Οι μυρωδιές της άνοιξης έφτασαν πρόωρα στο λάπτοπ μου

Τις φωτογραφίες αυτές τις είδα στην Ομάδα “Αγαπώ τα φυτά”. Τις είχε ανεβάσει η Μελπω Παπαντωνοπουλου. Δεν την γνωρίζω. Από το προφίλ της, είδα ότι εργάζεται σε ένα λογιστικό γραφείο, δεν αναφέρει ούτε τον τόπο που έχουν τραβηχτεί οι φωτογραφίες. Δικαίωμα της, φυσικά. Τα λουλούδια όμως κυριαρχούν στη ζωή της και στον κήπο της. Και είναι ωραίο που το βλέπει ως δεδομένο, ότι ήρθε η άνοιξη.

Δεν συμμερίζομαι την αισιόδοξη άποψη της. Ο Μάρτης είναι κυκλοθυμικός. Αλλάζει διάθεση εκεί που δεν το περιμένεις. Αλλιώς ξημερώνει το πρωί κι αλλιώς τελειώνει το βράδυ. Δεν ξέρεις πώς να ντυθείς. Βαριά ζεσταίνεσαι, ιδρώνεις και κινδυνεύεις να κρυώσεις. Ελαφρά κινδυνεύεις από το ίδιο πράγμα κι ας ακολουθεί άλλο δρόμο, η όλη διαδικασία.

Αλλά η ομορφιά των φυτών του κήπου της, είναι αναμφισβήτητη. “Έμεινα” για αρκετή ώρα να τα κοιτάζω. Απλά, αληθινά, το παλεύει η γυναίκα. Όπως ακριβώς κάνουν, όλοι όσοι τα αγαπάνε και τους δίνουν χώρο στη ζωή τους με το να ασχολούνται μ’ αυτά. Όσοι καταπιάνονται με τα λουλούδια τους ξέρουν ότι δεν έχουν πάντοτε επιτυχίες. Και οι αποτυχίες, είναι κομμάτι της ζωής.

Φαίνεται πως ότι κάνει, το κάνει, με την καρδιά της. Οι φωτογραφίες της είναι απλές. Ούτε ειδικές γωνίες, ούτε άγχος για να πάρει λάικ. Κι αυτό είναι που μου άρεσε στη δουλειά της. Μέσα από την ομάδα, την είδα κι εγώ. Μου έκανε επίσης εντύπωση ότι κανένα σχόλιο δεν συνοδεύει τις κάπου 20 φωτογραφίες στη συγκεκριμένη ανάρτηση. Διάλεξα αυτές που βλέπετε, εντελώς συμπωματικά. Επειδή απλά μου άρεσαν…
Εσείς γνωρίζετε την Τήνο; Το όμορφο κυκλαδίτικο νησί;

Οι φίδες που πρασίνιζαν την Τήνο. Σε μερικές περιοχές του νησιού, στο Κεχροβούνι, στον Κουμάρο (κουμαριά), στου Σπριν (πρίνοι), στην Καραμπούσα (μαύρος σχίνος), στην Καρδιανή ή στην κατεβασιά από τον Μαρλά, προς τον Πάνορμο, αντικρίζεις σήμερα τις μικρές οάσεις πρασινάδας, απομεινάρια μιας άλλης εποχής, που ήταν κάποτε το καμάρι της βλάστησης του ξερού νησιού της Τήνου. Φωτογραφία του Mixalis Mixelis στην Ομάδα “Τήνος (Οφιούσα )”. Από εκεί είναι και όλες οι σημερινές φωτογραφίες.

O Φαλατάδος είναι το δεύτερο μεγαλύτερο (μετά τον Πύργο) χωριό της Τήνου. Από σχετικές ιστορικές αναφορές, φαίνεται ότι το χωριό υπήρχε ήδη από το 1400 µ.Χ. και το όνομά του προέρχεται από κυριώνυμο (οικογένεια Βαλατά) ή από τη λέξη φάλακα (= οχύρωμα, παρατηρητήριο). Ο Φαλατάδος είναι ξακουστός για το ρακί του. Στο χωριό λειτουργούν πολλά πατητήρια και αποστακτήρια. Φωτογραφία της Μαρούλα Δεσύπρη.

Οι μαρμάρινες κρήνες της Τήνου. Η Τήνος έχει πολλές πηγές. Γι’ αυτό και στην αρχαιότητα την ονόμαζαν “Υδρούσα”. Προσωνυμία δηλωτική των μικρών κατά κανόνα αλλά πολυάριθμων θέσεων εκροής νερού. Διάσπαρτες στα χωριά της Τήνου και στη Χώρα, που προσφέρουν νερό, την πηγή της ζωής. Καμωμένες με μαστοριά έχοντας ανάγλυφο διάκοσμο εμπνευσμένο από τη φύση και τη χριστιανική πίστη. Η φωτογραφία είναι του Σιμος Φιοραντης.

Η πρώτη εξερεύνηση, ήταν η πιο κοντινή εκδρομή στην Τήνο και ήταν ένας συνδυασμός εξερεύνησης χωριών και το αποκαλούμενο beach hopping (μετάβαση από παραλία σε παραλία με παράλληλες μικρές βουτιές). Πρώτη στάση το χωριό Τριαντάρος, ένα κρυμμένο στολίδι της Τήνου! Καθώς σκαρφαλώνεις την πλαγιά του λόφου, θα συνειδητοποιήσεις γρήγορα ότι έχεις μπει σ’ έναν γοητευτικό οικισμό, βγαλμένο από παραμύθι. Κι αυτή η φωτογραφία είναι του Σιμος Φιοραντης.
Στο πάρκο της Ακ. Πλάτωνα, όπου μαζέψαμε χαμομήλι

Είχαμε καιρό να πάμε βόλτα στο ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα. Και το κάναμε την Παρασκευή που μας πέρασε… Ήταν πανέμορφα! Αλλά αυτό που μας ξελόγιασε, ήταν το χαμομήλι. Τι μάθαμε γι’ αυτό; Χαμομήλι είναι η κοινή ονομασία για πολλά ποώδη φυτά που ανήκουν στην οικογένεια Αστεροειδή.

Περιλαμβάνονται περί τα 45 είδη. Η ετυμολογία του είναι από το αρχαίο χαμαίμηλον, από το «χαμαί» (χάμω, κάτω στο χώμα, στη γη) και το «μῆλον» επειδή η μυρωδιά των ανθέων, θυμίζει αυτήν του μήλου. Αυτό το χαμηλά το νιώσαμε καλά, στην προσπάθεια μας να μαζέψουμε ένα ματσάκι για το σπίτι.

Το χαμομήλι ανάμεσα στα λευκά του πέταλα έχει έναν κίτρινο λοφίσκο. Στη θέση αυτή η μικρή μαργαρίτα που πολύ μοιάζει με το χαμομήλι, δεν έχει κίτρινο λοφίσκο αλλά ένα κίτρινο αλωνάκι. Η μικρή αυτή μαργαρίτα που δεν έχει το άρωμα του χαμαίληλου, ονομάζεται προβατολούλουδο. Και εντάξει, πέρα από το άρωμα υπάρχουν κι άλλα χαρακτηριστικά που το κάνουν να ξεχωρίζει.

Στο κοινό χαμομήλι, τα άνθη κατανέμονται σε ταξιανθίες – κεφάλια που μοιάζουν ιδιαίτερα με αυτές της μαργαρίτας. Το όνομα του σημαίνει μήλο που είναι κάτω στο έδαφος (χάμω – μήλο). Είναι φυτό ποώδες και ζει ένα χρόνο (μονοετές). Αρωματικό και φαρμακευτικό. Έχει λείο βλαστό και είναι πολύκλαδο. Τα στοιχεία τα πήραμε από το Wikipedia.
Άπλετα φωτισμένος ο διάδρομος που οδηγεί στο Σωματείο

Από την ημέρα που το Σωματείο των Συνταξιούχων ΗΣΑΠ μεταφέρθηκε στον Πειραιά, οι άνθρωποι του προσπάθησαν να δώσουν μία άλλη αίσθηση του χώρου και ειδικά του μεγάλου διαδρόμου. Για το σκοπό αυτό, δαπάνησαν αρκετά χρήματα για κάδρα και φωτογραφίες τα οποία τοποθέτησαν κατά μήκος του μεγάλου διαδρόμου και στις δύο πλευρές.

Δυστυχώς όμως ο φωτισμός ήταν ανεπαρκής και τα έργα που υπήρχαν στους τοίχους, δεν ήταν ορατά και όλοι οι επισκέπτες τα προσπερνούσαν, χωρίς να τους ρίξουν μία ματιά. Το ζήτημα αυτό προβλημάτιζε τη Διοίκηση και έτσι απευθυνθήκαν στον Γενικό Τεχνικό Διευθυντή της ΣΤΑ.ΣΥ κ. Βασίλη Λιάπη και του ζήτησαν τη βοήθειά του.

Άμεσα ο κ. Λιάπης ανταποκρίθηκε στο αίτημά τους και διέθεσε προσωπικό και υλικά και σε πέντε ημέρες, γέμισε ο διάδρομος του 1ου ορόφου στο Μέγαρο ΗΣΑΠ Πειραιά, όπου στεγάζονται τα γραφεία μας, με άπλετο φως που ανέδειξε όλα τα έργα που κοσμούν τους χώρους του Σωματείου τους. Στο βάθος διακρίνεται ο γραμματέας του Σωματείου, Νικόλαος Μητροκώτσος.

Είναι έργα από τη ζωή και τη δράση των 155 χρόνων της ζωής των ΣΑΠ – ΕΗΣ – ΗΣΑΠ – ΣΤΑ.ΣΥ. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου, μέσα από την εφημερίδα του ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ, δημοσίως ευχαριστεί τον κ. Βασίλη Λιάπη και τους τεχνικούς που για πέντε ημέρες κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για να γίνει αυτό το έργο που θα πρέπει να το δουν και να το θαυμάσουν όλοι. Τρίτος από αριστερά ο πρόεδρος, Θύμιος Ρουσιάς.
Έχουμε ζωντανή την αίσθηση, ότι η άνοιξη έρχεται…

Τη φωτογραφία αυτή μου την έστειλε η αδελφή μου, Στασούλα. Πρόκειται για παπαρούνες στο ανθοδοχείο πάνω στο τραπέζι του σπιτιού της, στην κουζίνα. Παπαρούνες που μάζεψε η ίδια, άγριες, από τα χωράφια του χωριού μου Θραψανού.
Μ’ αρέσει αυτό! Δείχνει καθαρά πως η άνοιξη έχει βρει το δρόμο της και σε λίγο θα είναι κοντά μας. Για πόσο; Δεν ξέρουμε. Οι εποχές είναι πια δυσδιάκριτες και ότι νομίζεις ότι το ξέρεις σήμερα, αύριο μάλλον θα είναι κάτι άγνωστο.
Ας κρατήσουμε αυτή την ομορφιά και ας ελπίσουμε, αυτές τις στιγμές που αγαπούμε, ότι θα τις κρατήσουμε στην καρδιά μας, ακριβά φυλαγμένες στις μέρες που έρχονται…
Κουκουνάρι, τι ξέρετε γι’ αυτό και πώς διαμορφώνεται έτσι;

Η κουκουναριά (Pinus pinea – Πεύκη η πίτυς) είναι ένα ιθαγενές πεύκο της Νότιας Ευρώπης, στην περιοχή της Μεσογείου. Το δέντρο καλλιεργείται για τους εδώδιμους σπόρους του από τους προϊστορικούς χρόνους. Αυτά είναι στοιχεία μερικά στοιχεία για την κουκουναριά. Πώς όμως δημιουργείται και πώς μεγαλώνει το κουκουνάρι, για να γίνει αυτό που ξέρουμε; Το έχετε δει;

Αυτό σας δείχνουμε σήμερα με τις φωτογραφίες. Η κουκουναριά μπορεί να υπερβεί τα 25 μέτρα σε ύψος, αν και συνήθως είναι λιγότερο ψηλή, γύρω στα 12-20 μέτρα. Έχει μια χαρακτηριστική ομπρελοειδή μορφή με κοντό κορμό και στρογγυλή επίπεδη κορυφή. Ο φλοιός είναι χοντρός, καστανοκόκκινος και βαθιά χαραγμένος από φαρδιές, κατακόρυφες πλάκες. Έχει ευλύγιστα βελονοειδή φύλλα ανά δυο σε βραχυκλάδια, μήκους 10-18 εκατοστών.

Τα νεαρά δέντρα έχουν διαφορετικά φύλλα, μήκους 2-4 εκατοστών με γλαυκοπράσινο χρώμα. Οι κώνοι είναι ωοειδείς, μήκους 8-15 εκατοστών και χρειάζονται 36 μήνες για να ωριμάσουν, περισσότερο από κάθε άλλο πεύκο. Οι σπόροι είναι μεγάλοι, μήκους δύο εκατοστών, ανοιχτοί καστανοί με μια μαύρη επίστρωση που φεύγει εύκολα.

Οι σπόροι διαδίδονται με τα ζώα και στην πρόσφατη ιστορία, με την βοήθεια των ανθρώπων. Ο εδώδιμος σπόρος είναι γνωστός ως κουκουνάρι και χρησιμοποιείται στη Μεσογειακή κουζίνα, με πιο γνωστή τη χρήση του ως βασικό συστατικό της Ιταλικής σάλτσας πέστο. Οι φωτογραφίες είναι από τον τοίχο του Πέτρος Πατσαλαρήδη, από το δάσος που βρίσκεται καθημερινά. Και τον ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό.
Μια πύλη των τειχών στο Ηράκλειο οδηγεί στον πολιτισμό!

Ψάχνοντας για κάτι καλό στο διαδίκτυο, βρήκα αυτά τα πράγματα και ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας. Ένας άνθρωπος που αγαπά τον τόπο του, έχει ανεβάσει αυτές τις υπέροχες φωτογραφίες με το παρακάτω σχόλιο: “Τι ικανοποίηση πήρα σήμερα! Πρόκειται για το Ηράκλειο Κρήτης και ένα από τα όμορφα μέρη στην ανατολική πλευρά των Τειχών του Ηρακλείου, εκεί που είναι σήμερα το άγαλμα του Ελευθερίου Βενιζέλου”.

“Μετά από τρία χρόνια απανωτών δημοσιεύσεων και για αυτό το σημείο και μετά την ιδέα μου να καθαρίσουμε τον χώρο, ύστερα από πολλά χρόνια, πήγαν και έπλυναν το σημείο. Επιτέλους! Σήμερα, ναι, μπορούν να το δουν οι πολίτες και οι τουρίστες! Μακάρι να είχα την δύναμη να καθάριζα όλα αυτά που φωτογραφίζω και καυτηριάζω, τρία χρόνια που έχω φτιάξει την ομάδα, αλλά και πιο μπροστά τα έδειχνα μέσα από το χρονολόγιο μου”.

“Είναι η τρίτη συμβολική ενέργεια που κάνω. Μπάζα από τον κεντρικό δρόμο της Ικάρου, Σαμπιονάρα με τον πολίτη που μάζεψε 20 σακούλες σκουπίδια και εγώ που σκούπισα την μισή Πύλη και εδώ την Πύλη Αγίου Γεωργίου… Οι άλλες ενέργειες να γίνουν από τους υπεύθυνους”. Οι φωτογραφίες είναι του Takitzis Marinos και δημοσιεύτηκαν στην Ομάδα VINTAGE-ΚΛΙΚ ΜΕ ΧΡΩΜΑ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ-ΚΡΗΤΗ-ΕΛΛΑΔΑ-ΚΟΣΜΟΣ.

Τελικά, μερικές φορές, η ιδιωτική πρωτοβουλία δίνει καρπούς και… ξυπνά και τις δημόσιες ή δημοτικές αρμόδιες υπηρεσίες, ώστε να πράξουν το… αυτονόητο. Ο άνθρωπος αυτός, εργάζεται σε ένα περίπτερο, για το μεροκάματο. Και θα μπορούσε εύκολα να πει κανείς ότι είναι ίσως υπερβολή να ασχολείται με τέτοια πράγματα. Δείτε όμως πόσο καλό έκανε στην πόλη του!
Ανεβαίνοντας στο Σωματείο των Συνταξιούχων ΗΣΑΠ

Το κτίριο του Σταθμού των HΣAΠ (Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων Αθηνών-Πειραιώς) στον Πειραιά, είναι ένα ευρωπαϊκών προδιαγραφών έργο του αρχιτέκτονα Iωάννη Mιχ. Aξελού, απόφοιτου της ƒcole Royale des Beaux Arts των Bρυξελλών και του αδελφού του Mιλτιάδη Mιχ. Aξελού, πολιτικού μηχανικού του Πολυτεχνείου των Bρυξελλών.

Η κατασκευή του σταθμού τοποθετείται γύρω στα 1928-29. Το μεγαλοπρεπές, εκλεκτικιστικό οικοδόμημα με τον μεγάλο αψιδωτό θόλο, αποτελεί δημιουργική προσαρμογή των ευρωπαϊκών του προτύπων στα ελληνικά δεδομένα της εποχής. Πρόκειται για μεταλλική, αρθρωτή, πριτσινωτή κατασκευή, με διάφανη στέγαση, η οποία πακτώνεται με μπουλόνια στο έδαφος.

Επαναλαμβανόμενα πλαίσια συνδέονται με οριζόντιες, δικτυωματικές δοκούς, εξασφαλίζοντας την ακαμψία τους με χιαστί αντιανέμια, ενώ συγχρόνως συγκρατούν διάφανους υαλοπίνακες. Στην περίμετρό του ο σταθμός περιβάλλεται από υποστηρικτικά κτίρια, τα οποία έχουν ύψος δύο ορόφων, και στο εσωτερικό του δίνει την αίσθηση στεγασμένου forum.























Συμφωνώ και επαυξάνω. Λίγο ακόμη!!!!!