Στην 30η επέτειο του γάμου της Έστερ και του Στηβ!
Είναι η πρώτη φορά στην κοινή ζωή μας με τη Σούλα που χθες μπορέσαμε να γιορτάσουμε μαζί με τα παιδιά του Στηβ και της Έστερ και την φίλη της Χλόης Κέϊτυ, την 30η επέτειο του γάμου τους. Τους γνωρίζω εδώ και οκτώ χρόνια. Στο σπίτι τους με φιλοξένησαν και εκεί έγινε ο γάμος μας με τη Σούλα το 2015. Αλλά το πιο ωραίο είναι, ότι εδώ και δέκα μέρες, είμαστε μαζί τους στην Πάρο, σε ένα υπέροχο μέρος, κοντά στη Χρυσή Ακτή.
Χθες λοιπόν, όπως σας είπα, είχαν την επέτειο τους και τα παιδιά τους, η φίλη τους κι εγώ με τη Σούλα τους κάναμε το τραπέζι σε ένα υπέροχο μέρος, δίπλα στη θάλασσα, το VERANTA BLUE. Το είχαμε ετοιμάσει προσεκτικά, αρκετές μέρες πριν. Είναι κοντά στο σπίτι που μένουμε κι έχει, όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες, ένα πολύ ωραίο περιβάλλον που άξιζε για μια τέτοια ωραία στιγμή. Και τη χαρήκαμε πολύ, όλη αυτή την τελευταία βραδιά μας στην Πάρο.
Σήμερα οι δρόμοι της παρέας μας, χωρίζουν. Η Χλόη με την Κέιτυ “πετάνε” για Αθήνα και από εκεί για Χανιά, για μερικές μέρες, ενώ εμείς φεύγουμε με το πλοίο BLUE STAR DELOS για Πειραιά. Και την επομένη, ο Στηβ με την Έστερ και τη Βικτώρια, φεύγουν για τα Μετέωρα κι εμείς μένουμε Αθήνα για να συμμετάσχουμε στο έργο αυξημένης μαρτυρίας, ενόψει της επίσκεψης του Επισκόπου Περιοχής στην Εκκλησία μας.
Έχετε δει ως τώρα αρκετές αναρτήσεις από την Πάρο. Και θα δείτε κι άλλες στις μέρες που έρχονται, αφού έχουμε πάρα πολύ υλικό να αξιοποιήσουμε. Για την ώρα, ας μείνουμε στη χαρωπή χθεσινή περίσταση της επετείου των 30 χρόνων γάμου του Στηβ και της Έστερ. Θα το ξαναπούμε: Ήταν για όλους μας κάτι πολύ όμορφο που άξιζε να ζήσουμε για να το δούμε. Οι άνθρωποι ξέρουν να τιμούν έναν θεσμό που ευλόγησε ο Θεός!
Και μετά την Παροικιά, σας πάμε στην Νάουσα της Πάρου
Η Νάουσα είναι μια κωμόπολη της Πάρου. Αποτελεί τη δεύτερη σε πληθυσμό κωμόπολη της νήσου Πάρου μετά την Παροικιά, από την οποία και απέχει 10 χλμ.. Είναι παράλια πόλη, με μικρό ασφαλή λιμένα στον ανατολικό μυχό του ομώνυμου γραφικού όρμου, Όρμου Νάουσας, στο βόρειο άκρο του νησιού. Ο πληθυσμός της το 1928 ήταν 959 κάτοικοι, ενώ στην απογραφή του 2001 έφθανε τους 2.316 κατοίκους.
Από το 1926 διέθετε δημοτικό σχολείο, αστυνομικό σταθμό και τηλεγραφείο. Σήμερα η Νάουσα αποτελεί έδρα ενός των επτά δημοτικών διαμερισμάτων του Δήμου Πάρου στο οποίο και υπάγονται όλα τα βόρεια χωριά, μεταξύ των οποίων ο Αμπελάς, οι Καμάρες, οι Κολυμπήθρες, η Λάγκερη, τα Λιβάδια, η Ξιφάρα, τα Πρωτόργια καθώς και κάποια μοναστήρια.
Ο συνολικός πληθυσμός του Δημοτικού διαμερίσματος της Νάουσας φθάνει τους 3027 κατοίκους (2001). Παλαιότερα αποτελούσε Δήμο, “τέως Δήμος Ναούσης”, της Επαρχίας Νάξου, στον οποίο συμπεριλαμβάνονταν όλα τα χωριά της Β. Πάρου όπως και το χωριό Κώστος Πάρου με συνολικό πληθυσμό 1750 κατοίκους.
Ως οικισμός η Νάουσα φέρεται να διαμορφώθηκε γύρω από το ομώνυμο λιμάνι κατά τη βυζαντινή περίοδο. Έφερε οχυρωμένο τείχος τμήμα του οποίου διασώζεται μέχρι σήμερα το οποίο κατέληγε σε καστέλλιον που υπήρξε ενετικός προμαχώνας του οποίου επίσης ένα τμήμα του σώζεται. Τα στοιχεία για τη σημερινή ανάρτηση είναι παρμένα από την Wikipedia.
Να γνωρίσουμε την Παροικιά της Πάρου, την πρωτεύουσα
Η Παροικιά, ή Παρκιά είναι η πρωτεύουσα (χώρα) και ο κύριος λιμένας της Πάρου. Λέγεται και Πάρος, ή Χώρα Πάρου. Κατά την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός του Δήμου Πάρου ήταν 14.296 κάτοικοι (σε όλο το νησί). Σήμερα η Παροικιά αποτελεί έδρα του μοναδικού στη νήσο Δήμου, του Δήμου Πάρου. Ο κάτοικος της Παροικιάς λέγεται Παροικιώτης-ισσα, ή Παρκιανός -ή, (Παριανός), ή Χωραΐτης -τισσα.
Η Παροικιά είναι κτισμένη στη θέση της αρχαίας πόλης, στον ανατολικό μυχό του δυτικού ομώνυμου όρμου της νήσου όπου και εκτείνεται προς τις παρυφές λόφου σε υψόμετρο μέχρι 10 μ. στη κορυφή του οποίου δεσπόζει η Μονή των Αγίων Αναργύρων. Εδώ φτάσαμε με το καράβι μας το περασμένο Σάββατο και από εδώ θα αναχωρήσουμε την Τρίτη το απόγευμα για Πειραιά.
Τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει μια ραγδαία ανάπτυξη στους γύρω λόφους προσπαθώντας να διατηρήσει τόσο την κυκλαδική αρχιτεκτονική, όσο και τη γραφικότητα και το τοπικό της χρώμα. Στον κεντρικό δρόμο της αγοράς, όπως και σε όλα τα Κυκλαδονήσια τα λουλούδια, οι πεζούλες, τα στενά καμπυλωτά σοκάκια συμπληρώνουν τη λαϊκή κυκλαδική αρχιτεκτονική όπου τα χρώματα, λευκό και μπλε, είναι αυτά που κυριαρχούν.
Από εδώ είναι και όλες οι φωτογραφίες από το σημερινό δημοσίευμα, ένα απογευματάκι που κατεβήκαμε επί τούτο στην πόλη. Και μας άρεσε πολύ. Γι’ αυτό και δεν ήταν η μόνη φορά που το κάναμε αν και ο τόπος που μέναμε ήταν ακριβώς στην άλλη μεριά του νησιού. Μισή ώρα απόσταση με το αυτοκίνητο. Οι πληροφορίες γι’ αυτό το κομμάτι πάρθηκαν από το wikipedia. Πώς θα μπορούσαμε να γνωρίσουμε τόσο καλά το μέρος, στις δέκα μέρες που μείναμε;
Μια μέρα γευματίσαμε, σα να είμαστε στο… Βανκούβερ!
Το να ακολουθείς τα έθιμα των άλλων, έχει τη χάρη του. Μαζί με τις δυσκολίες του, φυσικά. Μια μέρα είπαμε να φάμε, όπως τρώνε οι άνθρωποι που είμαστε μαζί, στον τόπο τους. Πρωινό, ένα ελαφρύ γεύμα κατά τις 12 το μεσημέρι και κατά τις 6 μ.μ. το κανονικό γεύμα της ημέρας. Κι αυτή την ημέρα ο Στηβ ήθελε να ψήσει κρέας στα κάρβουνα. Κοτόπουλο χωρίς κόκαλα. Οπότε κατά τις 5 άρχισε την προεργασία με τα κάρβουνα.
Τον παρακολουθούσα και κατέγραφα στιγμές. Κι εδώ που τα λέμε, τον ζήλεψα κιόλας τον Στηβ. Θα ήθελα να ήξερα να το κάνω κι εγώ. Στο τόπο του, στο Βανκούβερ του Καναδά, ο ψήστης είναι μια ανδρική υπόθεση. Όπως και να ‘χει, είναι ωραίο να συμμετέχεις ενεργά στη διαδικασία παρασκευής του γεύματος, Μέχρι τώρα, βολευόμουν να συμμετέχω μόνο στο τέλος, στην κατανάλωση. Είδα όμως ότι δεν θέλει πολύ κόπο, μόνο προσωπικό ενδιαφέρον και τέχνη. Το μυστικό βρίσκεται στο να το φτιάξεις με τρόπο που να το απολαμβάνεις.
Και κάπως έτσι ο Στηβ, ολοκλήρωσε μια διαδικασία που, από τα κάρβουνα μέχρι το ψήσιμο, κράτησε περισσότερο από μιάμιση ώρα. Κι εγώ με το κινητό μου κατέγραφα εικόνες, ενώ με το στιλό σκάρωνα αυτή την ανάρτηση. Έτσι απλά είναι τα πράγματα. Ή φαίνονται να είναι. Αφού μάλλον πρέπει να ξέρεις πώς και πότε πρέπει να γυρίσεις τα κρέατα για να μην καούν. Και πρέπει να ξέρεις το σωστό τάιμινγκ για να το κάνεις.
Ύστερα, την ώρα του τραπεζιού, όλα ήταν πιο εύκολα και γνώριμα σε εμένα. Κι ένας λόγος που προτιμώ τη χασαποταβέρνα του “Λάμπρου” στην Πάρνηθα ή την “Αρετούσα” στο Λόφο Σκουζέ, είναι γιατί όλη την προεργασία την κάνουν άλλοι. Πιο ειδικοί και πιο επαγγελματίες. Προσωπικά, δεν ξέρω αν έχω όλη την απαιτούμενη υπομονή, μέχρι να φτάσω στο ποθητό αποτέλεσμα. Άσε που δεν είμαι και τόσο βέβαιος ότι σίγουρα θα έχω αυτό το καλό αποτέλεσμα…
Μια πολύ αξιόλογη εβδομαδιαία εφημερίδα, στην Πάρο
Οι επιλογές μας, λένε οι σοφοί, μας κάνουν αυτό που είμαστε. Κι εμείς που αγαπούμε τη δημοσιογραφία σαν λειτούργημα, υπηρετώντας την για δεκαετίες, σε καμιά περίπτωση δεν θα επιλέγαμε την αυτοχειρία, συμβιβασμένη στις εκάστοτε εξουσίες, αλλά τη μάχη για καθαρές ειδήσεις και για αληθινή ζωή. Έτσι αξίζει να πολεμάς!
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 10/06/2023
Είχα την ευκαιρία στην Πάρο που βρίσκομαι, να δω από κοντά μια τοπική εφημερίδα που διανέμεται δωρεάν σε πάρα πολλά εμπορικά σημεία του νησιού και σε τιράζ που ξεπερνά τα 5.000 αντίτυπα. Και με χαρά διαπίστωσα πως δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από μεγάλα αθηναϊκά έντυπα που είναι στελεχωμένα με επαγγελματίες δημοσιογράφους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και η «Φωνή της Πάρου» δεν διαθέτει.
Τι διαπίστωσα; Ότι έχει μια πολύ σωστή δημοσιογραφική δομή και κασέ με έμφαση στην ύλη που αφορά το νησί, τις δραστηριότητες, την ειδησεογραφία και αρθρογραφία, αλλά άρτια εμφάνιση με τετραχρωμία και στις 20 σελίδες της. Πόσο χάρηκα γι’ αυτή την καλή προσπάθεια!
Το φύλλο κυκλοφορεί κάθε Παρασκευή, είδα ήδη ένα και ανυπομονώ να δω και το επόμενο. Μετά φεύγουμε από το νησί, οπότε δεν θα την έχω ξανά αυτή τη χαρά, αν και από ότι είδα υπάρχει στο site της ολόκληρη η έκδοση σε PDF.
Αν στέκω σήμερα σ’ αυτό το έντυπο και δίνω χώρο στο κομμάτι μου, είναι γιατί ξέρω καλά τι κόπος και μόχθος χρειάζεται για να σταθεί όρθια μια τέτοια επιχείρηση, μέσα στις σημερινές δύσκολες συγκυρίες, εκ μέρους των εκδοτών της.
Και αντιλαμβάνομαι τι προβλήματα θα είχε αυτό το εγχείρημα στη διάρκεια του υποχρεωτικού εγκλεισμού λόγω της πανδημίας Govid-19. Αλλά είναι αισιόδοξο ότι έχει μπόλικη διαφήμιση, όχι απαραίτητα κρατική, οπότε μπορεί να στηριχτεί πάνω της, προκειμένου να αντιμετωπίσει το κόστος έκδοσης και να έχει ένα θεμιτό κέρδος που να της επιτρέπει την ανάπτυξη και τη βιωσιμότητα της.
Ας μη γελιόμαστε, η έκδοση μιας εφημερίδας, τοπικής ή όχι, δεν είναι ζήτημα φιλανθρωπίας, για να παρέχεται αφιλοκερδώς. Χρειάζεται να πληρωθούν άνθρωποι, δημοσιογράφοι και τεχνικό προσωπικό, να καλυφθεί το κόστος έκδοσης και εκτύπωσης στην Αθήνα, η διεκπεραίωση στα όχι λίγα σημεία διανομής και τόσα άλλα έξοδα.
Ευτυχώς οι ντόπιοι δείχνουν να στηρίζουν την προσπάθεια και τους αξίζει έπαινος. Έτσι, έχουν την εφημερίδα τους! Διαβάζεται εύκολα, καθαρά, χωρίς να κουράζει. Και είναι γραμμένη, όπως αυτή που κρατάτε στα χέρια σας, πρωτότυπα και όχι με κόπι πέιστ κλοπιμαία, από εδώ κι από ‘κει.
Τέτοιες εφημερίδες είναι που έχουν μέλλον και δεν απειλούνται από κανένα διαδίκτυο, κανένα ίντερνετ, καμιά ειδησεογραφική ιστοσελίδα που, κυνηγώντας να προλάβουν το χρόνο, είναι γεμάτες ανακρίβειες και μισές αλήθειες, αντιγραφές τα περισσότερα από άλλα site.
Η σοβαρότητα, η αντικειμενικότητα, ο τρόπος που στέκονται μπροστά στα προβλήματα και τις αλήθειες της ζωής, είναι τα ακαταμάχητα όπλα της. Ποιος μπορεί να όχι σε όλα αυτά; Ουδείς, που επιθυμεί να επικοινωνήσει δεν θα τα περνούσε γρήγορα και βιαστικά, τέτοια ζητήματα αρχών για τον Τύπο.
Ο Τύπος θα είναι πάντα μια πολύ σοβαρή υπόθεση κι αλίμονο σε όποιον ασχολείται μ’ αυτόν αν δεν τον δει έτσι. Θα βρει μπροστά του ανυπέρβλητα εμπόδια και αργά ή γρήγορα, θα αναγκαστεί να βάλει φρένο στην προσπάθεια.
Κάτι που με έκανε να το δω με πολύ θετική διάθεση, είναι το γεγονός ότι στις σελίδες της, δεν είχε υπερβολικές αναφορές στην προεκλογική κίνηση των υποψηφίων ή των πολιτικών κομμάτων. Ούτε και πάρα πολύ, ανάλογη διαφήμιση, αναμενόμενο μάλιστα μιας και είμαστε τόσο κοντά στις δεύτερες εκλογές της 25ης Ιουνίου 2023. Απόδειξη ότι οι άνθρωποι, μπορούν να ζήσουν και χωρίς τον κομματικό φανατισμό που, τις περισσότερες φορές, παροδηγεί, χωρίς να προσφέρει τίποτα το ουσιαστικό στην κοινωνία.
Λέω λοιπόν, πως θα άξιζε και σε μεγάλα αθηναϊκά έντυπα να έριχναν μια ματιά σε τέτοιες προσπάθειες και θα τους έκανε καλό να μιμηθούν τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουν και καταγράφουν την επικαιρότητα.
Αλλά η υπερηφάνεια είναι κακός σύμβουλος. Και μερικές φορές νομίζουν ότι δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα, αν στρέψουν το βλέμμα τους, ταπεινά, γύρω τους, δίπλα τους. Ίσως έβλεπαν μια αιτία για την χαμηλή κυκλοφορία και τη μη αποδοχή τους από το αναγνωστικό τους κοινό. Και ίσως να έβρισκαν το σωστό δρόμο και το αναγκαίο μέτρο που θα τους επέτρεπε να έχουν μέλλον…
Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 10/6/2023 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου “Επισημάνσεις”.
Κι αυτό ΕΔΩ είναι το site της… Κι ΕΔΩ μπορείτε να τη δείτε όπως ακριβώς κυκλοφορεί τυπωμένη…
Κι ΕΔΩ δείτε το σημερινό φύλλο της εφημερίδας…
Είδαμε ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα στην Παροικιά…
Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία να ζήσουμε ένα ηλιοβασίλεμα στην όμορφη Παροικιά της Πάρου, αυτή την εποχή. Συνέβη συμπτωματικά. Είχαμε κατέβει στην πόλη να περπατήσουμε μέρα και να τη γνωρίσουμε καλύτερα. Η πρώτη μας επαφή ήταν νύχτα, ώρα 10:30, όταν μας κατέβασε στο λιμάνι της το BLUE STAR FERRIES NAXOS από τον Πειραιά. Και όπως αντιλαμβάνεστε δεν υπήρχε η δυνατότητα να δούμε πολλά πράγματα.
Όμως τη μέρα είναι αλλιώς και στο σούρουπο, μια ώρα που έτσι κι αλλιώς μας αρέσει πολύ, όλα ήταν πιο όμορφα. Τραβήξαμε στο δρόμο που πάει παράλληλα στην ακτογραμμή (αλλά γι’ αυτό θα σας πούμε σε άλλη ανάρτηση). Και φυσικά εδώ είδαμε τα περισσότερα φαγάδικα. Όπου κι αν γύριζε το μάτι σου, είχαν βγάλει τραπέζια και από την άλλη μεριά, απέναντι, δίπλα στη θάλασσα.
Πλησίασα λίγο στην παραλία, για να πάρω αυτή την εικόνα. Ένα καραβάκι, διακοσμητικό της ταβέρνας που το βράδυ φωτίζεται και στο βάθος ο ήλιος που γέρνει προς τη δύση του. Μια υπέροχη στιγμή. Κάτι πολύ σπέσιαλ και ξεχωριστό που άξιζε να το ζήσουμε. Ευτυχείς που μας συνέβη στην Πάρο, αν και μια τέτοια στιγμή, αξίζει να τη ζήσεις, οπουδήποτε.
Έμεινα αρκετή ώρα, μέχρι που ο ήλιος χάθηκε στον ορίζοντα και άρχισε να πέφτει το σκοτάδι. Τέτοιες στιγμές είναι που μας αναζωογονούν και μας δίνουν περισσότερη δύναμη για ζωή. Δεν ήθελα να περάσει έτσι και μόνο για μας που ζήσαμε εδώ, στην Πάρο, γι’ αυτό και το κατέγραψα προκειμένου να το μοιραστώ μαζί σας. Ομάδα δεν είμαστε;
Μια Έκθεση Φωτογραφίας που αξίζει πραγματικά να δείτε
Εμείς τώρα είμαστε μακριά από το Λεκανοπέδιο Αττικής, αυτές τις μέρες… Και πολύ θα στεναχωρηθούμε που δεν θα μπορέσουμε να είμαστε στα εγκαίνια αυτής της Έκθεσης Φωτογραφίας που έχουν ετοιμάσει με τόση αγάπη και χαρά οι άνθρωποι του Σωματείου Συνταξιούχων ΗΣΑΠ. Κι αυτό γιατί, τους ανθρώπους τους γνωρίζω καλά, κοντά 30 χρόνια τώρα. Είναι εξαιρετικής ποιότητας, άνθρωποι.
Συνεργάζομαι μαζί τους, ως δημοσιογράφος. Ετοιμάζω, κάθε δίμηνο, τη συνδικαλιστική τους εφημερίδα «ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος» και μοιράζομαι τις στιγμές τους, καλές και κακές. Κυρίως καλές! Πολύ δραστήριοι, ακόμα και μέσα στην πανδημία. Προς το τέλος του Ιουνίου θα ετοιμάσουμε το καλοκαιρινό φύλλο τ. 166… Με συνέπεια, σταθερότητα και υπευθυνότητα, είναι πάντα εκεί, κοντά και δίπλα στο Σωματείο τους, έτοιμοι να υπερασπιστούν τα δικαιώματα τους.
Ξέρω με πόση αγάπη ετοίμαζαν όλες τις προηγούμενες μέρες αυτή την Έκθεση Φωτογραφίας. Βρήκαν παλιές φωτογραφίες από τη δουλειά τους, ασπρόμαυρες και χρωματιστές και τις επεξεργάστηκαν τεχνικά, ώστε να γίνουν μεγάλες και ευδιάκριτες, τις τοποθέτησαν σε ειδικά πάνελ και τώρα είναι έτοιμοι για τα εγκαίνια. Και δεν είναι και λίγες, κοντά τις 100 φτάνουν! Δείτε ΕΔΩ το site τους…
Αυτό που μ’ αρέσει στους εξαιρετικούς αυτούς ανθρώπους, είναι ότι δε στερεύουν από ιδέες. Συνεχώς σε εκπλήττουν με κάτι καινούριο και εντυπωσιακό. Αξίζει και για έναν ακόμα λόγο, να πάτε στην Έκθεση Φωτογραφίας που η είσοδός της είναι δωρεάν: Θα έχετε την ευκαιρία να δείτε και το υπέροχο μουσείο τους, στημένο κομμάτι – κομμάτι, με πολύ αγάπη. Όπως άλλωστε είναι και με ότι καταπιάνονται. Να, ένας ακόμα λόγος για να τους εκτιμώ ως συνεργάτες μου.