Έφυγε και η Χλόη! Λίγο ακόμα κοντά μας ο Στηβ και η Έστερ

Οι μέρες φεύγουν σαν αέρας, όταν είμαστε καλά. Ποιος δεν το ξέρει; Χθες, Κυριακή, έφυγε και η Χλόη. Αυτό το χαμογελαστό κορίτσι. του Στήβ και της Έστερ. Θα ακολουθήσει την ίδια διαδρομή με τη Βικτώρια. Επιστρέφει στο σπίτι της στο Βανκούβερ του Καναδά, μέσω Ζυρίχης. Μόνο που εκείνη είναι άλλος χαρακτήρας. Κανένα άγχος, δεν έχει για το ταξίδι της. Το βλέπετε στο χαμογελαστό πρόσωπο της.

Είχε μάλιστα τέτοια αυτοπεποίθηση, που δεν χρειάστηκε να την πάμε μέσα στην αίθουσα του αεροδρομίου. Την αφήσαμε έξω, όπως ζήτησε η ίδια, την αποχαιρετήσαμε εκεί και μετά φύγαμε. Είχε βέβαια την εμπειρία της Βικτώριας και ήξερε πως το δεύτερο τσέκιν του εισιτηρίου της θα το έκανε από τη Ζυρίχη. Οπότε, κανένα πρόβλημα! Πήρε τις βαλίτσες της κι έφυγε, για την πύλη αναχώρησης της.

Τα χαίρομαι αυτά τα νέα παιδιά! Έχουν θάρρος, τόλμη και δύναμη. Βάλτε για λίγο τον εαυτό σας στη θέση της. Θα ταξιδεύατε στην άλλη άκρη του πλανήτη με δύο διαφορετικές πτήσεις, μόνοι σας επί 14 ώρες, για να φτάσετε στον προορισμό σας; Στην εποχή μας έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Και αυτό το εκτιμώ πολύ, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για καλό. Μακάρι να είναι έτσι δυνατή και στη ζωή της, επειδή οι προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει είναι και πολλές και μεγάλες.
Ένα ψυγείο για τον 7ο όροφο μιας πολυκατοικίας

Όσοι το έχουν επιχειρήσει, ξέρουν πόσο μεγάλο πρόβλημα είναι να ανεβάσεις ένα μεγάλο ψυγείο στον 7ο όροφο μιας πολυκατοικίας; Παλιά, βέβαια, που δεν υπήρχαν τα τεχνικά μέσα, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν μόνο τα χέρια τους, αλλά στις μέρες μας, αυτό έχει κάπως λυθεί. Υπάρχουν γερανοί τηλεσκοπικοί που κάνουν αυτή τη δουλειά, έναντι αδρής αμοιβής. Αλλά, εδώ που τα λέμε, τα αξίζουν τα λεφτά τους!

Παρακολούθησα μια τέτοια επιτυχή προσπάθεια στο διαμέρισμα της Νισαίας 7, καθώς έγινε η μεταφορά των ηλεκτρικών του σπιτιού από το κατάστημα. Το ψυγείο ήταν το “πρόβλημα” που με τη συσκευασία του, δεν μπορούσε να μπει στο αρκετά μεγάλο ασανσέρ της πολυκατοικίας. Έτσι ακολούθησε αυτή τη διαδικασία κι έφτασε ασφαλή στο μπαλκόνι του 7ου ορόφου. Βεβαίως εδώ που το βλέπετε είναι ακόμα στον 4ο. Είχε να ανεβεί άλλους τρεις ορόφους και είχε να μπει και μέσα.

Ο άνθρωπος όμως που χειρίζονταν τον γερανό ήταν έμπειρος και τα κατάφερε μια χαρά. Έπρεπε να δεθεί σωστά και με ασφάλεια και να έχει καθοδήγηση, καθώς όπως είπαμε, μετά τον 4ο όροφο τα διαμερίσματα “μπαίνουν” προς τα μέσα και ο χειριστής δεν μπορούσε να έχει οπτική επαφή. Αλλά το τηλέφωνο έκανε τη δουλειά του και όλα πήγαν περίφημα. Για όποιον όμως δεν ήξερε, όπως εγώ, όλη αυτή η προσπάθεια φάνταζε απίστευτη. Γι’ αυτό και την κατέγραψα…
Τον Ιούλη, στην κορυφή του ενδιαφέροντος, το Θραψανό

Με τίτλο «Χώμα, Νερό, Φωτιά», μία ξεχωριστή έκθεση, αφιερωμένη στην κρητική κεραμική, θα πραγματοποιηθεί στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου Κρήτης, φέρνοντας στο προσκήνιο ένα από τα αρχαιότερα επαγγέλματα της Κρήτης. Με πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Συλλόγου Θραψανού, σε συνεργασία με το Κέντρο Μελέτης Νεότερης Κεραμικής – Ίδρυμα οικ. Γ. Ψαρόπουλου, τη Βρετανική Σχολή Αθηνών (Ερευνητικό Κέντρο Κνωσού) και την Περιφέρεια Κρήτης, το φετινό καλοκαίρι, το βλέμμα στρέφεται στην τέχνη της κεραμικής.

Οι εκδηλώσεις όπως βλέπετε και στο πρόγραμμα που δημοσιεύουμε θα κρατήσουν από τις 6-9 Ιουλίου και σκοπός της έκθεσης είναι να αναδείξει τα τρία στοιχεία της φύσης, δηλαδή το χώμα, το νερό και τη φωτιά, και τον τρόπο με τον οποίο αυτά μπορούν να λειτουργήσουν δημιουργώντας τέχνη και κατ’ επέκταση ένα «στοιχείο» πολιτισμού. Οι πληροφορίες γι’ αυτό το δημοσίευμα, έχουν παρθεί από το site https://news.tv4e.gr/

Το Θραψανό είναι το χωριό των αγγειοπλαστών… Και το πλάσιμο των αγγείων από τη μινωική εποχή μέχρι και σήμερα συνδύαζε αισθητική, τεχνική και αρτιότητα. Ο συνδυασμός των τριών θα μελετηθεί και θα αναδειχθεί ξανά στην έκθεση που θα περιλαμβάνει μία σειρά από πολιτιστικές εκδηλώσεις που εστιάζουν στην κρητική κεραμική. Η νέα γενιά συνεχίζει αυτή την παράδοση…
Ανθρώπινες ζωές έρμαια στα χέρια διακινητών. ‘Εως πότε;

Στην τοπική ειδησεογραφία διαβάζουμε: Οι εννέα συλληφθέντες από το πολύνεκρο ναυάγιο ανοιχτά της Πύλου κατηγορούνται για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, πρόκληση ναυαγίου, ανθρωποκτονία από αμέλεια, έκθεση ζωής σε κίνδυνο, παράνομη διακίνηση αλλοδαπών και παράνομη είσοδο στη χώρα.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 24/06/2023
Η είδηση είναι συγκλονιστική: Περίπου 800 άνθρωποι επέβαιναν στο σκάφος που ανατράπηκε την περασμένη εβδομάδα στα ανοιχτά των ελληνικών ακτών της Πύλου, σύμφωνα με προκαταρκτική έρευνα της αστυνομίας του Πακιστάν, το οποίο κήρυξε τη περασμένη Δευτέρα ως ημέρα εθνικού πένθους.
Οι πακιστανικές αρχές ανακοίνωσαν ότι έχουν συλλάβει 14 υπόπτους σε σχέση με την φερόμενη παράνομη διακίνηση μεταναστών και η αστυνομία τόνισε ότι αναζητεί και άλλους υπόπτους. Τι συμβαίνει εδώ παιδιά; Και πώς λειτουργεί τελικά το κύκλωμα διακίνησης ανθρώπινων ψυχών με το αζημίωτο, βέβαια.
Είναι εντυπωσιακό ότι το γραφείο του πρωθυπουργού Σεχμπάζ Σαρίφ ανέφερε ότι η πακιστανική κυβέρνηση διέταξε τη διεξαγωγή έρευνας υψηλού επιπέδου, για το δίκτυο παράνομης εμπορίας ανθρώπων το οποίο θεωρείται ότι εμπλέκεται. Οι σημαίες ήταν μεσίστιες σε όλα τα δημόσια κτίρια στο Πακιστάν, καθώς πολλοί υπήκοοι της χώρας συγκαταλέγονταν σε όσους πνίγηκαν στο ναυάγιο.
Η έκθεση της αστυνομίας ανέφερε ότι ένας από τους συλληφθέντες ομολόγησε ότι έστειλε τρεις άνδρες στο σκάφος, το οποίο είχε χωρητικότητα 300-350 ατόμων, και είχε χρεώσει τον καθένα έως και τρία εκατομμύρια πακιστανικές ρουπίες (10.452,96 δολάρια). Η εκτίμηση ότι επέβαιναν 800 άτομα προέρχεται από τις προκαταρκτικές έρευνες.
«Μάθαμε από δύο επιζώντες, τους συλληφθέντες ύποπτους και τις οικογένειες των πενθούντων, ότι το σκάφος μετέφερε περίπου 750 έως 800 άτομα», είπαν στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, ο αριθμός των επιβατών ήταν μεταξύ 400 και 750 και οι ελληνικές αρχές έχουν ανακοινώσει ότι 104 άνθρωποι ανασύρθηκαν ζωντανοί και 78 άνθρωποι νεκροί, ενώ δύο ακόμη σοροί περισυλλέγησαν το μεσημέρι της Δευτέρας (19/06). Πλέον οι επιβεβαιωμένοι θάνατοι ανέρχονται σε 80.
Ένας από τους υπόπτους που συνελήφθησαν στο Πακιστάν είπε ότι ο γιος του επέβαινε στο σκάφος και είναι αγνοούμενος, τονίζει η έκθεση της αστυνομίας. Η έκθεση αναφέρει ακόμη ότι ο βασικός ύποπτος πίσω από ένα δίκτυο διακινητών που εκτείνεται στη Λιβύη, το Πακιστάν και την Ελλάδα, έχει έδρα στη Λιβύη.
Άλλες πηγές αναφέρουν ότι από τα DNA τους που ελήφθησαν όταν περισυλλέγησαν, προέκυψε ότι κάποιοι συμμετέχουν ή συμμετείχαν σε μεγάλο κύκλωμα με βαθιές διασυνδέσεις σε ευρωπαϊκές χώρες, ενώ άλλοι έχουν βαρύ ποινικό παρελθόν με διακίνηση ναρκωτικών, ειδεχθείς εγκληματικές ενέργειες, εμπόριο οργάνων κτλ.
Πέραν των άλλων, παραμένει αναπάντητο το ερώτημα γιατί κανείς δεν έχει αναζητήσει γυναίκες και παιδιά που βρίσκονταν φυλακισμένες – εγκλωβισμένες στο αμπάρι του σαπιοκάραβου.
Οι ίδιοι άνθρωποι, είπαν ακόμα ότι τουλάχιστον 21 από αυτούς που πέθαναν την περασμένη εβδομάδα, προέρχονταν από την περιοχή Κοτλί στο τμήμα της περιοχής Κασμίρ των Ιμαλαΐων που διοικείται από το Πακιστάν, από την οποία οι άνθρωποι φεύγουν με προορισμό την Ευρώπη εδώ και πολλά χρόνια.
Ο ανώτερος περιφερειακός αξιωματικός της αστυνομίας, που εδρεύει στο Μουζαφαραμπάντ, πρωτεύουσα του Κασμίρ, τόνισε ότι η αστυνομία αναζητά και άλλους υπόπτους εκτός από αυτούς που έχουν συλληφθεί.
Τα ίδια συμβαίνουν και στην Αίγυπτο και τη Λιβύη. Και είναι βέβαιο ότι αυτό το δίκτυο έχει πλοκάμια παντού, στην Τουρκία, την Ελλάδα και πάει λέγοντας…
Το ζήτημα ωστόσο παραμένει: Ποιοι είναι αυτοί που «παίζουν» με τις ανθρώπινες ζωές και γιατί δεν μπορούν οι αρχές να ξεριζώσουν ένα τέτοιο κύκλωμα με διεθνείς διασυνδέσεις; Ή μήπως επειδή όλους τους βολεύει μια τέτοια κατάσταση; Σε τέτοια ερωτηματικά ο καθένας μας καλείται να δώσει λογικές απαντήσεις στον εαυτό του. Διότι, εντάξει, καλές είναι οι εκλογές, αλλά προφανώς δεν εξαντλούνται όλα εκεί. Το μετά, είναι το πιο σοβαρό. Έχουν άραγε τη δύναμη και τη θέληση, οι ανθρώπινοι κυβερνήτες, να αλλάξουν αυτή την κατάσταση και να σεβαστούν τις ανθρώπινες ζωές;
- Το κείμενο αυτό θα δημοσιευτεί στο Σάββατο 24/6/2023 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου “Επισημάνσεις”.
Αχ, αυτά τα κουνέλια, μας ξετρέλαναν στην Πάρο…

Όταν είδα το πρώτο κουνέλι στην περιοχή που μέναμε, στην Πάρο, νόμιζα ότι ήταν λαγός, ελεύθερο όπως κυκλοφορούσε. Μετά έμαθα, αφού πρώτα είδα από μόνος μου, πολλά άλλα κουνέλια στην περιοχή. Τα πλησίασα και τα φωτογράφησα… Δεν έδειχναν και τόσο άγρια… Και βέβαια το έψαξα λίγο το πράγμα. και δείτε τι ανακάλυψα:

Τρία χρόνια πριν και συγκεκριμένα στις 2 Αυγούστου 2019 στο site του Παριανού Τύπου δημοσιεύεται μια καταγγελία για ανεξέλεγκτη αύξηση του πληθυσμού των “άγριων” κουνελιών στην περιοχή Τσερδάκια Δρυού Πάρου όπου και έγραφαν ότι σας κοινοποιούμε εκτός από τα έγγραφα που συνόδευαν το παραπάνω σχετικό, νέα έγγραφα με παράπονα πολιτών καθώς και τις απόψεις των αρμόδιων υπηρεσιών.

Δείτε λοιπόν: α) το με αρ. πρ. 3148/19-7-2019 έγγραφο του Τμήματος Κτηνιατρικής Πάρου και β) το με αρ. πρ. 2733/4-7-2019 έγγραφο του Τμήματος Δημόσιας Υγείας Πάρου. Οι πληροφορίες μας είναι ότι, εκτός από την αρχική εστία στα Τσερδάκια η ζώνη εξάπλωσής τους έχει αυξηθεί υπερβολικά τον τελευταίο χρόνο και περιλαμβάνει τις περιοχές Μεσάδα, Τσερδάκια, Χρυσή Ακτή (Λειβάδια)

Τα ίδια προβλήματα παρατηρούνται και στις Βελανιές, ενώ οι ζημιές που προκαλούνται στους κήπους και στις καλλιέργειες είναι μεγάλες. Εμείς βέβαια δεν είδαμε αυτή την πλευρά της υπόθεσης, αλλά την πιο αθώα και όμορφη, μιας και υπήρξαμε απλά επισκέπτες για λίγες μέρες στην κοντινή GoldeSea Villas. Και γι’ αυτά που είδαμε σας μιλάμε.
Οι καταρράκτες του Νιαγάρα με τα μάτια του Κώστα…

Χαιρόμαστε όταν παίρνουμε υλικό από ανθρώπους στην άλλη μεριά του πλανήτη και καλούμαστε να το αξιοποιήσουμε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ… Σήμερα θα σας δείξουμε τους καταρράκτες του Νιαγάρα, όχι από τουριστικές καρτ ποστάλ ή από φωτογραφίες αγνώστων στο διαδίκτυο, αλλά από φωτογραφίες που πήρε με το κινητό του ο Κώστας, ο γιος της Σούλας…

Οι Καταρράκτες του Νιαγάρα (αγγλικά: Niagara Falls) είναι σύμπλεγμα καταρρακτών του ποταμού Νιαγάρα, στα σύνορα μεταξύ της Καναδικής επαρχίας του Οντάριο και της Αμερικανικής πολιτείας της Νέας Υόρκης. Βρίσκονται 17 μίλια (27 χλμ) βόρεια-βορειοδυτικά του Μπάφαλο και 75 μίλια (120 χλμ) Νότιο-νοτιοανατολικά του Τορόντο, μεταξύ των δύο πόλεων με το ίδιο όνομα, Ναϊάγκρα Φολς του Οντάριο και Ναϊάγκρα Φολς της Νέας Υόρκης.

Οι καταρράκτες του Νιαγάρα αποτελούνται από δύο μεγάλα τμήματα που χωρίζονται από το νησί Goat : οι καταρράκτες Horseshoe, η πλειονότητα των οποίων βρίσκεται στην Καναδική πλευρά των συνόρων, και των Americans Falls στην Αμερικανική πλευρά. Οι μικρότεροι Bridal Veil Falls βρίσκονται επίσης στην αμερικανική πλευρά, αλλά διαχωρίζονται από τους άλλους με το νησί Luna.

Οι καταρράκτες του Νιαγάρα σχηματίστηκαν όταν υποχώρησαν οι παγετώνες στο τέλος της περιόδου Wisconsin (τελευταία εποχή των πάγων), και το νερό από τις νεοσυσταθείσες Μεγάλες Λίμνες δημιούργησε ένα δρόμο μέσα από τους κρημνούς της περιοχής προς τον Ατλαντικό Ωκεανό. Ενώ δεν είναι εξαιρετικά μεγάλοι σε ύψος, οι καταρράκτες του Νιαγάρα έχουν μεγάλο πλάτος.

Περισσότερο από 6 εκατομμύρια κυβικά πόδια (168.000 m³) νερού πέφτουν κάθε λεπτό κατά την περίοδο της υψηλής ροής, και σχεδόν 4 εκατομμύρια κυβικά πόδια (110.000 m³) κατά μέσο όρο. Είναι οι πιο ισχυροί καταρράκτες στη Βόρεια Αμερική… Είναι φημισμένοι τόσο για την ομορφιά τους όσο και ως πολύτιμη πηγή υδροηλεκτρικής ενέργειας. Οι πληροφορίες είναι παρμένες από το Wikipedia.
Η ώρα του αποχαιρετισμού, ξεκίνησε με τη Βικτώρια

Ταξίδι δε σημαίνει μόνο χαρά, αγάπη και δόσιμο, είναι ένας πλούτος συναισθημάτων. Προφανώς έχει και την άλλη πλευρά της, αυτή η σκληρή πραγματικότητα που έχει να κάνει με την επιστροφή. Η πρώτη που έφυγε, ύστερα από 15-16 μέρες διαμονής στην Ελλάδα, ήταν η Βικτώρια. Ξημερώματα της Κυριακής, εκεί κατά τις 6:00 χρειάστηκε να την πάμε στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος» στα Σπάτα.

Και βέβαια το κάναμε με ανάμεικτα συναισθήματα. Χαρά, γιατί θα την εξυπηρετούσαμε και λύπη, γιατί έπρεπε να φύγει από κοντά μας και να επιστρέψει στον τόπο της και τη δουλειά της. Και ήταν λιγάκι αγχωμένη. Θα επέστρεφε μόνη της και μάλιστα μέσω Ζυρίχης στο Βανκούβερ του Καναδά. Κάτι συνέβαινε με τα ηλεκτρονικά συστήματα και δυσκολεύονταν να τσεκάρει τη μεταβίβαση της από το αεροδρόμιο της Ζυρίχης της Ελβετίας.

Τελικά, ούτε στα μηχανήματα, ούτε και στο τσέκιν με φυσική παρουσία, εξυπηρετήθηκε, παρ’ ότι μπήκε στην ουρά για μια ώρα περίπου. Κάποιοι αποφάσισαν ότι αυτό έπρεπε να το κάνει στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης. Κι επειδή δεν είχε κι άλλη επιλογή, προσαρμόστηκε με κρύα καρδιά, αλλά και το σχετικό άγχος που όλο αυτό έπρεπε να το βιώσει μόνη της, αν και δεν είναι και πολύ μικρή, 24 χρονών είναι. Κι έτσι την αποχαιρετήσαμε από το αεροδρόμιο των Αθηνών.