Αχ, αυτά τα κουνέλια, μας ξετρέλαναν στην Πάρο…

Όταν είδα το πρώτο κουνέλι στην περιοχή που μέναμε, στην Πάρο, νόμιζα ότι ήταν λαγός, ελεύθερο όπως κυκλοφορούσε. Μετά έμαθα, αφού πρώτα είδα από μόνος μου, πολλά άλλα κουνέλια στην περιοχή. Τα πλησίασα και τα φωτογράφησα… Δεν έδειχναν και τόσο άγρια… Και βέβαια το έψαξα λίγο το πράγμα. και δείτε τι ανακάλυψα:

Τρία χρόνια πριν και συγκεκριμένα στις 2 Αυγούστου 2019 στο site του Παριανού Τύπου δημοσιεύεται μια καταγγελία για ανεξέλεγκτη αύξηση του πληθυσμού των “άγριων” κουνελιών στην περιοχή Τσερδάκια Δρυού Πάρου όπου και έγραφαν ότι σας κοινοποιούμε εκτός από τα έγγραφα που συνόδευαν το παραπάνω σχετικό, νέα έγγραφα με παράπονα πολιτών καθώς και τις απόψεις των αρμόδιων υπηρεσιών.

Δείτε λοιπόν: α) το με αρ. πρ. 3148/19-7-2019 έγγραφο του Τμήματος Κτηνιατρικής Πάρου και β) το με αρ. πρ. 2733/4-7-2019 έγγραφο του Τμήματος Δημόσιας Υγείας Πάρου. Οι πληροφορίες μας είναι ότι, εκτός από την αρχική εστία στα Τσερδάκια η ζώνη εξάπλωσής τους έχει αυξηθεί υπερβολικά τον τελευταίο χρόνο και περιλαμβάνει τις περιοχές Μεσάδα, Τσερδάκια, Χρυσή Ακτή (Λειβάδια)

Τα ίδια προβλήματα παρατηρούνται και στις Βελανιές, ενώ οι ζημιές που προκαλούνται στους κήπους και στις καλλιέργειες είναι μεγάλες. Εμείς βέβαια δεν είδαμε αυτή την πλευρά της υπόθεσης, αλλά την πιο αθώα και όμορφη, μιας και υπήρξαμε απλά επισκέπτες για λίγες μέρες στην κοντινή GoldeSea Villas. Και γι’ αυτά που είδαμε σας μιλάμε.

Οι καταρράκτες του Νιαγάρα με τα μάτια του Κώστα…

Χαιρόμαστε όταν παίρνουμε υλικό από ανθρώπους στην άλλη μεριά του πλανήτη και καλούμαστε να το αξιοποιήσουμε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ… Σήμερα θα σας δείξουμε τους καταρράκτες του Νιαγάρα, όχι από τουριστικές καρτ ποστάλ ή από φωτογραφίες αγνώστων στο διαδίκτυο, αλλά από φωτογραφίες που πήρε με το κινητό του ο Κώστας, ο γιος της Σούλας…

Οι Καταρράκτες του Νιαγάρα (αγγλικά: Niagara Falls‎) είναι σύμπλεγμα καταρρακτών του ποταμού Νιαγάρα, στα σύνορα μεταξύ της Καναδικής επαρχίας του Οντάριο και της Αμερικανικής πολιτείας της Νέας Υόρκης. Βρίσκονται 17 μίλια (27 χλμ) βόρεια-βορειοδυτικά του Μπάφαλο και 75 μίλια (120 χλμ) Νότιο-νοτιοανατολικά του Τορόντο, μεταξύ των δύο πόλεων με το ίδιο όνομα, Ναϊάγκρα Φολς του Οντάριο και Ναϊάγκρα Φολς της Νέας Υόρκης.

Οι καταρράκτες του Νιαγάρα αποτελούνται από δύο μεγάλα τμήματα που χωρίζονται από το νησί Goat : οι καταρράκτες Horseshoe, η πλειονότητα των οποίων βρίσκεται στην Καναδική πλευρά των συνόρων, και των Americans Falls στην Αμερικανική πλευρά. Οι μικρότεροι Bridal Veil Falls βρίσκονται επίσης στην αμερικανική πλευρά, αλλά διαχωρίζονται από τους άλλους με το νησί Luna.

Οι καταρράκτες του Νιαγάρα σχηματίστηκαν όταν υποχώρησαν οι παγετώνες στο τέλος της περιόδου Wisconsin (τελευταία εποχή των πάγων), και το νερό από τις νεοσυσταθείσες Μεγάλες Λίμνες δημιούργησε ένα δρόμο μέσα από τους κρημνούς της περιοχής προς τον Ατλαντικό Ωκεανό. Ενώ δεν είναι εξαιρετικά μεγάλοι σε ύψος, οι καταρράκτες του Νιαγάρα έχουν μεγάλο πλάτος.

Περισσότερο από 6 εκατομμύρια κυβικά πόδια (168.000 m³) νερού πέφτουν κάθε λεπτό κατά την περίοδο της υψηλής ροής, και σχεδόν 4 εκατομμύρια κυβικά πόδια (110.000 m³) κατά μέσο όρο. Είναι οι πιο ισχυροί καταρράκτες στη Βόρεια Αμερική… Είναι φημισμένοι τόσο για την ομορφιά τους όσο και ως πολύτιμη πηγή υδροηλεκτρικής ενέργειας. Οι πληροφορίες είναι παρμένες από το Wikipedia.

Η ώρα του αποχαιρετισμού, ξεκίνησε με τη Βικτώρια

Ταξίδι δε σημαίνει μόνο χαρά, αγάπη και δόσιμο, είναι ένας πλούτος συναισθημάτων. Προφανώς έχει και την άλλη πλευρά της, αυτή η σκληρή πραγματικότητα που έχει να κάνει με την επιστροφή. Η πρώτη που έφυγε, ύστερα από 15-16 μέρες διαμονής στην Ελλάδα, ήταν η Βικτώρια. Ξημερώματα της Κυριακής, εκεί κατά τις 6:00 χρειάστηκε να την πάμε στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος» στα Σπάτα.

Και βέβαια το κάναμε με ανάμεικτα συναισθήματα. Χαρά, γιατί θα την εξυπηρετούσαμε και λύπη, γιατί έπρεπε να φύγει από κοντά μας και να επιστρέψει στον τόπο της και τη δουλειά της. Και ήταν λιγάκι αγχωμένη. Θα επέστρεφε μόνη της και μάλιστα μέσω Ζυρίχης στο Βανκούβερ του Καναδά. Κάτι συνέβαινε με τα ηλεκτρονικά συστήματα και δυσκολεύονταν να τσεκάρει τη μεταβίβαση της από το αεροδρόμιο της Ζυρίχης της Ελβετίας.

Τελικά, ούτε στα μηχανήματα, ούτε και στο τσέκιν με φυσική παρουσία, εξυπηρετήθηκε, παρ’ ότι μπήκε στην ουρά για μια ώρα περίπου. Κάποιοι αποφάσισαν ότι αυτό έπρεπε να το κάνει στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης. Κι επειδή δεν είχε κι άλλη επιλογή, προσαρμόστηκε με κρύα καρδιά, αλλά και το σχετικό άγχος που όλο αυτό έπρεπε να το βιώσει μόνη της, αν και δεν είναι και πολύ μικρή, 24 χρονών είναι. Κι έτσι την αποχαιρετήσαμε από το αεροδρόμιο των Αθηνών.

Τα παιχνίδια με τον καιρό, συνεχίζονται. Άσπρο – μαύρο!

Προχθές το βράδυ στην Αθήνα ήταν καλοκαίρι… Κι εμείς επωφεληθήκαμε με τα παιδιά και περάσαμε μια βραδιά μαζί τους σε ένα γνώριμο σε μας και αγαπημένο μέρος στου Ψυρρή, το “Βολιώτικο Τσιπουράδικο”. Και περάσαμε πολύ ωραία. Η εξυπηρέτηση από τα γκαρσόνια του, ιδιαίτερα από τον Δημήτρη που μας φρόντισε, ήταν άψογη και τα φαγητά του εξαιρετικά. Το σημαντικό όμως είναι ότι άρεσε και στην Στηβ, την Έστερ και τη Βικτώρια που πήγαιναν για πρώτη φορά.

Και οι μουσικοί μας άρεσαν πολύ. Σε μια ένταση φυσιολογική, τόσο που μπορούσες και να κουβεντιάσεις στην παρέα, χωρίς πρόβλημα και να ακούγεσαι. Και οι επιλογές τους πολύ ωραίες. Λαϊκό τραγούδι που άρεσε σε όλους. Δίπλα μας κάθονταν μια μεγάλη παρέα Ιταλών που δεν ήξεραν τους στοίχους, ούτε και μπορούσαν να τους καταλάβουν, αλλά ακολουθούσαν το ρυθμό της μουσικής και ένοιωθαν πολύ χαρούμενοι.

Ο κήπος μοναδικός στο κέντρο της Αθήνας, σε μια παλιά ιστορική περιοχή στου Ψυρρή, πυκνοκατοικημένη. Κατά τα άλλα και ευειδή, όπως είπαμε ήταν εκείνη την ημέρα… καλοκαίρι. λίγη δροσιά ήταν ιδιαίτερα αποδεκτή από όλους μας. Όλα σ’ αυτόν τον τόπο συνηγορούν στο να κάνουν όμορφη τη βραδιά μιας παρέας, γι’ αυτό και το επιδιώκουμε όταν έχουμε φίλους μας φιλοξενούμενους και θέλουμε να μοιραστούμε μαζί τους μια όμορφη βραδιά.

Το μπουζούκι αυτού του ανθρώπους μας ταξίδεψε! Δεξιοτέχνης, ήταν η καρδιά στα τραγούδια και τις μουσικές που δεν είχαν για ώρες σταματημό. Γύρισα από τη θέση που καθόμουν και τον φωτογράφησα. Ήθελα να κρατήσω αυτή την εικόνα ως μέρος μιας ξεχωριστής βραδιάς με μια παρέα που την άξιζε. Ώρες μετά, ακόμα ηχούν στ’ αυτιά μου οι μελωδίες του παρέπεμπαν σε Ελλάδα και καλοκαίρι, όσο κι αν αυτό συνεχίζει να μας δοκιμάζει.

Προλάβαμε και πήγαμε στην Αντίπαρο, πριν τον Ομπάμα!

Ο τίτλος στο σημερινό κομμάτι, είναι χιουμοριστικός. Και έχει να κάνει με τη φιλοξενία του πρώην πλανητάρχη από τον Τομ Χανκς στην Αντίπαρο, στο σπίτι του, αυτές τις μέρες… Η Αντίπαρος (αρχ. Ωλίαρος) είναι μικρό βραχώδες κατοικημένο νησί του Νοτίου Αιγαίου στην καρδιά των Κυκλάδων, το οποίο απέχει λιγότερο από ένα ναυτικό μίλι από την Πάρο, με τον λιμένα της οποίας συνδέεται με μικρό τοπικό πορθμείο.

Περάσαμε από την Πούντα με ένα μικρό καραβάκι – παντούφλα, σαν αυτά που συνδέουν το Πέραμα με τη Σαλαμίνα… Στη νησίδα Σαλιαγκός βρίσκεται ο αρχαιότερος οικισμός των Κυκλάδων, καθώς και το Δεσποτικό, ακατοίκητη νήσος στα νοτιοδυτικά της Αντιπάρου, που αποτελεί τόπο μεγάλης αρχαιολογικής σημασίας. Φυσικά στη μια μέρα που πήγαμε δεν τα είδαμε όλα αυτά… Αλλά περάσαμε υπέροχα από πολλές απόψεις.

Η Κοινότητα Αντιπάρου ιδρύθηκε το 1914 και προήχθη σε Δήμο το 2010 με την εφαρμογή του σχεδίου νόμου «Καλλικράτης», βάσει της αρχής του «κάθε νησί και δήμος». Καταλαμβάνει δε έκταση 35,1 τ.χλμ. συμπεριλαμβάνοντας τη νήσο της Αντιπάρου, το Δεσποτικό και το Στρογγυλό. Αριθμεί, σύμφωνα με την απογραφή του 2001 1.037 μόνιμους κατοίκους και έχει πυκνότητα 29,5 κατοίκους ανά τ.χλμ.

Μερικές εικόνες από το σπίτι που μείναμε στην Πάρο…

Μερικές τυχαίες φωτογραφίες από τις εκατοντάδες που τράβηξα στις 10 μέρες που μείναμε στην GoldenSea Villas στα νότια της Πάρου, σας έχουμε σήμερα. Αν και είναι μερικές μέρες που επιστρέψαμε, η καρδιά μας, το μυαλό μας είναι κολλημένο εκεί, για να μας θυμίζει πόσο όμορφα περάσαμε. Σ’ αυτούς τους μικρούς μαρμάρινους διαδρόμους, περπάτησα αρκετά και κατέγραψα στιγμιότυπα με το κινητό μου.

Σκόπιμα, λίγο πριν φύγουμε, φωτογράφισα αυτά τα στοιχεία. Ήθελα να μείνει. Λέω, πού ξέρεις, αν εμείς περάσαμε τόσο όμορφα στο σπίτι της κ. Μαργαρίτας, μπορούμε, αν τα καταφέρουμε να ξαναπάμε, ελπίζω στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, με φίλους, χωρίς να είναι απαραίτητο να είναι καλοκαίρι. Μπορεί να φιλοξενηθούν άνετα 8 άτομα, ίσως και περισσότερα.

Να κι ένα λίγο πιο μακρινό πλάνο, που δείχνει την πλήρη ανάπτυξη της Villas. Σε ένα ήσυχο περιβάλλον γεμάτο με πουλιά και κουνέλια, που την αρχή, ελεύθερα όπως κυκλοφορούν, νομίζεις πως είναι λαγοί και δείχνουν να μην ενοχλούνται από την παρουσία ανθρώπων. Κι αυτό έκανε τη διαμονή μας εκεί ακόμα καλύτερη και ξεκούραστη. Αφήσαμε πίσω μας έγνοιες και ζήσαμε για λίγο σε ένα άλλο κόσμο… Κι έκανε τη διαμονή μας εκεί. Τόσο διαφορετικό, ποιοτικά.

Ναι, θέλουμε να έρθουμε ξανά. Αρκεί να υπάρχουν οι προϋποθέσεις και να είμαστε παρέα με φίλους καλούς, για να μοιραστούμε μαζί τους, ίσως ένα τριήμερο ή ακόμα και Σαββατοκύριακο. Η ιδιοκτήτρια της, αν και δεν τους γνωρίσαμε από κοντά, μόνο από το τηλέφωνο μιλήσαμε, δε χρησιμοποίησε μόνο τις γνώσεις της (Αρχιτέκτονας – μηχανικό του ΕΜΠ) αλλά είναι φανερό πως διέθεσαν και πολύ αγάπη, πράγμα που είναι φανερή παντού.

Για τέτοια “λεπτά” ζητήματα, δεν ακούμε να μιλά κανείς

Αν και σε μια εβδομάδα έχουμε εκλογές, τις δεύτερες μέσα σε ένα μήνα, εμείς στεκόμαστε σε μια επίσημη έρευνα που δημοσιοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα και δεν μας λέει και τίποτα καινούριο. Η φτώχεια είναι και ήταν πάντα εδώ! Και ταλαιπωρεί ανθρώπους που βρίσκονται σε αδύναμη οικονομική κατάσταση. Και δυστυχώς δεν είναι λίγοι…

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 17/06/2023

Μα είχαν πει ότι στην Ευρώπη θα ευημερούσαμε, το θυμάστε; Αντί γι’ αυτό με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού βρίσκεται αντιμέτωπο το 26,3% των Ελλήνων πολιτών, έναντι ποσοστού 22% που είναι ο μέσος όρος στην ΕΕ, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat για το 2022 που δόθηκαν την περασμένη Τετάρτη στη δημοσιότητα.

Από κοντά και η Ισπανία με ποσοστό 26%, ενώ χειρότερη είναι η κατάσταση στη Ρουμανία όπου με φτώχεια κινδυνεύει το 34,4% του πληθυσμού και στη Βουλγαρία το 32,2%.  Σύμφωνα με την ίδια έρευνα τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφηκαν στην Τσεχία (12%), τη Σλοβενία (13%) και την Πολωνία (16%).

Συνολικά το 2022, 95,3 εκατομμύρια άνθρωποι στην ΕΕ (22% του πληθυσμού) διέτρεχαν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, δηλαδή ζούσαν σε νοικοκυριά που αντιμετώπιζαν τουλάχιστον έναν από τους τρεις κινδύνους: φτώχεια, σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση, διαβίωση σε νοικοκυριό με πολύ χαμηλό ποσοστό απασχόλησης των μελών του.

Και το χειρότερο είναι ότι το ποσοστό παρέμεινε σχετικά σταθερό σε σύγκριση με το 2021 (95,4 εκατομμύρια, 22% του πληθυσμού). Δηλαδή, για να καταλάβουμε τι σταθερότητα μας πρόσφερε η Ευρωπαϊκή Ένωση;

Σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία της Eurostat, οι γυναίκες, οι νεαροί ενήλικες ηλικίας 18-24 ετών, τα άτομα με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και οι άνεργοι είχαν, κατά μέσο όρο, περισσότερες πιθανότητες να κινδυνεύσουν από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό το 2022 σε σχέση με άλλες ομάδες του πληθυσμού της ΕΕ.

Ειδικότερα, ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού στην ΕΕ ήταν υψηλότερος για τις γυναίκες από ό,τι για τους άνδρες (22,7% έναντι 20,4%).

Όσον αφορά την ηλικία, ο υψηλότερος κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού στην ΕΕ καταγράφηκε για νεαρούς ενήλικες ηλικίας 18-24 ετών (26,5%), ενώ ο χαμηλότερος κίνδυνος καταγράφηκε για ενήλικες ηλικίας 25-49 ετών (19,9%). Ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού ήταν 20,2% για άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω και 21% για τον πληθυσμό ηλικίας 50-64 ετών. Η νεότερη ηλικιακή ομάδα, άτομα ηλικίας κάτω των 18 ετών, είχε επίσης σχετικά υψηλό κίνδυνο (24,7%).

Εκτός από την ηλικία, το μορφωτικό επίπεδο είχε σημαντικό αντίκτυπο στον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού. Σε επίπεδο ΕΕ, περισσότερο από το ένα τρίτο (34,5%) όλων των ατόμων ηλικίας 18 ετών και άνω με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο διέτρεχαν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, σε σύγκριση με το 10,5% των ατόμων στην ίδια ηλικιακή ομάδα με τριτοβάθμιο (υψηλό) μορφωτικό επίπεδο. Το αντίστοιχο ποσοστό για άτομα με μέσο μορφωτικό επίπεδο ήταν 19,8%.

Στην ΕΕ, σχεδόν τα δύο τρίτα (65,2 %) των ανέργων ηλικίας 18 ετών και άνω διέτρεχαν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού το 2022. Το ποσοστό των συνταξιούχων που διέτρεχαν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού ήταν 19,1% και το μερίδιο των απασχολουμένων ήταν 11,1%.

Στην ΕΕ συνολικά, ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού για τα νοικοκυριά με εξαρτώμενα παιδιά ήταν λίγο υψηλότερος από ό,τι για εκείνα χωρίς. Πάνω από το ένα πέμπτο (22,4 %) των ατόμων που ζουν σε νοικοκυριά με εξαρτώμενα παιδιά στην ΕΕ διέτρεχαν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, κάτι που ήταν ελαφρώς υψηλότερο από το αντίστοιχο ποσοστό μεταξύ των νοικοκυριών χωρίς εξαρτώμενα παιδιά (20,8 %).

Λοιπόν, ας το ξαναδούμε ψύχραιμα το πράγμα. Πόσο βοήθησε το γεγονός ότι ως χώρα πασχίσαμε να μπούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Και πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα αν δεν ήμασταν; Τέτοια ζητήματα δεν βλέπω να έχουν στην ατζέντα τους οι πολιτικοί που ζητούν την ψήφο των πολιτών. Μόνο αόριστες υποσχέσεις δίνουν, που τελικά την επομένη δεν θα μπορέσουν με τίποτα να υλοποιήσουν.

Γιατί λοιπόν να τους εμπιστευτούν; Και γιατί να φανατίζονται λίγες πριν η κάλπη δώσει το αποτέλεσμα της; Η πραγματική ζωή, μιλάει από μόνη της! Και είναι πιο σκληρή απ’ ‘ότι μπορούμε να φανταστούμε…

Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 17/6/2023 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου “Επισημάνσεις”.

Content by: Nikos Theodorakis

WordPress / Academica WordPress Θέμα από WPZOOM