Υπάρχουν στιγμές που η φύση μοιάζει να στήνει το δικό της σκηνικό, περιμένοντας απλώς να το παρατηρήσουμε. Σε μια γωνιά του αστικού τοπίου, κοντά σε δρόμους και μνήμες της πόλης, μέσα στο Άλσος της Κηφισιάς, μια μικρή τεχνητή λιμνούλα περικυκλωμένη από γκρίζους βράχους και περιφράξεις μετατρέπεται στον απόλυτο καμβά του φθινοπώρου. Τα πεσμένα, κιτρινισμένα φύλλα των γύρω δέντρων επιπλέουν στην ήρεμη επιφάνεια του νερού, δημιουργώντας ένα μωσαϊκό αποχρώσεων που μαγνητίζει το βλέμμα και αποτυπώνει την πιο χαρακτηριστική αίσθηση της εποχής.
Αυτό το σκηνικό συνοδεύεται από έναν παράξενο, απρόβλεπτο καιρό, δίχως σταθερό σχέδιο. Ο ουρανός ανοίγει και ξαφνικά βρέχει, ίσα για να αφήσει το υγρό αποτύπωμά του στα πέτρινα περιγράμματα και στα φυλλώματα. Και την ώρα ακριβώς που ψάχνεις απεγνωσμένα στην τσάντα σου για την ομπρέλα, έτοιμος να προστατευτείς από την υγρασία, η μπόρα σταματά απότομα. Τα σύννεφα διαλύονται, ο ήλιος κάνει την εμφάνισή του και το τοπίο φωτίζεται ξανά, σαν να μη συνέβη τίποτα. Κι ύστερα, λίγο αργότερα, αρχίζει πάλι η ίδια επαναλαμβανόμενη εναλλαγή.
Είναι ο κυκλικός ρυθμός μιας μεταβατικής περιόδου που μοιάζει να ζει και να αναπνέει μέσα από στιγμιότυπα. Ανάμεσα στα κλαδιά που καθρεφτίζονται στα νερά και στις μικρές χρωματιστές ψαροκολυμβήτριες που διασχίζουν τη λιμνούλα κάτω από τα φυλλώματα, το φθινόπωρο δεν είναι απλώς μια εποχή του χρόνου. Είναι μια σειρά από ζωντανές εικόνες που διαδέχονται η μία την άλλη, προσκαλώντας μας να επιβραδύνουμε τον βήχα μας και να παρατηρήσουμε τη μαγεία της καθημερινότητας.
