Η κάτω πλατεία Συντάγματος, στα χρώματα του δειλινού!
Τις έζησα χθες το απόγευμα, αυτές τις στιγμές. Την πιο όμορφη ώρα της ημέρας, του δειλινού σε ένα από τα κεντρικά περάσματα της πόλης, στην πλατεία Συντάγματος. Οι άνθρωποι περπατάνε βιαστικά, στη βόλτα τους, στις δουλειές τους κι αρνούνται να κάνουν μια στάση και να ζήσουν την ομορφιά της στιγμής.
Όλα είναι ή μου μοιάζουν να είναι ωραία αυτή την ώρα. Ακόμα και το σιντριβάνι, φωτισμένο, και ενώ ο ήλιος που κυριαρχεί ακόμα, γέρνει προς τη δύση του. Μια μέρα τελειώνει, οι άνθρωποι θα ξεκουραστούν τη νύχτα κι αύριο μέρα είναι. Και θα έχει κι αυτή τη δικά της προβλήματα, όπως είπε ένας σοφός που περπάτησε στη γη.
Παρά το κρύο, κάποιοι έχουν καθίσει στα παγκάκια, περιμετρικά της πλατείας. Προσέξτε ότι όλοι έχουν σκύψει πάνω στα κινητά τους. Αυτήν την παρέα έχουν οι άνθρωποι, σήμερα. Τα smartphone έχουν σύνδεση με το διαδίκτυο και το πιο φυσικό είναι να βλέπουν ιστοσελίδες ή να είναι σε σελίδες στα κοινωνικά δίκτυα. Άδικο, με τέτοια ομορφιά γύρω τους.
Ανοιξιάτικες ομορφιές μέσα από το διαδίκτυο. Υπάρχουν!
Δεν έχουμε τη δυνατότητα να κυκλοφορούμε πολύ έξω, στη φύση, αν και θα το θέλαμε. Όταν μένεις, από ανάγκη στην πόλη, δεν έχεις και πολλές επιλογές. Έτσι μέχρι να φτιάξει αρκετά ο καιρός και να μπορούμε να βγαίνουμε κανονικά, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τη δημιουργία μέσα από τις αναρτήσεις άλλων. Όπως εδώ, από την Aspa Papa. Όλες οι φωτογραφίες είναι από την ομάδα «Ελεύθεροι φωτογράφοι».
Ακόμα όμως και στον περιορισμένο χώρο που κινούμαστε, θα δούμε ανθισμένα δέντρα που η λιγοστή πείρα μας δεν μας αφήνει ακόμα να προσδιορίσουμε τον καρπό του δέντρου. Αλλά τι σημασία έχει; Εμείς κρατάμε την απαράμιλλη ομορφιά, όλης αυτής της κατάστασης. Και με αυτό το κριτήριο διαλέξαμε και τη φωτογραφία της Ευλαμπιας Μυζικου Γραβανη, από τους Ασπράγγελους Ζαγορίου.
Μην αρχίσετε τώρα να λέτε πως έχουμε χρόνο μέχρι την εαρινή ισημερία και άρα τυπικά η Άνοιξη δεν έχει έρθει ακόμα. Το ξέρουμε. Αλλά πιο πολύ απ’ όλα, η ουσία μας ενδιαφέρει, όχι ο τύπος. Παντού γύρω μας είναι Άνοιξη. Το νιώθουμε, το αισθανόμαστε. Και το μόνο που μας «κρατά», είναι οι χαμηλές θερμοκρασίες, ιδιαίτερα όταν αυτές πέφτουν απότομα και μας είναι δύσκολο να το εξηγήσουμε. Η φωτογραφία της Ευας Λουκερη.
Όπως και να έχει, οι τακτικοί αναγνώστες μας, ξέρουν, ότι μας αρέσει όλη αυτή η ομορφιά που έχει να κάνει με το πέρασμα σε μια πολύ όμορφη εποχή του χρόνου, την Άνοιξη. Ίσως κι αυτός είναι ένας λόγος που δεν κρατάει και πολύ, ενώ κάποτε το έκανε. Σκοπός μας είναι να «πάρουμε» το περισσότερο που μας αναλογεί από αυτή την εποχή. Της Ελένης Καμ.
Έχετε δει πώς γεννιούνται οι καρποί ενός δέντρου;
Είναι εντυπωσιακό πως αναγεννάται η φύση. Εμείς που ζούμε στην πόλη δεν είναι εύκολο να το δούμε από κοντά, όμως η διαδικτυακή φίλη μας, Ελισάβετ Πολυχρόνη, που ζει κοντά στη φύση, το είδε και το κατέγραψε στο φακό της. Και τι πιο όμορφο, το μοιράστηκε μαζί μας!
Προσέξτε τα “μάτια” με τα μπουμπούκια, όπως τα λένε αυτοί που ξέρουν… Βγαίνουν από ένα κλαδί που δεν έχει φύλλα και εκ πρώτης όψεως μοιάζει ξερό. Αλλά δεν είναι! Η ζωή είναι κάπου εκεί. Kαι σε λίγο θα δώσει όλη την ομορφιά της στην ανθοφορίας. Αυτή είναι που θα δώσει τον καρπό…
Από δω θα βγουν ροδάκινα και βερίκοκα και μύγδαλα και τόσα άλλα όμορφα πράγματα που το καλοκαίρι ή καθώς πλησιάζουμε προς αυτό θα ομορφύνουν τη ζωή μας. Μια διαδικασία που επαναλαμβάνεται με σταθερότητα κάθε χρόνο τέτοια εποχή, μέσα τα κρύα και δεν είναι καθόλου τυχαία. Πιστέψτε με!
Περπατώντας στη Ναυπλίου, από Πέτρας έως Ιωαννίνων
Μας αρέσει να περπατάμε στη γειτονιά, το κάνουμε και για λόγους συντήρησης του σώματος, υγεία το λένε άλλοι. Στη σημερινό δημοσίευμα θα σας δείξουμε τους δρόμους Ναυπλίου στο σημείο που συναντιέται με την Ιωαννίνων. Εδώ είναι που περπατάει η Σούλα.
Στη οδό Ναυπλίου, λοιπόν, θα δούμε σπίτια παλιά και νέα. Το ετοιμόρροπο, ακουμπάει το σύγχρονο. Αλλά και το σύγχρονο αποτελεί προϊόν αναπαλαίωσης. Το βλέπετε εδώ στη φωτογραφία. Μια όμορφη και προσεγμένη δουλειά των ανθρώπων που είχαν την όρεξη και τη διάθεση να το κάνουν.
Ναι, είναι ωραίο να σέβεσαι την ιστορία και τον πολιτισμό και αν οι οικονομικές δυνατότητες σου το επιτρέπουν, κάθε παρέμβαση για βελτίωση να ακολουθεί πρότυπα που τελικά αυτό που τις ξεχωρίζει είναι η ομορφιά τους και μόνο. Με απλά, αλλά ουσιαστικά πράγματα.
Θλίψη από μια απώλεια… Έφυγε από κοντά μας, η Λίτσα
Λένε ότι η απόσταση κάπως ηρεμεί τα πράγματα. Δεν είναι αλήθεια. Μερικές φορές είναι σα να είναι δίπλα σου και ας είναι ο άνθρωπος σου στην άλλη πλευρά του πλανήτη. Μας το θύμισε ο θάνατος της Λίτσας, από τη Θεσσαλονίκη που ζούσε στο Βανκούβερ του Καναδά, της συμπεθέρας μας, τη βδομάδα που πέρασε. Αν και τον περιμέναμε, έμοιαζε τόσο ξαφνικός!
Προσωπικά, τη Λίτσα δεν την είχα ζήσει πολύ. Αν και ήταν στο γάμο μας, όπως και στη φιλοξενία που μας έκανε ο Κώστας με την Άννυ, τότε, τη Λίτσα την έχω στο μυαλό μου σαν έναν πρόσχαρο άνθρωπο, όπως είναι συνήθως οι Θεσσαλονικείς, από όπου η καταγωγή της. Εδώ με το σύζυγο της Χρήστο Κουτάκη. Μαζί έζησαν κι έκαναν δυο κορίτσια. Την Άννη και τη Άντζη.
Νάτη εδώ με τις κόρες της. Αριστερά η Άτζη, δεξιά η Άννη… Την πρώτη δεν την έχω γνωρίσει πολύ, αν και την παρακολουθώ στο διαδίκτυο. Με την Άννη, όμως, έχουμε μοιραστεί πολλά πράγματα μιας και είναι η γυναίκα του Κώστα, του γιου της Σούλας. Έχουν έρθει καλοκαίρια εδώ κι έχουμε μοιραστεί στιγμές. Και δημιούργησε τις προϋποθέσεις να είναι ακόμα περισσότερο κοντά μας.
Μέσα από τα δικά της μάτια ζήσαμε όλες αυτές τις δυσκολίες που πέρασε η μητέρα της. Μιλούσε καθημερινά στη Σούλα. Ήταν η βαλβίδα αποσυμπίεσης από όλη αυτή τη δοκιμασία. Και συνεχίζει να βρίσκει απάγκιο κοντά μας. Την αγαπούμε και της συμπαραστεκόμαστε, όπως και σε όλη την οικογένεια. Η σκέψη μας είναι κοντά τους!
Ότι φτιάχνει ο άνθρωπος, χρειάζονται και φροντίδα!
Πόσος καιρός πάει που ο Δήμος Αθηναίων αποφάσισε να φτιάξει το σιντριβάνι στην πλατεία Σωτήρη Πέτρουλα ή όπως την ξέρουν οι παλιοί, Αγίου Κωνσταντίνου, στον Κολωνό; Όταν το έφτιαχναν, αρχές Ιουλίου του 2020, ήμασταν εκεί και καταγράψαμε θετικά το γεγονός. Δείτε ΕΔΩ από το αρχείο μας το δημοσίευμα που κάναμε τότε.
Ούτε δυο χρόνια μετά, το είδαμε σ’ αυτή την κατάσταση πριν λίγες μέρες… Δε λειτουργούσε από τις απόκριες, είχε γίνει σκουπαδαριό… Την ίδια ώρα, άνθρωποι του Δήμου έψαχναν να βρουν τι φταίει, να το διορθώσουν και να αρχίσει να λειτουργεί ξανά. Τι φταίει και έχουμε στο αίμα μας την καταστροφή αντί για τη δημιουργία;
Λυπάται η ψυχή μου να βλέπω την κατάντια του ανθρώπου αποτυπωμένη πάνω σε άψυχα πράγματα που το μόνο που έχουν να προσφέρουν είναι ομορφιά. Χρόνια, το συγκεκριμένο σιντριβάνι, ήταν εκτός λειτουργίας. Δε θέλω να πιστέψω πως οι Ρωμά που κυριαρχούν στην πλατεία, το έκαναν. Όποιος κι αν το έκανε, πρέπει να είχε πολύ διαστροφή μέσα του.
Ετήσια, γιορτάζουν τη γυναίκα, υμνώντας την. Και μετά;
Θύμα εκμετάλλευσης, η γυναίκα, έχουν φροντίσει όσοι μοιράζουν… γιορτές, να της δώσουν κι αυτής μια μέρα στις 365 του χρόνου, έτσι για να έχει την ψευδαίσθηση ότι είναι κάτι σημαντικό. Αλλά στη γυναίκα αξίζει κάτι πολύ περισσότερο από μια μέρα. Κάθε μέρα της πρέπει να είναι στην κορυφή τους ενδιαφέροντος του άνδρα, μικρή ή μεγάλη, μάνα ή αδελφή. Ο ρόλος της αναντικατάστατος!
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 11/3/2023
Αρέσουν στους ανθρώπους οι γιορτές. Και ψάχνουν ευκαιρίες γι’ αυτές! Καλόπιστοι άνθρωποι, ίσως σου πουν πως οι παγκόσμιες μέρες, δεν αποτελούν μόνο γιορτές, αλλά και υπενθυμίσεις για να συνεχίσουν να έχουν ευαισθησίες. Μια τέτοια μέρα, ήταν και η 8 Μαρτίου, αφιερωμένη στη γυναίκα.
Αυτή, λένε, είχε σκοπό να αναδείξει τη προσφορά των γυναικών στην κοινωνία, την οικονομία, την οικογένεια και τον πολιτισμό. Πόσο χρόνια ακούω αυτό το… ποίημα! Αλλά ποια είναι η αλήθεια; Εντελώς διαφορετική. Στους άνδρες συμβαίνει με μια τέτοια γιορτή να… βγάζουν από πάνω τους την ευθύνη να τις αγαπούν και να τις φροντίζουν!
Ενώ οι γυναίκες συντηρούν και αποδέχονται επί της ουσίας αυτή την τόσο διαφορετική αντιμετώπιση, που φτάνει στα όρια της εκμετάλλευσης. Πρόκειται για μια ημέρα η οποία μας ενθαρρύνει να αναγνωρίσουμε τις αδικίες που γίνονται σε βάρος των γυναικών, καθώς και να δεσμευτούμε όλοι μαζί για μια κοινωνία στην οποία η ισότητα των φύλων θα είναι πραγματικότητα.
Πότε, πού, πώς; Σε πιο πλανήτη θα συμβούν όλα αυτά; Δεν είναι υπερβολικά καλό για να ακούγεται ως αληθινό ή είναι μια δικιά μου εικόνα που έχω αποκομίσει από τη ζωή, την πραγματική ζωή;
Κάθε χρόνο, η θεματολογία της Ημέρας της Γυναίκας φροντίζουν να επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα, με τη φετινή ημέρα να έχει τίτλο: «Ψηφιακά: Καινοτομία και τεχνολογία για την ισότητα των φύλων». Αν δείτε εσείς να προοδεύει η γυναίκα ως φύλλο σ’ αυτόν τον τομέα, να μου το πείτε, παρακαλώ.
Και τι ξέρουμε για την ιστορία αυτής της μέρας; Πολλά! Μια πρόχειρη έρευνα στο διαδίκτυο θα σας δείξει μονοπάτια που ούτε τα είχαμε φανταστεί. Οι ρίζες λοιπόν της Ημέρας της Γυναίκας εντοπίζονται στη Νέα Υόρκη, κατά το έτος 1857, οπότε και χιλιάδες γυναίκες που εργάζονταν σε εργοστάσια ύφανσης πραγματοποίησαν διαμαρτυρίες για τις άδικες συνθήκες εργασίας, ζητώντας ισότητα στους μισθούς και ένα πιο ανθρώπινο ωράριο.
Ήταν μια από τις πρώτες οργανωμένες πορείες που έκαναν εργαζόμενες γυναίκες διεκδικώντας ισότητα και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τις χιλιάδες που ακολούθησαν.
Πάνω από μισό αιώνα αργότερα, έλαβε χώρα για πρώτη φορά στην ίδια πόλη η «Εθνική Ημέρα της Γυναίκας» στις 28 Φεβρουαρίου του 1909, η οποία διοργανώθηκε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αμερικής. Από την επόμενη χρονιά, η συγκεκριμένη γιορτή είχε καθιερωθεί σε δεκάδες χώρες ως «Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας».
Στην Ευρώπη, ο πρώτος καταγεγραμμένος εορτασμός της ημέρας, σημειώθηκε στις 8 Μαρτίου του 1911 σε Αυστρία, Δανία, Γερμανία και Ελβετία, οπότε και πάνω από ένα εκατ. γυναίκες βγήκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν υπέρ των γυναικείων δικαιωμάτων, σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters.
Και μετά τι; Τελειώνουμε εδώ; Μάλλον όχι. Οι άνθρωποι την εξέλιξαν και με… ευχές! Διότι δε γίνεται να γιορτάζει κάποιος και να μην τους εύχεσαι. Δείτε μερικές που αλιεύσαμε:
Αγαπημένη μου γυναίκα είσαι ότι πιο πολύτιμο και ακριβό έχω στη ζωή μου. Σου εύχομαι χρόνια πολλά.. μαζί μου! Εύχομαι οι γυναίκες να μάθουν να αγαπούν τον εαυτό τους και να μην χρειάζεται να υποκρίνονται κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι. Η γιορτή της γυναίκας πάντα μου θυμίζει, πόσο υπέροχο είναι να σε έχω. Χρόνια Πολλά!
Η ευτυχία… η χαρά… η καλοσύνη… η αγάπη… η ελπίδα… η επιτυχία… η ομορφιά… Όλες γένους θηλυκού … Όλες μοναδικές… Εύχομαι Χρόνια Πολλά σε κάθε μία γυναίκα ξεχωριστά! Αγαπημένη μου, συγνώμη για όσες φορές σε αμφισβήτησα, σε πλήγωσα, σε στεναχώρησα, σε άγχωσα… Σε αγαπώ πολύ! Χρόνια πολλά!
Χρόνια πολλά στα πιο όμορφα ιδιαίτερα απαιτητικά πλάσματα της γης! Να μας αγαπάτε και να μας κάνετε καλύτερους… σας λατρεύω! Αυτά, τα ολίγα!
Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 11/3/2023 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου «Επισημάνσεις».