Στην Αγίου Κωνσταντίνου, με φόντο Ομόνοια, Λυκαβηττό
Η Αγίου Κωνσταντίνου, όσο με τραβούσε προς τα κάτω, προς την πλατεία Καραϊσκάκη, με οδηγούσε στην αθέατη, στους πολλούς, Αθήνα. Οι πίσω δρόμοι στο Μεταξουργείο και την Πλατεία Βάθης, η Σατωβριάνδου, η Βερανζέρου, η Δεληγιώργη και εκείνα τα ανήλιαγα στενά: Βηλαρά, Καλλέργη… μαίανδροι και χαρακιές στις ζώνες που αγκαλιάζουν τα υποστρώματα της Ομονοίας. Ενας κόσμος σκληρός.
Εικόνες ενός ιστορικού βάθους, μιας αρχιτεκτονικής κομψότητας και μιας ορισμένης αστικής ιερότητας. Το Εθνικό Θέατρο, ανέκαθεν σε εκείνη την άβολη κατωφέρεια του δρόμου, χωρίς τα αγάλματά του εδώ και δεκαετίες, κομψοτέχνημα που γέννησε η συνεργασία Γεωργίου Α΄ και Ερνέστου Τσίλλερ. Στην ένωση της με την πλατεία Καραϊσκή υπάρχει κι αυτό το γκράφιτι
Αυτά τα ξεκοιλιασμένα σπίτια της Αγίου Κωνσταντίνου, στους αριθμούς 36, 47 κ.ο.κ. ήταν σαν να είχαν εξαερωθεί. Περπατούσα και κοιτούσα τον τόπο της Ανάληψης, σαν να είχαν αναληφθεί στον ουρανό της Αθήνας τροπαιοφόροι αστοί, τυλιγμένοι με τη σινδόνη μιας ζωής πεπερασμένης. Κι εδώ ακριβώς η Αγίου Κωνσταντίνου “μπαίνει” στην πλατεία Καραϊσκάκη με φόντο το ξενοδοχείο STANLEY. Ο ποιητικός λόγος είναι του Νίκου Βατόπουλου, από ένα δημοσίευμα του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.
Στη Στοά Πεσμαζόγλου, από Σταδίου μέχρι Πανεπιστημίου
Μας αρέσει να γνωρίζουμε την Αθήνα. Ζούμε εδώ και θέλουμε να την γνωρίζουμε σαν πόλη. Ελάτε να σας πάμε σήμερα στη Στοά Πεσμαζόγλου γνωστή και ως Στοά Πρωία, όπως λεγόταν παλιά λόγω της παλιάς εφημερίδας «Πρωία» που ίδρυσε ο Στέφανος Πεσμαζόγλου, γιος του Ιωάννη Πεσμαζόγλου, κάπου κοντά στο ’40. Εδώ η είσοδος από την οδό Πανεπιστημίου. Σε κάποιους από τους ορόφους αυτού του κτιρίου “γεννήθηκε” και η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ διεκδικώντας να γίνει η εφημερίδα των συντακτών. Δεν τα κατάφερε.
Σήμερα, ωστόσο, φιλοξενεί το εστιατοριάκι «Στοά Πρωία». «Παλιά το κτίριο ήταν διαφορετικό. Υπήρχε εσωτερική στρογγυλή αυλή» μας λέει ο ιδιοκτήτης του, Ζήκος Παναγιώτης. «Η στοά αυτή είναι μουσικόφιλη. Υπάρχει το κατάστημα του Νάκα με τα μουσικά όργανα, το μαγαζί του Ξυλούρη και ένα κατάστημα που πουλάει μόνο βινύλια», μας λέει ο κ. Σπύρος, ιδιοκτήτης του Duck Soup, ενός «cine-παρμένου» μαγαζιού που στεγάζεται στην ίδια στοά.
«Εδώ είναι η γωνιά του Νίκου (σ.σ. Ξυλούρης), 37 χρόνια τώρα. Νοίκιασε το μαγαζί το ’78 για να υπάρχει εδώ η γωνιά του, να έρχονται οι φίλοι του. Το μαγαζί εγκαινιάστηκε το ’79 κι εγώ ήρθα εδώ το ’80», μας λέει η κυρία Ουρανία Ξυλούρη που διατηρεί το δισκοπωλείο εντός της στοάς. «Εδώ είχε το γραφείο του ο Μπάμπης Κωνσταντόπουλος. Ένας τόπος, μια ιστορία…
Έδωσε την πρώτη του ομιλία με το πέρασμα στη μεταπολίτευση και μαζευόταν εδώ κόσμος και του πετούσε νεράντζια (γέλια). Ό,τι είχε βγάλει τότε ο Χατζιδάκις το “Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε” και το είχε παραφράσει ο κόσμος και τραγουδούσε “Μπάμπη, έβγα στο μπαλκόνι”» μας λέει ο κ. Χαρίλαος Νάκας, ιδιοκτήτης του καταστήματος με τα μουσικά όργανα εντός της στοάς. Οι πληροφορίες είναι από ένα δημοσίευμα της ATHENS VOICE για τις στοές της Αθήνας, που δεν είναι και λίγες…
Μια μέρα στο «τρέξιμο». Όπως τόσες άλλες στη ζωή μας…
Χθες ήταν μια μέρα με πολύ «τρέξιμο». Αρχή της εβδομάδας βλέπεις, με προγραμματισμένα ραντεβού και με υποχρεώσεις που έπρεπε να βγουν. Μια μέρα, όπως τόσες άλλες, στην καθημερινότητα μας, δηλαδή. Τελικά όλα πήγαν καλά! Τη βγάλαμε με αξιοπρέπεια. Από το πρωί στους δρόμους… Είδαμε στη Λένορμαν, τον ήλιο να σηκώνεται και τον αποτυπώσαμε στο κινητό μας τηλέφωνο. Όπως κάνουμε κάθε φορά που ζούμε κάτι και μας αρέσει.
Το ραντεβού για το σέρβις του SUBARU ήταν κλεισμένο εδώ και δέκα μέρες. Από τότε που ήταν εδώ τα παιδιά. Διαπιστώσαμε καθώς το χρησιμοποιούσαμε στις μετακινήσεις μας κάποια πράγματα που έπρεπε να τα αξιολογήσουν οι τεχνικοί και αν χρειάζονταν να δώσουν λύσεις. Και η αλήθεια είναι , με δεδομένη την ακρίβεια που υπάρχει γύρω μας, ότι είχα «τρομάξει». Αλλά τελικά οι φόβοι μου ήταν υπερβολικοί. Χρόνια τώρα, οι ίδιοι άνθρωποι μας προσέχουν. Κι εμένα και το αυτοκίνητο.
Και μετά χρειάστηκε να κατέβουμε στην Αθήνα για να κάνουμε μια δουλειά. Κι εδώ όλα πήγαν καλά. Είχαμε μάλιστα το χρόνο να καθίσουμε στην πλατεία Αγίων Θεοδώρων κάτω από την Κλαυθμώνος σ’ ένα καφέ και να τον απολαύσουμε, ενόσω περιμέναμε. Τι καλά που πάνε μερικές φορές τα πράγματα! Τι άραγε να ευθύνεται γι’ αυτή την καλή εξέλιξη; ‘Ίσως η θετική στάση μας απέναντι στη ζωή και το γεγονός ότι έχουμε μάθει να μη βαρυγκωμάμε και να μη γκρινιάζουμε με το παραμικρό.
Μεταξουργείο, μερικές γωνίες, κοντά στην πλ. Καραϊσκάκη
Είχαμε καιρό να το κάνουμε, αλλά φαίνεται ότι έφτασε η ώρα. Καθώς ξαναγυρνάμε στις παλιές συνήθειες μας. Θέλουμε να γνωρίζουμε γωνιές της πόλης που ζούμε. Σήμερα λοιπόν θα σας πάμε στο Μεταξουργείο και θα ξεκινήσουμε από τη γωνία Πούκεβιλ και Φαβιέρου, κάπου κοντά στην πλατεία Καραϊσκάκη… Ένα παλιό κτίριο, κόσμημα κάποτε, ερείπιο σήμερα και χωρίς σκεπή, βεβηλωμένο από τα χαζά γκράφιτι που δεν έχουν να προσφέρουν απολύτως τίποτα.
Λίγο πιο δίπλα, Βίκτωρος Ουγκώ και Ψαρών είναι αυτό το κτίριο. Δεν είναι τόσο παλιό, όσο το προηγούμενο. Η σημαία πάνω του, είναι δείγμα ότι υπάρχει ζωή μέσα του. Αν και όμορφο αρχιτεκτονικά, δεν παύει να έχει πάνω του τα σημάδια της εγκατάλειψης. Πολλές φορές αναρωτιέμαι, πώς είναι δυνατόν, τόσα διαμερίσματα στο κέντρο της Αθήνας να είναι κλειστά ή τουλάχιστον να μην έχουν εμφανή σημεία ανθρώπινης ζωής. Δεν έχω πάντα τις απαντήσεις.
Πολύ κοντά, είναι η γωνία Βίκτωρος Ουγκώ και Ακομινάτου. Το κτίριο είναι αρκετά πιο σύγχρονο. Ίσως και της δεκαετίας του 70, τότε που έκαναν οι εργολάβοι σπίτια χωρίς σχέδια, εμπειρικά και προτιμούσαν τα μικρά μπαλκονάκια που ούτε ένα τραπεζάκι με δυο καρέκλες δε χωρούσαν για να μπορεί κάποιος να καθίσει και να πιεί τον καφέ του. Και γιατί όλα αυτά; Για να εξοικονομήσουν άχρηστους χώρους, όπως η σαλοτραπεζαρία που ήταν πάντα κλειστή και άνοιγε μόνο σε κάποια γιορτή.
Ένα μεσημέρι, στο σπίτι των παιδιών, στα Σεπόλια…
Σάββατο μεσημέρι, μετά το έργο, πήγαμε μια βόλτα στο σπίτι των παιδιών, στη Νισαίας. Φύσαγε ένα ελαφρό αεράκι, δροσιστικό κι εγώ κάθισα στη βεράντα για να γράψω αυτό το σημείωμα. Έχει διαμορφωθεί πολύ όμορφα με το τραπέζι και τις καρέκλες που έβαλαν τα παιδιά. Και παρά το γεγονός ότι είχε ήλιο, η θερμοκρασία δεν ξεπερνούσε του 32 C, οπότε, μάλλον είχα διαλέξει το κατάλληλο μέρος για να καθίσω.
Η Σούλα είχε να ασχοληθεί με κάποιες δουλειές που έπρεπε να γίνουν. Που δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν τα παιδιά, τα οποία μέχρι την τελευταία ώρα πριν φύγουν, ήταν εδώ και πάσχιζαν να μην αφήσουν εκκρεμότητες πίσω τους. Αλλά και κάποιες μικρές που έμειναν, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Εμείς θα τις προχωρήσουμε και όλα θα γίνουν με τον κατάλληλο τρόπο στον κατάλληλο καιρό. Γι’ αυτό πήγαμε το μεσημέρι του Σαββάτου και θα ξανάρθουμε όσες φορές χρειαστεί.
Αχ αυτή η βεράντα του 7ου ορόφου! Είναι από μόνη της ένας θησαυρός… Και καθώς μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους, όλα θα γίνουν ακόμα καλύτερα. Τη φαντάζομαι και με τη μελέτη του πράσινου που θέλουν να βάλουν τα παιδιά. Όλα θα είναι πιο όμορφα. Κι αξίζει πραγματικά να προχωρήσουν. Εξάλλου ο Οκτώβρης δεν είναι και πολύ μακριά. Θα το κάνουμε κι αυτό. Όπως και τόσα άλλα, που κάναμε μέχρι τώρα…
Η ώρα της αναχώρησης, δεν ήταν και η πιο εύκολη…
Δεν θέλω να «φύγω» εύκολα από αυτό το θέμα. Μπορεί να μεσολάβησαν τα χθεσινά «δημοσιογραφικά», επειδή έτσι συνηθίζουμε, χρόνια τώρα, να κάνουμε τις Παρασκευές, αλλά αυτό σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει ότι θα αφήναμε μια τέτοια ανθρώπινη στιγμή να απουσιάζει από τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Την Πέμπτη το πρωί, προνοητικά ξεκινήσαμε πολύ νωρίς για το αεροδρόμιο. Αν και η πτήση τους ήταν στις 12:10, φύγαμε από το σπίτι στις 8:30!
Και καλά κάναμε… Διότι όταν μπήκαμε από τη Λένορμαν στον Κηφισό προς την Αττική Οδό και μέχρι εκεί, είχε τόση κίνηση που χρειαστήκαμε μιάμιση ώρα! Φοβερό, αλλά το εκπληκτικό είναι πως κάποια στιγμή, εκεί που είχαμε πια απογοητευτεί, «άνοιξε» ο δρόμος και φτάσαμε μάλιστα σχετικά νωρίς στον προορισμό μας. Φυσιολογικές ανθρώπινες αντιδράσεις και συναισθήματα. Άγχος, χαρά, χαμόγελα και… κλάματα που έφευγαν τα παιδιά μας!
Το SUBARU μας έβγαλε ασπροπρόσωπους όλες αυτές τις μέρες. Συνεχώς στο δρόμο από τον Ιούνιο, ούτε για μια στιγμή δεν πρόδωσε την εμπιστοσύνη μας αν και έκλεισε τα 23α του. Τη Δευτέρα που μας έρχεται, έχω ραντεβού με το συνεργείο για ένα τσεκάπ και ένα σέρβις, Το χρειάζεται… Κι αυτός ζωντανός οργανισμός είναι. Και πόσες φορές, αυτό το καλοκαίρι, δεν πήγε και δεν ήρθε στο αεροδρόμιο, για να παραλάβει ή να αφήσει ανθρώπους μας στο ταξίδι τους!