Στη Στοά Πεσμαζόγλου, από Σταδίου μέχρι Πανεπιστημίου
Μας αρέσει να γνωρίζουμε την Αθήνα. Ζούμε εδώ και θέλουμε να την γνωρίζουμε σαν πόλη. Ελάτε να σας πάμε σήμερα στη Στοά Πεσμαζόγλου γνωστή και ως Στοά Πρωία, όπως λεγόταν παλιά λόγω της παλιάς εφημερίδας «Πρωία» που ίδρυσε ο Στέφανος Πεσμαζόγλου, γιος του Ιωάννη Πεσμαζόγλου, κάπου κοντά στο ’40. Εδώ η είσοδος από την οδό Πανεπιστημίου. Σε κάποιους από τους ορόφους αυτού του κτιρίου “γεννήθηκε” και η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ διεκδικώντας να γίνει η εφημερίδα των συντακτών. Δεν τα κατάφερε.
Σήμερα, ωστόσο, φιλοξενεί το εστιατοριάκι «Στοά Πρωία». «Παλιά το κτίριο ήταν διαφορετικό. Υπήρχε εσωτερική στρογγυλή αυλή» μας λέει ο ιδιοκτήτης του, Ζήκος Παναγιώτης. «Η στοά αυτή είναι μουσικόφιλη. Υπάρχει το κατάστημα του Νάκα με τα μουσικά όργανα, το μαγαζί του Ξυλούρη και ένα κατάστημα που πουλάει μόνο βινύλια», μας λέει ο κ. Σπύρος, ιδιοκτήτης του Duck Soup, ενός «cine-παρμένου» μαγαζιού που στεγάζεται στην ίδια στοά.
«Εδώ είναι η γωνιά του Νίκου (σ.σ. Ξυλούρης), 37 χρόνια τώρα. Νοίκιασε το μαγαζί το ’78 για να υπάρχει εδώ η γωνιά του, να έρχονται οι φίλοι του. Το μαγαζί εγκαινιάστηκε το ’79 κι εγώ ήρθα εδώ το ’80», μας λέει η κυρία Ουρανία Ξυλούρη που διατηρεί το δισκοπωλείο εντός της στοάς. «Εδώ είχε το γραφείο του ο Μπάμπης Κωνσταντόπουλος. Ένας τόπος, μια ιστορία…
Έδωσε την πρώτη του ομιλία με το πέρασμα στη μεταπολίτευση και μαζευόταν εδώ κόσμος και του πετούσε νεράντζια (γέλια). Ό,τι είχε βγάλει τότε ο Χατζιδάκις το “Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε” και το είχε παραφράσει ο κόσμος και τραγουδούσε “Μπάμπη, έβγα στο μπαλκόνι”» μας λέει ο κ. Χαρίλαος Νάκας, ιδιοκτήτης του καταστήματος με τα μουσικά όργανα εντός της στοάς. Οι πληροφορίες είναι από ένα δημοσίευμα της ATHENS VOICE για τις στοές της Αθήνας, που δεν είναι και λίγες…
Μια μέρα στο «τρέξιμο». Όπως τόσες άλλες στη ζωή μας…
Χθες ήταν μια μέρα με πολύ «τρέξιμο». Αρχή της εβδομάδας βλέπεις, με προγραμματισμένα ραντεβού και με υποχρεώσεις που έπρεπε να βγουν. Μια μέρα, όπως τόσες άλλες, στην καθημερινότητα μας, δηλαδή. Τελικά όλα πήγαν καλά! Τη βγάλαμε με αξιοπρέπεια. Από το πρωί στους δρόμους… Είδαμε στη Λένορμαν, τον ήλιο να σηκώνεται και τον αποτυπώσαμε στο κινητό μας τηλέφωνο. Όπως κάνουμε κάθε φορά που ζούμε κάτι και μας αρέσει.
Το ραντεβού για το σέρβις του SUBARU ήταν κλεισμένο εδώ και δέκα μέρες. Από τότε που ήταν εδώ τα παιδιά. Διαπιστώσαμε καθώς το χρησιμοποιούσαμε στις μετακινήσεις μας κάποια πράγματα που έπρεπε να τα αξιολογήσουν οι τεχνικοί και αν χρειάζονταν να δώσουν λύσεις. Και η αλήθεια είναι , με δεδομένη την ακρίβεια που υπάρχει γύρω μας, ότι είχα «τρομάξει». Αλλά τελικά οι φόβοι μου ήταν υπερβολικοί. Χρόνια τώρα, οι ίδιοι άνθρωποι μας προσέχουν. Κι εμένα και το αυτοκίνητο.
Και μετά χρειάστηκε να κατέβουμε στην Αθήνα για να κάνουμε μια δουλειά. Κι εδώ όλα πήγαν καλά. Είχαμε μάλιστα το χρόνο να καθίσουμε στην πλατεία Αγίων Θεοδώρων κάτω από την Κλαυθμώνος σ’ ένα καφέ και να τον απολαύσουμε, ενόσω περιμέναμε. Τι καλά που πάνε μερικές φορές τα πράγματα! Τι άραγε να ευθύνεται γι’ αυτή την καλή εξέλιξη; ‘Ίσως η θετική στάση μας απέναντι στη ζωή και το γεγονός ότι έχουμε μάθει να μη βαρυγκωμάμε και να μη γκρινιάζουμε με το παραμικρό.
Μεταξουργείο, μερικές γωνίες, κοντά στην πλ. Καραϊσκάκη
Είχαμε καιρό να το κάνουμε, αλλά φαίνεται ότι έφτασε η ώρα. Καθώς ξαναγυρνάμε στις παλιές συνήθειες μας. Θέλουμε να γνωρίζουμε γωνιές της πόλης που ζούμε. Σήμερα λοιπόν θα σας πάμε στο Μεταξουργείο και θα ξεκινήσουμε από τη γωνία Πούκεβιλ και Φαβιέρου, κάπου κοντά στην πλατεία Καραϊσκάκη… Ένα παλιό κτίριο, κόσμημα κάποτε, ερείπιο σήμερα και χωρίς σκεπή, βεβηλωμένο από τα χαζά γκράφιτι που δεν έχουν να προσφέρουν απολύτως τίποτα.
Λίγο πιο δίπλα, Βίκτωρος Ουγκώ και Ψαρών είναι αυτό το κτίριο. Δεν είναι τόσο παλιό, όσο το προηγούμενο. Η σημαία πάνω του, είναι δείγμα ότι υπάρχει ζωή μέσα του. Αν και όμορφο αρχιτεκτονικά, δεν παύει να έχει πάνω του τα σημάδια της εγκατάλειψης. Πολλές φορές αναρωτιέμαι, πώς είναι δυνατόν, τόσα διαμερίσματα στο κέντρο της Αθήνας να είναι κλειστά ή τουλάχιστον να μην έχουν εμφανή σημεία ανθρώπινης ζωής. Δεν έχω πάντα τις απαντήσεις.
Πολύ κοντά, είναι η γωνία Βίκτωρος Ουγκώ και Ακομινάτου. Το κτίριο είναι αρκετά πιο σύγχρονο. Ίσως και της δεκαετίας του 70, τότε που έκαναν οι εργολάβοι σπίτια χωρίς σχέδια, εμπειρικά και προτιμούσαν τα μικρά μπαλκονάκια που ούτε ένα τραπεζάκι με δυο καρέκλες δε χωρούσαν για να μπορεί κάποιος να καθίσει και να πιεί τον καφέ του. Και γιατί όλα αυτά; Για να εξοικονομήσουν άχρηστους χώρους, όπως η σαλοτραπεζαρία που ήταν πάντα κλειστή και άνοιγε μόνο σε κάποια γιορτή.
Ένα μεσημέρι, στο σπίτι των παιδιών, στα Σεπόλια…
Σάββατο μεσημέρι, μετά το έργο, πήγαμε μια βόλτα στο σπίτι των παιδιών, στη Νισαίας. Φύσαγε ένα ελαφρό αεράκι, δροσιστικό κι εγώ κάθισα στη βεράντα για να γράψω αυτό το σημείωμα. Έχει διαμορφωθεί πολύ όμορφα με το τραπέζι και τις καρέκλες που έβαλαν τα παιδιά. Και παρά το γεγονός ότι είχε ήλιο, η θερμοκρασία δεν ξεπερνούσε του 32 C, οπότε, μάλλον είχα διαλέξει το κατάλληλο μέρος για να καθίσω.
Η Σούλα είχε να ασχοληθεί με κάποιες δουλειές που έπρεπε να γίνουν. Που δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν τα παιδιά, τα οποία μέχρι την τελευταία ώρα πριν φύγουν, ήταν εδώ και πάσχιζαν να μην αφήσουν εκκρεμότητες πίσω τους. Αλλά και κάποιες μικρές που έμειναν, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Εμείς θα τις προχωρήσουμε και όλα θα γίνουν με τον κατάλληλο τρόπο στον κατάλληλο καιρό. Γι’ αυτό πήγαμε το μεσημέρι του Σαββάτου και θα ξανάρθουμε όσες φορές χρειαστεί.
Αχ αυτή η βεράντα του 7ου ορόφου! Είναι από μόνη της ένας θησαυρός… Και καθώς μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους, όλα θα γίνουν ακόμα καλύτερα. Τη φαντάζομαι και με τη μελέτη του πράσινου που θέλουν να βάλουν τα παιδιά. Όλα θα είναι πιο όμορφα. Κι αξίζει πραγματικά να προχωρήσουν. Εξάλλου ο Οκτώβρης δεν είναι και πολύ μακριά. Θα το κάνουμε κι αυτό. Όπως και τόσα άλλα, που κάναμε μέχρι τώρα…
Η ώρα της αναχώρησης, δεν ήταν και η πιο εύκολη…
Δεν θέλω να «φύγω» εύκολα από αυτό το θέμα. Μπορεί να μεσολάβησαν τα χθεσινά «δημοσιογραφικά», επειδή έτσι συνηθίζουμε, χρόνια τώρα, να κάνουμε τις Παρασκευές, αλλά αυτό σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει ότι θα αφήναμε μια τέτοια ανθρώπινη στιγμή να απουσιάζει από τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Την Πέμπτη το πρωί, προνοητικά ξεκινήσαμε πολύ νωρίς για το αεροδρόμιο. Αν και η πτήση τους ήταν στις 12:10, φύγαμε από το σπίτι στις 8:30!
Και καλά κάναμε… Διότι όταν μπήκαμε από τη Λένορμαν στον Κηφισό προς την Αττική Οδό και μέχρι εκεί, είχε τόση κίνηση που χρειαστήκαμε μιάμιση ώρα! Φοβερό, αλλά το εκπληκτικό είναι πως κάποια στιγμή, εκεί που είχαμε πια απογοητευτεί, «άνοιξε» ο δρόμος και φτάσαμε μάλιστα σχετικά νωρίς στον προορισμό μας. Φυσιολογικές ανθρώπινες αντιδράσεις και συναισθήματα. Άγχος, χαρά, χαμόγελα και… κλάματα που έφευγαν τα παιδιά μας!
Το SUBARU μας έβγαλε ασπροπρόσωπους όλες αυτές τις μέρες. Συνεχώς στο δρόμο από τον Ιούνιο, ούτε για μια στιγμή δεν πρόδωσε την εμπιστοσύνη μας αν και έκλεισε τα 23α του. Τη Δευτέρα που μας έρχεται, έχω ραντεβού με το συνεργείο για ένα τσεκάπ και ένα σέρβις, Το χρειάζεται… Κι αυτός ζωντανός οργανισμός είναι. Και πόσες φορές, αυτό το καλοκαίρι, δεν πήγε και δεν ήρθε στο αεροδρόμιο, για να παραλάβει ή να αφήσει ανθρώπους μας στο ταξίδι τους!
Σε τι ελπίζουν αυτοί οι άνθρωποι, ότι θα δουν λίγο φως;
Τις τελευταίες μέρες δυστυχώς γίναμε μάρτυρες μιας πρωτόγνωρης καταστροφής με ανυπολόγιστες επιπτώσεις για την περιοχή και τους κατοίκους της Θεσσαλίας αλλά και ολόκληρη την χώρα. Χωριά θάφτηκαν κάτω από τόνους νερού και λάσπης, μετρώντας απώλειες ανθρώπινων ζωών, χιλιάδων ζώων, καταστροφές σπιτιών και ολόκληρων περιουσιών.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 16/09/2023
Παρακολουθούμε σχεδόν ένα δεκαήμερο τώρα, όσα συμβαίνουν στην καρδιά της Ελλάδας, στη Θεσσαλία με αφορμή την κακοκαιρία Daniel που έφερε την απώλεια ανθρώπινων ζωών και την καταστροφή ολόκληρων χωριών στο κάμπο Και περιουσιών… Τεράστιο το πρόβλημα. Και να ήταν το πρώτο και το μόνο…
Το 2010, οι ίδιοι άνθρωποι βίωσαν τη χρεοκοπία της χώρας και την έλευση των μνημονίων. Κι έδωσαν, όπως όλοι μας, τη μάχη για να ανακάμψουν. Διαδικασία επίπονη, σκληρή, μεγάλης διάρκειας, αλλά κάποιο ημίφως άρχισε να φαίνεται στο τούνελ από το 2018 και ύστερα.
Στις αρχές του 2020, ήρθε η πανδημία της Covid-19. Πάνω στις παλιές οικονομικές και κοινωνικές πληγές άνοιξαν κι άλλες. Αρκετοί από τους 37.100 θανάτους συνέβησαν στις δικές τους οικογένειες. Η απότομη οικονομική ύφεση, η εκτίναξη τιμών και η πρόδρομη ενεργειακή κρίση, ασφαλώς τους επηρέασε και αυτούς.
Τον Σεπτέμβριο του 2021 ο κυκλώνας «Ιανός» σαρώνει τη Θεσσαλία, αφήνοντας πίσω του τεράστιες ζημιές. Είναι απίστευτο, αλλά σε πολλές περιπτώσεις πληγέντων, οι αποζημιώσεις εκείνες, ακόμη αναμένονται.
Στην αρχή του 2022 η Ρωσία εισβάλλει στην Ουκρανία. Κορύφωση της ενεργειακής κρίσης, εκτίναξη τιμών, αισχροκέρδεια, υποβάθμιση του επιπέδου ζωής. Ασφαλώς τους επηρέασαν και αυτούς.
Τον Σεπτέμβριο του 2023 ο «Daniel» σαρώνει τη Θεσσαλία με πρωτοφανή ύψη βροχής, προκαλώντας ανυπολόγιστες καταστροφές.
Κανείς δεν είναι σε θέση προς το παρόν να διαβεβαιώσει πόσος καιρός θα χρειαστεί για να αποκατασταθεί η υδροδότηση, να ξαναστηθούν τα νοικοκυριά στα πόδια τους, να γίνουν λειτουργικά τα σπίτια, οι επιχειρήσεις, οι κτηνοτροφικές, βιοτεχνικές και βιομηχανικές μονάδες και οι καλλιέργειες.
Κανείς δεν γνωρίζει πότε θα ξαναλειτουργήσουν οι γειτονιές, τα χωριά, τα σχολεία. Αν ξαναλειτουργήσουν ποτέ. Αν οι άνθρωποι θα έχουν το κουράγιο, τις δυνάμεις, τις προϋποθέσεις, τη στήριξη, να μείνουν εκεί ή θα πάρουν των αματιών τους και θα αναζητήσουν αλλού μια, όπως – όπως επιβίωση.
Κανείς δεν γνωρίζει για πόσους η καταστροφή είναι οριστική και για πόσους τόσο αβάσταχτη ώστε – λόγω ηλικίας, συσσωρευμένων με τα χρόνια ζημιών, παλαιών και νέων «κόκκινων» δανείων, απώλειας περιουσιών και κεφαλαίου – να διακόψουν διά παντός τις προηγούμενες δραστηριότητές τους.
Κανείς δεν γνωρίζει, αν η κυβέρνηση θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και των απαιτήσεων. Αν θα βάλει στόχο να συνεχιστεί η ζωή και, έστω με αργό – αλλά βιώσιμο – ρυθμό, να επουλωθούν οι πληγές. Ή αν θα επιλέξει την πεπατημένη των αποζημιώσεων, τις οποίες πολλοί θα πάρουν – μαζί με τις οικογένειές τους – και θα αναζητήσουν κάπου αλλού, όση τύχη μπορούν να διεκδικήσουν φοβούμενοι τον επόμενο «Ιανό» ή τον επόμενο «Daniel».
Στην πραγματικότητα κανείς δεν γνωρίζει το παραμικρό για το μέλλον των ανθρώπων του Θεσσαλικού κάμπου. Επειδή το ελληνικό κράτος δεν μας έχει συνηθίσει, ούτε να προλαμβάνει τις καταστροφές, ούτε να σχεδιάζει μακροπρόθεσμα. Μακάρι να πέσουμε έξω στις εκτιμήσεις μας.
Μακάρι τα πράγματα να εξελιχθούν τα πράγματα έτσι, που να μας ξαφνιάσουν. Ειλικρινά, πολύ θα το θέλαμε! Αλλά η μέχρι σήμερα εμπειρία για το πώς λειτουργεί ένα ραχατλίδικο κράτος μας πείθει για το αντίθετο. Δεν αντέχουμε να διαβάζουμε καθημερινά για τις εικόνες καταστροφής που αποκαλύπτονται, καθώς τα νερά στον κάμπο υποχωρούν.
Και δεν θέλουμε με τίποτα να ξαναδούμε τέτοια έργα – προχειροδουλειές που δείχνει πως η έγνοια των υπευθύνων ήταν να απορροφηθούν κρατικά κονδύλια χωρίς να γίνουν τα απαραίτητα έργα που πρόβλεπαν οι μελέτες.
Και κάτι τελευταίο που μας αφορά όλους στη νοοτροπία να κάνουμε τα πάντα στα μέτρα μας. Η αποξηραμένη λίμνη Κάρλα επέστρεψε στην πρότερη μορφή της, αυτή που ήταν ώς το 1962 από αποξηράθηκε. Τι περίμεναν; Η φύση δεν θα έβρισκε το δρόμο της; Το είδαμε! Εύκολα τον βρήκε, με όλες αυτές τις συνέπειες…
Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 16/9/2023 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου “Επισημάνσεις”.