Μια πρώτη ματιά στη Νισαίας, στα Σεπόλια, από ψηλά…

Σήμερα θα σας πάμε στα Σεπόλια, 2,5 μόλις χιλιόμετρα από το σπίτι μας στον Κολωνό. Στη οδό Νησαίας. Έναν μικρό δρόμο, ανάμεσα στη Σεπολίων και την Κωνσταντινουπόλεως. Θα δούμε από ψηλά, από τον 7ο όροφο, την Αθήνα. Από εδώ βλέπουμε το κέντρο της πόλης, την Ακρόπολη. Το βράδυ, φωτισμένη, είναι χάρμα οφθαλμών.

Αυτή η πλευρά βλέπει προς το Γαλάτσι. Η ώρα είναι όμορφη. Σούρουπο! Έχει την ομορφιά της, από ψηλά, η Αθήνα. Με την πρώτη ματιά, βλέπεις τις πολυκατοικίες στα πόδια σου. Ύστερα αρχίζεις και προσέχεις λεπτομέρειες και τότε, όλα αλλάζουν. Η πόλη παίρνει ζωή στα μάτια σου κι ας μοιάζει στην αρχή, έρημη. Προφανώς και δεν είναι!

Από αυτή την πλευρά είναι στο βάθος το όρος Αιγάλεω. Και κάτω, ακριβώς, οι σιδηρογραμμές του ΟΣΕ που ξηλώνονται σιγά – σιγά. Αφήνουν μόνο μια γραμμή έως ούτε ολοκληρωθούν τα έργα με την υπόγεια σήραγγα. Εδώ προβλέπεται να γίνει ένα μικρό πάρκο πρασίνου. Και μ’ αυτό τον τρόπο αναμένεται να αναβαθμιστεί συνολικότερα η περιοχή.

Τα έργα από μια άλλη γωνία… Το βέβαιο είναι ότι κάτι γίνεται. Αν και κανείς δεν εξηγεί τι σχεδιάζουν, γενικότερα ξέρουμε και το περιμένουμε, ελπίζοντας ότι θα ξεπεράσουν σε γρηγοράδα τη χελώνα, ώστε η δική μας γενιά να προλάβει και να το δει, ολοκληρωμένο, για να ζήσει την καλύτερη ποιότητα ζωής που θα δώσει στους κατοίκους.
«Μουριές» επί Κολωνώ, ένα καφενείο με καλούς μεζέδες

Στον Μπύθουλα ή Κολωνό ή Ακαδημία Πλάτωνος, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, διαβάζουμε στο διαδίκτυο, εγκαταστάθηκε εδώ ο Σπύρος Τσάμος από την Κόνιτσα της Ηπείρου και σε ένα σταυροδρόμι ακριβώς πίσω από το κεντρικό ταχυδρομείο ΕΛΤΑ στην Κωνσταντινουπόλεως, άνοιξε το καφενείο «Οι Μουριές».

Πήρε το όνομά του από τις δυο πλατανομουριές που είναι φυτεμένες πριν πολλά χρόνια ακριβώς μπροστά του, και του χαρίζουν το καλοκαίρι, την πιο παχιά και δροσιστική σκιά. Το στέκι, κλασικό παλιό ελληνικό καφενείο, σέρβιρε τα βασικά στους εργάτες που δούλευαν στις βιοτεχνίες και τα μηχανουργεία της περιοχής, αλλά και στους γείτονες.

Καφέ, ουζάκια, τσίπουρα, υποβρύχια, λουκούμια, άντε και κανένα μεζέ για το ούζο, λιτό και αυτό, τόσο όσο, άντε και κανένα γλυκό του κουταλιού, σπιτικό πάντα, για όσους πάθαιναν κρίση υπογλυκαιμίας, σάντουιτς σε μέγεθος παντόφλας για τους πολύ πεινασμένους και βεβαίως πολύ τάβλι, πρέφα και τα συναφή.
Ας προσπαθήσουμε να επανέλθουμε στην καθημερινότητα

Δύσκολα τα πράγματα τις προηγούμενες μέρες. Το σιδηροδρομικό δυστύχημα και οι ζωές που χάθηκαν άδικα, μας συγκλόνισε, αλλά η ζωή συνεχίζεται… Κι ευτυχώς, είμαστε φτιαγμένοι με τέτοιο θαυμαστό τρόπο, ώστε να ξεχνάμε τα δύσκολα γρήγορα και να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε ότι προκύπτει στην καθημερινότητα μας.

Ζωοσωτήριο ρόλο στη ζωή μας, σε ότι μας αφορά, παίζουν τα λουλούδια. Κι αν και ο καιρός άλλαξε και ο Μάρτης μας επιφύλασσε κρύο και βροχές, εμείς θα επιμένουμε σε ανθισμένες μαργαρίτες ή μαντιλίδες όπως τις λένε στην Κρήτη, που ομορφαίνουν τον κόσμο γύρω μας. Δεν έχει και τόσο σημασία το πού και το πώς, αλλά η συνολική ομορφιά που εκπέμπουν.

Θα έχουμε πάντα την ευαισθησία, να μας αρέσουν τέτοια πράγματα. Το χρειαζόμαστε. Το έχουμε ανάγκη. Κάπως έτσι, αλλάζει, η ατζέντα της ψυχολογίας μας. Τα χρώματα από τα λουλούδια δίνουν ζωή και μεταμορφώνουν τους ανθρώπους. Εμείς, το έχουμε δει αυτό να συμβαίνει στην πράξη. Γι’ αυτό και τόσες αναρτήσεις με λουλούδια
Τους 57 έφτασαν οι νεκροί από αυτή τη φοβερή τραγωδία!

Η διαπίστωση στον τίτλο μας είναι τραγική. Και ακόμα δεν έχουν τελειώσει… Κάθε ψυχή που έχει τα χαρακτηριστικά ανθρώπου, δεν μπορεί να μείνει απαθείς. Και οι εφημερίδες που “έχασαν” το θέμα, την πρώτη μέρα, την επομένη στις 2/3/2023 είχαν πιο ισχυρά ανακλαστικά. Αυτό είναι από τη ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ… Και φυσικά ο αριθμός των νεκρών τις επόμενες μέρες θα γίνει ακόμα μεγαλύτερος…

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 4/3/2023
Το να χάνονται έτσι και μ’ αυτόν τον τρόπο, ανθρώπινες ζωές, είναι ασφαλώς συγκλονιστικό! Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστό το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Λες και φάγαμε μια γροθιά στο στομάχι.
Εκείνο το πρωί, δεν ήταν σαν κάθε πρωινό… Είχαμε σηκωθεί από νωρίς, όπως μας αρέσει να κάνουμε επειδή αυτή η ώρα είναι πιο δημιουργική και το ραδιόφωνο μας “προσγείωσε” απότομα σε έναν κόσμο που μας αρέσει, δεν μας αρέσει, τον ζούμε, αφού είμαστε κομμάτι του.
Πενήντα επτά οι νεκροί, 57 νεκροί, 56 οι αγνοούμενοι, ο μέχρι τώρα απολογισμός από τη μετωπική σύγκρουση δυο αμαξοστοιχιών στο ύψος των Τεμπών. Πώς να το δεχτείς όλο αυτό με φυσιολογικό τρόπο; Αδύνατον!
Παρακολούθησα την εξέλιξη όλη της προσπάθειας, από την ώρα που ξημέρωσε, των σωστικών συνεργείων να ψάχνουν ανάμεσα στα συντρίμμια για τυχόν επιζώντες. Τιτάνια η προσπάθεια.
Και την ίδια ώρα στα μέσα ενημέρωσης άκουγα τους συνήθεις “ειδικούς” να μιλούν και να λένε πόσο πίσω είμαστε στο ζήτημα ασφάλειας των σιδηροδρομικών διαδρομών.
Στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας, λένε πως τα τρένα, που δεν είναι πια δημόσια στην Ελλάδα, αλλά ιδιωτικά (τα αγόρασαν Ιταλοί “επενδυτές“) δεν διαθέτουν τίποτα από τις νέες τεχνολογίες, αλλά ούτε καν φωτοσήμανση, έχουν μείνει στην τεχνολογία του περασμένου αιώνα.
Θα ζητηθούν ευθύνες για τις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν; Ο πρωθυπουργός ήταν εκεί, όπως και ο αρμόδιος για τις Μεταφορές υπουργός, αλλά και οι υπόλοιποι πολιτικοί ηγέτες. Υποσχέθηκαν ότι θα διερευνήσουν τα αίτια. Αλλά δεν θα περίμενε κανείς μόνο αυτό. Θα ήθελαν οι όποιοι «επενδυτές», να εφαρμόζουν τις οδηγίες για την ασφάλεια των επιβατών προληπτικά και όχι πυροσβεστικά.

Το μεσημέρι της Τετάρτης που μας πέρασε είχαμε την πρώτη πολιτική αντίδραση. Ο υπουργό Μεταφορών κ. Κ. Καραμανλής δήλωσε δημόσια ότι παραιτείται. Και μετά τι; Περιμέναμε ώς το απόγευμα στις 6 για να κάνει δηλώσει ο πρωθυπουργός.
Τίποτα το νέο, τίποτα το ουσιαστικό. Όλα λειτουργούν μόνο για το θεαθήναι και λειτουργεί κάτω από την πίεση των επερχόμενων εκλογών και των επιπτώσεων που αυτά θα έχουν. Άρα, λέμε και δε λέμε την αλήθεια ή τις μισές αλήθειες, ώστε να συσκοτίζεται περισσότερο η κατάσταση.
Το θέμα πήρε διεθνείς διαστάσεις. Τα ΜΜΕ όλου του κόσμου, ιδιαίτερα τα πιο αναγνωρισμένα, έδωσαν την είδηση αυτή στα δελτία τους, με έμφαση μερικά μάλιστα και πρώτο. Τίποτα πια δεν είναι το ίδιο με χθες.
Συνήθως έτσι συμβαίνει στην καθημερινότητα και στη ζωή. Από τη μια στιγμή στην άλλη, όλα αλλάζουν. Δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο. Αλλά εμείς ζώντας στη διαρκή λιακάδα του μυαλού μας, κάθε φορά και συμβαίνει αυτό, όταν τα πράγματα ξεφεύγουν από τον προγραμματισμό, πέφτουμε από τα σύννεφα.
Ωστόσο στη διαρκή ενημέρωση την Τετάρτης, αλλά και των επόμενων ημερών, πέρα από το συναισθηματικό μέρος στο οποίο έριξαν πολύ βάρος, μάθαμε ότι από τον Αύγουστο του 2020 καταγράφεται ερώτηση στη Βουλή για την κατάσταση στις σιδηροδρομικές υποδομές, λόγω της μη λειτουργικότητας των ETCS, των φωτοσημάτων και την τηλεδιοίκηση.
Κι αυτό, με αφορμή τον εκτροχιασμό συρμού του Προαστιακού Σιδηρόδρομου που πραγματοποιούσε το δρομολόγιο Κιάτο – Αίγιο. Σε αυτή επισημαίνονταν πως «η κατάσταση της σιδηροδρομικής υποδομής στο σύνολο του δικτύου είναι σήμερα σε οριακό επίπεδο, με αποτέλεσμα, πέρα από το χαμηλό επίπεδο εξυπηρέτησης που προσφέρει ο σιδηρόδρομος στους επιβάτες, να τίθενται και ζητήματα ασφαλείας και αξιοπιστίας του δικτύου, τα οποία είναι υψίστης σημασίας». Και τι έγινε; Τίποτα!
Μ’ αρέσει που οι ανίκανοι πολιτικοί δηλώνουν ότι δεν πρόκειται ν’ αφήσουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί, αλλά μήπως έχουν διάθεση να λύσουν κανένα; Μονίμως εκεί τα παρκάρουν όλα τα προβλήματα, που απασχολούν τους ανθρώπους.
Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 4/3/2023 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου “Επισημάνσεις”.
Συγκλονισμένοι από το τραγικό δυστύχημα με τα τρένα…

Δεν διεκδικούμε τον τίτλο ενημερωτικού site. Κάτι τέτοιο θέλει κότσια, προσωπικό και υποδομές, αν είσαι διατεθειμένος να παίξεις σωστά το ρόλο σου. Ένα site πασπαρτού είναι ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ. Που έχει ανθρώπινα συναισθήματα, σαν αυτά που ζει ένας μέσος άνθρωπος στην καθημερινότητα του. Και καταγράφει στιγμές μοναδικές.

Όπως το χθεσινό τραγικό δυστύχημα που κόστισε σε 57 οι νεκροί, 56 αγνοούμενοι, 48 για νοσηλεία, είναι ο νεότερος απολογισμός σύμφωνα με τα ΜΜΕ τα οποία χθες, όλη μέρα, ασχολήθηκαν μ’ αυτό. Ότι κι αν επέλεγες κανάλι ή ραδιόφωνο ή site, όλα εκεί είχαν στρέψει τους φακούς τους. Και λογικά, τέτοιες εικόνες είχαμε χρόνια να δούμε από αυτό το φοβερό δυστύχημα μιας μετωπικής σύγκρουσης δυο τρένων.

Όλοι έσπευσαν εκεί, στον τόπο της τραγωδίας, στα Τέμπη. Και είχαμε και πολιτικούς τριγμούς… Ο πρωθυπουργός έκανε τηλεοπτικό διάγγελμα για το ζήτημα. Ο υπουργός Μεταφορών κ. Κ. Καραμανλής παραιτήθηκε και στη θέση του τοποθετήθηκε, προσωρινά, ο κ. Γεραπετρίτης. Την ίδια ώρα ακούσαμε ότι ένας σταθμάρχης ανέλαβε προσωπικά την ευθύνη!
Ο χιονιάς επέστρεψε πίσω στο Βανκούβερ του Καναδά!

Είχαμε γράψει πρόσφατα για τα χιόνια στον Καναδά και συγκεκριμένα στην περιοχή του Βανκούβερ. Ήταν 21 Δεκεμβρίου του 2022, όταν κάναμε αυτή ΕΔΩ την ανάρτηση… Αλλά και στο αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ έχουμε κάνει αρκετά δημοσιεύματα με χιόνια. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Η πανδαισία του λευκού από το χιόνι! Και όπως μας λένε, χιονίζει ακόμα…

Κι ενώ στην Ελλάδα αυτή την εποχή τα πράγματα είναι μια χαρά από πλευράς καιρού, για την ώρα, μας αρέσει όλο αυτό. Γενικά το έχουμε ξαναπεί η προσέγγιση μας για τα χιόνια είναι κάτι παραπάνω από εκείνη των ανθρώπων που το βλέπουν ως πρόβλημα. Εμείς ακόμα χρησιμοποιούμε την παιδική προσέγγιση που το βλέπει ως χαρά. Και κάτι που θέλουμε να σας πούμε: Την ανάρτηση την είχαμε προετοιμάσει από χθες. Μετά, μας προέκυψε το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη…

Ευχαριστούμε λοιπόν τους ανθρώπους μας εκεί που μας έστειλαν τις φωτογραφίες και μ’ αυτή την έννοια της χαρά τις ανεβάζουμε εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Θέλουμε να βλέπουμε τα πράγματα αισιόδοξα και γι’ αυτό προσεγγίζουμε τη ζωή με θετική ματιά. Έτσι κάναμε πάντα κι έτσι θα συνεχίσουμε να κάνουμε. Ας κρατήσουμε αυτή την ομορφιά… Μόνο έτσι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη θλίψη της μέρας…
Βόλτα στο Μεγάλο Πεύκο με καλό καιρό και ηλιοφάνεια…

Το τολμήσαμε χθες. Ο καιρός ήταν καλός, οπότε πήραμε το αυτοκίνητο και πήγαμε μια βόλτα στο λιμάνι στο Μεγάλο Πεύκο. Λόγω της ημέρας είχε πολύ κόσμο, αλλά εμείς θέλαμε τη βόλτα μας, τίποτα από αυτά που είχε στο νου του, ο υπόλοιπός κόσμος. Είχε επίσης ηλιοφάνεια κι αυτό έκανε τη μέρα μας ακόμα πιο όμορφη.

Χειμωνιάτικο τοπίο! Τα δέντρα χωρίς φύλλα, αλλά το λιμάνι ήρεμο. Μια θαμπάδα είχε να κάνει με τη σκόνη από την Αφρική, όπως διαβάσαμε στα δελτία της ΕΜΥ… Και παρά τον άνεμο, δεν έκανε καθόλου κρύο. Με το περπάτημα μας πλάι στη θάλασσα, όλα ήταν μια χαρά!

Μας αρέσει αυτό το μέρος. Είναι κοντά, σχετικά, στην Αθήνα και ήρεμο. Κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ έχουμε ξαναγράψει για αυτό. Αλλά και στο αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ έχουμε αρκετά δημοσιεύματα… Θέλετε να σας δείξουμε μερικά; Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Υπέροχες αναμνήσεις από γεγονότα που ζήσαμε.