Η ώρα του αποχαιρετισμού, ξεκίνησε με τη Βικτώρια
Ταξίδι δε σημαίνει μόνο χαρά, αγάπη και δόσιμο, είναι ένας πλούτος συναισθημάτων. Προφανώς έχει και την άλλη πλευρά της, αυτή η σκληρή πραγματικότητα που έχει να κάνει με την επιστροφή. Η πρώτη που έφυγε, ύστερα από 15-16 μέρες διαμονής στην Ελλάδα, ήταν η Βικτώρια. Ξημερώματα της Κυριακής, εκεί κατά τις 6:00 χρειάστηκε να την πάμε στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος» στα Σπάτα.
Και βέβαια το κάναμε με ανάμεικτα συναισθήματα. Χαρά, γιατί θα την εξυπηρετούσαμε και λύπη, γιατί έπρεπε να φύγει από κοντά μας και να επιστρέψει στον τόπο της και τη δουλειά της. Και ήταν λιγάκι αγχωμένη. Θα επέστρεφε μόνη της και μάλιστα μέσω Ζυρίχης στο Βανκούβερ του Καναδά. Κάτι συνέβαινε με τα ηλεκτρονικά συστήματα και δυσκολεύονταν να τσεκάρει τη μεταβίβαση της από το αεροδρόμιο της Ζυρίχης της Ελβετίας.
Τελικά, ούτε στα μηχανήματα, ούτε και στο τσέκιν με φυσική παρουσία, εξυπηρετήθηκε, παρ’ ότι μπήκε στην ουρά για μια ώρα περίπου. Κάποιοι αποφάσισαν ότι αυτό έπρεπε να το κάνει στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης. Κι επειδή δεν είχε κι άλλη επιλογή, προσαρμόστηκε με κρύα καρδιά, αλλά και το σχετικό άγχος που όλο αυτό έπρεπε να το βιώσει μόνη της, αν και δεν είναι και πολύ μικρή, 24 χρονών είναι. Κι έτσι την αποχαιρετήσαμε από το αεροδρόμιο των Αθηνών.
Τα παιχνίδια με τον καιρό, συνεχίζονται. Άσπρο – μαύρο!
Προχθές το βράδυ στην Αθήνα ήταν καλοκαίρι… Κι εμείς επωφεληθήκαμε με τα παιδιά και περάσαμε μια βραδιά μαζί τους σε ένα γνώριμο σε μας και αγαπημένο μέρος στου Ψυρρή, το “Βολιώτικο Τσιπουράδικο”. Και περάσαμε πολύ ωραία. Η εξυπηρέτηση από τα γκαρσόνια του, ιδιαίτερα από τον Δημήτρη που μας φρόντισε, ήταν άψογη και τα φαγητά του εξαιρετικά. Το σημαντικό όμως είναι ότι άρεσε και στην Στηβ, την Έστερ και τη Βικτώρια που πήγαιναν για πρώτη φορά.
Και οι μουσικοί μας άρεσαν πολύ. Σε μια ένταση φυσιολογική, τόσο που μπορούσες και να κουβεντιάσεις στην παρέα, χωρίς πρόβλημα και να ακούγεσαι. Και οι επιλογές τους πολύ ωραίες. Λαϊκό τραγούδι που άρεσε σε όλους. Δίπλα μας κάθονταν μια μεγάλη παρέα Ιταλών που δεν ήξεραν τους στοίχους, ούτε και μπορούσαν να τους καταλάβουν, αλλά ακολουθούσαν το ρυθμό της μουσικής και ένοιωθαν πολύ χαρούμενοι.
Ο κήπος μοναδικός στο κέντρο της Αθήνας, σε μια παλιά ιστορική περιοχή στου Ψυρρή, πυκνοκατοικημένη. Κατά τα άλλα και ευειδή, όπως είπαμε ήταν εκείνη την ημέρα… καλοκαίρι. λίγη δροσιά ήταν ιδιαίτερα αποδεκτή από όλους μας. Όλα σ’ αυτόν τον τόπο συνηγορούν στο να κάνουν όμορφη τη βραδιά μιας παρέας, γι’ αυτό και το επιδιώκουμε όταν έχουμε φίλους μας φιλοξενούμενους και θέλουμε να μοιραστούμε μαζί τους μια όμορφη βραδιά.
Το μπουζούκι αυτού του ανθρώπους μας ταξίδεψε! Δεξιοτέχνης, ήταν η καρδιά στα τραγούδια και τις μουσικές που δεν είχαν για ώρες σταματημό. Γύρισα από τη θέση που καθόμουν και τον φωτογράφησα. Ήθελα να κρατήσω αυτή την εικόνα ως μέρος μιας ξεχωριστής βραδιάς με μια παρέα που την άξιζε. Ώρες μετά, ακόμα ηχούν στ’ αυτιά μου οι μελωδίες του παρέπεμπαν σε Ελλάδα και καλοκαίρι, όσο κι αν αυτό συνεχίζει να μας δοκιμάζει.
Προλάβαμε και πήγαμε στην Αντίπαρο, πριν τον Ομπάμα!
Ο τίτλος στο σημερινό κομμάτι, είναι χιουμοριστικός. Και έχει να κάνει με τη φιλοξενία του πρώην πλανητάρχη από τον Τομ Χανκς στην Αντίπαρο, στο σπίτι του, αυτές τις μέρες… Η Αντίπαρος (αρχ. Ωλίαρος) είναι μικρό βραχώδες κατοικημένο νησί του Νοτίου Αιγαίου στην καρδιά των Κυκλάδων, το οποίο απέχει λιγότερο από ένα ναυτικό μίλι από την Πάρο, με τον λιμένα της οποίας συνδέεται με μικρό τοπικό πορθμείο.
Περάσαμε από την Πούντα με ένα μικρό καραβάκι – παντούφλα, σαν αυτά που συνδέουν το Πέραμα με τη Σαλαμίνα… Στη νησίδα Σαλιαγκός βρίσκεται ο αρχαιότερος οικισμός των Κυκλάδων, καθώς και το Δεσποτικό, ακατοίκητη νήσος στα νοτιοδυτικά της Αντιπάρου, που αποτελεί τόπο μεγάλης αρχαιολογικής σημασίας. Φυσικά στη μια μέρα που πήγαμε δεν τα είδαμε όλα αυτά… Αλλά περάσαμε υπέροχα από πολλές απόψεις.
Η Κοινότητα Αντιπάρου ιδρύθηκε το 1914 και προήχθη σε Δήμο το 2010 με την εφαρμογή του σχεδίου νόμου «Καλλικράτης», βάσει της αρχής του «κάθε νησί και δήμος». Καταλαμβάνει δε έκταση 35,1 τ.χλμ. συμπεριλαμβάνοντας τη νήσο της Αντιπάρου, το Δεσποτικό και το Στρογγυλό. Αριθμεί, σύμφωνα με την απογραφή του 2001 1.037 μόνιμους κατοίκους και έχει πυκνότητα 29,5 κατοίκους ανά τ.χλμ.
Μερικές εικόνες από το σπίτι που μείναμε στην Πάρο…
Μερικές τυχαίες φωτογραφίες από τις εκατοντάδες που τράβηξα στις 10 μέρες που μείναμε στην GoldenSea Villas στα νότια της Πάρου, σας έχουμε σήμερα. Αν και είναι μερικές μέρες που επιστρέψαμε, η καρδιά μας, το μυαλό μας είναι κολλημένο εκεί, για να μας θυμίζει πόσο όμορφα περάσαμε. Σ’ αυτούς τους μικρούς μαρμάρινους διαδρόμους, περπάτησα αρκετά και κατέγραψα στιγμιότυπα με το κινητό μου.
Σκόπιμα, λίγο πριν φύγουμε, φωτογράφισα αυτά τα στοιχεία. Ήθελα να μείνει. Λέω, πού ξέρεις, αν εμείς περάσαμε τόσο όμορφα στο σπίτι της κ. Μαργαρίτας, μπορούμε, αν τα καταφέρουμε να ξαναπάμε, ελπίζω στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, με φίλους, χωρίς να είναι απαραίτητο να είναι καλοκαίρι. Μπορεί να φιλοξενηθούν άνετα 8 άτομα, ίσως και περισσότερα.
Να κι ένα λίγο πιο μακρινό πλάνο, που δείχνει την πλήρη ανάπτυξη της Villas. Σε ένα ήσυχο περιβάλλον γεμάτο με πουλιά και κουνέλια, που την αρχή, ελεύθερα όπως κυκλοφορούν, νομίζεις πως είναι λαγοί και δείχνουν να μην ενοχλούνται από την παρουσία ανθρώπων. Κι αυτό έκανε τη διαμονή μας εκεί ακόμα καλύτερη και ξεκούραστη. Αφήσαμε πίσω μας έγνοιες και ζήσαμε για λίγο σε ένα άλλο κόσμο… Κι έκανε τη διαμονή μας εκεί. Τόσο διαφορετικό, ποιοτικά.
Ναι, θέλουμε να έρθουμε ξανά. Αρκεί να υπάρχουν οι προϋποθέσεις και να είμαστε παρέα με φίλους καλούς, για να μοιραστούμε μαζί τους, ίσως ένα τριήμερο ή ακόμα και Σαββατοκύριακο. Η ιδιοκτήτρια της, αν και δεν τους γνωρίσαμε από κοντά, μόνο από το τηλέφωνο μιλήσαμε, δε χρησιμοποίησε μόνο τις γνώσεις της (Αρχιτέκτονας – μηχανικό του ΕΜΠ) αλλά είναι φανερό πως διέθεσαν και πολύ αγάπη, πράγμα που είναι φανερή παντού.
Για τέτοια “λεπτά” ζητήματα, δεν ακούμε να μιλά κανείς
Αν και σε μια εβδομάδα έχουμε εκλογές, τις δεύτερες μέσα σε ένα μήνα, εμείς στεκόμαστε σε μια επίσημη έρευνα που δημοσιοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα και δεν μας λέει και τίποτα καινούριο. Η φτώχεια είναι και ήταν πάντα εδώ! Και ταλαιπωρεί ανθρώπους που βρίσκονται σε αδύναμη οικονομική κατάσταση. Και δυστυχώς δεν είναι λίγοι…
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 17/06/2023
Μα είχαν πει ότι στην Ευρώπη θα ευημερούσαμε, το θυμάστε; Αντί γι’ αυτό με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού βρίσκεται αντιμέτωπο το 26,3% των Ελλήνων πολιτών, έναντι ποσοστού 22% που είναι ο μέσος όρος στην ΕΕ, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat για το 2022 που δόθηκαν την περασμένη Τετάρτη στη δημοσιότητα.
Από κοντά και η Ισπανία με ποσοστό 26%, ενώ χειρότερη είναι η κατάσταση στη Ρουμανία όπου με φτώχεια κινδυνεύει το 34,4% του πληθυσμού και στη Βουλγαρία το 32,2%. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφηκαν στην Τσεχία (12%), τη Σλοβενία (13%) και την Πολωνία (16%).
Συνολικά το 2022, 95,3 εκατομμύρια άνθρωποι στην ΕΕ (22% του πληθυσμού) διέτρεχαν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, δηλαδή ζούσαν σε νοικοκυριά που αντιμετώπιζαν τουλάχιστον έναν από τους τρεις κινδύνους: φτώχεια, σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση, διαβίωση σε νοικοκυριό με πολύ χαμηλό ποσοστό απασχόλησης των μελών του.
Και το χειρότερο είναι ότι το ποσοστό παρέμεινε σχετικά σταθερό σε σύγκριση με το 2021 (95,4 εκατομμύρια, 22% του πληθυσμού). Δηλαδή, για να καταλάβουμε τι σταθερότητα μας πρόσφερε η Ευρωπαϊκή Ένωση;
Σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία της Eurostat, οι γυναίκες, οι νεαροί ενήλικες ηλικίας 18-24 ετών, τα άτομα με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και οι άνεργοι είχαν, κατά μέσο όρο, περισσότερες πιθανότητες να κινδυνεύσουν από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό το 2022 σε σχέση με άλλες ομάδες του πληθυσμού της ΕΕ.
Ειδικότερα, ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού στην ΕΕ ήταν υψηλότερος για τις γυναίκες από ό,τι για τους άνδρες (22,7% έναντι 20,4%).
Όσον αφορά την ηλικία, ο υψηλότερος κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού στην ΕΕ καταγράφηκε για νεαρούς ενήλικες ηλικίας 18-24 ετών (26,5%), ενώ ο χαμηλότερος κίνδυνος καταγράφηκε για ενήλικες ηλικίας 25-49 ετών (19,9%). Ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού ήταν 20,2% για άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω και 21% για τον πληθυσμό ηλικίας 50-64 ετών. Η νεότερη ηλικιακή ομάδα, άτομα ηλικίας κάτω των 18 ετών, είχε επίσης σχετικά υψηλό κίνδυνο (24,7%).
Εκτός από την ηλικία, το μορφωτικό επίπεδο είχε σημαντικό αντίκτυπο στον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού. Σε επίπεδο ΕΕ, περισσότερο από το ένα τρίτο (34,5%) όλων των ατόμων ηλικίας 18 ετών και άνω με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο διέτρεχαν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, σε σύγκριση με το 10,5% των ατόμων στην ίδια ηλικιακή ομάδα με τριτοβάθμιο (υψηλό) μορφωτικό επίπεδο. Το αντίστοιχο ποσοστό για άτομα με μέσο μορφωτικό επίπεδο ήταν 19,8%.
Στην ΕΕ, σχεδόν τα δύο τρίτα (65,2 %) των ανέργων ηλικίας 18 ετών και άνω διέτρεχαν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού το 2022. Το ποσοστό των συνταξιούχων που διέτρεχαν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού ήταν 19,1% και το μερίδιο των απασχολουμένων ήταν 11,1%.
Στην ΕΕ συνολικά, ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού για τα νοικοκυριά με εξαρτώμενα παιδιά ήταν λίγο υψηλότερος από ό,τι για εκείνα χωρίς. Πάνω από το ένα πέμπτο (22,4 %) των ατόμων που ζουν σε νοικοκυριά με εξαρτώμενα παιδιά στην ΕΕ διέτρεχαν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, κάτι που ήταν ελαφρώς υψηλότερο από το αντίστοιχο ποσοστό μεταξύ των νοικοκυριών χωρίς εξαρτώμενα παιδιά (20,8 %).
Λοιπόν, ας το ξαναδούμε ψύχραιμα το πράγμα. Πόσο βοήθησε το γεγονός ότι ως χώρα πασχίσαμε να μπούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Και πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα αν δεν ήμασταν; Τέτοια ζητήματα δεν βλέπω να έχουν στην ατζέντα τους οι πολιτικοί που ζητούν την ψήφο των πολιτών. Μόνο αόριστες υποσχέσεις δίνουν, που τελικά την επομένη δεν θα μπορέσουν με τίποτα να υλοποιήσουν.
Γιατί λοιπόν να τους εμπιστευτούν; Και γιατί να φανατίζονται λίγες πριν η κάλπη δώσει το αποτέλεσμα της; Η πραγματική ζωή, μιλάει από μόνη της! Και είναι πιο σκληρή απ’ ‘ότι μπορούμε να φανταστούμε…
Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 17/6/2023 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου “Επισημάνσεις”.
Σπίτι, στην ασφάλεια μας. Η επιστροφή με το «Δήλος»
Συνέβησαν όλα, όπως ακριβώς τα είχαμε σχεδιάσει… Από χθες είμαστε πίσω, στο σπίτι μας, ενώ ο Στηβ, η Έστερ και η Βικτώρια έφυγαν για τα Μετέωρα. Και η Χλόη με την Κέιτυ είναι στον Γαλατά Χανίων. Ευκαιρία λοιπόν για μια μικρή ανασύνταξη κι ένα τρεξιματάκι σε ότι αφήσαμε πίσω, μας επεφύλαξε η χθεσινή μέρα. Όπως κάθε μέρα, δεν πλήττουμε με όσα έχουμε μπροστά μας να αντιμετωπίσουμε. Ας το πάμε χαλαρά…
Και, όπως βλέπετε, η δημοσίευση είναι εμπλουτισμένη με εικόνες από το πλοίο BLUE STAR DELOS καθώς προσεγγίζει το λιμάνι της Πάρου, στην Παροικιά. Το περιμέναμε με λαχτάρα και το παρακολουθούσαμε καρέ – καρέ να μπαίνει στο λιμάνι κατά τις 7:00 το απόγευμα, να αποβιβάζει επιβάτες και να παίρνει όλους εμάς που περιμέναμε, υπομονετικά, για την επιστροφή.
Σαλπάρισε κατά τις 7:30 και το ταξίδι για τον Πειραιά ήταν καλό. Φτάσαμε στ 11:30, οπότε καταλαβαίνετε πως πήρε λίγη ώρα μέχρι να μπορέσω να κατεβάσω το αυτοκίνητο και να φύγουμε για το σπίτι μας. Τακτοποιηθήκαμε και πέσαμε για ύπνο, αν και κούραση είχε κάνει τη δουλειά της. Και η ένταση επίσης δεν μας βοήθησε να είναι ξεκούραστος, όσο θα θέλαμε, ο ύπνος μας. Και τι μ’ αυτό;
Εμείς θα συνεχίσουμε να έχουμε για καιρό στο μυαλό μας, όλα όσα ζήσαμε αυτές τις δέκα μέρες στην Πάρο. Και συχνά –πυκνά, μέσα από αυτό το site θα επανερχόμαστε για να σας δίνουμε πινελιές απ’ όλη αυτή την ομορφιά. Την ίδια ώρα, εμείς θα συνεχίζουμε να εμπλουτίζουμε τη χαρά μας με όσα τα παιδιά μας, θα μας λένε καθημερινά, από τους νέους τόπους διακοπών τους.
Περάσαμε πολύ όμορφα με την παρέα μας στην Πάρο!
Είναι υπέροχο να ζεις όμορφα, αρμονικά, ευχάριστα με την οικογένεια σου σε στιγμές διακοπών. Έτσι είμαστε αυτή την εποχή στην Πάρο, όπου περνάμε ένα δεκαήμερο διακοπών με τον Στήβ , την Έστερ, τη Βικτώρια, τη Χλόη και τη φίλη τους Κέιτυ. Φαίνεται νομίζω και από την αναμνηστική φωτογραφία που βγάλαμε μέσα στα στενά της Νάουσας, όπου είχαμε κατέβει βόλτα ένα μεσημέρι.
Αλλά κι εμείς είχαμε την ευκαιρία να βρούμε άνθρωπο, να μας φωτογραφίσει και να ανανεώσουμε τη φωτογραφία στο προφίλ του Facebook με κάτι πιο επίκαιρο. Πίσω από το κινητό η Χλόη που τα κατάφερε μια χαρά . Θέλουμε να θυμόμαστε όμορφες στιγμές. Το έχουμε ανάγκη, το χρειαζόμαστε τις δύσκολες μέρες που περνάμε. Ας είναι καλά το κορίτσι!
Μόλις έχουμε φτάσει στην Αντίπαρο σε μια εκδρομή, πέρασμα από την Πάρο που είναι η βάση μας. Κατεβήκαμε από το καραβάκι που μας έφερε με κατεύθυνση τον μικρό οικισμό για βόλτα στον εμπορικό δρόμο λίγο πριν πάμε για μπάνιο σε μια κοντινή παραλία. Αλλά για όλα αυτά θα έχουμε την ευκαιρία να τα πούμε πολύ σύντομα σε άλλο σημείωμα μας.