Το αρχείο μας είναι εδώ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…
Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας
000629
Τα δικά σας σχόλια
Μια αναγκαία υπόμνηση!
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο και μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να γράφετε. Μόνο που για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.
Είναι λογικό να πρέπει να τα δει πρώτα ο διαχειριστής και να απομακρύνει κάποιο, αν -λέμε τώρα- μπορεί να είναι υβριστικό… Απλά πράγματα.
Αλλά θεώρησα ότι έπρεπε να το γνωρίζετε…
Καλό καλοκαίρι!
Το καλοκαίρι στην Αθήνα είναι σχετικά δύσκολο. Αλλά και τι είναι εύκολο σ' αυτή την πόλη, θα μου πεις; Σωστό κι αυτό!
Και παρά το γεγονός ότι οι μέρες που διανύουμε έχουν πολλαπλές δυσκολίες, εμείς θα ευχηθούμε στους αναγνώστες μας να περάσουν καλά αυτό το καλοκαίρι, ότι επιλογές κι αν κάνουν…
Αύγουστος 2022
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει…

Διαδικτυακά ραδιόφωνα:

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Πιο χαλαρά τον Αύγουστο

Κουβαλά όλη τη ζέστη των τελευταίων ημερών του Ιουλίου. Και έτσι δείχνει να πορεύεται.
Κι εμείς που ονειρευόμαστε μερικές ημέρες διακοπών, κάπου κοντά στη θάλασσα, δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι φέτος θα τα καταφέρουμε.
Συζητάμε για την Τέμενη Αιγίου που μας αρέσει πολύ. Αλλά χλωμό το βλέπω να υπάρχουν θέσεις στο κάμπινγκ από 13-20/8. Αν και άλλες χρονιές τέτοιο καιρό υπήρχαν.
Φέτος όμως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά, ύστερα από δυο χρόνια που το παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ ήταν κλειστό, λόγω πανδημίας.
Ασκούμε όμως υπομονή!

Οι αγγειοπλάστες σήμερα…

Από γενιά σε γενιά πάει αυτή η τέχνη του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ καλό δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει κάθε Κυριακή την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…
Με τα αδέλφια μου

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας που δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

«Ο ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ» τ.161

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ τ.  161. που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Είκοσι εννιά χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩ το site του Σωματείου που επιμελούμαστε...

Ο “Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 435

Έτοιμο και το 435 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το 434,  ΕΔΩ το 433, ΕΔΩ το 432, ΕΔΩ το τ.431,  ΕΔΩ το 430, ΕΔΩ το 429, ΕΔΩ το 428, ΕΔΩ το 427, ΕΔΩ το 426, ΕΔΩ το 425, ΕΔΩ το τ.424, ΕΔΩ το τ.423, ΕΔΩ το τ.422, ΕΔΩ το τ.421, ΕΔΩ το τ.420, ΕΔΩ το τ.419, ΕΔΩ το τ.418, ΕΔΩ το τ.417, ΕΔΩ το τ.416, ΕΔΩ το τ.415, ΕΔΩ το τ.414, ΕΔΩ το 413, ΕΔΩ το 412, ΕΔΩ το 411, ΕΔΩ το 410, ΕΔΩ το τ.409, ΕΔΩ το τ.408, ΕΔΩ το τ.407, ΕΔΩ το τ.406, ΕΔΩ το τ.405 ΕΔΩ το τ.404 ΕΔΩ το τ.403 ΕΔΩ το τ.402, ΕΔΩ το τ.401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ.392, ΕΔΩ το τ.391, ΕΔΩ το τ.390, ΕΔΩ το τ.389, ΕΔΩ το τ.388, ΕΔΩ το τ.387, ΕΔΩ τ.386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε ΕΔΩ είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη, το χωριό μου… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: nikosth2004@yahoo.gr

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 


Είμαστε στον 17ο χρόνο!
Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Δείτε ΕΔΩ μερικά για μένα και ΕΔΩ για το site...

Κλείσαμε κιόλας, ένα μήνα, στο νέο μας διαδικτυακό σπίτι…

Είναι σαν ένα καινούριο μονοπάτι. Ξέρουμε πού οδηγεί αλλά κάθε μέρα ανακαλύπτουμε μια νέα διαδρομή. Έτσι νιώθουμε. Σαν ανιχνευτές με ότι αυτό συνεπάγεται. Γι’ αυτό και το ταξίδι αυτό έχει ενδιαφέρον, επειδή το μοιραζόμαστε μαζί σας!

Μας αρέσουν οι απολογισμοί… Παρακολουθούμε και βλέπουμε τη δουλειά  μας και ως αναγνώστες, όχι μόνο ως διαχειριστές, αυτού του site. Αυτός είναι ο πρώτος μήνας στο νέο διαδικτυακό τόπο… Ευχαριστούμε για την υποδοχή!

Ο καιρός φεύγει σαν αέρας… Σαν χθες μου φαίνεται που σχεδιάζαμε με τον Θάνο και και τον Πάνο το πώς θα κάνουμε να λειτουργήσει καλύτερα το νέο site του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, διατηρώντας όμως ως αρχείο και τον παλιό που έχει γράψει ιστορία στο διαδίκτυο.

Δεν ήταν εύκολο το εγχείρημα, αλλά άμα έχεις καλούς τεχνικούς με τους οποίους μπορείς να συνεννοηθείς, όλα μπορούν να γίνουν.

Και το αποτέλεσμα το βλέπετε καθημερινά, εδώ και ένα μήνα. Πιο λευκό, πιο καθαρό, πιο ευανάγνωστο, πιο άμεσο πιο καθαρό σε κάθε είδους συσκευή, είτε αυτή είναι κομπιούτερ, είτε τάμπλετ, είτε απλά κινητό με σύνδεση στο διαδίκτυο.

Η δυσκολία στο εγχείρημα δεν ήταν μόνο τεχνική, αλλά και το πώς θα “πείσουμε” τους φίλους αναγνώστες μας, από τη μια στιγμή στην άλλη θα έπρεπε να βρεθούν σε ένα εντελώς διαφορετικό γραφικό περιβάλλον. Και όμως τους πείσαμε. Κι έχουμε υπομονή, να έρθουν και οι υπόλοιποι.

Αν τον ιστότοπο αυτόν τον βλέπετε από κομπιούτερ με μεγάλη οθόνη, τότε θα δείτε επάνω αριστερά των αριθμό των επισκεπτών μας συνολικά, από την ώρα που βάλαμε τον μετρητή, μερικές μέρες μετά τη λειτουργία του. Ο οποίος θα αυξάνει με τον καιρό και με τα view. Στα κινητά smart εμφανίζεται διαφορετικά. (υπάρχει και φωτογραφία μέσα στο κείμενο για να σας βοηθήσει καλύτερα…)

Φυσικά ένας μετρητής απλός είναι, για να γνωρίζουμε τι θέματα αρέσουν στους αναγνώστες μας, όπως και κάτω από κάθε άρθρο υπάρχει χώρος για σχόλιο. Μας ενδιαφέρει η άποψη σας, η γνώμη σας.

Και βέβαια μας ενδιαφέρει, χωρίς αυτό πώς θα μπορούσε να λειτουργήσει η αμφίδρομη επικοινωνία; Έτσι κι αλλιώς το site είναι προσωπικό, όπως ας πούμε ένα blog που προσφέρει δωρεάν η Google. Μόνο που εδώ έχουμε μισθώσει σέρβερ, για να μας φιλοξενεί κι έτσι δεν αγχωνόμαστε κάθε φορά που κάνουμε μια ανάρτηση, ούτε για τις λέξεις, ούτε και για τις φωτογραφίες που θα χρησιμοποιήσουμε.

Θέλουμε επίσης να σας ευχαριστήσουμε για τις ευχές σας και για τα καλά σας λόγια που εκφράσατε καθώς παρακολουθήσατε να εκτυλίσσεται μπροστά σας όλη αυτή η αλλαγή… Μερικά από τα σχόλια σας, είναι στην μπάρα αριστερά, στη στήλη.

Κάθε καινούριο σημείωμα μας, «ανεβαίνε» επάνω, αφού πρώτα δοθεί η έγκριση από εμένα. Επειδή, καμιά φορά, υπάρχουν και ψεύτικα ακάου, τόσο ανόητα που νομίζουν ότι μπορούν να προσπεράσουν τα όρια και να ακουστεί δωρεάν η φωνή των διαφημίσεων τους.

Αλλά εμείς επιλέξαμε σκόπιμα, αυτός ο ιστότοπος να είναι απαλλαγμένος από κάθε είδους εμπορική διαφήμιση. Δεν μας ενδιαφέρουν τα έσοδα από μια δράση όπως αυτή εδώ και δεν δείτε ποτέ, προκλητικούς τίτλους που απλά επιδιώκουν πολλαπλό αριθμό views για να το εξαργυρώσουν σε διαφήμιση…

Και συνεχίζουμε!

Μια ανάσα, χρωστούμενη σε σας, στον κήπο της Κηφισιάς…

Σας το χρωστάγαμε αυτό το δημοσίευμα που αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου. Δείτε το ΕΔΩ. Θέλαμε να σας δώσουμε μια εικόνα από το καφέ, μέσα στον κήπο της Κηφισιάς που καθίσαμε, κάπου μια ώρα, περιμένοντας. Ήπια μια σοκολάτα παγωμένη και η Σούλα ένα τσάι παγωμένο. Δροσιστικά και τα δυο. Πάρτε μια γεύση από το τραπεζάκι που καθίσαμε…

Μέσα στο οπτικό πεδίο μας ήταν κι αυτό το μικρό σιντριβάνι. Μάλλον διακοσμητικό, χωρίς νερό Τα περιστέρια έκαναν αμέριμνα τη βόλτα τους, πάνω του. Δεν υπήρχε καν ανθρώπινη παρουσία να τα ενοχλήσει, οπότε κανένα πρόβλημα. Τα μεσημέρια, τις καυτές μέρες του Αυγούστου, οι άνθρωποι ησυχάζουν σπίτια τους, δεν πάνε σε καφέ.

Αλλά ο κήπος είναι υπέροχος! Τον φροντίζουν και τον περιποιούνται οι άνθρωποι του Δήμου. Και καλά κάνουν. Εδώ που τα λέμε δεν έχουν πολλοί Δήμοι ένα τέτοιο προνόμιο. Η Κηφισιά διεκδικεί κάτι από την εξοχή περασμένων δεκαετιών, αν και σήμερα είναι μια σύγχρονη αναπτυγμένη πόλη που σέβεται το πράσινο και προσπαθεί να το διαφυλάξει. Να, ένας ακόμα λόγος που μας αρέσει!

Πολλοί, αλλά «σφιχτοί» οι τουρίστες στην εστίαση

Δύσκολα τα πράγματα στην εστίαση, όπως λένε οι άνθρωποι που εργάζονται σ’ αυτήν. Με όλη αυτή την επίθεση που δέχονται στην τσέπη τους, οι άνθρωποι κάνουν δεύτερες και τρίτες σκέψεις ακόμα κι όταν είναι σε διακοπές. Τα πάντα είναι πανάκριβα, από κάπου πρέπει να κάνουν περικοπές.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 06/08/2022

Κορυφώνεται την εβδομάδα που έρχεται το τουριστικό προϊόν στη χώρα μας και η εισροή ξένων τουριστών αναμένεται να φτάσει στο μάξιμουμ με τα νησιά να βρίσκονται κοντά στο 100% της πληρότητας, ωστόσο όπως διαβάζουμε, τα μαντάτα δεν είναι και τόσο ενθαρρυντικά από τον τομέα της εστίασης.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ που παρουσίασε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Alpha αλλά και αυτά που μπορούμε να διαπιστώσουμε μόνοι μας, ένας στους δύο επιχειρηματίες καταγράφει πτώση του τζίρου και 6 στους 10 βλέπουν την πελατεία τους να καταναλώνει όλο και λιγότερα προϊόντα, λόγω των αναγκαστικών ανατιμήσεων που προκαλεί η ακρίβεια και γενικότερα η ενεργειακή κρίση.

Μιλώντας με επιχειρηματίες της εστίασης σε εστιατόρια, οι τουρίστες βγαίνουν για φαγητό το πολύ μια φορά την εβδομάδα και οι λογαριασμοί που κάνουν δεν ξεπερνούν τα 10-13 ευρώ το άτομο.

Δικαιολογημένα λοιπόν είναι πολύ προβληματισμένοι. «Καταγράφουμε μια τεράστια πτώση στους τζίρους των μαγαζιών μας που ξεπερνά το 40%, σε σύγκριση με τους περυσινούς μας τζίρους. Εκεί που περιμέναμε ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί το καλοκαίρι, αφού ένας μεγάλος αριθμός ξένων επισκεπτών δεν είχαν φύγει για διακοπές έξω από τη χώρα τους τα δυο προηγούμενα χρόνια εν μέσω πανδημίας και είχαν κάνει τις σχετικές οικονομίες για να ξοδέψουν, έρχεται η πραγματικότητα να μας προσγειώσει ανώμαλα, καθώς βλέπουμε ότι τελείωσε ο Ιούλιος, και ενώ προσπαθούμε να μειώσουμε τα λειτουργικά έξοδα μας, αποφεύγοντας να προσλάβουμε προσωπικό, τα έσοδα μας κάποιες μέρες του μήνα δεν υπερκαλύπτουν τα έξοδα μας» αναφέρει ιδιοκτήτης ταβέρνας.

Τώρα να πούμε ότι δεν τα λέγαμε όλα αυτά έγκαιρα; Τα λέγαμε! Και τι μ’ αυτό; Κάποιοι αρπάζονταν από τους αριθμούς που έδινε ο ΕΟΤ και οι οποίοι έδειχναν ότι όλα πάνε υπέροχα. Όμως, η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.

Τα ξενοδοχεία όχι μόνο στα νησιά, αλλά και στην πρωτεύουσα την ίδια ώρα είναι σχεδόν γεμάτα! «Οι ξένοι τουρίστες φέτος αν και έχουν γεμίσει τα ξενοδοχεία της χώρας, είναι… σφικτοί στην κατανάλωση. Είναι πάρα πολύ προσεκτικοί στις παραγγελίες τους και υπολογίζουν, πού θα ξοδέψουν και το τελευταίο τους ευρώ.

Δεν βγαίνουν τα έξοδα ούτε μιας οικογενειακής επιχείρησης, που δεν έχει υπαλλήλους, όταν οι πελάτες παραγγέλνουν για μεσημεριανό γεύμα κυρίως, μια σαλάτα και μια τζατζίκι. Η εστίαση αργοπεθαίνει και χρειάζεται την οικονομική στήριξη της Πολιτείας, όπως έχει στηρίξει και τόσους άλλους κλάδους» αναφέρει χαρακτηριστικά ο καταστηματάρχης κεντρικού εστιατορίου.

«Εμείς οι επιχειρηματίες της εστίασης δεν πάμε καλά. Ενώ υπάρχει μια σχετική ροή στη δουλειά, οι τζίροι μας είναι πάρα πολύ χαμηλοί. Δεν υπάρχουν πια οι… καλές παρέες που έτρωγαν ακριβά, χωρίς να τους ενδιαφέρει η τιμή του πιάτου. Έχουμε χάσει τους μεγάλους λογαριασμούς που μας έκαναν τα προηγούμενα χρόνια οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί πελάτες εξαφανίστηκαν. Χάσαμε και τους καλοφαγάδες Έλληνες που παράγγελναν ό,τι καλύτερο διέθετε το μαγαζί. Προκαλεί εντύπωση και το γεγονός ότι φέτος οι ξένοι πελάτες μας έχουν ξεχάσει εντελώς τι είναι το φιλοδώρημα. Βρετανοί, Γερμανοί και Ιταλοί δεν αφήνουν σχεδόν καθόλου φιλοδώρημα στους σερβιτόρους» αναφέρει ιδιοκτήτης στον τομέα της εστίασης.

Φωνή απόγνωσης εν μέσω κορύφωσης της τουριστικής περιόδου από τους ανθρώπους της εστίασης. Θα τους ακούσει κανείς; Αμφιβάλω, επειδή αυτοί που μας κυβερνούν έχουν πολλές τρύπες να κλείσουν, καθώς έχουμε μπει ήδη σε μια μακρόσυρτη προεκλογική περίοδο, ιδιόμορφη κι ενώ έχουμε μπροστά μας ένα χειμώνα πολύ δύσκολο από όπου και αν τον δεις.

Όμως τέτοιες φωνές πρέπει να ακούγονται. Οι άνθρωποι στην εστίαση προσφέρουν και προσθέτουν πάνω στο τουριστικό προϊόν, αρκεί φυσικά να μην υπάρχει δόλος, όπως διαβάζουμε και βλέπουμε σε κάτι απίστευτους λογαριασμούς από εστιατόρια της Μυκόνου. Με τέτοιους τρόπους και ρεζίλι διεθνώς γινόμαστε ως χώρα και βάζουμε φωτιά στα θεμέλια του τουρισμού. Σεβόμαστε τον πελάτη και δεν τον θέλουμε μόνο για μια φορά. Ας μην ξεχνάμε ότι η καλύτερη διαφήμιση είναι το να είναι κανείς ευχαριστημένος και από την παροχή υπηρεσιών και από τις τιμές. Καλό είναι να μην τα ξεχνάμε αυτά.

Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου “επισημάνσεις”.

Δένεσαι με το ζώο σου και αν χαθεί, χάνεις τον κόσμο…

Ο Ρας στο πλοίο με το οποίο πήγαν στη Ζάκυνθο. Η φωτογραφία του Χρήστου. Λες και ήθελε να το θυμάται στην προοπτική να μην τον ξαναδεί…

Αυτός είναι ο Ρας, το σκυλί που έχασε στη Ζάκυνθο ο καλός μου φίλος Χρήστος. Από προχθές, έχει φάει τον κόσμο να τον βρει και είναι πολύ στεναχωρημένος. Είχανε πάει λίγες μέρες διακοπών και τον πήραν μαζί τους. Δώδεκα χρόνια είναι μια ολόκληρη ζωή για ένα ζώο. Μια μέρα, ο Ρας απομακρύνθηκε από το αφεντικό του που υπεραγαπούσε και χάθηκε… Ο Χρήστος που είναι εκεί με την οικογένεια του μέχρι τις 15 του μήνα τον ψάχνει συνεχώς, παντού.

Κι έτσι, ο Χρήστος δεν μπορεί να ησυχάσει, να κοιμηθεί… Σκέφτεται τον σκυλάκι του, τον Ρας. Βέβαια έχει δώσει και οδηγίες στους δικούς του ανθρώπους που μένουν στο νησί να έχουν το νου τους, αλλά δεν σταμάτησε εκεί. Ζήτησε από φίλους του που έχουν πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (κι ανάμεσα τους κι από εμένα) να βάλουν αυτή την αγγελία μήπως και ευαισθητοποιηθεί κάποιος που θα το δει να τον ενημερώσει. Εγώ το έκανα πάντως με χαρά, όπου και όπως μπορούσα.

Μικρές αγγελίας αγωνίας, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αποδίδουν ή απλά πρόκειται για με υπερεκτιμημένη κατάσταση; Μένει να το δούμε. Εμείς κάναμε έκκληση στα ανθρώπινα αισθήματα. Αυτό που για κάποιους μπορεί να είναι από άχρηστο έως αδιάφορο, για κάποιον άλλον είναι πάρα πολύ σημαντικό. Ας το αντιληφθούμε κάποτε. Σημειώστε κι αυτό πέρα από το τηλέφωνο της φωτογραφίας, ΜΕΡΤΖΑΝΗΣ τηλ: 6971840805

Για πρώτη φορά στην ιστορία του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, αποφάσισα να το κάνω θέμα κι εδώ. Πού ξέρεις; Το διαδίκτυο κάνει τον κόσμο ένα μικρό χωριό. Και πού ξέρεις αν στη Ζάκυνθο δεν έχουμε κάποιους αναγνώστες που θα ενημερωθούν με αυτό το δημοσίευμα και ίσως συνδράμουν στο να επιστρέψει ο Ρας σπίτι του. Όλα μπορεί να συμβούν, όλα. Είμαι απολύτως βέβαιος γι’ αυτό.

Πάντα μου άρεσε να είμαι κοντά και δίπλα στη θάλασσα…

Απογευματάκι, την ώρα που καταλαγιάζει η πολύ ζέστη και ψάχνεις για λίγη δροσιά, η θάλασσα είναι ότι καλύτερο. Εδώ, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, ένα από τα τελευταία απογεύματα…

Δεν γίνεται, δεν περνάει με τίποτα η ώρα τις καλοκαιρινές ζεστές μέρες του Αυγούστου στην Αθήνα. Χρειάζεται τουλάχιστον μετά το απόγευμα να βγεις και να περπατήσεις λίγο. Είναι η μόνη ώρα που καθώς πέφτει ο ήλιος έχει μια κάποια δροσιά. Και το θέλεις όσο τίποτα άλλο, ιδιαίτερα αν φυσάει κι ένα ελαφρό αεράκι.

Συνήθως διαλέγουμε την εύκολη λύση. Να περπατήσουμε στη γειτονιά μας. Μέχρι το ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα ή μέχρι το λόφο του Κολωνού. Αλλά, καμιά φορά πάμε και σε παραλίες, κοντά μας. Το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας είναι σχετικά προστατευμένο και είμαστε εκεί με το αυτοκίνητο σε 10 λεπτά.

Πήγαμε λοιπόν και δεν το μετανιώσαμε. Κι εγώ, όπως κάνω πάντα, κατέβηκα στα βότσαλα της παραλίας για να φωτογραφήσω από κοντά τον μικρό παφλασμό των κυμάτων και με προσοχή, μην παρεξηγηθώ, τους μικρούς ψαράδες που το πάλευαν με αξιοπρέπεια, αν και όχι και με τόση μεγάλη επιτυχία.

Οι κινήσεις χαλαρές, απόλυτα φυσιολογικές… Πού να φανταστώ ότι, πίσω μου, η Σούλα θα με φωτογράφιζε. Αλλά τελικά τέτοιες φωτογραφίες φυσικές μ΄ αρέσουν… Αποτυπώνουν στιγμές. Ας είναι. Έχουν κι αυτά τα απρόσμενα την πλάκα τους και τη χαρά τους.

Καθίσαμε μέχρι που νύχτωσε. Επιχειρήσαμε να πάμε στο μοναδικό μπαράκι που λειτουργεί εκεί, το REVER, για ένα ποτό, αλλά δεν υπήρχε διαθέσιμο τραπέζι. Ούτε που μας ένοιαξε. Το κάναμε στο μπαλκόνι μας, με την επιστροφή μας, σπίτι. Και το συνοδέψαμε με τον μεζέ που εμείς θέλαμε. Ωραία ήταν!

Τέτοια μικρά πράγματα χρειαζόμαστε μερικές φορές, ιδιαίτερα τις μέρες του καύσωνα στην μεγαλούπολη. Το ζήτημα είναι να το τολμάς. Να κάνεις την πρόταση και να είσαι σε θέση να την υποστηρίξεις και να την υλοποιήσεις μετά.

Το έχουμε πει πολλές φορές, δεν χρειάζεται ο άνθρωπος πολλά και μεγάλα πράγματα για να νιώσει καλά. Αρκεί να κινεί τα νερά και να μην τα αφήνει να λιμνάζουν.

Μπορούμε να το κάνουμε; Και βέβαια, όλοι μπορούμε να το κάνουμε και με χαμόγελο! Κι αυτό παίζει το ρόλο του και είναι σημαντικός. Ας μην το ξεχνάμε και ας προσπαθούμε πάντα να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε για τον εαυτό μας και τους ανθρώπους μας.

Βόλτα για δουλειά στην Κηφισιά. Και λίγη δροσιά στο κήπο!

Μας αρέσει πολύ η Κηφισιά, ιδιαίτερα ο κήπος της, με πρόσβαση από τον τερματικό σταθμό του ΗΣΑΠ. Ιδιαίτερα τέτοιες ζεστές μέρες είναι ότι καλύτερο, ντάλα μεσημέρι να περπατήσεις λίγο κάτω από τους ίσκιους των ψηλών δέντρων του. Κι άμα φυσάει και λίγο δεν υπάρχει καλύτερα. Κάπου – κάπου βέβαια αξίζει να κάνεις και μια στάση.

Για την Κηφισιά ψάχνοντας λίγο στο αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, θα βρείτε πολλά δημοσιεύματα. Όπως αυτό ΕΔΩ κι ΕΔΩ ας πούμε, από την έκθεση λουλουδιών που είδαμε τον φετινό Μάιο και από τη βόλτα μας στο Κεφαλάρι της Κηφισιάς μια μέρα του περασμένου Ιούνη. Πραγματικά είναι πολύ όμορφα να περπατά εδώ, ανάμεσα στο πράσινο που είναι λυτρωτικό τέτοιες ώρες.

Και δες τώρα, Αύγουστος, υψηλές θερμοκρασίες που έρχονται από τον Ιούλη και όμως αυτά τα τριαντάφυλλα είναι δροσερά. Μας έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση που τα βλέπαμε σ΄ αυτή την καλή κατάσταση, δείγμα ότι ο Δήμος της περιοχής τα προσέχει πολύ. Τα περιποιείται, τα ποτίζει και τα φροντίζει. Όλοι, αυτό δεν θέλουμε στη ζωή;

Στο βάθος βλέπετε κάποια καλαμένιες ομπρέλες. Πρόκειται για ένα καφέ μέσα στο κήπο, με αρκετή δροσιά. Απολαύσαμε για μια ωρίτσα, όλη αυτή την ομορφιά. Αλλά γι’ αυτό θα σας μιλήσουμε μια άλλη φορά, σύντομα. Να μην τα πούμε όλα με τον πρώτη. Η καθημερινή ενημέρωση, θέλει το χρόνο της και κυρίως τον προγραμματισμό της. Αυτό κι αν το έχουμε μάθει, όλα αυτά τα χρόνια με τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Οκτώ χρόνια πίσω, με αναμνήσεις από το χωριό μου!

Ήταν, θυμάμαι 29 Ιουλίου του 2014 και μια τότε ήμουν στο Θραψανό, κάνοντας τις καλοκαιρινές διακοπές μου. Εκείνη χρονιά, μόνος. Δεν ήταν μαζί μου Λάμπρος, που συνήθως μικρός έρχονταν κοντά μου. Και εκείνη την ημέρα ο Γιάννης, ξάδελφος μου, αδελφός του Γιώργου του θείου Αντίγονου, με κάλεσε στο σπίτι του να περάσουμε μια μέρα μαζί. Πήγα και πέρασα πολύ ωραία. Οι αναμνήσεις από τις φωτογραφίες που είχα δημοσιεύσει στο Facebook τις έφεραν να ξανά μπροστά μου. Και ανάμεσα τους είχε και πολλά δέντρα με καρπούς εποχής από τον κήπο του.

Δεν θυμάμαι αν έγραψα στο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ τότε γι’ αυτά. Έριξα μια ματιά στο αρχείο μου και διαπίστωσα ότι όντως έγραψα, μια παρόμοια με τη σημερινή ανάρτηση. Δείτε τη ΕΔΩ. Τυχαία η επιλογή; Καθόλου! Αν και οι μέρες των διακοπών μου φρόντιζα να είναι γεμάτες με θέματα, μερικά πράγματα τα ξεχώριζα πάντα εύκολα. Όπως τα φουτόδεντρα του Γιάννη που τα φωτογράφισα επειδή μου έκαναν μεγάλη εντύπωση και τα χάρηκα πραγματικά. Έγραψα όμως και για τη σπουδαία φιλοξενία του. Δείτε ΕΔΩ τη σχετική ανάρτηση. Κι αυτό δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο.

Κι αυτά είναι μήλα, άγουρα, ακόμα, αυτή την εποχή, αλλά αρκετά μεγάλα ώστε να μου διεγείρουν την προσοχή και να τα φωτογραφήσω… Γενικά τα φρούτα μ’ αρέσουν, ιδιαίτερα εκείνα που είναι μεγαλωμένα απλά για ιδιωτική χρήση και δεν ενδιαφέρονται για την ποσότητα ή την εμφάνιση τους παρά μόνο να είναι καλά υγιή. Αυτό θέλω, γι΄ αυτό αν βρεθώ σε τέτοια κατάσταση, μ’ αρέσει να τα σκουπίζω λίγο και να τα τρώω επιτόπου. Δεν υπάρχει κάτι πιο όμορφο αυτό. Η γεύση τους είναι το κάτι άλλο, επειδή είναι μεγαλωμένα αγνά και φυσικά. Υπάρχει άραγε πιο ωραίο από αυτό;