«Κατάθεση Ψυχής» από την Μαρίνα Μουμούρη, τη φίλη μας
Αυτό είναι το εξώφυλλο του βιβλίου με την ποιητική συλλογή της καλής μας φίλης, Μαρίνα Μουμούρη με τον τίτλο «Κατάθεση Ψυχής». Το διαβάσαμε με πολύ προσοχή, σεβασμό και αγάπη προς την δημιουργό. Το γράψιμο της είναι υπέροχο. Γεμίσαμε το χρόνο μας με θετικά συναισθήματα. Και τα είχαμε τόσο ανάγκη.
Μια φωτογραφία της Μαρίνας και του Γιάννη από το μακρινό 2017. Εκείνο το καλοκαίρι ήμασταν στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τεμενη Αιγίου και είχαμε καλέσει αρκετούς φίλους από εκεί για ένα τελευταίο δείπνο μαζί τους, στην ταράτσα. Η φωτογραφία τραβήχτηκε στις 2 Σεπτεμβρίου… Και Με τα παιδιά ήμασταν, ήδη, τρία χρόνια φίλοι!
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 15/07/2023
Διαβάζετε; Μερικοί αγαπούν να το κάνουν αυτό στις μέρες μας. Ακονίζει το μυαλό, δημιουργεί τις προϋποθέσεις να «φύγεις» στο δικό σου κόσμο και να μπεις στις εικόνες που εσύ φτιάχνεις μέσα από τις λέξεις. Παλιότερα είχε πολύ περισσότερους ανθρώπους που αγαπούσαν να διαβάζουν, ιδιαίτερα βιβλία, εφημερίδες κ.α. Στις μέρες μας μάλλον οι νέες γενιές, αλλά και πολλοί από μας, έμαθαν στις έτοιμες διαθέσιμες εικόνες των social media που κάποιες φορές μπορεί να μην ανταποκρίνονται στην αλήθεια και να είναι πλαστές.
Ας μείνουμε όμως στο βιβλίο. Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου μια συλλογή ποιημάτων της Μαρίνας Μουμούρη με τον τίτλο «Κατάθεση Ψυχής» και το ξεκοκάλισα. Πέρα από το καλό γράψιμο, το επιπλέον κίνητρο, ήταν ότι γνωρίζω καλά τη Μαρίνα και τον σύζυγο της, Γιάννη. Πρόκειται για δυο υπέροχα παιδιά που έχουν επιλέξει να ζουν σε ένα μικρό χωριό, κοντά στο Αίγιο της Πελοποννήσου.
Μας είχαν φιλοξενήσει σπίτι τους και ξέρουμε από πρώτο χέρι τι άνθρωποι είναι. Διαθέσιμοι να δώσουν περισσότερα απ’ ότι έχουν με ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη. Τελευταία είχαμε χαθεί, καθώς η υποχρεωτική κοινωνική αποστασιοποίηση στον καιρό του Cocid -19, είχε κάνει τη ζημιά του. Αλλά ποτέ δεν χάσαμε την επικοινωνία μας. Έτσι συμβαίνει με του φίλους. Δε χάνονται, ότι προβλήματα κι αν προκύπτουν.
Ας δούμε όμως μερικά πράγματα για την «Κατάθεση Ψυχής», χωρίς η στήλη να διεκδικεί το ρόλο της κριτικής. Ούτε ειδικοί είμαστε στη λογοτεχνία και ούτε διεκδικούμε τέτοιους ρόλους.
Ως βιβλίο έχει 350 τυπωμένες σελίδες με πολύ όμορφη επιμέλεια και κασέ και κάθε ποίημα «απλώνεται» σε δύο με τρεις σελίδες από το ξεκίνημα του ως την ολοκλήρωση του.
Το γράψιμο της Μαρίνας είναι πολύ προσωπικό, καθαρό και αποτυπώνει σε λέξεις ακριβώς αυτό που λέει στον τίτλο της συλλογής. Σε συνεπαίρνει να διαβάζεις την ποίηση της. Εξάλλου η ίδια δεν διεκδικεί τον τίτλο της ποιήτριας, μάλλον για δική της «εκτόνωση» το τύπωσε, χωρίς να μεσολαβήσει εκδοτικός οίκος, ούτε και πωλείται στα βιβλιοπωλεία. Δοσμένο χέρι – χέρι μόνο σε αγαπημένους φίλους που είναι σε θέση να την καταλάβουν, καθώς εκτίθεται ανοίγοντας διάπλατα την ψυχή της. Χάρηκα που έχει ανάμεσα στους ανθρώπους που εκτιμά, για να μας εμπιστευτεί τη δουλειά της.
Αν αποφάσισα να γράψω αυτές τις γραμμές στο ΡΕΘΕΜΝΟΣ, είναι γιατί μ’ αρέσουν πολύ οι άνθρωποι που το παλεύουν και αγωνιούν με όλες τις ευαισθησίες τους, να μην το βάλουν κάτω, αλλά εκφράζονται μέσα από τις λέξεις.
Όπως κι εμείς οι δημοσιογράφοι, εκφραζόμαστε για πιο πεζά πράγματα και για την επικαιρότητα με λέξεις, έτσι και η Μαρίνα, βγάζει τα εσώψυχα της στο βιβλίο της. Γενικά μιλώντας, το γράψιμο είναι μια υπόθεση μοναχική. Χρειάζεται ησυχία, ηρεμία και απομόνωση. Τους ανθρώπους που ασχολούνται σοβαρά μ’ αυτό, δεν θα τους δεις να περνάνε ατέλειωτες ώρες στο διαδίκτυο, ενδιαφερόμενοι για τη δημόσια εικόνα τους. Εκτός κι αν είναι επαγγελματίες και τους το ζητάει ο εκδότης τους για να κάνουν προμόσιον στη δουλειά τους.
Το «Κατάθεση Ψυχής», είναι μια εξομολόγηση, με την ορθή έννοια της λέξης. Σκάβει βαθιά μέσα της και βγάζει μαργαριτάρια, ανακαλύπτει και η ίδια τον εαυτό της, αναδεικνύοντας πράγματα που δυσκολεύονταν ίσως να παραδεχτεί.
Χάρηκα διπλά που γνώρισα αυτή την πλευρά της φίλης μου. Έσκαψε, σα να λέγαμε και έβγαλε τον εαυτό της που κουβαλούσε τόσα χρόνια, χωρίς και η ίδια να έχει συνειδητοποιήσει τη σπουδαιότητα της κίνησης της. Και την ευχαριστώ από καρδιάς που έκανε την κίνηση να μας το προσφέρει, με προσωπική αφιέρωση.
Είναι ότι πιο ωραίο είδα μέσα στη μαυρίλα και τη δυσκολία των ημερών και του καύσωνα που είναι σε εξέλιξη και μας ταλαιπωρεί. Να την έχει καλά ο Θεός, της εύχομαι και να μη σταματήσει να γράφει. Το γράψιμο κάνει καλύτερο τον άνθρωπο…
Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 15/7/2023 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου «Επισημάνσεις».
Βιώνουμε προβλήματα στο δύσκολο πεδίο του καύσωνα…
Σε νέα επικαιροποίηση του έκτακτου δελτίου επικίνδυνων καιρικών φαινομένων προχώρησε η ΕΜΥ καθώς ο καύσωνας Κλέων θα σαρώνει τη χώρα τις επόμενες ώρες με ακραίες θερμοκρασίες με κορύφωση του καύσωνα την Παρασκευή και το Σάββατο. Ας είμαστε προσεκτικοί ότι κι αν έχουμε επιλέξει στην καρδιά μας να κάνουμε.
Τα καλά νέα είναι μπροστά μας… Μικρή υποχώρηση αλλά με πάλι με υψηλές θερμοκρασίες από την Κυριακή, που την κατάσταση θα βοηθήσει από το βράδυ το βοριαδάκι. Λίγο ακόμα θα υποχωρήσει η θερμοκρασία τη Δευτέρα, όμως πολύ πιθανόν από την Τρίτη και από τα δυτικά να ανέβει και πάλι. Μικρά σκαμπανεβάσματα μέχρι να ισορροπήσει το πράγμα.
Το καλό είναι ότι σε καμία περίπτωση, όπως μας διαβεβαιώνουν οι μετεωρολόγοι, δεν πρόκειται να σημειωθούν οι θερμοκρασίες της Παρασκευής και του Σαββάτου, τη νέα εβδομάδα. Μάλιστα στο Αιγαίο θα ενισχυθούν και λίγο οι άνεμοι Κυριακή και Δευτέρα, θα δροσίσουν, όμως θα αυξήσουν και τους κινδύνους εξάπλωσης πυρκαγιών. Δείτε ΕΔΩ πώς αντιμετωπίζουμε τον καύσωνα…
Ας πάμε λίγο βόρεια, στην Αναστασιά, του φίλου μας Ηλία
Και καθώς οι ζεστές μέρες γίνονται όλο και πιο ζεστές κι ο Ιούλης αποδεικνύεται φιλόξενος στον «Κλέωντα» και αφιλόξενος σε κάθε ζωντανό οργανισμό που προσπαθεί να επιζήσει σε συνθήκες καύσωνα, μια πρόταση του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι να πάμε προς τα βόρεια, στο χωριό του Ηλία, την Αναστασιά και να ξαποστάσουμε κάτω από τον παχύ ίσκιο της κερασιάς, στην αυλή του. Έτσι κι αλλιώς το θέλει πολύ. Και μερικές φορές απορεί που δεν το τολμούμε. Πόσο μακριά είναι οι Σέρρες από την Αθήνα;
Δυο… ζάλα δρόμος. Μόλις 584 χιλιόμετρα και 5:30 ώρες, αν το αυτοκίνητο τρέχει με μια μέση ταχύτητα 117 χιλιόμετρα την ώρα. Σιγά το πράγμα, δηλαδή! Και με αυτές τις συνθήκες που επικρατούν δε φαντάζομαι ότι θα δυσκολεύονταν άνθρωπος να το κάνει. Τον πειράζω τον Ηλία καμιά φορά που μιλάμε στον Messenger. Του λέω πως θα μας δει μια μέρα, ξαφνικά, στο σπιτικό του και δεν θα πιστεύει στα μάτια του. Μερικές φορές απογοητεύεται. Νομίζει ότι δεν θα γίνει ποτέ. Αλλά κάνει λάθος. Ούτε και ο ίδιος δεν έχει μετρήσει πόσες φορές έχουμε ήδη «πάει» με τα δημοσιεύματα μας στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ.
Αν είναι να πάμε τέτοιον καιρό, ξέρουμε πως θα τον βρούμε στον κήπο του. Είτε στις φασολιές του (επάνω φωτογραφία), είτε στις ντοματιές του, που τώρα αναπτύσσονται. Θα είναι εκεί κι αυτός και η Κατερίνα, η γυναίκα του, να καταπιάνονται με ότι γεμίζουν την καρδιά τους, τη γη, τα φυτά, τα ζώα τους. Και να φιλοσοφεί, μ’ αυτό το ιδιότυπο χιούμορ του στον πρωινό καφέ του, όταν όλοι κοιμούνται ακόμα, ανταλλάσσοντας που και που, κάποιες σκέψεις μαζί μου. Αυτός είναι ο Ηλίας και η Αναστασιά, το χωριό που γεννήθηκε, που επέλεξε να περάσει εδώ, με αγαπημένα του πρόσωπα, τα τελευταία του.
Μια ματιά στο Θραψανό και τους ανθρώπους που αγαπάμε
Καθώς οι ζέστες γίνονται όλο και μεγαλύτερες και το πράγμα «δυσκολεύει» για μας που επιλέξαμε να ζήσουμε στην Αθήνα τον «καυτό» Ιούλιο, μια ματιά στο χωριό θα «δροσερέψει» λίγο τα πράγματα. Ιδού λοιπόν, αγαπημένα μας πρόσωπα. Όπως η Στασούλα μας που όλες αυτές τις μέρες είναι κοντά στη Μαλάμω και τον Νίκο.
Ή όπως η Μαρία η γυναίκα του αδελφού μου του Κωστή που δεν είναι πια κοντά μας και η Μαλάμω. Εδώ από μια βόλτα στου Τσούτσουρα, έναν σχετικά κοντινό θαλασσινό προορισμό στα νότια όπου συχνά πηγαίνουμε για μπάνιο, όταν είμαστε στο χωριό. Εδώ τώρα, μπάνιο δεν το λες, αλλά μια δροσιά την παίρνεις μ’ αυτό το τσαλαβούτημα.
Το πρόσωπο της αδελφή μου Μαλάμως, ξαναβρήκε τα γλυκά χαρακτηριστικά του. Ηρέμησε, ησύχασε, καθώς βρέθηκε σε γνώριμα αγαπημένα μέρη με ανθρώπου που ξέρει ότι την αγαπούν και θέλουν να περνάει κάθε ώρα και στιγμή, καλά. Ιούλης είναι. Σε λίγο, η Στασούλα, θα βρει και θα μαζέψει τα πρώτα πρώιμα σύκα και σταφύλια, για να τα χαρούν. Τους χαίρομαι που τους βλέπω έτσι όμορφα.
Κυριακάτικο απομεσήμερο στους “Αέρηδες” στην Πλάκα
Το κάναμε χθες και το χαρήκαμε… Πήγαμε στους “Αέρηδες”. Όχι στο γνωστό οκταγωνικό κτίσμα με επίσημη ονομασία Ωρολόγιο του Κυρρήστου που ανεγέρθηκε από τον Έλληνα αστρονόμο Ανδρόνικο από την Κύρρο της Μακεδονίας στο α΄ μισό του 1ου αιώνα π.Χ.. Ένα πολύ ιδιαίτερο μαρμάρινο κτίριο, ύψους 12 μ στο οποίο απεικονίζονται οκτώ φτερωτοί ανάγλυφοι άνεμοι με τα σύμβολά τους. Αλλά στην ταβέρνα, πιο δίπλα με το ίδιο όνομα…
Καθώς βρίσκεται τόσο κοντά στην Ακρόπολη, η Πλάκα παραμένει σταθερά η κατεξοχήν περιοχή διαμονής και διασκέδασης των επισκεπτών από το εξωτερικό. Κάποια από τα ελκυστικά της χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν μικρές πλατείες, αξιόλογα μουσεία καθώς και πάρα πολλά μέρη για να μείνεις, να φας και να απολαύσεις ένα ποτό. Οι πεζόδρομοι την καθιστούν έναν ευχάριστο προορισμό απόδρασης από την διαβόητη κίνηση της πόλης.
Οι οδοί Αδριανού και Κυδαθηναίων περιλαμβάνουν πολλά καταστήματα αναμνηστικών με πιο φινετσάτες επιλογές, συγκριτικά με την υπαίθρια αγορά στο Μοναστηράκι. Η πιο απολαυστική συνοικία για τον επισκέπτη βρίσκεται προς τα πάνω, πλησιάζοντας την Ακρόπολη, όπου διατηρούνται ακόμα τα παλιά πέτρινα σπίτια με τα κεραμίδια. Εκεί ψηλά μπορείτε να βρείτε πράσινες γωνιές και γραφικά ταβερνάκια με τη θέα τον αρχαίο βράχο. Εκεί βρήκαμε τους “Αέρηδες”.
Ολοκληρώνεται το 2 Φεστιβάλ “Χώμα-Νερό-Φωτιά ”
Παρουσία της εκπροσώπου της Διεύθυνσης Νεότερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς του υπουργείου Πολιτισμού Έλενας Μπαζίνη και πλήθους κόσμου, ξεκίνησαν την Πέμπτη 6 Ιουλίου 2023, οι εκδηλώσεις για το 2ο φεστιβάλ με τίτλο “ΧΩΜΑ- ΝΕΡΟ – ΦΩΤΙΑ ” που διοργανώνει ο Πολιτιστικός Σύλλογος Θραψανού, η Βρετανική Σχολή Αθηνών, το Κέντρο Μελέτης Νεότερης Κεραμικής, με συνδιοργάνωση της Περιφέρειας Κρήτης, την στήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού, των Αγγειοπλαστών του Θραψανού, υπό την αιγίδα του Δήμου Μινώα Πεδιάδας.
Στόχος του φεστιβάλ είναι να αναδείξει για μια ακόμη φορά την παράδοση της Αγγειπλαστικής για την οποία φημίζεται το Θραψανό. Μια τέχνη που από τα βάθη των αιώνων μεταλαμπαδεύεται από γενιά σε γενιά, ταξιδεύοντας μάλιστα και εκτός κρητικών συνόρων. Στην περιοχή μέχρι και σήμερα υπάρχουν δεκάδες ενεργά εργαστήρια Αγγειοπλαστικής με μεγάλη παραγωγή η οποία δεν μένει μόνο στην Ελλάδα. Το 80% αυτής, ταξιδεύει στο εξωτερικό, κάνοντας έτσι γνωστή την τέχνη και το νησί μας σε όλο τον κόσμο εδώ και πολλά χρόνια.
Ωστόσο φέτος το φεστιβάλ συνοδεύεται και από δυο ευχάριστες ειδήσεις καθώς αναμένεται η Θραψανιώτικη Κεραμική να εγγραφεί στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς, πράγμα που κάνει ακόμα πιο αναγνωρίσιμη και σημαντική την διατήρηση της τέχνης αυτής και φυσικά την περιοχή του Θραψανού. Ενώ όπως τονίστηκε επαναπατρίστηκαν στην περιοχή δυο παλιά πιθάρια! Το δημοσίευμα είναι από το www.politikakritis.gr
Την Πέμπτη 6 Ιουλίου, οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν με χαιρετισμούς των διοργανωτών και των τοπικών αρχών στην κεντρική πλατεία χωριού και συγκεκριμένα στο ανοικτό θεατράκι, παρουσία της εκπροσώπου της Διεύθυνσης Νεότερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς του υπουργείου Πολιτισμού και Κοινωνικής Ανθρωπολόγου, Έλενας Μπαζίνη, η οποία σε δηλώσεις της στο Press Office Online είπε μεταξύ άλλων: «πρόκειται για μια γιορτή που αναδεικνύει μια μακραίωνη παράδοση του τόπου αυτού.
Επιστροφή στην Πάρο με μια βόλτα μας στο Πίσω Λιβάδι
Το κάναμε την τελευταία μέρα που είχαμε στη διάθεση μας, καθώς ολοκληρώνονταν οι διακοπές μας στην Πάρο, τον περασμένο Ιούνιο. Η ιδιοκτήτρια του σπιτιού, ευγενέστατη, μας έδωσε τη δυνατότητα να μείνουμε ώς το απόγευμα, λίγο πριν πάρουμε το πλοίο της επιστροφής για τον Πειραιά (δες ΕΔΩ). Έτσι πήρα τη Σούλα και πήγαμε μια βόλτα στο Πίσω Λιβάδι που ήταν πολύ κοντά στο μέρος που μέναμε.
Αφήσαμε το αυτοκίνητο στο δημόσιο παρκινγκ, κοντά στην παραλία μέσα στον οικισμό και περπατήσαμε τον τόπο. Στο σημερινό σημείωμα σας έχουμε μερικές φωτογραφίες, αλλά θα επανέλθουμε, επειδή έχουμε αρκετό υλικό. Για την ώρα ας μείνουμε στην αναμνηστική φωτογραφία με τα ουζάκια που ήπιαμε στην ταβέρνα δίπλα στο λιμάνι με τις βάρκες και τα άλλα πλεούμενα. Ήταν κάτι πολύ όμορφο…
Θέλουμε να ξαναέρθουμε σ’ αυτό το μέρος. Δεν ξέρω πως θα είναι τις μέρες της φουλ σεζόν του Ιουλίου και του Αυγούστου, προφανώς μια πιεσμένη την κατάσταση από τον κόσμο, αλλά σίγουρα Ιούνιο ή Σεπτέμβριο, τα πράγματα θα είναι πολύ καλύτερα. και μας, μας αρέσει καλύτερα τότε . Είναι πιο ήσυχα και πιο ανθρώπινα, από όλες τις απόψεις…
