Αρχείο κατηγορίας Ταξίδια

Μέσα από το αυτοκίνητο του Κώστα και της Άννυς, είναι παρμένες οι φωτογραφίες του σημερινού δημοσιεύματος. Θέλουμε πολύ ήρεμα, να σας βάλομε στο κλίμα του τόπου που ζούμε, εδώ στο Νορθ Βανκούβερ του Καναδά. Και θα το κάνουμε σιγά – σιγά, απαλά, με τρόπο που να βγάζει προς τα έξω τα υπέροχα συναισθήματα που ζούμε. Επειδή είναι πράγματι πολύ ωραία, γιατί, όπως αντιλαμβάνεστε από τα καθημερινά δημοσιεύματα, περνάμε καλά.

Δρόμοι μιας μεγαλούπολης, όπως είναι το Βανκούβερ, με μια αυξημένη κίνηση τις απογευματινές ώρες. Ένα πρόβλημα, που θα το συναντήσεις παντού. Αλλά, όλη αυτή η ιστορία δεν είναι μονοδιάστατη. Λίγο να δεις από το πλαϊνό παράθυρο του αυτοκινήτου, η εικόνα είναι αυτή: Πράσινο παντού! Ατέλειωτα πάρκα που «ρίχνουν» τη θερμοκρασία, σε πιο ανθρώπινα επίπεδα. Μόλις χθες είχε 24οC, αλλά καμιά απολύτως σχέση, δεν είχε με την ίδια θερμοκρασία της Αθήνας.

Αχ αυτό το πράσινο! Με σεβασμό στο περιβάλλον. Κι αυτό αποδίδει στο μέγιστο βαθμό! Όχι πως κι εδώ δεν υπάρχει κερδοσκοπία και πολύ μεγάλη ανοικοδόμηση που κάνει την πόλη αγνώριστη, από χρόνο σε χρόνο. Το πνεύμα του κόσμου, είναι γενικά παντού το ίδιο. Υπάρχουν όμως και νόμοι και οι πολίτες τους σέβονται, γιατί έχουν ήδη αναπτύξει την υπευθυνότητα στην πράξη και το κράτος δεν λειτουργεί τιμωρητικά. Έχει πείσει, ως ένα βαθμό, ότι είναι μεγάλη ανάγκη να το κάνουν… Μακάρι να το ζούσαμε κι εμείς στη χώρα μας…

Μ’ αρέσει να το κάνω πάντα εκεί που μένω. Ακόμα κι αν πρόκειται για ολιγοήμερη εκδρομή. Θέλω να βλέπω την ανατολή του ήλιου. Και τα έχει φτιάξει τόσο ωραία, ο Δημιουργός, ώστε να είναι πανέμορφα… Το γραφείο που μου έχουν παραχωρήσει στο σπίτι του Στηβ και της Έστερ είναι εκπληκτικό! Βλέπει μπροστά στο δρόμο, από το μεγάλο παράθυρο μου. Έτσι λοιπόν το πρώτο πρωινό εδώ, πρόσεχα την ώρα μέχρι να πετύχω την καλύτερη φωτογραφία.

Και χρειάστηκε να βγω τρεις φορές, να περπατήσω, να δω από πού βγαίνει ο ήλιος και να τον «πετύχω» στην κατάλληλη στιγμή. Είχε μια απόλυτη ησυχία… Ούτε άνθρωποι, ούτε αυτοκίνητα, στη μικρή συνοικία εδώ, στο Νόρθ Βανκούβερ που έχει γίνει μεγάλη πόλη πια. Λένε ότι φτάνει τους 125.000 κατοίκους. Αλλά έχουν έναν απόλυτο σεβασμό στο περιβάλλον.

Δείτε τι ήσυχοι που είναι οι δρόμοι του, τα πρωινά! Ψυχή δεν κυκλοφορούσε κατά τις 6 κι αυτό, προσωπικά, μου άρεσε πολύ. Το απόλαυσα! Και συνεχίζω να το απολαμβάνω, κάθε φορά που το κάνω. Αυτό είναι το ιδιαίτερο και ξεχωριστό Νορθ Βανκούβερ, που δεν έχει τεράστιες πολυκατοικίες. Αντίθετα, σπίτια σε μεγάλα περιποιημένα οικόπεδα, μονοκατοικίες δίπατες ή τρίπατες. Μια από τις επόμενες μέρες θα σας τα δείξω.

Το εσωτερικό της χώρας του Καναδά, δεν το λες μικρό… Ο χρόνος που χρειάστηκε να διανύσουμε από το Μόντρεαλ ώς το Βανκούβερ, με το αεροπλάνο, ήταν πέντε ώρες και 15 λεπτά. Ασύλληπτα μεγέθη για τη μικρή χώρα που ζούμε! Λογικό… Εμείς, όπως και τα περισσότερα κράτη του κόσμου, έχουμε μια ώρα Ελλάδος, αυτή των Αθηνών, οι Καναδοί έχουν τρείς, ανάλογα με το μέρος ή την περιοχή που κατοικούν…

Για μας που μεγαλώσαμε πια, η ανάγκη να ανταποκριθούμε σε μια νέα πτήση – ανταπόκριση, συνέχεια της προηγούμενης, προκειμένου να φτάσουμε στον προορισμό μας, ήταν ένα μικρό πρόβλημα. Και το Μόντρεαλ, δεν είναι κανένα μικρό αεροδρόμιο… Καθόλου! Όπως είναι φυσικό σε τέτοιες καταστάσεις, δημιουργείται ένα μικρό χάος. Και ο χρόνος που έχεις στη διάθεση σου, είναι απόλυτα φυσιολογικό να σου δημιουργεί ένα άγχος καθώς τα προβλήματα είναι πολλά. Σε ποια πύλη πρέπει να πας; Ιδιαίτερα όταν έχεις, μόνο δυο ώρες στη διάθεση σου.

Ευτυχώς η Σούλα, έχοντας ζήσει 30σχεδόν χρόνια στον Καναδά γνωρίζει καλά τα αγγλικά. Και στον Καναδά έχουν δύο επίσημες γλώσσες, Αγγλικά και Γαλλικά. Στο Μόντρεαλ και την περιοχή του Κεμπέκ μιλάνε τα Γαλλικά. Στο Νορθ Βανκούβερ μιλάνε τα Αγγλικά. Αλλά εδώ, σ’ αυτή τη χώρα πρέπει να είσαι έτοιμος να ακούσεις κάθε γλώσσα του κόσμου και να δεις ανθρώπους κάθε είδους, φυλής και χρώματος. Μια ομορφιά, χωρίς ρατσισμό και ξενοφοβία!

Ήταν ένα πολύ μεγάλο, υπερατλαντικό ταξίδι, εννιά ώρες και κάτι Από την Αθήνα στο Μόντρεαλ. Με τηn Air Canada σε ένα ήρεμο ταξίδι. Πώς περνάει ο χρόνος; Είδα τρεις κινηματογραφικές στην οθόνη μπροστά στο κάθισμα μου, απόλαυσα δύο γεύματα, ήπια έναν καφέ και ένα χυμό μύλο. Πολύ θέλει να περάσει η ώρα;

Η ατμόσφαιρα μέσα στο μεγάλο αεροσκάφος, είναι εντελώς ξεχωριστή. Ξεκινήσαμε εννιά, εννιά και κάτι, η ώρα το πρωί και φτάσαμε γύρω στις 6:30 το απόγευμα ώρα Ελλάδας στο αεροδρόμιο του Μόντρεαλ. Αλλά μέσα στο αεροσκάφος, τα φώτα χαμήλωσαν νωρίς και άρχισε το βιολογικό ρολόι να προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα.

Στο Μόντρεαλ φτάσαμε στις 11:34, ώρα Καναδά που είναι επτά ώρες πίσω.  Είχα τη δυνατότητα να δω στην οθόνη μου μερικά στοιχεία που εντυπωσίασαν. Το αεροπλάνο πετούσε στα 12.192 μέτρα με ταχύτητα 865 km/h. Περάσαμε πάνω από το Βερολίνο, τον Ατλαντικό Ωκεανό, το Ρέικιαβικ και στη συνέχεια, κάπου το 1/3 του Καναδά. Εδώ, στο Μόντρεαλ, κάναμε αλλαγή αεροσκάφους για Βανκούβερ.

Η Μοσχόπολη (αλβανικά: Voskopojë (Βοσκοπόγιε)) είναι ιστορικός ορεινός οικισμός του νομού Κορυτσάς στη νοτιοανατολική Αλβανία, δυτικά της πόλης της Κορυτσάς. Κατά το παρελθόν γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και τον 18ο αιώνα υπήρξε σημαντικό αστικό, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο. Εδώ είναι ένα μνημείο στην πλατεία του χωριού.

Λόγω της συμβολής της πόλης στον Νεοελληνικό Διαφωτισμό αναφέρεται στην εποχή της ακμής της ως “Νέα Αθήνα” ή “Νέος Μυστράς”. Η Μοσχόπολη είναι κτισμένη σε ένα οροπέδιο μεταξύ των βουνών της Όπαρης και της Οστρόβιτσας, σε υψόμετρο 1115 μέτρων, 18 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Κορυτσά.

Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα χωριά Γκιονομάδι, Λάβδαρη, Σίπισκα και Κρουσόβα που συγκροτούν την κοινότητα Μοσχόπολης, με έδρα τον ομώνυμο οικισμό και συνολικό πληθυσμό 1058 κατοίκων κατά την απογραφή του 2011. Οι φωτογραφίες του σημερινού δημοσιεύματος είναι του φίλου μας, Βασίλη. Και τα στοιχεια για το χωριό από την Wikipedia.

Σύμφωνα με τον Αυστριακό διπλωμάτη και αλβανολόγο Χαν, ο οποίος επικαλείται ως πηγή έναν χαμένο κώδικα του έτους 1765, η Μοσχόπολη ιδρύθηκε το 1338 από μέλος της αρχοντικής οικογένειας Μουσάκη ή Μουζάκα. Η συγκεκριμένη υπόθεση αμφισβητείται, με άλλες εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για δημιουργία του οικισμού κατά τον 16ο αιώνα.

Η Αμοργός είναι ένα κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου πελάγους. Πήρε το όνομά της από το φυτό αμοργίς, ένα είδος λιναριού από το οποίο φτιάχνονταν οι «άλικοι αμοργίδες», χιτώνες της Αμοργού. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο των Κυκλάδων, νοτιοανατολικά της Νάξου και σε απόσταση 136 ναυτικών μιλίων από τον Πειραιά.

Ολόκληρος ο δήμος της Αμοργού είχε πληθυσμό 1.961 άτομα στην απογραφή του 2021. Οι κάτοικοι ασχολούνται παραδοσιακά με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία καθώς και με τα ναυτικά επαγγέλματα. Πολλοί κάτοικοι ασχολούνταν από τα παλιά χρόνια με τον κλάδο της μελισσουργίας.

Τα τελευταία χρόνια ασχολούνται και με τον τομέα του τουρισμού, ο οποίος αναπτύσσεται με ραγδαίους ρυθμούς. Η Αμοργός αποτελεί ιδανικό προορισμό για πεζοπορία. Υπάρχουν μονοπάτια που ξεκινούν ή/και καταλήγουν σε κάποιον οικισμό και προσφέρουν στον επισκέπτη εκπληκτικές εικόνες φυσικού τοπίου. Οι φωτογραφίες είναι της Marta Rajnyšová δημοσιευμένες στην Ομάδα “Amorgos”.

Έχουμε ήδη κάνει μια πρώτη γνωριμία με το Δυρράχιο. Μπορείτε να τη δείτε ΕΔΩ. Αλλά μέρες ζεστές που είναι, πάμε λίγο να δούμε τη θάλασσα της. Να δροσιστούμε βρε αδελφέ! Το Δυρράχιο είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αλβανίας, μετά την πρωτεύουσα Τίρανα και βρίσκεται σε παραθαλάσσια τοποθεσία, ενώ αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό.

Τα μοναδικά αξιοθέατα, οι χαλαρωτικές παραλίες και η πολυσύχναστη ατμόσφαιρα, την καθιστούν ιδανική απόδραση για όσους αναζητούν κάτι ελαφρώς διαφορετικό από τα συνηθισμένα δοκιμασμένα hotspots διακοπών. Ενδιαφέρεστε για το Δυρράχιο και σκέφτεστε να περάσετε από αυτή τη γοητευτική αλβανική πόλη;

Μοιάζει με διαφημιστικό; Σωστά μαντέψατε αν δείτε και τη συνέχεια: Τότε έχετε έρθει στο σωστό μέρος. Εδώ έχουμε όλα όσα πρέπει να ξέρετε για την επίσκεψη στο Δυρράχιο. Τουριστικοί οδηγοί για όλα. Πού θα πάτε τι θα δείτε τι κουζίνα θα δοκιμάσατε. Οι φωτογραφίες είναι του φίλου μας Βασίλη, που τώρα βρίσκεται εκεί.