Τελικά είμαστε όλοι, απροστάτευτοι, τηλεφωνικά…
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 30/07/2022
Δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η μόνη φορά που αισθανόμαστε απροστάτευτοι ως χρήστες της τηλεφωνίας από τα διάφορά δίκτυα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην υπόθεση της απόπειρα παρακολούθησης του τηλεφώνου του προέδρου του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ. Όχι πως και αυτό δεν έχει τη σοβαρότητα του, αλλά ήδη εκείνος κατέθεσε αναφορά στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Οπότε έχουμε δρόμο μπροστά μας…
Μιλάω για πιο απλά, καθημερινά πράγματα, που βιώνουμε όλοι οι χρήστες των έξυπνων – ψηφιακών τηλεφώνων. Την αρχή ξεκίνησαν με μια μέθοδο υπερχρέωσης στα κινητά τηλέφωνα με αριθμούς που αποτυπώνονταν με τη μορφή 004937222466.
Το έκαναν απλά. Εκείνοι τηλεφωνούσαν στο κινητό σου. Και δεν χρειάζονταν τίποτα άλλο να γίνει, από την ώρα που εσύ σήκωνες τη συσκευή κι έλεγες «παρακαλώ». Στην ουσία «έδινες» τη συναίνεση σου στο να σε χρεώσουν γι’ αυτή την κλήση και για κάθε επόμενη.
Παλιό το κόλπο, έγινε γνωστό από τα ΜΜΕ και οι άνθρωποι ήταν υποψιασμένοι με αποτέλεσμα να μη σηκώνουν άγνωστα διεθνή νούμερα που εμφανίζονταν με την κλήση στο τηλέφωνο τους. Το να βάζεις στη συσκευή σου στο «κόκκινο» το συγκεκριμένο αριθμό, θα μπορούσε να τον αποκλείσει από το να επιχειρήσει να ξαναπάρει. Αλλά αυτό πια δεν είχε καμιά πρακτική αξία, αφού οι απατεώνας διέθεταν λογισμικό που άλλαζε συνεχώς τα νούμερα ώστε να μη μπορεί να αποκλειστεί.
Αυτά με τα κινητά. Τώρα η ίδια μέθοδος χρησιμοποιείται και με τα σταθερά τηλέφωνα. Το ίδιο κόλπο εκτιμούν ότι θα τους αποφέρει καρπούς και τρελά κέρδη από την κλοπή ανυποψίαστων ανθρώπων που απλά σηκώνουν το ακουστικό για αν απαντήσουν σε μια κλήση στο τηλέφωνο του σπιτιού τους!
Συνέβη και σε μας που εξυπηρετούμαστε από το δίκτυο της VODAFON και ήταν φυσικό από την πρώτη στιγμή να επικοινωνήσουμε με τον φορέα και να καταγγείλουμε το γεγονός.
Η αντιμετώπιση; Επιεικώς απαράδεκτη. Σήκωσαν τα χέρια ψηλά και είπαν ότι δεν μπορούν να κάνουν, απολύτως τίποτα. Τίποτα; Ναι, έτσι ακριβώς…
Δική μας, λέει, είναι η ευθύνη να προσέχουμε τα τηλέφωνα μας και να κρίνουμε ποια πρέπει να σηκώνουμε. Τέτοιο θράσος από έναν πάροχο που έχει επιλεγεί από το κράτος να προσφέρει τηλεφωνικές υπηρεσίες σε πανελλαδικό επίπεδο.
Αναρωτιέμαι λοιπόν, πού θα έπρεπε να προσφύγω εγώ, ο κάθε απλός χρήστης υπηρεσιών σταθερής τηλεφωνίας, για να προστατευτώ; Υπάρχει μια τέτοια υπηρεσία κι αν ναι, τι πρέπει να κάνει κάποιος για να πει τον… πόνο του και να βρει, όχι ένα χτύπημα κατανόησης στην πλάτη, αλλά να βρει λύση, ώστε να νοιώσει ότι προστατεύεται;
Δεν ξέρω αν το έχετε αισθανθεί κι εσείς, αλλά εγώ προσωπικά, πολλές φορές έχω νοιώσει εντελώς απροστάτευτος σε ένα κράτος, υποτίθεται επαρκώς εξοπλισμένο για να παρέχει τέτοιες υπηρεσίες στον πολίτη. Κάτι πρέπει να γίνει και σύντομα, άμεσα αν είναι δυνατόν.
Δεν αρκεί βέβαια για κάθε πρόβλημα που προκύπτει να «στήνεται» μια νέα αστυνομία. Όχι, δεν βοηθάει και πολύ κάτι τέτοιο, πέρα από το να μαζεύει έναν ολόκληρο στρατό ανειδίκευτων ένστολων νεαρών, ανίκανων να προσφέρουν οτιδήποτε. Κι επίσης δεν ξέρω τι ρόλο παίζει η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών σε τέτοιες περιπτώσεις. Δεν θα έπρεπε να ελέγχει τους παρόχους ώστε να παίρνουν επαρκή μέτρα για την προστασία των πολιτών; Λέω τώρα εγώ, καθώς προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά τις σκέψεις μου.
Είναι απίστευτο, τις δύσκολες από πλευράς υψηλών θερμοκρασιών τελευταίες ημέρες του Ιουλίου, να ζούμε και τέτοια προκλητικά περιστατικά. Ας παίξει επιτέλους το κράτος σωστά το ρόλο του για να νοιώσει προστατευμένος ο πολίτης. Υποχρεωμένο είναι!
Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 30/7/2022 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου «Επισημάνσεις».
Τα κηπευτικά του Γιώργου από Τερψιθέα Αιτωλοακαρνανίας
Μ’ αυτή τη ζέστη δεν έχω όρεξη ούτε και για γράψιμο! Το φαντάζεστε; Κι όμως συμβαίνει. Έτσι λοιπόν καθώς έκανα μια τσάρκα απογευματάκι στο διαδίκτυο, έπεσα πάνω στα φρεσκοκομμένα κηπευτικά του καλού μου φίλου Γιώργου Κοντογιάννη από την Τερψιθέα Αιτωλοακαρνανίας. Μου έφεραν θύμισες και είπα να ασχοληθώ λίγο μαζί τους…
Θυμάμαι τέτοιες εποχές στο χωριό, είπαμε ο Ιούλιος ήταν ο μήνας που μου άρεσε για πολλούς λόγους να είμαι στο Θραψανό για διακοπές. Και οπωσδήποτε κάποιες μέρες θα πήγαινα στον κήπο του Αγησίλαου και της Στασούλας στου Γρέγο, μαζί τους την ώρα που πήγαιναν να ποτίσουν και να κόψουν τα κηπευτικά τους. Δείτε μερικά δημοσιεύματα από το αρχείο μας ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.
Απ’ όλα είχε ο μπαξές, μου το θυμίζουν πολύ οι φωτογραφίες του Γιώργου… Λίγα, όσα χρειάζονταν για το σπίτι αλλά καλά ποιοτικά. Φαντάζομαι πως και εκείνος, όπως και η αδελφή μου ξέρει τι λιπάσματα τους βάζει, αν τους βάζει και είναι απόλυτα σίγουρος πως ότι μπαίνει στην κουζίνα του είναι καλό ποιοτικά. Αυτά έχει ο δικός σου κήπος! Τεράστια πλεονεκτήματα που εδώ στην Αθήνα, ούτε να τα φανταστείς δεν μπορείς.
Να λέμε αλήθειες τώρα, μας έχει λείψει το χωριό…
Καθώς ζούμε τις μεγάλες ζέστες στην Αθήνα, κάνουμε σκέψεις για το χωριό καθώς ήρθαν μπροστά μας μερικές φωτογραφίες που έβγαλε η Στασούλα μας τον περασμένο Μάη, τότε που είχαν πάει με τη Μαρία, τη γυναίκα του Κωστή μας, να το καθαρίσουν λίγο.
Τις ευχαριστώ γι’ αυτό. Αν δεν γίνονταν και τέτοιες μικρές παρεμβάσεις θα είχε χορταριάσει όλο το σπίτι, αφού ακατοίκητο όπως είναι, είναι φυσικό να έχει ζητήματα. Ξεχορτάριασαν λοιπόν και έπλυναν την εξωτερική αυλή, ας είναι καλά για την πρωτοβουλία τους.
Δεν ήταν και τόσο απλό. Την ήθελε τη δουλειά του. Και βέβαια αυτό είναι μια δική μας δουλειά, αλλά βλέπεις, περνάει ο καιρός και όλο και κάτι συμβαίνει που δεν μας επιτρέπει να πάμε. Κάθε φορά και κάτι. Τη μια η πανδημία, την άλλη ο σεισμός.
Αλλά να το πούμε, μας έχει λείψει η ηρεμία του. Σίγουρα και κει θα κάνει ζέστη αυτόν τον καιρό. Αλλά το βράδυ δροσίζει λίγο. Και είναι και οι πετρόχτιστοι τοίχοι και η κεραμοσκεπή που το βοηθούν λιγάκι τα καλοκαίρια. Τι να λέμε τώρα, το νοσταλγήσαμε…
Στο Καβούρι της Βουλιαγμένης, μέρες καύσωνα…
Τα λέμε και στο αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, δείτε ΕΔΩ. Σας είχαμε υποσχεθεί ότι θα επιστρέφουμε πότε – πότε και θα προσθέτουμε θέματα, επειδή αγαπούμε όλη αυτή την προσπάθεια και δεν θέλουμε να την εγκαταλείψουμε και να πεθάνει στη λήθη του χρόνου! Να μια εικόνα που ζήσαμε τις μέρες του καύσωνα στο Καβούρι της Βουλιαγμένης. Δεν είναι πραγματικά μοναδική, υπέροχη;
Ήταν απογευματάκι όταν φτάσαμε εκεί. Και δεν ήμασταν μόνοι μας. Είχε πολύ κόσμο στην παραλία που έκανε μπάνιο από νωρίς στη μέρα. Και συνέχισε ακόμα να πλατσουρίζει ή να παίζει μέσα στα αβαθή νερά. Περπατήσαμε λίγο ανάποδα από τα συνηθισμένα μας. Αντί για δεξιά επιλέξαμε να πάμε αριστερά. Λιγότερος κόσμος κι ένα μέρος που μάλλον δεν το γνωρίζαμε, επειδή πηγαίναμε για πρώτη φορά. Αλλά άξιζε το κόπο. Οι εικόνες μας αποζημίωσαν
Εικόνες σαν αυτές ανθρώπων που απηύδησαν από τις υψηλές θερμοκρασίες των ημερών και αποφάσισαν να έρθουν εδώ για να δροσιστούν και να χαλαρώσουν. Με το δικό τους εξοπλισμό, αν και οι καντίνες που είναι εκεί διαθέτουν προς ενοικίαση ομπρέλες και ξαπλώστρες το σετ προς 14 ευρώ η μία και προς 10 ευρώ τις καθημερινές και 15 τα Σαββατοκύριακα , η άλλη. Φυσικά δεν έλλειπαν οι ρακέτες στην άμμο και οι παρεούλες για κουβεντούλα. Καλοκαίρι 2022. Στο Καβούρι!
Αγναντεύοντας από ψηλά, από την Πεντέλη, τον κόσμο…
Ύστερα ανεβήκαμε μια βόλτα στο βουνό… Από τον δρόμο, που όταν συνεχίσεις σε βγάζει στη Νέα Μάκρη. Ένα μέρος όμορφο, όπου σε άλλες εποχές, όταν ακόμα ζούσε μαζί μας ο παππούς Διονύσης, εδώ ο Άρης έβρισκε χόρτα για το τραπέζι μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ μερικά δημοσιεύματα για την Πεντέλη από το αρχείο μας.
Τώρα, τις προηγούμενες μέρες, η Πεντέλη κάηκε ξανά. Δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε είναι η μόνη. Λίγος παραπάνω αέρας να φυσά και να έχει υψηλές θερμοκρασίες, είναι αρκετό για να δούμε να ξεδιπλώνεται η καταστροφή, μπροστά στα μάτια μας.
Κάνω αυτές τις σκέψεις καθώς είμαστε μέσα στον καύσωνα και οι συνθήκες στην Αθήνα είναι πολύ δύσκολες. Αναρωτιέμαι τι θα γίνει αν χαθούν και λίγοι πνεύμονες πρασίνου που περιβάλλουν το λεκανοπέδιο της Αττικής.
Κάποτε το Λεκανοπέδιο, πριν μαζευτεί εδώ ο μισός πληθυσμός της Ελλάδας, είχε ένα όμορφο κλίμα. Το προστάτευαν γύρω – γύρω βουνά και μπροστά της έχει θάλασσα. Αλλά σήμερα που έχουν ανατραπεί όλα κι αυτό έχει αλλάξει.
Και το βλέπουμε αυτό, όταν επικρατούν ακραίες καιρικές συνθήκες, όπως τώρα με τον καύσωνα. Δεν μπορείς να επιβιώσεις χωρίς αιρκοντίσιον, αλλά φανταστείτε τώρα, να δουλεύει όλο αυτό το σύστημα μαζί με το μπετόν και την άσφαλτο.
Τα δέντρα στα πάρκα και τα μικρά περιαστικά δάση ισορροπούσαν κάπως την κατάσταση. Αλλά όχι πια. Οι άνθρωποι καταστρέφουν την γη, καταστρέφουν στην ουσία το περιβάλλον, τον εαυτό τους. Το λέω μετά λόγου γνώσεως. Το ζω καθημερινά με εκατομμύρια άλλους συνανθρώπους μου.
Και λοιπόν, θα μου πείτε… Ποια είναι η αντίδραση; Καμία, τίποτα… Γκρινιάζουμε και μετά «προσαρμοζόμαστε», Μόνη μας ελπίδα ότι θα έρθει ο καιρός και θα καταστραφούν αυτοί που καταστρέφουν τη γη… Υπάρχει ισχυρή διαβεβαίωση γι’ αυτό.
Όταν κοιτά από ψηλά, λέει ένα τραγούδι, μοιάζει η γη με ζωγραφιά. Έτσι θα θέλαμε να είναι ο τόπος που ζούμε. Να φέρνουν χαρά και ευτυχία ότι κάνουμε. Να ξαναδούμε το χαμόγελο στα χείλη των ανθρώπων. Απλό, καθαρό, άδολο, έτσι όπως ήταν κάποτε…
Το έχουμε ξεχάσει, αλλά έτσι ήταν κάποτε. Έρχεται η καθημερινότητα και μας ζορίζει. Και μας προσθέτει ευθύνες. Ναι, οι καταστάσεις, δεν είναι καλές. Αλλά δεν χρειάζεται να τρέμουμε και να φοβόμαστε με τον παραμικρό θόρυβο που δεν ξέρουμε από πού προέρχεται.
Ας ξαναβάλουμε κάτω τα πράγματα και ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς, ξεκινώντας από τα απλά πράγματα. Καιρός να πάψουμε να είμαστε εγωκεντρικοί και να μάθουμε να μοιραζόμαστε πράγματα με τους γύρω μας. Με την αγάπη και τη συνεργασία θα αλλάξουν τα πράγματα. Πώς αλλιώς;
Πάμε να μαζέψουμε αμύγδαλα; Υπέροχο να το ζεις, όλο αυτό
Μ’ αυτή την ωραία μαντινάδα ανέβασε ο Νεκτάριος Μπανταλάκης στην ομάδα “Κρήτη των γεύσεων” στο Facebook τις φωτογραφίες του σημερινού δημοσιεύματος. Έλεγε: “Χωστά τα σπας τ’ αμύγδαλα / μα εγώ γροικώ τσι χτύπους / ότι ‘καμες τα μάθαινα / κ’ ότι ‘λέγες τα γροίκου.” Γέλασα! Όμορφο ήταν και έβαλε στον εαυτό μου φωτιά στις αναμνήσεις… Κάποιοι. αυτοί την εποχή. μαζεύουν τα αμύγδαλα τους!
Όχι πως εμείς είχαμε ποτέ τόσα πολλά αμύγδαλα και δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί δεν είχε βάλει αμυγδαλιές ο πατέρας μου σε μέρη πετρώδη που ευδοκιμεί η αμυγδαλιά, αλλά δεν είχαμε… Σαν παιδιά όμως, θυμάμαι, ψάχναμε να βρούμε αμυγδαλιές που είχαν φτάσει τον καρπό τους σ’ αυτό το σημείο ώστε να τον γευτούμε. Τις περισσότερες φορές δεν ήταν δικά μας, αλλά τότε ως παιδιά, λίγο μας ένοιαζε αυτό.
Φίλε Νεκτάριε, δεν γνωριζόμαστε προσωπικά, απλά είμαστε στην ίδια ομάδα κι εκεί είδα τη δουλειά σου, θέλω να σε ευχαριστήσω από την καρδιά μου γι’ αυτό το φλας μπακ στο παρελθόν. Σήμερα θα τα βρεις, παντού στο χωριό. Ποιος να τα μαζέψει και γιατί; Μήπως άλλωστε τα ξέρουν τα σημερινά νέα παιδιά; Προτιμούν, αυτά του εμπορίου, καβουρντισμένα με αλάτι. Λογικό! Άμα δεν έχεις δοκιμάσει το αυθεντικό, πού να ξέρεις την ποιότητα τους και τη διαφορά στη γεύση;
Έρχεται νέος καύσωνας, σύμφωνα με τους μετεωρολόγους
Το κακό με τις υψηλές θερμοκρασίες ξεκίνησε από χθες Παρασκευή, όταν η θερμοκρασία στα ηπειρωτικά άγγιξε και θα ξεπέρασε τους 39 βαθμούς Κελσίου. Σύμφωνα πάντα με τους μετεωρολόγους οι υψηλές θερμοκρασίες θα διαρκέσουν με μικρές διακυμάνσεις τουλάχιστον μέχρι το τέλος του μήνα. Αναμένουμε λοιπόν το Σαββατοκύριακο να έχει θερμοκρασίες που θα είναι υψηλές, αλλά όχι ακραίες.
Σύμφωνα με τον μετεωρολόγο της ΕΡΤ, Παναγιώτη Γιαννόπουλο, «δεν θα πρόκειται για έναν ακραίο καύσωνα, αλλά για έναν τυπικό καύσωνα για το ελληνικό καλοκαίρι με τις θερμοκρασίες πιο υψηλές στα δυτικά ηπειρωτικά εκεί το θερμόμετρο λίγο πάνω από τους 40 βαθμούς Κελσίου».
Τι λέει ο Γιάννης Καλλιάνος
Το ίδιο ακριβώς επισημαίνει και ο μετεωρολόγος, Γιάννης Καλλιάνος, ότι δηλαδή οι υψηλές θερμοκρασίες αναμένονταν στη χώρα μας από την Παρασκευή 22 Ιουλίου.
Οι άνθρωποι αυτοί, όπως και οι περισσότεροι συνάνθρωποι μας έχουν σελίδες στα social media. Κι εκεί έγραψε από τις προηγούμενες ημέρες.
Διαβάζουμε στο Facebook:
«Φαίνεται ότι τουλάχιστον για 3-5 ημέρες θα μας επισκεφτούν αυτές οι θερμές αέριες μάζες. Ο υδράργυρος στη χώρα μας, κατά τη διάρκεια αυτού του καύσωνα, θα αγγίξει τους 40-41 βαθμούς Κελσίου και τοπικά ακόμη και τους 42 βαθμούς Κελσίου στις ευπαθείς στη ζέστη περιοχές.
Μπορεί να έρχεται καύσωνας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα σημειωθούν στην Αττική θερμοκρασίες ακραίες. Για παράδειγμα, αν διατηρηθούν τα νεότερα προγνωστικά στοιχεία, δεν θα δούμε πιθανότατα στην Αθήνα θερμοκρασίες που θα υπερβαίνουν τους 40-41 βαθμούς Κελσίου».
Ψυχραιμία λοιπόν! Άλλη μια δύσκολη κατάσταση είναι, που θα περάσει κι αυτή… Στο κάτω – κάτω της γραφής Ιούλιος είναι. Τι θα περίμενε κανείς για να το θεωρήσει φυσιολογικό;
Και παρακολουθείτε τις ανακοινώσεις του Δήμου που μένετε. Ίσως έχει ανοίξει κλιματιζόμενες αίθουσες για τους ευάλωτους συμπολίτες τους. Στην Αθήνα διαβάζουμε ότι κάτι τέτοιο θα ισχύσει από σήμερα σε συγκεκριμένα κτίρια του Δήμου. Φροντίστε να τα μάθετε…