Μια έκθεση στο Βουρκάρι για τη βιοποικιλότητα στη Τζια

Βρεθήκαμε βόλτα στο Βουρκάρι της Τζια, οπότε δε χάσαμε τη ευκαιρία να επισκεφτούμε την έκθεση Βιόσφαιρα Κέας, με τίτλο «Βιοποικιλότητα Κέας, Η χλωρίδα και η πανίδα του νησιού μας». Η έκθεση διοργανώνεται για τέταρτη χρονιά από τον Δήμο Κέας, υπό την επιμέλεια του μη κερδοσκοπικού πολιτιστικού φορέα Κέως Πολιτισμός και αποτελεί πλέον θεσμό. Συνδιοργανωτής φέτος είναι και η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.

Μέσα από φωτογραφικό υλικό και συνοδευτικά κείμενα παρουσιάζονται οι ζωικοί και φυτικοί οργανισμοί που ζουν στο νησί. Καθώς δεν έχει γίνει συστηματική επιστημονική έρευνα για την χλωρίδα και την πανίδα της Κέας, μεγάλο μέρος του εκθεσιακού υλικού προέρχεται από ερασιτέχνες φυσιογνώστες, ανθρώπους που αγαπούν το νησί και την φύση του. Παρουσιάζονται, επίσης, τα βιβλία «Ψάρια Κέας» και «Μικρά μικρά της Κέας» με τα ζωγραφικά έργα του Αλέκου Φασιανού από τις εκδόσεις Βουρκαριανή.

Είδαμε, ακόμα, τα σχέδια της Judith Allen – Efstathiou από το βιβλίο της «Χαρτογραφώντας το μονοπάτι», εκδόσεις Καπόν, που ευγενικά παραχωρήθηκαν από τη ζωγράφο. Η έκθεση στοχεύει να συμβάλει στην συνειδητοποίηση της αξίας της βιοποικιλότητας και της ουσιώδους συμβολής της στην ευημερία και ευμάρεια του νησιού μας. Δείτε ΕΔΩ όλο τον κατάλογο της έκθεσης. Αξίζει να την επισκεφτείτε αν βρεθείτε κατά κει.

Όμορφη βόλτα τον Σεπτέμβρη, κάτω από την Ακρόπολη!

Πάντα μας αρέσει μια βόλτα κάτω από την Ακρόπολη. Ακόμα και τώρα, αρχές Σεπτέμβρη, που το καλοκαίρι κρατά ακόμα, είναι υπέροχο να αφήνεις τη μηχανή στο Θησείο, να περπατάς την Αποστόλου Παύλου και να φτάνεις μέχρι αυτό το σημείο στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ακριβώς κάτω από την Ακρόπολη. Πεζόδρομος και υπαίθριοι μουσικοί στη άκρη του δρόμου. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κάτι από το παρελθόν, με δημοσιεύματα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ.

Βλέποντας αυτή την πινακίδα, καταλαβαίνεις πού ακριβώς βρίσκεσαι. Δεν είναι πολλοί, όσοι έχουν κάνει τη δική μας σκέψη. Έτσι όλα γίνονται ακόμα πιο εύκολα. Μπορείς να κάνεις μια στάση για να ξεκουραστείς, άλλωστε περίπατος είναι, όχι αγώνας δρόμου. Και μετά να συνεχίσεις με ακόμα περισσότερο ζήλο και διάθεση… Μερικά ακόμα δημοσιεύματα δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ από μια όμορφη διαδρομή για βόλτα που πάντα μας άρεσε…

Όταν φτάνουμε σ’ αυτό το σημείο στον Άρειο Πάγο, όπου η τεράστια μαρμαρόπλακα έχει ένα απόσπασμα από το βιβλίο των Πράξεων (σε μετάφραση Βάμβα) και αναφέρεται πως εδώ δίδαξε ο απόστολος Παύλος, μας πιάνει ένα δέος. Σκέψεις στο μυαλό μας, μας γυρίζουν σχεδόν δυο χιλιετίες πίσω, για να στοχαστούμε και να προβληματιστούμε. Εκείνος είχε το θάρρος να το κάνει μέσα στην καρδιά της ειδωλολατρίας. Εμείς; Δείτε κάτι ακόμα ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το καλοκαίρι έφυγε… Το φθινόπωρο είναι μπροστά μας

Φθινοπωρινές ανησυχίες… Λένε πως κουβαλάει μαζί του τη μελαγχολία, αλλά με όσα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μπροστά μας μάλλον καλύτερα θα ήταν να λέγαμε τη θλίψη. Του πάει καλύτερα του Σεπτέμβρη. Δυστυχώς…

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 03/09/2022

Με το φευγιό του Αυγούστου, τυπικά τελειώνει το καλοκαίρι. Η πιο συνηθισμένη φράση παλιότερα ήταν «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του». Σίγουρα όλα αυτά στις μέρες μας έχουν αλλάξει. Όπως άλλαξαν και οι εποχές.

Απουσιάζει η σταθερότητα που ξέραμε. Διάβασα προχθές, την ώρα που μας «έψηνε» η ζέστη στη Τζια, ότι χιόνισε στον Όλυμπο και αναρωτήθηκα πόσο έχει στρεβλώσει το σύστημα, ακόμα και σε ότι αφορά το καιρικό.

Οι άνθρωποι λιποψυχούν γι’ αυτά που είναι μπροστά τους και για όσα τους περιμένουν. Οι τεράστιες αυξήσεις στα τιμολόγια ενέργειας και φυσικού αερίου διαμορφώνουν ένα νέο περιβάλλον, γύρω μας.

Από τη μια, θέλει κανείς να τελειώσει μ’ αυτή τη συνεχή ζέστη και από την άλλη σκέφτεται πώς θα αντιμετωπίσει το χειμώνα και τις δυσκολίες του σε ότι αφορά τη θέρμανση. Έχει και την περσινή οδυνηρή εμπειρία, από τα αυξημένα τιμολόγια στη ΔΕΗ και το φυσικό αέριο, οπότε και μόνο στη σκέψη ότι τα πράγματα θα είναι χειρότερα, τον πιάνει ένα τρέμουλο.

Βλέπω κάποιους και τους ζηλεύω για την ψυχραιμία τους και για τον πρακτικό τρόπο σκέψης τους. Είναι αρκετά αισιόδοξοι, αλλά μάλλον αυτό έχει να κάνει με τη φύση τους και το πώς αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις που προκύπτουν.

Και λέω μερικές φορές πως πολύ θα ήθελα, να ήμουν σαν αυτούς. Ύστερα πάλι κάνω μια δεύτερη σκέψη, γνωρίζοντας από προσωπική εμπειρία σε άλλους καιρούς πως δεν είναι κι έτσι καλά. Μοιάζεις σαν το ψάρι έξω από το νερό και δεν σε γεμίζει ούτε αυτή η επιλογή.

Εν τέλει όλα είναι μια συνήθεια… Τα σχολεία θα ανοίξουν την επόμενη εβδομάδα και όσοι έχουν παιδιά, ξέρουν καλά τι μπορεί να σημαίνει η προετοιμασία γι’ αυτό. Τσάντες. Μολύβια, τετράδια και μια ολόκληρη βιομηχανία γύρω από όλα αυτά.

Και ο κορονοϊός; Η πανδημία που μας έχει ταλαιπωρήσει, σχεδόν τρία χρόνια τώρα; Θα τη βρούμε μπροστά μας στα πρώτα κρύα και θα ξαναδούμε τις εξάρσεις της, καθώς και νέες παραλλαγές να παρουσιάζονται μπροστά μας;

Προς Θεού, δε λέω ότι χρειάζεται να πανικοβληθούμε. Όπως ήμασταν ψύχραιμοι, ως τώρα, έτσι και θα παραμείνουμε. Ακολουθώντας τις οδηγίες των ειδικών και παίρνοντας τα κατάλληλα και ενδεικνυόμενα μέτρα. Αρκεί να είμαστε υποτακτικοί και να μην καθόμαστε να υπεραναλύουμε τις καταστάσεις ως να γνωρίζαμε τα πάντα γι’ αυτές.

Δεν τα γνωρίζουμε. Όπως δεν γνωρίζουμε και πολλά πράγματα για την ίδια τη φύση μας. Ψαχνόμαστε. Πάντα το κάναμε αυτό. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε στο μικρό πλαίσιο ενός άρθρου. Αλλά επειδή αυτό κάναμε πάντα, θέλουμε να μοιραζόμαστε τις μικρές στιγμές μας.

Έτσι φτάσαμε και στον Σεπτέμβρη. Χωρίς ιδιαίτερο άγχος, αλλά με μια φυσιολογική αγωνία για τη ζωή μας και την ασφάλεια μας. Θα ξαναβρούμε τα βήματα μας. Όλοι μας, απ’ όπου κι αν είναι οι περπατησιές μας.

Με υπομονή και υπολογισμένα βήματα… Μακριά από τις υπερβολές στις οποίες αρέσκονται οι άνθρωποι για το φαίνεσθε… Θέλουμε να ζούμε στην πραγματική ζωή. Με τα πάνω της και τα κάτω της. Όπως ακριβώς την αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητα μας. Με ρεαλισμό και όσο αυτό είναι δυνατόν, με αντικειμενικότητα.

Είτε μας αρέσει, είτε όχι, ο χειμώνας με ότι αυτό συνεπάγετα σε έναν κόσμο που παραπαίει και δεν έχει να πιαστεί από πουθενά θα έρθει ισοπεδοτικά. Και τι λείπει πιο πολύ από όλα; Η ελπίδα! Αυτή να μη χάσουμε. Και να βρίσκουμε συνεχώς λόγους για να διατηρούμε τη χαρά μας. Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά ας μην απελπιζόμαστε και μη μαυρίζει η καρδιά μας με όσα άσχημα είναι μπροστά μας. Θα τα περάσουμε ήπια, όταν είμαστε προετοιμασμένοι για μια τέτοια δοκιμασία.

Ένα φθινόπωρο γρήγορα κι ένας μακρύς χειμώνας, είναι και να δείτε που θα τα καταφέρουμε. Όπως έχουμε περάσει πολλούς ώς τώρα. Και είναι βέβαιο πως κι αυτή τη φορά θα βγούμε νικητές. Αρκεί αν είμαστε εκεί, όρθιοι και να το παλέψουμε…

  • Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 3/8/2022 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου “Επισημάνσεις”.

Σαν αέρας έφυγαν οι μέρες κοντά στους φίλους στη Τζια

Αχ πόσο γρήγορα και όμορφα περνά ο καιρός, όταν περνάς καλά! Και στη Τζια περάσαμε πολύ όμορφα κοντά στους φίλους μας. Κάναμε τα μπάνια μας, ξεκουράστηκα, αλλάξαμε εικόνες και διάθεση. Αυτά κρατάμε, τα καλά και όχι ότι από σήμερα περνώντας στον Σεπτέμβρη, πήραμε το δρόμο για το φθινόπωρο.

Διότι οι αναμνήσεις του καλοκαιριού είναι ακριβά φυλαγμένες μέσα μας, στην καρδιά μας. Τις κρατάμε στην όμορφη θέση που τους πρέπει. Τι σημασία έχει αν είναι μικρές ή μεγάλες σε διάρκεια; Αυτό που μετράει είναι η ουσία. Τα βιώματα που είχαμε. Κι αυτά που ζήσαμε στη Τζια στις δυο μέρες που καθίσαμε, ήταν υπέροχα!

Η ζωή έχει να μας δείξει ακόμα πολλά. Και καθημερινά μας επιφυλάσσει εκπλήξεις, οι περισσότερες από αυτές όμορφες και καλοδεχούμενες. Το ταξίδι μας στη Τζια έδωσε υπέροχα πράγματα. Είδαμε μερικά τώρα, αλλά τις επόμενες μέρες θα δούμε και άλλα. Μαζέψαμε αρκετό υλικό στα μπαγκάζια μας. Θα έχετε την ευκαιρία να το δείτε…

Δεύτερο μπάνιο στο Γιαλισκάρι, χθες με υπέροχη θάλασσα

Τα κατάφερα και έκανα το δεύτερο μπάνιο μου για το φετινό καλοκαίρι, χθες. Ήρθαν έτσι τα πράγματα που δεν ήταν εφικτό, φέτος. Αλλά το ευχαριστήθηκα. Ήταν η μέρα όμορφη, η θάλασσα ήσυχη στο Γιαλισκάρι στην όμορφη παραλία κοντά στην Κορησσία που το απολαύσαμε με τον φίλο μου τον Γιώργο. Δείτε μερικές φωτογραφίες από εκεί.

Το Γιαλισκάρι είναι στη Τζια το μικρό νησί των Κυκλάδων που βρεθήκαμε για λίγο. Νιώσαμε το δροσερό αεράκι να φυσάει και να μας δροσίζει από τη ζέστη που κρατά κι αποχαιρετούμε σήμερα τον Αύγουστο. Μακάρι να κρατήσει έτσι και ο Σεπτέμβρης ή τουλάχιστον χωρίς πολλές βροχές για να περάσουμε καλά και στην Τέμενη του Αιγίου, όπου θα βρεθούμε σε λίγο.

Σ’ αυτή παραλία όλα ήταν ή μου φαίνονταν όμορφα. Η αμμουδιά, οι άνθρωποι, η θάλασσα και φυσικά το χαρακτηριστικό άνυδρο τοπίο της Τζιας. Κυριολεκτικά μια ανάσα ήταν, αλλά το χαρήκαμε. Και πέρα από τον όμορφο τόπο φρόντισαν γι’ αυτό και οι φίλοι μας που φρόντισαν να δώσουνε σε μας τα καλύτερα. Να τους έχει καλά ο Θεός! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το Γιαλισκάρι.

Από τη Τζια με αγάπη και με φωτογραφίες της Σούλας…

Ξημερώματα στη Τζιά ή απογευματάκι; Τι σημασία έχει; Σημασία έχει η στιγμή κι αυτή κατάφερε να την αποτυπώσει στο κινητό της από το μπαλκόνι του σπιτιού που μένουμε, η Σούλα, η οποία συχνά – πυκνά βοηθάει στην ανάπτυξη αυτού του site. Έτσι κι αλλιώς το κομμάτι γράφτηκε σήμερα το πρωί, λίγο πριν ο ήλιος ανατείλει ακόμα στο νησί.

Και ήδη νιώθουμε καλύτερα! Τελικά είναι πολύ μεγάλη υπόθεση να έχει κανείς τη δυνατότητα να εκδράμει για λίγο από την Αθήνα που “καίει” ακόμα. Κι εδώ είναι ζέστη. Αλλά τη νύχτα και κυρίως τα ξημερώματα, τη νιώθεις μια δροσιά και χρειάζεται, εγώ τουλάχιστον το κάνω, να βάλω καλτσάκια για να αντιμετωπίσω τη ψυχρούλα.

Για σήμερα έχουμε κάνει τα σχέδια μας. Κάπου θα πάμε, κάτι θα κάνουμε. Η μέρα μοιάζει να έρχεται όμορφη και στο δρόμο άρχισε η πρώτη κίνηση. Χθες περπατήσαμε στην Κορησσία. Είναι φανερή η αίσθηση ότι κόσμος λιγοστεύει στο νησί. Οι φίλοι μας, μας είπαν ότι τις προηγούμενες μέρες στο λιμάνι γινόταν το αδιαχώρητο. Αλλά χθες το βράδυ αυτό που ζήσαμε ήταν όμορφο, ήρεμο και γλυκό…

Μια μικρή απόδραση στην όμορφη Τζια των φίλων μας…

Τώρα που ο Αύγουστος γέρνει στη δύση του, τώρα λέμε να εκδράμουμε εμείς λίγο, κοντά σε φίλους μας. Το μεσημέρι θα είμαστε στο Λαύριο για να περάσουμε στη Τζια με ένα από τα καραβάκια που έχουν δρομολογηθεί γι’ αυτό το σκοπό. Όμορφα θα είναι. Το χρειαζόμαστε κιόλας. Δεν πήγαμε πουθενά το φετινό καλοκαίρι, οπότε…

Να δούμε λίγη θάλασσα, για περισσότερη ώρα απ’ ότι όταν πάμε σε κοντινούς προορισμούς στην Αθήνα, να περπατήσουμε στην ακροθαλασσιά της. Όπως στο Μεγάλο Πεύκο που πήγαμε σχετικά πρόσφατα κι από εκεί είναι οι φωτογραφίες του σημερινού δημοσιεύματος. Δίπλα στη θάλασσα χαλαρώνεις και νιώθεις άλλος άνθρωπος, όπως και να το κάνεις.

Στην Τζια, βέβαια, θα είναι αλλιώς τα πράγματα. Κάθε τόπος έχει και τα δικά του… Αλλά είναι κοντινός προορισμός με αποτέλεσμα να το ζητάνε ντόπιοι και ξένοι. Πέρσι τέτοιον καιρό ήμασταν εκεί, με την Άννυ και τον Κώστα και περάσαμε πολύ όμορφα, τόσο στη θάλασσα όσο και στα γύρω χωριά ή στη Χώρα κάνοντας τις βόλτες μας.

Content by: Nikos Theodorakis

WordPress / Academica WordPress Θέμα από WPZOOM