

Μια βόλτα στο χωριό Βουρκωτή της Άνδρου. Με τα μάτια του καλού μας φίλου, Λεωνίδα...

Posted in Επικαιρότητα

vurkoti1
Σήμερα θέλουμε να σας πάμε στην Άνδρο, σε ένα μικρό χωριό, τη Βουρκωτή... Η Βουρκωτή είναι ορεινό χωριό της Άνδρου, χτισμένη σε υψόμετρο 620 μέτρων. Αποτελεί το ορεινότερο χωριό της Άνδρου και το δεύτερο αμέσως μετά την Κωμιακή Νάξου σε όλο το νομό Κυκλάδων.

vurkoti2
Βρίσκεται στις πλαγιές του υψηλότερου όρους της Άνδρου του Πετάλου, κάτω από την οποία ρέει ο ποταμός Άχλας, στο κεντρικό τμήμα του νησιού, σε απόσταση 8 χλμ από τον ομώνυμο όρμο. Περιβάλλεται από πλούσια βλάστηση και ρέματα και το κλίμα της κρίνεται υγιεινό.

vurkoti3
Η Βουρκωτή είναι φημισμένη για την παραγωγή πατάτας, λαδιού και κτηνοτροφικών προϊόντων. Διαθέτει ένα ωραιότατο σχολικό κτίριο που κατασκευάστηκε το 1919 με δαπάνη του Λεωνίδα Εμπειρίκου, για τη συντήρηση του οποίου υφίσταται και δωρεά του Νικολάου Ρούσσου.

vurkoti4
Συνδέεται με την πρωτεύουσα της νήσου την Χώρα με πολύ παλαιά κλιμακωτή οδό απόστασης 2,5 ώρες πεζή. Κάποιοι υποστηρίζουν πως είναι ένα από τα χωριά της Άνδρου που χτίστηκε από Αρβανίτες έποικους. Μέχρι πρόσφατα στην Βουρκωτή επιβίωνε η αρβανίτικη γλώσσα, την οποία μιλούσαν οι ηλικιωμένοι κάτοικοί της.

vurkoti5
Ο πληθυσμός της Βουρκωτής το 1928 αριθμούσε 328 κατοίκους, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 87 κάτοικοι. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Άνδρου. Πολύ κοντά στη Βουρκωτή, ανατολικά του χωριού, εκτείνεται μια πλούσια μεταλλοφόρος περιοχή που αρχίζει από τη θέση "Πλατανιστός" και καταλήγει μέχρι τον όρμο της "Βόρης".

vurkoti6
Τα μεταλλεύματα της περιοχής αυτής είναι πλούσια σε μαγγάνιο τα οποία τα εκμεταλλευόταν άλλοτε αγγλική εταιρεία. Σήμερα δεν υπάρχει κάτι που να μαρτυρεί αυτό το ιστορικό γεγονός. Τα στοιχεία της παρουσίασης για τη Βουρκωτή τα πήραμε από την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια Βικιπαίδεια. Οι φωτογραφίες, είναι του Λεωνίδα Μπόνη.

Στα απλά βρίσκεται η ομορφιά της ζωής! Μπορούμε να τη δούμε και να την απολαύσουμε;

Posted in Επικαιρότητα

tiropita.thrapsano
Με φωτογραφίες που μας στείλατε εσείς, θα πορευτούμε στη σημερινή ανάρτηση μας... Κι ας ξεκινήσουμε από αυτή την τυρόπιτα της Στασούλα μας... Μια μέρα από αυτές τις τελευταίες που έβρεχε και δεν πήγαν στις ελιές την έφτιαξε... Η αλήθεια είναι πώς, ένα κομμάτι της, θα ήθελα το δοκιμάσω. Αλλά ήταν μόνο μια φωτογραφία!

mesopotamia1
Αυτή είναι μια φωτογραφία από τη βόρειο Ελλάδα σε ένα χωριό, κοντά στην Καστοριά, τη Μεσοποταμία. Ειναι παρμένη με καλή φωτογραφική μηχανή και όπως και οι άλλες δύο που ακολουθούν πιο κάτω, ήταν σταλμένη με την καλή ανάλυση της μέσω Viber. Αλλά η εφαρμογή δεν άντεξε το βάρος. Και μόνο τρεις μπορέσαμε να ανοίξουμε. Τι κρίμα!

thalasa2.andros
Και από την Καστοριά περνάμε στην Άνδρο, το Κυκλαδονήσι που αγαπούμε πολύ, λίγο πριν το χειμώνα... Ήρεμη θάλασσα, πανέμορφη. Την έχουμε δει έτσι τον καιρό που ήμασταν εκεί, κοντά στους αγαπημένους φίλους μας. Αυτή η εξαιρετική περίσταση θα μας αρέσει πάντα. Και θα την κρατάμε στην καρδιά μας.

mesopotamia2
Πίσω στη Μεσοποταμία... Άλλος τόπος η Μακεδονία! Καταπράσινος. Ευχαριστούμε, Λεωνίδα. Μακάρι να άνοιγαν και οι άλλες που μας έστειλες από το τελευταίο ταξίδι σας εκεί, πριν κατεβείτε στο νησί... Το να γνωρίζουμε την Ελλάδα μέσα από το δικό σου φακό είναι προνόμιο.

limnos
Και τι θα πούμε για τη Λήμνο; Τελικά, παντού ο κόσμος είναι όμορφος, φτάνει να είμαστε καλά εμείς μέσα μας και να προσεγγίζουμε τα πράγματα από τη σωστή οπτική γωνία. Εύκολο, δύσκολο; Ας το παλέψουμε! Βλέπετε τη δική μας προσπάθεια καθημερινά εδώ με τις εναλλαγές των τοπίων και των σκέψεων;

mesopotamia3
Τα πάντα μπορούν να συμβούν, αρκεί να το θέλουμε πραγματικά στην καρδιά μας. Να το βάλουμε στόχο και επιδιώξουμε την υλοποίηση του. Δεν θα κρατήσει και για πάντα αυτή η πανδημία, όσο κι αν το σκοτάδι μπροστά μας είναι μεγάλο και δεν φαίνεται για την ώρα φως... Θα έρθουν καλύτερες μέρες.

Το παρκάκι στη γειτονιά μας, προχωρεί! Μπορείς να το πεις και αναβάθμιση, όλο αυτό…

Posted in Επικαιρότητα

parkaki1.111220

Γι' αυτό το παρκάκι σας έχουμε ξαναγράψει στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, όταν πριν λίγο καιρό, είχαμε δει συνεργεία του Δήμου Αθηναίων να δουλεύουν. Δείτε ΕΔΩ. Τώρα όμως προχώρησαν ένα βήμα πιο πέρα, άρχισαν να του δίνουν σχήμα και μορφή, σύμφωνα με τα σχέδια που έχουν ετοιμάσει.

parkaki2.111220
Πριν δυο μέρες είδαμε ιδιωτικό συνεργείο, έχοντας πάρει προφανώς την εργολαβία, να εργάζεται πυρετωδώς στο ίδιο σημείο. Τους προσεγγίσαμε και μιλήσαμε με τους υπεύθυνους. Ήταν ευγενικοί και συνομιλητικοί, δίνοντας απαντήσεις στις απορίες που είχαμε, δηλώνοντας απλά την ιδιότητα μας ως γείτονες.

parkaki3.111220
Σκάβουν ξανά, αφαιρούν και προσθέτουν χώμα για να πετύχουν τα υψομετρικά που θέλουν. Είναι φανερό πως εργάζονται πάνω σε σχέδιο κι αυτό δεν μπορεί παρά σημαίνει ότι θα υπάρξει ένα καλό αποτέλεσμα, ανεξάρτητα από το μέγεθος του εγχειρήματος. Με εξέπληξαν, θετικά.

parkak4.111220
Ο υπεύθυνος του έργου, μου μίλησε με πολύ θέρμη για κάτι πολύ ωραίο. "Θα το δείτε", μου είπε. "Θα βάλουμε δέντρα και θα κάνουμε ένα όμορφο μονοπάτι για να ομορφύνει ο τόπος". Ναι, ετοιμάζουν κάτι καλό! Το ζήτημα είναι πόσο θα το προστατέψουμε εμείς και οι πιο κοντινοί γείτονες.

parkaki5.111220
Αυτά τα στρογγυλά μεταλλικά τόξα, τοποθετήθηκαν μέσα στο χώρο και μπορείτε να τα προσέξετε στην πρώτη φωτογραφία τοποθετημένα. Εκεί μέσα θα βάλουν τα δέντρα. Το υπόλοιπό έξω από αυτά θα είναι πιο σκληρό το χώμα για να μπορέσουν οι κάτοικοι να περπατάνε και να το απολαμβάνουν.

parkaki6.111220
Ανυπομονούμε να το δούμε ολοκληρωμένο. Δικαιολογημένα ένας καλός φίλος αναρωτήθηκε αν αυτό, αποτελεί αναβάθμιση της γειτονιάς; Και βέβαια μπορεί κανείς να το δει έτσι και να το προστατέψει, όσο αυτό είναι δυνατόν. Σε τέτοια πράγματα είναι ανάγκη να παίρνουμε την πρωτοβουλία.

Όταν η ζωή επιμένει, θα βρει τρόπους να κάνει αισθητή την παρουσία της. Το μόνο βέβαιο!

Posted in Επικαιρότητα

kukunari1.121220
Δείτε, παρακαλώ, προσεκτικά τις φωτογραφίες της σημερινής ανάρτησης... Κάποια μανιτάρια (δεν έχει σημασία αν τρώγονται - που δεν τρώγονται...) κοιτάξτε πού βρήκαν να φυτρώσουν! Μέσα σε ένα... κουκουνάρι! Αν είναι δυνατόν... Κι εμείς "παίζουμε" με τους φόβους μας, στη δύσκολη συγκυρία που περνάμε.

kukunari2.121220
Αλλά προφανώς δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα ουσιαστικό και καμιά αξεπέραστη δυσκολία, όταν η διάθεση για ζωή είναι μεγάλη... Μάθημα για μας από τη φύση. Οι φωτογραφίες δεν είναι μοντάζ ή αποτέλεσμα τεχνικής επεξεργασίας. Όχι, αυθεντικές, αληθινές είναι, τραβηγμένες από τον φίλο μας Πέτρο Πατσαλαρήδη.

kukunari3.121220
Στο δάσος το βρήκε. Εκεί που βρίσκεται καθημερινά, καθώς είναι ριτινοσυλλέκτης κι αυτό αποτελεί κομμάτι της ζωής του. Δεν είναι όμως φοβερό; Εκπληκτικό; Εγώ έτσι το είδα και ήθελα να μεταφέρω και σε σας τη χαρά μου, από αυτή την "ανακάλυψη". Μερικά πράγματα, θα γίνουν έτσι κι αλλιώς.

kukunari4.121220
Και κανένα εμπόδιο, φυσικό, δεν είναι σε θέση να σταματήσει αυτό το μικρό θαύμα... Παρακαλώ, ξαναδείτε προσεκτικά τη φωτογραφία. Το κουκουνάρι δεν είναι πεσμένο κάτω. Πάνω στο πεύκο βρίσκεται. Και εκεί το βρήκαν τα μανιτάρια, προκειμένου να το χρησιμοποιήσουν για να φυτρώσουν.

kukunari5.121220
Έρχονται στιγμές που μας εκπλήσσουν αυτά τα πράγματα. Επειδή δεν μπορούν να έχουν επαρκή ερμηνεία, από ανθρώπινη άποψη. Αλλά έχετε αναρωτηθεί για τα όρια της δικής μας δύναμης να κατανοήσουμε κάποια πράγματα, γύρω μας; Είμαστε μικροί και ασήμαντοι... Και το κακό είναι ότι πολλοί, έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας.

kukunari6.121220
Η φύση μας δίδει μαθήματα, αλλά εμείς αγχωμένοι από το βάρος των προβλημάτων και από την καθημερινότητα που μας πιέζει ασφυκτικά, δίνουμε λίγο χρόνο στον εαυτό μας, ώστε να τα λάβουμε πολύ στα σοβαρά; Πρόκληση, να το κάνουμε! Θα εισπράξουμε πολύ μεγάλα οφέλη, από ένα κουκουνάρι και μερικά μανιτάρια που επιμένουν να ζήσουν.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγλάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές οι προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Τελικά είναι μεγάλη υπόθεση η υπομονή… Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Επιτέλους! Άπό τις 24/10/2020 είμαι και επίσημα συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! Και τώρα έχω τη δυνατότητα πια, να μπαλώσω ένα σωρό τρύπες που δημιουργήθηκαν τους ατέλειωτους μήνες της προσμονής. Όλα αυτά ήταν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς εφημερίδες. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA