Όπως φαίνεται στη φωτογραφία, η καρδιά του πλοίου είναι η τεράστια, κατακόκκινη φτερωτή (paddlewheel). Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις το νερό να αναδεύεται με δύναμη, δημιουργώντας αυτόν τον χαρακτηριστικό λευκό αφρό και έναν ρυθμικό, καθησυχαστικό ήχο. Είναι η απόδειξη ότι βρίσκεσαι σε ένα από τα τελευταία αυθεντικά ατμόπλοια που λειτουργούν ακόμα παραδοσιακά.
Οι φωτογραφίες αποτυπώνουν την ιδανική στιγμή: το δειλινό. Καθώς ο ήλιος πέφτει πίσω από τον ορίζοντα της πόλης (φωτό 2), ο ουρανός βάφεται με πορτοκαλί και μωβ αποχρώσεις, οι οποίες καθρεφτίζονται στα νερά του Μισισιπή. Η διέλευση κάτω από τις εμβληματικές γέφυρες (όπως η Greater New Orleans Bridge προκαλεί δέος, καθώς οι τεράστιες μεταλλικές κατασκευές στέκονται επιβλητικές πάνω από το κατάστρωμα.
Φαντάσου να στέκεσαι στο ξύλινο κατάστρωμα, με τον δροσερό αέρα του ποταμού να σου χαϊδεύει το πρόσωπο. Στο βάθος, οι νότες από το συγκρότημα “Dukes of Dixieland” ξεχύνονται στον αέρα. Η μουσική δεν είναι απλώς υπόκρουση· είναι η ψυχή της κρουαζιέρας. Ο ρυθμός του τρομπονιού και της τρομπέτας κάνει τους πάντες να λικνίζονται αυθόρμητα.
Στα πρόσωπα των επιβατών βλέπεις μια σπάνια γαλήνη αναμεμειγμένη με ενθουσιασμό. Είναι εκείνη η στιγμή που αφήνεις πίσω το άγχος της καθημερινότητας. Υπάρχει μια αίσθηση νοσταλγίας για μια άλλη εποχή, αλλά και καθαρής χαράς που μοιράζεσαι αυτή τη στιγμή με φίλους ή την οικογένεια. Άνθρωποι από όλο τον κόσμο γίνονται μια παρέα, τσουγκρίζουν ποτήρια με τοπικά κοκτέιλ και ανταλλάσσουν χαμόγελα καθώς το πλοίο γλιστρά αργά στο νερό.
