Ας καλωσορίσουμε τυπικά την Άνοιξη με ένα ζοχαδόχορτο
Η συκόρριζα η εαρινή (επιστ. ονομ. Ficaria verna, παλαιότερα Ranunculus ficaria) με κοινή ονομασία ζοχαδόχορτο, είναι ένα μικρό χελιδώνιο που ανήκει στην οικογένεια βατραχιοειδή (RANUNCULACEAE) και αποτελεί είδος που κατανέμεται σχεδόν σ΄ όλη την Ευρώπη, στην ΒΔ Αφρική και επεκτείνεται μέχρι την περιοχή του Καυκάσου.
Έχει εισαχθεί επίσης στη Βόρεια Αμερική όπου αποτελεί εισβολικό είδος. Απαντά σ’ όλη την Ελλάδα σε υγρές σκιερές τοποθεσίες, μεταξύ 0-1300 μ. Τα άνθη φέρουν κάλυκα με 3 σέπαλα και στεφάνη με 8-12 πέταλα λαμπρού γυαλιστερού κίτρινου χρώματος. Ανθίζει από τον (Φεβρουάριο) Μάρτιο μέχρι τις αρχές Μαΐου.
Το συγκεκριμένο λουλούδι το βρήκε ο φίλος μας Πέτρος Πατσαλαρήδης στο δάσος που κινείται, λόγω της εργασίας του και καθώς του έκανε εντύπωση το φωτογράφησε και το “ανέβασε” στον τοίχο του στο διαδίκτυο. Τον ευχαριστούμε που το κάνει συχνά πυκνά αυτό κι έτσι μαθαίνουμε κι εμείς όλα αυτά τα όμορφα πράγματα.
Αλλάζουμε κλίμα με λίγα σπιτικά ανοιξιάτικα λουλούδια
Το χρειαζόμαστε, το έχουμε ανάγκη να αλλάζουμε κλίμα, όποτε οι καταστάσεις μας στριμώχνουν άσχημα. Και το φευγιό του Άρη, ήταν μια από αυτές. Τι καλύτερο από το να γυρίσουμε στα λουλούδια που είναι γεμάτο το διαδίκτυο! Οι άνθρωποι, τα φτιάχνουν, τα αγαπούν και χαίρονται να μοιράζουν τις φωτογραφίες τους με τους φίλους του.
Με όμορφες γλάστρες από μια σπιτική αυλή, τώρα, που τυπικά, ακόμα δεν έχει μπει η Άνοιξη κι ενώ η παγωνιά το κρύο και ο χιονιάς, καραδοκεί, έξω από την πόρτα μας. Μας αρέσει όλη αυτή η αυθεντικότητα του πράγματος. Τα λουλούδια που αγαπάς να είσαι δίπλα τους και να τα φροντίζεις προσωπικά, είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου προκύψει.
Μ’ αρέσει να τα βλέπω… Μου φέρνουν μνήμες στο μυαλό από τα παρτέρια και τις γλάστρες, της μάνας μου στο χωριό. Απλά λουλούδια ήταν, αλλά τα αγαπούσε πολύ και τα φρόντιζε με τα μέσα που είχε στη διάθεση της και με πολύ, πάρα πολύ αγάπη. Υπάρχει άραγε καλύτερο από αυτό; Όχι. Γι’ αυτό και φαινόταν τα καλύτερα!
Αποχαιρετίσαμε από τη ζωή τον φίλο, Αριστομένη Σδρόλια
Το φευγιό του φίλου μας Άρη Σδρόλια ή όπως του άρεσε να τον λένε, Αριστομένη, μας συγκλόνισε όλους. Επειδή έγινε με έναν τρόπο που δεν του άξιζε και επειδή είχε μια όμορφη σχέση στην καρδιά μας, καθώς είχαμε επιλέξει να κάνουμε παρέα με τον ίδιο και με τη σύζυγο του, Χάρις. Δείτε ΕΔΩ κάτι από το αρχείο μας που αφορά το χωριό που γεννήθηκε και μεγάλωσε, τα Κανάλια Καρδίτσας. Η φωτογραφία εδώ είναι από την ημέρα του γάμου του με τη Χάρις.
Συχνά βγαίναμε μαζί. Εδώ από μια έξοδο μας με τα παιδιά μας Κώστα και Άννη στην Κηφισιά. Η ιδέα του για ψαροταβέρνα εκεί, ήταν εξαιρετική και τα παιδιά ευχαριστήθηκαν πολύ από την παρέα που κάναμε, ΕΔΩ κι ΕΔΩ, μπορείτε να δείτε μια ανάρτηση από το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ που κάναμε τότε… Η απουσία του, είναι ήδη πολύ αισθητή σε όλους μας.
Κι αυτή η φωτογραφία είναι από μια βόλτα που κάναμε μαζί για περπάτημα. Είναι από το Καβούρι Βουλιαγμένης, όπου είχαμε πάει πριν από πέντε χρόνια. Έχουν καθίσει με τη Χάρις σε ένα παγκάκι να ξεκουραστούν. Ανάλογες φωτογραφίες από τις βόλτες μας μπορείτε να δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Όντως, θα μας λείψει πολύ… Προσδοκούμε όμως να τον ξαναδούμε στον παράδεισο. Κι αυτό είναι κάτι πολύ σοβαρό.
Περάσαμε μαζί πολλές επετείους από το γάμο τους. Εδώ ένα στιγμιότυπο από το «Βολιώτικο Τσιπουράδικο» στου Ψυρρή. Θυμάμαι περάσαμε υπέροχα. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ μερικές επετείους τους. Ακόμα και στη διάρκεια της πανδημίας δεν χάσαμε αυτή την ευκαιρία. Πιο λιτά και με προφύλαξη το κάναμε με κλειστή παρέα φίλων. Αυτές οι όμορφες αναμνήσεις μας κρατούν στη ζωή. Και το γεγονός ότι είμαστε κοντά στη Χάρις, για να περάσει αυτή τη δύσκολη στιγμή.
Καλωσόρισες Άνοιξη! Χρειαζόμαστε θετικά συναισθήματα
Τη φωτογραφία την είδα δημοσιευμένη στο Facebook από τη διαδικτυακή μας φίλης Μαίρη Δήμου. Και τη συνόδευε μ’ αυτά τα λόγια: Θα πω ότι οι παπαρούνες μου θυμίζουν τα παιδικά μου χρόνια που μεγάλωσα στην εξοχή και κάθε άνοιξη γέμιζε παπαρούνες, και το τραγούδι του Αττίκ παπαρούνα… Κι εσάς ίσως σας θυμίζουν… Αυτή είναι η άνοιξη της καρδιά μας που θέλουμε να καλωσορίσουμε.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 18/3/2023
Η Άνοιξη ήταν και παραμένει η πιο όμορφη εποχή του χρόνου και παρ’ όλο που ημερολογιακά κρατά μόλις τρεις μήνες, εμείς γνωρίζουμε ότι σε καμιά περίπτωση δεν κρατάει τόσο πολύ. Το έχουμε δει στην πράξη, έχουμε ζήσει και ζούμε τις επιπτώσεις τις κλιματικής αλλαγής.
Το κλίμα, λοιπόν, έχει αλλάξει. Δεν έχει πια τη σταθερότητα που είχε κάποτε. Όλα γίνονται ξαφνικά και απότομα. Απότομα έρχεται ο Χειμώνας, και το ίδιο απότομα το Καλοκαίρι. Αυτές οι δυο εποχές μας έμειναν στις πιο ακραίες μορφές τους. Μαζί με την Άνοιξη και το Φθινόπωρο, «εξαφανίστηκε» χρονικά.
Οι ανθρώπινες παρεμβάσεις που γίνονται, με σκοπό αποκλειστικά το κέρδος, έχουν καταστρέψει αυτή την ισορροπία που ήξερε η γενιά μας. Γνωρίζαμε και μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε σχετικά εύκολα τις τέσσερις εποχές του χρόνου. Τώρα πια, όχι. Αλλά και τι είναι το ίδιο, θα μου πείτε;
Η Άνοιξη, θυμάμαι, είχε μια γλύκα και μια ομορφιά! Και τη συνδύαζες με μια φύση που άνθιζε και ήταν γεμάτη υπέροχα πράγματα να σου δώσει. Χόρταινε το μάτι και χαίρονταν η ψυχή. Οι αισθήσεις όλες ήταν σε μια υπερδιέγερση. Μπορούσες να ξεχωρίσεις τα πάντα. Και οι θερμοκρασίες ήταν σε μια ιδανική ισορροπία. Όλα, ήταν πιο ξεκάθαρα.
Έτσι και αποφάσιζες να βγεις μια βόλτα έξω στη φύση, όλα έμοιαζαν τόσο όμορφα γύρω σου! Κι εμείς το κάναμε συχνά, επειδή μας αρέσει να ζούμε τέτοιες, ξεχωριστές στιγμές. Και μας αρέσει πάντα, ακόμα και τώρα. Άλλο, αν πια ο χρόνος μας είναι περιορισμένος.
Ωστόσο θέλουμε, επιθυμούμε και το κάνουμε, να κρατούμε ζωντανές τις αισθήσεις μας σε ότι αφορά αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και έχουν σχέση με τον καιρό. Και καθώς ζούμε στην Ελλάδα, όταν αυτός είναι σχετικά καλός, είναι ωραίο να απολαμβάνουμε μέρες ηλιόλουστες, ακόμα κι όταν ο ήλιος μόλις «κρυφτεί» από κάποιο σύννεφο, έχει την παγωνιά του.
Μα, θα πεις, δεν ξέρεις πώς να ντυθείς, δεν ξέρεις αν πρέπει να βάλεις πάνω σου κάτι βαρύ ή να παραμείνεις ελαφρά ντυμένος, έχοντας την αίσθηση ότι είναι… καλοκαίρι. Όσο γι’ αυτό, εμείς ξέρουμε πως έχει ακόμα δρόμο μπροστά του και δεν βιαζόμαστε να έρθει.
Δεν αντέχουμε τους καύσωνες, τις υψηλές θερμοκρασίες, τον ήλιο που καίει. Μας αρέσει η ισορροπία. Στις μέρες μας όμως κι αυτή έχει διαταχτεί. Έχει αλλάξει, όπως όλα γύρω μας. Αλίμονο σε όσους δεν το έχουν συνειδητοποιήσει και περιμένουν ανεδαφικά πράγματα.
Επιθυμούμε κάθε στιγμή να είναι ξεχωριστή και να μετρά στα θετικά. Το πιστώνουμε κι εμείς εκεί, επειδή, ακριβώς μας αρέσει. Το βλέπεις παντού γύρω σου. Ακόμα και στη μικρή εγκαταλειμμένη αλάνα που δεν μπόρεσε να καταστρέψει το ανθρώπινο χέρι με τις παρεμβάσεις του.
Άνοιξη είναι το χαμόγελο στα χείλη των παιδιών. Η χαρά Θεού στο πρόσωπο ενός αγαθού συνανθρώπου, που εκτιμάς. Το χαλαρό πρόγραμμα που έχεις επιλέξει στην προσωπική σου ζωή. Και οι ευθύνες που θες να έχεις, για να της δίνεις νόημα.
Αυτή την Άνοιξη θέλουμε να καλωσορίσουμε. Αυτήν την Άνοιξη περιμένουμε. Κι αυτήν θέλουμε να ζήσουμε και είμαστε αποφασισμένοι να το διεκδικήσουμε και να το πετύχουμε. Να γιατί αγαπούμε την εποχή αυτή και σπεύδουμε να την καλωσορίσουμε προκαταβολικά, πριν ακόμα η εαρινή ισημερία να την φέρει στην πόρτα μας. Θέλουμε να έχουμε μια καλή σχέση μαζί της και με ότι εκείνη κουβαλά στην πλάτη της.
Σε λίγο όλα αυτά τα ανθισμένα δέντρα θα «δέσουν» τον καρπό τους και τα αγριολούλουδα θα γίνουν ακόμα πιο όμορφα, αφού όλα τα μπουμπούκια θα ανοίξουν και θα μοσχοβολήσει ο τόπος. Μ’ αρέσει να τα παρακολουθώ και να τα θαυμάζω.
Αρνούμαι να τα κόβω για το ανθοδοχείο του σπιτιού. Ακόμα κι αυτή η μικρή παρέμβαση, στα μάτια μου μοιάζει ως ένα βαθμό, με καταστροφή. Κι έτσι επιλέγω να το αποφεύγω, όσο εξαρτάται από εμένα, με έργα και πράξεις στην καθημερινότητα μου. Ξέρουμε ότι θα περάσει από πάνω μας και κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε για να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή, αυτής της μοναδική ομορφιάς.
Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 18/3/2023 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου “Επισημάνσεις”.
Η κάτω πλατεία Συντάγματος, στα χρώματα του δειλινού!
Τις έζησα χθες το απόγευμα, αυτές τις στιγμές. Την πιο όμορφη ώρα της ημέρας, του δειλινού σε ένα από τα κεντρικά περάσματα της πόλης, στην πλατεία Συντάγματος. Οι άνθρωποι περπατάνε βιαστικά, στη βόλτα τους, στις δουλειές τους κι αρνούνται να κάνουν μια στάση και να ζήσουν την ομορφιά της στιγμής.
Όλα είναι ή μου μοιάζουν να είναι ωραία αυτή την ώρα. Ακόμα και το σιντριβάνι, φωτισμένο, και ενώ ο ήλιος που κυριαρχεί ακόμα, γέρνει προς τη δύση του. Μια μέρα τελειώνει, οι άνθρωποι θα ξεκουραστούν τη νύχτα κι αύριο μέρα είναι. Και θα έχει κι αυτή τη δικά της προβλήματα, όπως είπε ένας σοφός που περπάτησε στη γη.
Παρά το κρύο, κάποιοι έχουν καθίσει στα παγκάκια, περιμετρικά της πλατείας. Προσέξτε ότι όλοι έχουν σκύψει πάνω στα κινητά τους. Αυτήν την παρέα έχουν οι άνθρωποι, σήμερα. Τα smartphone έχουν σύνδεση με το διαδίκτυο και το πιο φυσικό είναι να βλέπουν ιστοσελίδες ή να είναι σε σελίδες στα κοινωνικά δίκτυα. Άδικο, με τέτοια ομορφιά γύρω τους.
Ανοιξιάτικες ομορφιές μέσα από το διαδίκτυο. Υπάρχουν!
Δεν έχουμε τη δυνατότητα να κυκλοφορούμε πολύ έξω, στη φύση, αν και θα το θέλαμε. Όταν μένεις, από ανάγκη στην πόλη, δεν έχεις και πολλές επιλογές. Έτσι μέχρι να φτιάξει αρκετά ο καιρός και να μπορούμε να βγαίνουμε κανονικά, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τη δημιουργία μέσα από τις αναρτήσεις άλλων. Όπως εδώ, από την Aspa Papa. Όλες οι φωτογραφίες είναι από την ομάδα «Ελεύθεροι φωτογράφοι».
Ακόμα όμως και στον περιορισμένο χώρο που κινούμαστε, θα δούμε ανθισμένα δέντρα που η λιγοστή πείρα μας δεν μας αφήνει ακόμα να προσδιορίσουμε τον καρπό του δέντρου. Αλλά τι σημασία έχει; Εμείς κρατάμε την απαράμιλλη ομορφιά, όλης αυτής της κατάστασης. Και με αυτό το κριτήριο διαλέξαμε και τη φωτογραφία της Ευλαμπιας Μυζικου Γραβανη, από τους Ασπράγγελους Ζαγορίου.
Μην αρχίσετε τώρα να λέτε πως έχουμε χρόνο μέχρι την εαρινή ισημερία και άρα τυπικά η Άνοιξη δεν έχει έρθει ακόμα. Το ξέρουμε. Αλλά πιο πολύ απ’ όλα, η ουσία μας ενδιαφέρει, όχι ο τύπος. Παντού γύρω μας είναι Άνοιξη. Το νιώθουμε, το αισθανόμαστε. Και το μόνο που μας «κρατά», είναι οι χαμηλές θερμοκρασίες, ιδιαίτερα όταν αυτές πέφτουν απότομα και μας είναι δύσκολο να το εξηγήσουμε. Η φωτογραφία της Ευας Λουκερη.
Όπως και να έχει, οι τακτικοί αναγνώστες μας, ξέρουν, ότι μας αρέσει όλη αυτή η ομορφιά που έχει να κάνει με το πέρασμα σε μια πολύ όμορφη εποχή του χρόνου, την Άνοιξη. Ίσως κι αυτός είναι ένας λόγος που δεν κρατάει και πολύ, ενώ κάποτε το έκανε. Σκοπός μας είναι να «πάρουμε» το περισσότερο που μας αναλογεί από αυτή την εποχή. Της Ελένης Καμ.
Έχετε δει πώς γεννιούνται οι καρποί ενός δέντρου;
Είναι εντυπωσιακό πως αναγεννάται η φύση. Εμείς που ζούμε στην πόλη δεν είναι εύκολο να το δούμε από κοντά, όμως η διαδικτυακή φίλη μας, Ελισάβετ Πολυχρόνη, που ζει κοντά στη φύση, το είδε και το κατέγραψε στο φακό της. Και τι πιο όμορφο, το μοιράστηκε μαζί μας!
Προσέξτε τα “μάτια” με τα μπουμπούκια, όπως τα λένε αυτοί που ξέρουν… Βγαίνουν από ένα κλαδί που δεν έχει φύλλα και εκ πρώτης όψεως μοιάζει ξερό. Αλλά δεν είναι! Η ζωή είναι κάπου εκεί. Kαι σε λίγο θα δώσει όλη την ομορφιά της στην ανθοφορίας. Αυτή είναι που θα δώσει τον καρπό…
Από δω θα βγουν ροδάκινα και βερίκοκα και μύγδαλα και τόσα άλλα όμορφα πράγματα που το καλοκαίρι ή καθώς πλησιάζουμε προς αυτό θα ομορφύνουν τη ζωή μας. Μια διαδικασία που επαναλαμβάνεται με σταθερότητα κάθε χρόνο τέτοια εποχή, μέσα τα κρύα και δεν είναι καθόλου τυχαία. Πιστέψτε με!