Αυτή τη φορά, όλα κυλούν χωρίς κανένα άγχος ή πίεση. Έχουμε πολύ χρόνο μπροστά μας. Ζούμε, αυτό που θα δίναμε ως ορισμό των διακοπών. Βιώνουμε ήδη τις πρώτες πέντε μέρες και έχετε δει αρκετά στις καθημερινές αναρτήσεις μας. Έτσι και θα συνεχίσουμε και τις επόμενες μέρες. Έχω μια καθαρή εικόνα, καθώς γράφω μπροστά σε ένα παράθυρο, που έχει ακριβώς αυτή την εικόνα που βλέπετε.

Φυσικά οι άνθρωποι που μας φιλοξενούν, είναι γεμάτοι αγάπη για προσφορά και καθώς ζούμε στο κλίμα μιας όμορφης οικογενειακής ατμόσφαιρας, φροντίζουν για μας με καθημερινά μικρά όμορφα σχέδια για εξόδους σε κοντινούς προορισμούς. Αν και μέχρι τώρα η θερμοκρασία είναι σαφώς πιο χαμηλή από την Ελλάδα και μερικά πράγματα τα ξανασκεφτόμαστε, εντούτοις τις κάνουμε τις βόλτες μας και με το παραπάνω.

Αυτό που ακόμα δεν έχει συνηθίσει το βιολογικό μας ρολόι, είναι η αλλαγή του χρόνου. Ξαφνικά, μπήκαν μπροστά μας, εννιά ώρες διαφορά, προς τα πίσω. Από τη μια στο ρολόι του χεριού, έχουμε την ώρα Ελλάδος που δεν αλλάξαμε κι από την άλλη το κινητό μου τηλέφωνο με την κάρτα sim του τοπικού τηλεπικοινωνιακού φορέα Kooda που πήραμε, για να έχουμε επαφή με το διαδίκτυο όπου κι αν είμαστε, να δείχνει άλλες ώρες. Ώρες όμως που ζούμε όμορφα!

Μας αρέσει να γνωρίζουμε νέους τόπους. Χθες πήγαμε σε ένα μεγάλο mall, να δούμε για κάποια πράγματα που θέλαμε. Εντάξει, αυτός είναι ένας τόπος για γυναίκες, ο δικός τους μικρός παράδεισος, αλλά αυτοί που σχεδιάζουν τέτοιους τόπους, αφήνουν και μια… χαραμάδα και για τους άνδρες. Άσε δηλαδή που υπάρχουν και οι εξωτερικοί χώροι, όπου μπορείς να δεις υπέροχα πράγματα, όπως αυτή εδώ την εντυπωσιακή κατασκευή σπιτιού..,

Μας το πρότεινε ο Στηβ και το βρήκαμε πολύ ενδιαφέρον, οπότε ξεκινήσαμε με την Έστερ και τη Σούλα και πήγαμε. Ήταν μόλις 30 λεπτά από το σπίτι που μένουμε. Το Howe Sound Crest Trail (HSCT) είναι ένα πανέμορφο μονοπάτι 29 χιλιομέτρων που εκτείνεται από το Cypress Bowl έως το Porteau Cove.

Δεν κάναμε ολόκληρο το μονοπάτι. Στις οδηγίες που διαβάσαμε χρειάζεται να είσαι ειδικός στην πεζοπορία για να το απολαύσεις κι αυτό σε μεταφέρει σε πολλές κορυφές, προσφέροντας εκπληκτική θέα στο Howe Sound, τα λιοντάρια και τις όμορφα τιρκουάζ λίμνες Deeks, για να αναφέρουμε μερικές.

Αν και το μονοπάτι δεν είναι περίπατος στο πάρκο και συνήθως αντιμετωπίζεται ως ολονύκτιο ταξίδι, που είναι ο ασφαλέστερος τρόπος. Ωστόσο, μπορεί να ολοκληρωθεί σε μία ημέρα από ένα έμπειρο και κατάλληλο άτομο. Εμείς, επιλέξαμε μια μικρή διαδρομή μιας ώρας περίπου.

Μέσα από το αυτοκίνητο του Κώστα και της Άννυς, είναι παρμένες οι φωτογραφίες του σημερινού δημοσιεύματος. Θέλουμε πολύ ήρεμα, να σας βάλομε στο κλίμα του τόπου που ζούμε, εδώ στο Νορθ Βανκούβερ του Καναδά. Και θα το κάνουμε σιγά – σιγά, απαλά, με τρόπο που να βγάζει προς τα έξω τα υπέροχα συναισθήματα που ζούμε. Επειδή είναι πράγματι πολύ ωραία, γιατί, όπως αντιλαμβάνεστε από τα καθημερινά δημοσιεύματα, περνάμε καλά.

Δρόμοι μιας μεγαλούπολης, όπως είναι το Βανκούβερ, με μια αυξημένη κίνηση τις απογευματινές ώρες. Ένα πρόβλημα, που θα το συναντήσεις παντού. Αλλά, όλη αυτή η ιστορία δεν είναι μονοδιάστατη. Λίγο να δεις από το πλαϊνό παράθυρο του αυτοκινήτου, η εικόνα είναι αυτή: Πράσινο παντού! Ατέλειωτα πάρκα που «ρίχνουν» τη θερμοκρασία, σε πιο ανθρώπινα επίπεδα. Μόλις χθες είχε 24οC, αλλά καμιά απολύτως σχέση, δεν είχε με την ίδια θερμοκρασία της Αθήνας.

Αχ αυτό το πράσινο! Με σεβασμό στο περιβάλλον. Κι αυτό αποδίδει στο μέγιστο βαθμό! Όχι πως κι εδώ δεν υπάρχει κερδοσκοπία και πολύ μεγάλη ανοικοδόμηση που κάνει την πόλη αγνώριστη, από χρόνο σε χρόνο. Το πνεύμα του κόσμου, είναι γενικά παντού το ίδιο. Υπάρχουν όμως και νόμοι και οι πολίτες τους σέβονται, γιατί έχουν ήδη αναπτύξει την υπευθυνότητα στην πράξη και το κράτος δεν λειτουργεί τιμωρητικά. Έχει πείσει, ως ένα βαθμό, ότι είναι μεγάλη ανάγκη να το κάνουν… Μακάρι να το ζούσαμε κι εμείς στη χώρα μας…

Μ’ αρέσει να το κάνω πάντα εκεί που μένω. Ακόμα κι αν πρόκειται για ολιγοήμερη εκδρομή. Θέλω να βλέπω την ανατολή του ήλιου. Και τα έχει φτιάξει τόσο ωραία, ο Δημιουργός, ώστε να είναι πανέμορφα… Το γραφείο που μου έχουν παραχωρήσει στο σπίτι του Στηβ και της Έστερ είναι εκπληκτικό! Βλέπει μπροστά στο δρόμο, από το μεγάλο παράθυρο μου. Έτσι λοιπόν το πρώτο πρωινό εδώ, πρόσεχα την ώρα μέχρι να πετύχω την καλύτερη φωτογραφία.

Και χρειάστηκε να βγω τρεις φορές, να περπατήσω, να δω από πού βγαίνει ο ήλιος και να τον «πετύχω» στην κατάλληλη στιγμή. Είχε μια απόλυτη ησυχία… Ούτε άνθρωποι, ούτε αυτοκίνητα, στη μικρή συνοικία εδώ, στο Νόρθ Βανκούβερ που έχει γίνει μεγάλη πόλη πια. Λένε ότι φτάνει τους 125.000 κατοίκους. Αλλά έχουν έναν απόλυτο σεβασμό στο περιβάλλον.

Δείτε τι ήσυχοι που είναι οι δρόμοι του, τα πρωινά! Ψυχή δεν κυκλοφορούσε κατά τις 6 κι αυτό, προσωπικά, μου άρεσε πολύ. Το απόλαυσα! Και συνεχίζω να το απολαμβάνω, κάθε φορά που το κάνω. Αυτό είναι το ιδιαίτερο και ξεχωριστό Νορθ Βανκούβερ, που δεν έχει τεράστιες πολυκατοικίες. Αντίθετα, σπίτια σε μεγάλα περιποιημένα οικόπεδα, μονοκατοικίες δίπατες ή τρίπατες. Μια από τις επόμενες μέρες θα σας τα δείξω.