Σε τι ελπίζουν αυτοί οι άνθρωποι, ότι θα δουν λίγο φως;
Τις τελευταίες μέρες δυστυχώς γίναμε μάρτυρες μιας πρωτόγνωρης καταστροφής με ανυπολόγιστες επιπτώσεις για την περιοχή και τους κατοίκους της Θεσσαλίας αλλά και ολόκληρη την χώρα. Χωριά θάφτηκαν κάτω από τόνους νερού και λάσπης, μετρώντας απώλειες ανθρώπινων ζωών, χιλιάδων ζώων, καταστροφές σπιτιών και ολόκληρων περιουσιών.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 16/09/2023
Παρακολουθούμε σχεδόν ένα δεκαήμερο τώρα, όσα συμβαίνουν στην καρδιά της Ελλάδας, στη Θεσσαλία με αφορμή την κακοκαιρία Daniel που έφερε την απώλεια ανθρώπινων ζωών και την καταστροφή ολόκληρων χωριών στο κάμπο Και περιουσιών… Τεράστιο το πρόβλημα. Και να ήταν το πρώτο και το μόνο…
Το 2010, οι ίδιοι άνθρωποι βίωσαν τη χρεοκοπία της χώρας και την έλευση των μνημονίων. Κι έδωσαν, όπως όλοι μας, τη μάχη για να ανακάμψουν. Διαδικασία επίπονη, σκληρή, μεγάλης διάρκειας, αλλά κάποιο ημίφως άρχισε να φαίνεται στο τούνελ από το 2018 και ύστερα.
Στις αρχές του 2020, ήρθε η πανδημία της Covid-19. Πάνω στις παλιές οικονομικές και κοινωνικές πληγές άνοιξαν κι άλλες. Αρκετοί από τους 37.100 θανάτους συνέβησαν στις δικές τους οικογένειες. Η απότομη οικονομική ύφεση, η εκτίναξη τιμών και η πρόδρομη ενεργειακή κρίση, ασφαλώς τους επηρέασε και αυτούς.
Τον Σεπτέμβριο του 2021 ο κυκλώνας «Ιανός» σαρώνει τη Θεσσαλία, αφήνοντας πίσω του τεράστιες ζημιές. Είναι απίστευτο, αλλά σε πολλές περιπτώσεις πληγέντων, οι αποζημιώσεις εκείνες, ακόμη αναμένονται.
Στην αρχή του 2022 η Ρωσία εισβάλλει στην Ουκρανία. Κορύφωση της ενεργειακής κρίσης, εκτίναξη τιμών, αισχροκέρδεια, υποβάθμιση του επιπέδου ζωής. Ασφαλώς τους επηρέασαν και αυτούς.
Τον Σεπτέμβριο του 2023 ο «Daniel» σαρώνει τη Θεσσαλία με πρωτοφανή ύψη βροχής, προκαλώντας ανυπολόγιστες καταστροφές.
Κανείς δεν είναι σε θέση προς το παρόν να διαβεβαιώσει πόσος καιρός θα χρειαστεί για να αποκατασταθεί η υδροδότηση, να ξαναστηθούν τα νοικοκυριά στα πόδια τους, να γίνουν λειτουργικά τα σπίτια, οι επιχειρήσεις, οι κτηνοτροφικές, βιοτεχνικές και βιομηχανικές μονάδες και οι καλλιέργειες.
Κανείς δεν γνωρίζει πότε θα ξαναλειτουργήσουν οι γειτονιές, τα χωριά, τα σχολεία. Αν ξαναλειτουργήσουν ποτέ. Αν οι άνθρωποι θα έχουν το κουράγιο, τις δυνάμεις, τις προϋποθέσεις, τη στήριξη, να μείνουν εκεί ή θα πάρουν των αματιών τους και θα αναζητήσουν αλλού μια, όπως – όπως επιβίωση.
Κανείς δεν γνωρίζει για πόσους η καταστροφή είναι οριστική και για πόσους τόσο αβάσταχτη ώστε – λόγω ηλικίας, συσσωρευμένων με τα χρόνια ζημιών, παλαιών και νέων «κόκκινων» δανείων, απώλειας περιουσιών και κεφαλαίου – να διακόψουν διά παντός τις προηγούμενες δραστηριότητές τους.
Κανείς δεν γνωρίζει, αν η κυβέρνηση θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και των απαιτήσεων. Αν θα βάλει στόχο να συνεχιστεί η ζωή και, έστω με αργό – αλλά βιώσιμο – ρυθμό, να επουλωθούν οι πληγές. Ή αν θα επιλέξει την πεπατημένη των αποζημιώσεων, τις οποίες πολλοί θα πάρουν – μαζί με τις οικογένειές τους – και θα αναζητήσουν κάπου αλλού, όση τύχη μπορούν να διεκδικήσουν φοβούμενοι τον επόμενο «Ιανό» ή τον επόμενο «Daniel».
Στην πραγματικότητα κανείς δεν γνωρίζει το παραμικρό για το μέλλον των ανθρώπων του Θεσσαλικού κάμπου. Επειδή το ελληνικό κράτος δεν μας έχει συνηθίσει, ούτε να προλαμβάνει τις καταστροφές, ούτε να σχεδιάζει μακροπρόθεσμα. Μακάρι να πέσουμε έξω στις εκτιμήσεις μας.
Μακάρι τα πράγματα να εξελιχθούν τα πράγματα έτσι, που να μας ξαφνιάσουν. Ειλικρινά, πολύ θα το θέλαμε! Αλλά η μέχρι σήμερα εμπειρία για το πώς λειτουργεί ένα ραχατλίδικο κράτος μας πείθει για το αντίθετο. Δεν αντέχουμε να διαβάζουμε καθημερινά για τις εικόνες καταστροφής που αποκαλύπτονται, καθώς τα νερά στον κάμπο υποχωρούν.
Και δεν θέλουμε με τίποτα να ξαναδούμε τέτοια έργα – προχειροδουλειές που δείχνει πως η έγνοια των υπευθύνων ήταν να απορροφηθούν κρατικά κονδύλια χωρίς να γίνουν τα απαραίτητα έργα που πρόβλεπαν οι μελέτες.
Και κάτι τελευταίο που μας αφορά όλους στη νοοτροπία να κάνουμε τα πάντα στα μέτρα μας. Η αποξηραμένη λίμνη Κάρλα επέστρεψε στην πρότερη μορφή της, αυτή που ήταν ώς το 1962 από αποξηράθηκε. Τι περίμεναν; Η φύση δεν θα έβρισκε το δρόμο της; Το είδαμε! Εύκολα τον βρήκε, με όλες αυτές τις συνέπειες…
Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 16/9/2023 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου “Επισημάνσεις”.
Αποχαιρετισμός στην «Μεταξού» για Κώστα και Άννυ
Την ώρα που θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές, ο Κώστας και η Άννυ θα είναι μαζί μας, καθοδόν προς το αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος», είτε μέσα στο αεροπλάνο για την επιστροφή τους στον Καναδά. Οι μέρες των διακοπών τους, ολοκληρώθηκαν. Το σημερινό σημείωμα έχει αυτό το νόημα. Ένας αποχαιρετισμός από ένα δείπνο που είχαμε την Τρίτη το βράδυ στη «Μεταξού», ένα μαγαζί που μας αρέσει πολύ.
Θέλαμε να έχει ένα πολύ όμορφο χρώμα αυτή η βραδιά. Η «Μεταξού» είναι πολύ κοντά μας. Με τα πόδια πήγαμε. Και περάσαμε πολύ ωραία, κάτω από τους ήχους με την παραδοσιακή μουσική αυτής της ομάδας των νέων παιδιών. Το μαγαζί γέμισε ασφυκτικά και μέσα και στα τραπέζια της αυλής και έξω στον πεζόδρομο. Για να έρχεται τόσος κόσμος, από όλη την Αθήνα, δεν μπορεί, κάτι καλό θα έχει.
Στις 9 βέβαια ήμασταν λίγοι. Δείτε τη φωτογραφία που τράβηξε ο Κώστας εκείνη την ώρα. Πριν ακόμα έρθει ο Γιάννης που άργησε λιγάκι στο ραντεβού, έχοντας λόγους πολύ σοβαρούς. Μετά έγινε ο χαμός. Και κατά τις 10:30 έρισαν να χορεύουν παραδοσιακούς χορούς. Εμείς φύγαμε κατά τις 11, πολύ ικανοποιημένοι και από το περιβάλλον και από το μενού και από το σέρβις. Ήταν πολύ καλή η επιλογή της Σούλας. Φεύγοντας τα παιδιά πήραν μαζί τους κάτι πολύ όμορφο από την Ελλάδα.
Δυο όψεις της Λούτσας, εδώ θα σας δώσουμε την καλή
Την είδατε τη χθεσινή ανάρτηση; Δείτε ΕΔΩ. Μιλάει για την όμορφη Λούτσα που γνωρίσαμε. Την επόμενη μέρα διαβάζαμε στις εφημερίδες: Επεισόδιο με πυροβολισμούς σημειώθηκε το απόγευμα της Δευτέρας στη Λούτσα και συγκεκριμένα μεταξύ των οδών Αρίωνος και Ακροπόλεως με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους έξι άτομα.
Αστυνομικές πηγές κάνουν λόγο για ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Σύμφωνα με πληροφορίες τα θύματα της επίθεσης φέρονται να ήταν Τούρκοι και να είχαν στην κατοχή τους γαλλικές ταυτότητες. Οι κάλυκες που έχουν βρεθεί ανήκουν σε πιστόλι 9 χιλιοστών. Σε αυτοκίνητο με γερμανικές πινακίδες βρέθηκαν πέντε νεκροί και εκτός του αυτοκινήτου άλλος ένας.
Οι πυροβολισμοί όπως φαίνεται είχαν στόχο το συγκεκριμένο αυτοκίνητο με τις ξένες πινακίδες οι οποίες μετά από έρευνα προέκυψε πως είναι πλαστές. Οι εκτελεστές «γάζωσαν» τα θύματά τους με πάνω από 25 σφαίρες. Δεν είναι ακόμα σαφές εάν υπήρξε ανταλλαγή πυρών ή ήταν εν ψυχρώ εκτέλεση.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, εκτιμάται ότι οι δράστες είχαν στήσει ενέδρα και πυροβόλησαν πάρα πολλές φορές. Από την ΕΛΑΣ εξετάζεται εάν μεταξύ άλλων πρόκειται για μακελειό με αφορμή εμπόριο ναρκωτικών και εκβιασμούς. Από τη θέση που βρέθηκαν τα θύματα, αστυνομικές πηγές εκτιμούν πως ο έκτος νεκρός ήταν και ο οδηγός του οχήματος, ο οποίος δέχθηκε τις σφαίρες εκτός του αυτοκινήτου. Ένας τόπος, δυο ιστορίες, με διαφορά 4 ωρών…
Λούτσα, μια πόλη με πολλά πρόσωπα στις μέρες μας
Η Δημοτική Κοινότητα Αρτέμιδας βρίσκεται στην περιοχή με το τοπωνύμιο Λούτσα που προέρχεται από την αρβανίτικη λέξη «λούτσα» δηλαδή υγρός – βαλτώδης τόπος, πιθανότατα εξαιτίας της ύπαρξη λίμνης ή έλους στην περιοχή που σήμερα ονομάζεται Λίμνη. Ποιος δεν την ξέρει από την εποχή που έχτισε εκεί ένα αυθαίρετο δίπλα στο κύμα για να περνά τα καλοκαίρια του;
Η Άρτεμις (Αρτέμιδα) είναι κωμόπολη και δημοτική κοινότητα του Καλλικρατείου Δήμου Σπάτων – Αρτέμιδος, στα Ανατολικά προάστια της Αθήνας και βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από το ιερό της Βραυρώνας όπου λατρευόταν η Άρτεμις, θεότητα του κυνηγιού. Και φυσικά δεν έχει καμιά σχέση μ’ αυτό που ξεκίνησε κάποτε αυθόρμητα. Εξελίσσεται σε μια μεγάλη πόλη, καθώς είναι πολύ κοντά στην Αθήνα και εύκολα προσβάσιμη.
Σήμερα είναι μια από τις μεγαλύτερες σε πληθυσμό περιοχές της ανατολικής Αττικής και μεταλλάσσεται με γρήγορο ρυθμό από παραθεριστική κωμόπολη των Μεσογείων σε τόπο μόνιμης κατοικίας, με εμπορικό και οικονομικό κέντρο τη Λούτσα. Εκεί πήγαμε μια βόλτα χθες… Και ήταν τόσο όμορφη και τόσο ήρεμη, όσο δείχνουν οι φωτογραφίες. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, από το σπίτι μας, μάθαμε τα κακά μαντάτα….
Όταν το νερό μετατρέπεται από ευλογία σε κατάρα…
Ζούμε σε δύσκολους καιρούς… Όπου οι καταστάσεις ανατρέπονται, από τη μια στιγμή στην άλλη και όπου όλα είναι δυνατά να συμβούν. Τα ζουν οι άνθρωποι στη Θεσσαλία που για μια ακόμη φορά δοκιμάζονται από τα ακραία καιρικά φαινόμενα, χάνοντας ανθρώπινες ζωές και περιουσίες. Το ζήσαμε κι εμείς για πολύ λίγο, την περασμένη Τετάρτη, παίρνοντας απλά μια μικρή γεύση της καταστροφής. Ίσα στα χείλη, ίσα μια ιδέα…
Θα κράτησε, δεν θα κράτησε 5 με 10 λεπτά. Αλλά ήταν τόσο πυκνή η βροχόπτωση που δεν βλέπαμε τίποτα. Και συνοδεύονταν όλο αυτό από αστραπόβροντα! Για πότε η Κλειούς έγινε ένα επικίνδυνος χείμαρρος, ούτε που το καταλάβαμε. Και είχε στην Αλαμάνας και την Ναυπλίου Λαϊκή Αγορά, οπότε οι άνθρωποι φοβήθηκαν και μάζεψαν, οι περισσότεροι, του πάγκους τους, άρον – άρον. Όταν σταμάτησε η βροχή, όλα άλλαξαν. Σα να μην είχαμε ζήσει ποτέ όλα τα παραπάνω.
Αλλά τα ζήσαμε! Ήμασταν έξω στο μπαλκόνι, από όπου και τραβήχτηκαν οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το δημοσίευμα και παρακολουθούσαμε φοβισμένοι από τους κεραυνούς και τις αστραπές. Σκέφτομαι τους ανθρώπους στον Κάμπο. Πώς έζησαν την καταστροφή για δεύτερη φορά μέσα σε τρία χρόνια; Τι είναι αυτό που δίνει δύναμη στον άνθρωπο, για να αντέχει και να συνεχίζει να ζει, παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα; Ερωτήματα που τριβελίζουν το μυαλό και τη σκέψη, αν και κατά βάθος, τις απαντήσεις τις έχουμε.
Ισορροπία ανάμεσα στην πραγματικότητα και τα «θέλω» μας
Έχω την ευθύνη της ενημέρωσης αυτού του site και μάλιστα σε καθημερινή βάση. Το εγχείρημα, αν και μου αρέσει, δεν καθόλου εύκολο, μιας και έχεις να κάνεις με μια σκληρή πραγματικότητα και με τον εσωτερικό σου κόσμο που νιώθει καλά μέσα του. Ναι, με συγκλονίζει όλη αυτή η υπόθεση των τελευταίων ημερών που αφορά στην απώλεια ανθρώπινων ζωών και στην καταστροφή που έχουν υποστεί άνθρωποι, κυρίως στη Θεσσαλία. Επέλεξα να μιλήσω γι’ αυτά με «αλλιώτικες» φωτογραφίες. Όπως αυτή από ένα ξημέρωμα στη Μάνη.
Ξέρω, ύστερα από 13 χρόνια εμπειρίας, πως «διαβάζουν» οι περισσότεροι στα social media Τους εκλύει μια φωτογραφία και καθ’ υπερβολή, ίσως διαβάσουν και δέκα, άντε το πολύ 20 λέξεις ως λεζάντα κάτω από αυτήν, αν είναι «φλύαροι». Υπάρχουν όμως και οι λίγοι, οι εκλεκτοί που γι’ αυτούς αξίζει να διαθέσεις χρόνο, να γράψεις και να εκφραστείς. Τώρα εσείς τα διαβάζετε όλα αυτά κάτω από τη φωτογραφία του Άντονη στο αεροδρόμιο, καθώς έφευγε και φυσικά δεν έχει καμιά σχέση με όσα λέμε.
Όπως δεν έχει σχέση και ο Δημήτρης, που περιμένει στην ουρά για την αναχώρηση του. Αποτελούν για μας όμορφες αναμνήσεις από τον καιρό που ήταν εδώ, κοντά μας για δεκαπέντε μέρες. Και εξισορροπούν όλα τα αρνητικά συναισθήματα που βιώνουμε αυτές τις μέρες, την αρχή με τις φωτιές κι αμέσως μετά, με τις πλημμύρες. Φυσικά δεν «πέφτουμε» από τα σύννεφα. Τα περιμένουμε όπως και τα χειρότερα που θα έρθουν. Αλλά, πώς να το κάνουμε, πρέπει να είμαστε όρθιοι για να τα αντιμετωπίσουμε.
Φωτογραφίες από την πόλη του Ναυπλίου και το λιμάνι της
Ήταν τότε που πήγαμε όλοι μαζί, με τον Κώστα, την Άννυ και τα παιδιά τους, μια βόλτα – εκδρομή στο Ναύπλιο. Κάποια στιγμή περπατήσαμε στην πόλη και εγώ στάθηκα λίγο περισσότερο στο λιμάνι από τη μεριά που είναι το Μπούρτζι και περιεργάστηκα τα μικρά καΐκια που πάνε απέναντι στο κάστρο – φυλακές, αυτούς που θα ήθελαν να το επισκεφτούν. Μου άρεσαν οι μανούβρες που έκαναν στο λιμάνι προκειμένου να δέσουν ή να φύγουν. Και κάθισα και τα χάζευα για λίγο.
Δεμένα, περίμεναν υπομονετικά τους ανθρώπους που θα έμπαιναν για να τους εξυπηρετήσουν. Δεν ήθελα σε κείνη τη φάση να πάω. Εξάλλου δεν ήμουν και μόνος μου… Έτσι, ελεύθερος, είχα έναν κάποιο χρόνο για να παρατηρώ απερίσπαστος όλη αυτή την προσπάθεια. Είχε γύρει ο ήλιος στο απομεσήμερο και η θάλασσα ήταν, όπως βλέπετε και στη φωτογραφία, λάδι. Ότι έπρεπε για να την απολαύσεις, δηλαδή.
Όμορφο που είναι όλο αυτό, το τόσο διαφορετικό τοπίο, μιας όμορφης πόλης που δεν το συναντάς και τόσο συχνά στην ελληνική επαρχία. Αλλά βέβαια το Ναύπλιο, είναι ένας κορυφαίος τουριστικός προορισμός, με πάρα πολύ κόσμο σε καθημερινή βάση. Να, ένας ακόμα λόγος που μας αρέσει αυτή η πόλη. Για πολλά πράγματα μας αρέσει και σήμερα, με αφορμή αυτό το σημείωμα, βρήκαμε έναν ακόμα λόγο. Το χρειαζόμασταν καθώς γεμίζει θλίψη η καρδιά μας με όσα άσχημα είδαμε να συμβαίνουν από το απότομο κύμα κακοκαιρίας Daniel των προηγούμενων ημερών.