Η πανέμορφη Κέρκυρα που έχουμε γνωρίσει και αγαπήσει…
Αυτή την εποχή η εφαρμογή του Facebook ή Meta, όπως το λένε τώρα, μας δείχνει συνεχώς αναμνήσεις από την Κέρκυρα. Ήταν πέρσι τέτοιον καιρό που βρισκόμαστε με τα παιδιά μας, Κώστα και Άννυ σ’ αυτό το νησί. Μέναμε νότια, στη Vila Lou της φίλης μας Αλέκας, αλλά είχαμε την ευκαιρία να γυρίσουμε σχεδόν ολόκληρη την Κέρκυρα. Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε τότε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.
Όμως, επίσης χθες, η φίλη μας Αλέκα, είχε κατέβει στην πόλη της Κέρκυρας και ανέβασε τις φωτογραφίες που βλέπετε από την τοποθεσία “Ανεμόμυλος”. Υπέροχες φωτογραφίες! Το ξέρουμε αυτό το μέρος. Το 2016 στο πρώτο ταξίδι με αφορμή την επέτειο του γάμου μας ήρθαμε μια βδομάδα και το ξενοδοχείο μας βρισκόταν δυο βήματα από αυτό το σημείο, δίπλα στον Μον Ρεπό. Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε τότε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.
Ο “Ανεμόμυλος” είναι πολύ όμορφος. Σε ένα από τα καφέ του έχουμε καθίσει κι εμείς σε κάποια από τις βόλτες μας. Το τοπίο είναι υπέροχο, η Κέρκυρα μοναδική, όλα ξεχωρίζουν. Την Κέρκυρα θα την έχουμε πάντα στην καρδιά μας. Έχουμε ζήσει πολύ όμορφες στιγμές εκεί. Και μερικά πράγματα μένουν χαραγμένα για πάντα. Ιδιαίτερα, τα όμορφα…
Οι γονείς μου, ο Λευτέρης του Κουμαλή και η Παπαδιώ
Κάπως έτσι του θυμάμαι… Ο πατέρα μου, Λευτέρης του Κουμαλή και η μητέρα μου, Παπαδιώ του Κόκκινου, με το μαντίλι πάντα στα μαλλιά της. Χρειάστηκε χρόνο, κόπο και προσωπική προσπάθεια για να το αλλάξει αυτό. Και αποδέχτηκε αυτή την αλλαγή, λόγω των πεποιθήσεων της.
Μέχρι τότε, είχε διάφορα μαντίλια για το κεφάλι της στη ντουλάπα. Το καλό, το καθημερινό για τα χωράφια, μια λευκή μπολίδα, συνήθως.
Ο πατέρας μου, από την άλλη, ήταν πάντα αυστηρός, σκληρός, δυνατός, δουλευταράς και στα χωράφια ως αγρότης και στην αγγειοπλαστική ως μάστορας , με δικό του συνεργείο ή όπως το έλεγε, τακίμι, στα διάφορα μέρη της Κρήτης που πήγαιναν, από τον Μάη ώς τον Οκρώβρη.
Ήμασταν μια όμορφη οικογένεια. Εκπαιδευμένοι να συμμετέχουμε όλοι, παντού, έτσι ώστε να δικαιολογούμε το φαί μας στο τραπέζι. Και υπήρχε το υπόδειγμα για να ακολουθούμε. Και οι δυο ήταν μοναδικοί.
Εκείνος φρόντιζε με τα χρήματα που έφερνε από τη στραθιά να αγοράσει χωράφια, ελιές και κτήματα. Οι ελιές του έδιναν καρπό και λάδι και μ’ αυτό έκανε τους γάμους των κοριτσιών.
Τα χωράφια τα έσπερνε ότι χρειαζόταν στο σπίτι. Σιτάρι, κριθάρι, φακές, μπίζα, ρεβίθια, κουκιά και ταγή για τα ζώα. Τον γάιδαρο και το μουλάρι μας που ήταν κι αυτά κομμάτι της οικογένειας, «εργαλεία» στις αγροτικές δουλειές.
Αλλά καθώς ο πατέρας μου έφευγε για τις βεντέμες, όλο αυτόν τον καρπό, θα φρόντιζε να τον μαζέψει η μάνα μου, μαζί με τα μεγαλύτερα παιδιά. Και να τον αποθηκεύσει στα πιθάρια της αποθήκης.
Ο θέρος, ο τρύγος, το αλώνισμα, ήταν δική της δουλειά κι εμείς βοηθούσαμε όπου μπορούσαμε και όπου μας ανέθεταν εργασία.
«Δεν μπορώ» ή «δεν θέλω», δεν υπήρχε στο λεξιλόγιο μας. Λειτουργούσαμε ως ομάδα και γι΄ αυτό είχαμε επιτυχία με ότι καταπιανόμασταν. Έχω ζωντανά στη μνήμη μου πολλά πράγματα. Αλλά είναι αδύνατον να τα βγάλω όλα σε ένα σημείωμα, τόσο προσωπικό άλλωστε. Θα χρειαστεί να επανέλθω και θα το κάνω με χαρά, επειδή εκτιμώ τα πολλά πράγματα που πήρα και από τους δύο.
«Έφυγαν» σχετικά νωρίς… Κουρασμένοι από τη ζωή και ταλαιπωρημένοι από τις αρρώστιες. Δυο πράγματα ωστόσο μου έχουν μείνει. Νομίζω ότι, όπως τους γνώρισα ως παιδί, έτσι και έμειναν, σαν μη γέρασαν ποτέ. Και ήταν δραστήριοι και δημιουργικοί, πάντα.
Τους είχα και τους έχω πρότυπο στη δική μου ζωή. Προσπαθώ να σκέφτομαι, όπως σκέφτονταν και να ενεργώ με την ίδια στοχοπροσήλωση. Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά το παλεύω.
Το χρωστώ σ’ αυτούς τους δυο, τόσο ξεχωριστούς ανθρώπους που με έφεραν στον κόσμο και μου έδωσαν τις καλύτερες αρχές που μπορεί να πάρει άνθρωπος από ανθρώπους. Και μόνο γι’ αυτό τους ευχαριστώ και είμαι ευγνώμων…
Περιμένοντας, να κόψουν τα κρασοστάφυλα οι αγρότες
Αχ βρε Απόστολε Κατσαντώνη τι μου θύμισες με τις φωτογραφίες που ανέβασες πριν λίγες μέρες στην ομάδα Γρεβενά – Βόρεια Πίνδος (Mountain Pindos)! Με τρέλανες με τα σταφύλια πάνω στις κουρμούλες, έτσι όμορφα, έτοιμα να… κοπούν και να πάνε για το πατητήρι. Έχω ζήσει τέτοιες στιγμές στο χωριό που μεγάλωσα, το Θραψανό Ηρακλείου Κρήτης και ήταν πραγματικά μοναδικές..
Πανηγύρι το κάναμε στον τρύγο. Ιδιαίτερα στα κρασοστάφυλα. Είχαμε ήδη, ένα μήνα πριν τελειώσει τα σουλτανιά και τα είχαμε απλώσει στους οψιγιάδες. Και τώρα, αυτό που έμενε ήταν να κόψουμε και τα κρασοτάφυλα. Στο μεταξύ είχαν γίνει και τα εναπομείναντα μικρά σταφύλια από τα σουλτανιά κι ο πατέρας μου τα έβαζε μέσα να ρίξει όπως έλεγε λίγο τα γράδα στο κρασί που πάντα ήταν γύρω στους 4 βαθμούς.
Θυμάμαι σαν χθες το “πατητήρι” στην ταράτσα της κουζίνας… Ο πατέρα μου χρησιμοποιούσε την κουτσουνάρα για τα βρόχινα νερά στο πιθάρι, προκειμένου να μαζέψει το μούστο. Κι εμείς χαιρόμαστε να τσαλαβουτούμε στα σταφύλια πάνω… Η μέρα εκείνη ήταν πανηγύρι, εκτός από τη μέρα εκείνη που τσίμπησε μια σφίγγα τη μητέρα μου και κόντεψε να πεθάνει. Τρέχαμε σαν αλαφιασμένοι στους γιατρούς…
Μια έκθεση στο Βουρκάρι για τη βιοποικιλότητα στη Τζια
Βρεθήκαμε βόλτα στο Βουρκάρι της Τζια, οπότε δε χάσαμε τη ευκαιρία να επισκεφτούμε την έκθεση Βιόσφαιρα Κέας, με τίτλο «Βιοποικιλότητα Κέας, Η χλωρίδα και η πανίδα του νησιού μας». Η έκθεση διοργανώνεται για τέταρτη χρονιά από τον Δήμο Κέας, υπό την επιμέλεια του μη κερδοσκοπικού πολιτιστικού φορέα Κέως Πολιτισμός και αποτελεί πλέον θεσμό. Συνδιοργανωτής φέτος είναι και η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Μέσα από φωτογραφικό υλικό και συνοδευτικά κείμενα παρουσιάζονται οι ζωικοί και φυτικοί οργανισμοί που ζουν στο νησί. Καθώς δεν έχει γίνει συστηματική επιστημονική έρευνα για την χλωρίδα και την πανίδα της Κέας, μεγάλο μέρος του εκθεσιακού υλικού προέρχεται από ερασιτέχνες φυσιογνώστες, ανθρώπους που αγαπούν το νησί και την φύση του. Παρουσιάζονται, επίσης, τα βιβλία «Ψάρια Κέας» και «Μικρά μικρά της Κέας» με τα ζωγραφικά έργα του Αλέκου Φασιανού από τις εκδόσεις Βουρκαριανή.
Είδαμε, ακόμα, τα σχέδια της Judith Allen – Efstathiou από το βιβλίο της «Χαρτογραφώντας το μονοπάτι», εκδόσεις Καπόν, που ευγενικά παραχωρήθηκαν από τη ζωγράφο. Η έκθεση στοχεύει να συμβάλει στην συνειδητοποίηση της αξίας της βιοποικιλότητας και της ουσιώδους συμβολής της στην ευημερία και ευμάρεια του νησιού μας. Δείτε ΕΔΩ όλο τον κατάλογο της έκθεσης. Αξίζει να την επισκεφτείτε αν βρεθείτε κατά κει.
Όμορφη βόλτα τον Σεπτέμβρη, κάτω από την Ακρόπολη!
Πάντα μας αρέσει μια βόλτα κάτω από την Ακρόπολη. Ακόμα και τώρα, αρχές Σεπτέμβρη, που το καλοκαίρι κρατά ακόμα, είναι υπέροχο να αφήνεις τη μηχανή στο Θησείο, να περπατάς την Αποστόλου Παύλου και να φτάνεις μέχρι αυτό το σημείο στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ακριβώς κάτω από την Ακρόπολη. Πεζόδρομος και υπαίθριοι μουσικοί στη άκρη του δρόμου. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κάτι από το παρελθόν, με δημοσιεύματα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ.
Βλέποντας αυτή την πινακίδα, καταλαβαίνεις πού ακριβώς βρίσκεσαι. Δεν είναι πολλοί, όσοι έχουν κάνει τη δική μας σκέψη. Έτσι όλα γίνονται ακόμα πιο εύκολα. Μπορείς να κάνεις μια στάση για να ξεκουραστείς, άλλωστε περίπατος είναι, όχι αγώνας δρόμου. Και μετά να συνεχίσεις με ακόμα περισσότερο ζήλο και διάθεση… Μερικά ακόμα δημοσιεύματα δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ από μια όμορφη διαδρομή για βόλτα που πάντα μας άρεσε…
Όταν φτάνουμε σ’ αυτό το σημείο στον Άρειο Πάγο, όπου η τεράστια μαρμαρόπλακα έχει ένα απόσπασμα από το βιβλίο των Πράξεων (σε μετάφραση Βάμβα) και αναφέρεται πως εδώ δίδαξε ο απόστολος Παύλος, μας πιάνει ένα δέος. Σκέψεις στο μυαλό μας, μας γυρίζουν σχεδόν δυο χιλιετίες πίσω, για να στοχαστούμε και να προβληματιστούμε. Εκείνος είχε το θάρρος να το κάνει μέσα στην καρδιά της ειδωλολατρίας. Εμείς; Δείτε κάτι ακόμα ΕΔΩ κι ΕΔΩ.
Το καλοκαίρι έφυγε… Το φθινόπωρο είναι μπροστά μας
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 03/09/2022
Με το φευγιό του Αυγούστου, τυπικά τελειώνει το καλοκαίρι. Η πιο συνηθισμένη φράση παλιότερα ήταν «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του». Σίγουρα όλα αυτά στις μέρες μας έχουν αλλάξει. Όπως άλλαξαν και οι εποχές.
Απουσιάζει η σταθερότητα που ξέραμε. Διάβασα προχθές, την ώρα που μας «έψηνε» η ζέστη στη Τζια, ότι χιόνισε στον Όλυμπο και αναρωτήθηκα πόσο έχει στρεβλώσει το σύστημα, ακόμα και σε ότι αφορά το καιρικό.
Οι άνθρωποι λιποψυχούν γι’ αυτά που είναι μπροστά τους και για όσα τους περιμένουν. Οι τεράστιες αυξήσεις στα τιμολόγια ενέργειας και φυσικού αερίου διαμορφώνουν ένα νέο περιβάλλον, γύρω μας.
Από τη μια, θέλει κανείς να τελειώσει μ’ αυτή τη συνεχή ζέστη και από την άλλη σκέφτεται πώς θα αντιμετωπίσει το χειμώνα και τις δυσκολίες του σε ότι αφορά τη θέρμανση. Έχει και την περσινή οδυνηρή εμπειρία, από τα αυξημένα τιμολόγια στη ΔΕΗ και το φυσικό αέριο, οπότε και μόνο στη σκέψη ότι τα πράγματα θα είναι χειρότερα, τον πιάνει ένα τρέμουλο.
Βλέπω κάποιους και τους ζηλεύω για την ψυχραιμία τους και για τον πρακτικό τρόπο σκέψης τους. Είναι αρκετά αισιόδοξοι, αλλά μάλλον αυτό έχει να κάνει με τη φύση τους και το πώς αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις που προκύπτουν.
Και λέω μερικές φορές πως πολύ θα ήθελα, να ήμουν σαν αυτούς. Ύστερα πάλι κάνω μια δεύτερη σκέψη, γνωρίζοντας από προσωπική εμπειρία σε άλλους καιρούς πως δεν είναι κι έτσι καλά. Μοιάζεις σαν το ψάρι έξω από το νερό και δεν σε γεμίζει ούτε αυτή η επιλογή.
Εν τέλει όλα είναι μια συνήθεια… Τα σχολεία θα ανοίξουν την επόμενη εβδομάδα και όσοι έχουν παιδιά, ξέρουν καλά τι μπορεί να σημαίνει η προετοιμασία γι’ αυτό. Τσάντες. Μολύβια, τετράδια και μια ολόκληρη βιομηχανία γύρω από όλα αυτά.
Και ο κορονοϊός; Η πανδημία που μας έχει ταλαιπωρήσει, σχεδόν τρία χρόνια τώρα; Θα τη βρούμε μπροστά μας στα πρώτα κρύα και θα ξαναδούμε τις εξάρσεις της, καθώς και νέες παραλλαγές να παρουσιάζονται μπροστά μας;
Προς Θεού, δε λέω ότι χρειάζεται να πανικοβληθούμε. Όπως ήμασταν ψύχραιμοι, ως τώρα, έτσι και θα παραμείνουμε. Ακολουθώντας τις οδηγίες των ειδικών και παίρνοντας τα κατάλληλα και ενδεικνυόμενα μέτρα. Αρκεί να είμαστε υποτακτικοί και να μην καθόμαστε να υπεραναλύουμε τις καταστάσεις ως να γνωρίζαμε τα πάντα γι’ αυτές.
Δεν τα γνωρίζουμε. Όπως δεν γνωρίζουμε και πολλά πράγματα για την ίδια τη φύση μας. Ψαχνόμαστε. Πάντα το κάναμε αυτό. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε στο μικρό πλαίσιο ενός άρθρου. Αλλά επειδή αυτό κάναμε πάντα, θέλουμε να μοιραζόμαστε τις μικρές στιγμές μας.
Έτσι φτάσαμε και στον Σεπτέμβρη. Χωρίς ιδιαίτερο άγχος, αλλά με μια φυσιολογική αγωνία για τη ζωή μας και την ασφάλεια μας. Θα ξαναβρούμε τα βήματα μας. Όλοι μας, απ’ όπου κι αν είναι οι περπατησιές μας.
Με υπομονή και υπολογισμένα βήματα… Μακριά από τις υπερβολές στις οποίες αρέσκονται οι άνθρωποι για το φαίνεσθε… Θέλουμε να ζούμε στην πραγματική ζωή. Με τα πάνω της και τα κάτω της. Όπως ακριβώς την αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητα μας. Με ρεαλισμό και όσο αυτό είναι δυνατόν, με αντικειμενικότητα.
Είτε μας αρέσει, είτε όχι, ο χειμώνας με ότι αυτό συνεπάγετα σε έναν κόσμο που παραπαίει και δεν έχει να πιαστεί από πουθενά θα έρθει ισοπεδοτικά. Και τι λείπει πιο πολύ από όλα; Η ελπίδα! Αυτή να μη χάσουμε. Και να βρίσκουμε συνεχώς λόγους για να διατηρούμε τη χαρά μας. Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά ας μην απελπιζόμαστε και μη μαυρίζει η καρδιά μας με όσα άσχημα είναι μπροστά μας. Θα τα περάσουμε ήπια, όταν είμαστε προετοιμασμένοι για μια τέτοια δοκιμασία.
Ένα φθινόπωρο γρήγορα κι ένας μακρύς χειμώνας, είναι και να δείτε που θα τα καταφέρουμε. Όπως έχουμε περάσει πολλούς ώς τώρα. Και είναι βέβαιο πως κι αυτή τη φορά θα βγούμε νικητές. Αρκεί αν είμαστε εκεί, όρθιοι και να το παλέψουμε…
- Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 3/8/2022 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου “Επισημάνσεις”.
Σαν αέρας έφυγαν οι μέρες κοντά στους φίλους στη Τζια
Αχ πόσο γρήγορα και όμορφα περνά ο καιρός, όταν περνάς καλά! Και στη Τζια περάσαμε πολύ όμορφα κοντά στους φίλους μας. Κάναμε τα μπάνια μας, ξεκουράστηκα, αλλάξαμε εικόνες και διάθεση. Αυτά κρατάμε, τα καλά και όχι ότι από σήμερα περνώντας στον Σεπτέμβρη, πήραμε το δρόμο για το φθινόπωρο.
Διότι οι αναμνήσεις του καλοκαιριού είναι ακριβά φυλαγμένες μέσα μας, στην καρδιά μας. Τις κρατάμε στην όμορφη θέση που τους πρέπει. Τι σημασία έχει αν είναι μικρές ή μεγάλες σε διάρκεια; Αυτό που μετράει είναι η ουσία. Τα βιώματα που είχαμε. Κι αυτά που ζήσαμε στη Τζια στις δυο μέρες που καθίσαμε, ήταν υπέροχα!
Η ζωή έχει να μας δείξει ακόμα πολλά. Και καθημερινά μας επιφυλάσσει εκπλήξεις, οι περισσότερες από αυτές όμορφες και καλοδεχούμενες. Το ταξίδι μας στη Τζια έδωσε υπέροχα πράγματα. Είδαμε μερικά τώρα, αλλά τις επόμενες μέρες θα δούμε και άλλα. Μαζέψαμε αρκετό υλικό στα μπαγκάζια μας. Θα έχετε την ευκαιρία να το δείτε…