Ο καπνός και η μυρωδιά του καμένου κάνουν πολύ δύσκολη της κατάσταση, ειδικά για όσους αντιμετωπίζουν αναπνευστικά προβλήματα. Και να, που οι καπνοί σκέπασαν και την Ακρόπολη, ενδεικτικό του μεγέθους που έχει λάβει η φωτιά που κινείται στις πλαγιές της Πάρνηθας, ενώ η μυρωδιά του καμένου, έχει φτάσει μέχρι και τις παραθαλάσσιες περιοχές.

Τα ίδια και στο Περιστέρι. Η φωτογραφία είναι δικιά μας, τραβηγμένη γύρω στις 7:40 το απόγευμα της Τρίτης. Οι πυρκαγιές που μαίνονται σε όλη τη χώρα και καταστρέφουν ό,τι βρίσκουν στο διάβα τους, προκαλώντας ανυπολόγιστες καταστροφές, έχουν καλύψει με καπνό τον ουρανό της χώρας, όπως αναφέρει το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών. Και είναι κάτι που τουλάχιστον το Λεκανοπέδιο Αττικής το ζήσαμε.

Αυτή η φωτογραφία είναι της καλής μας φίλης Λένας, από τη Θεσσαλονίκη. Τα ίδια και χειρότερο κι εκεί… Οι καπνοί από τις μεγάλες φωτιές που πλήττουν τις τελευταίες μέρες την Αλεξανδρούπολη, τη Βοιωτία και την Εύβοια έχουν φτάσει σε πολλές περιοχές της χώρας. Έφτασαν μάλιστα μέχρι το Ωραιόκαστρο απ’ όπου και η φωτογραφία. Ακόμα και στα νησιά του Ιονίου τις διέκρινε κανείς.

Και η Ζαγορά χθες το πρωί φωτογραφημένη από την καλή μας φίλη, Βικτώρια… Χαιρόμαστε που οι άνθρωποι μας λειτούργησαν με… επαγγελματική ευσυνειδησία, θα λέγαμε και ανταποκρίθηκα άμεσα στην έκκληση μας για μια φωτογραφία από τον τόπο τους, σε σχέση με το πρωινό ξημέρωμα. Μια αληθινή δημοσιογραφία, χωρίς κραυγές που αποτυπώνει την σκληρή πραγματικότητα.

Πάντα μου άρεσε η Σαλαμίνα. Παλιότερα, προ Covid-19, πήγαινα ύλη κάθε δίμηνο με αφορμή την έκδοση της εφημερίδας στην Πόπη που μένει εκεί. Εδώ και τρία χρόνια όμως ο «ΤΥΠΟΣ των Συνταξιούχων Σιδηροδρομικών» βγαίνει διαδικτυακά, οπότε με την Πόπη συνεννοούμαστε μέσω εφαρμογών και δεν έρχομαι πια. Όμως χθες οργανώσαμε μια ημερήσια εκδρομή με την Άννυ και τα παιδιά στη Σαλαμίνα.

Περάσαμε με το καραβάκι – παντόφλα, από το Πέραμα στη Σαλαμίνα. Κι αφού, φτάνοντας, περιηγηθήκαμε λίγο στο νησί, ψάχνοντας για την «Ηλιαχτίδα» όπου είχαμε πληροφορίες πως θα βρίσκαμε μια όμορφη οργανωμένη παραλία, διαπιστώσαμε πως δεν ήταν αυτό που θα μας άρεσε. Έτσι αλλάξαμε προορισμό και πήγαμε στο «Αίαντας Μπίτς». Εκεί ήταν ωραία…

Είχε φτάσει μεσημέρι πια, οπότε το πρώτο που μας ενδιέφερε όταν το βρήκαμε ήταν να καθίσουμε για φαγητό και μετά όσοι από την παρέα ήθελαν πήγαν για μπάνιο. Και όντως το έκαναν κάποιοι. Εμείς να απολαμβάνουμε τη δροσιά από τους ανεμιστήρες, μετά το γεύμα μας, κάτω από τον ίσκιο του café bar του Αίαντα και να προετοιμάζουμε την ανάρτηση που διαβάζετε με τον τρόμο που εμείς ξέρουμε. Χειρόγραφα.

Μέσα στις πρώτες 17 ημέρες από την πρεμιέρα της, η ταινία απέφερε στα στούντιο της Warner Bros 1 δισ. δολάρια. Ο αρμόδιος πρόεδρος της Warner Bros για τη διανομή της ταινίας στις ΗΠΑ, Τζεφ Γκολντστάιν, είπε πως «είναι η μοναδική ταινία που απέφερε τόσα έσοδα τόσο γρήγορα». Τι είναι αυτή η ταινία, που συνεχίζει να συγκεντρώνει ουρές θεατών στο “Θησείο” της Αποστόλου Παύλου;

Χαρακτηρίζεται ως κοινωνική σάτιρα, μιούζικαλ και ιστορία ενηλικίωσης, η διαδρομή της καταπιεσμένης Αμερικανίδας έως την αυτογνωσία αποδεικνύεται σεναριακά ευρηματική, ξεκαρδιστική όσο και εξοντωτικά διδακτική. Προσωπικά δεν την είδα και ότι πληροφορίες για την ταινία δείτε εδώ είναι από τον κριτικό του ΑΘΗΝΟΡΑΜΑΤΟΣ, Χρήστο Μήτση.

Τα ροζ κουκλόσπιτα, τα αμερικανικά 50s και τα κλασικά χολιγουντιανά μιούζικαλ εμπνέουν μια ξεκαρδιστικά αποστειρωμένη Barbieland, όπου οι σατιρικές βολές των Γκέργουικ και Νόα Μπάουμπακ, οι οποίοι συνυπογράφουν το σενάριο, πετυχαίνουν εύκολα “κέντρο”. Τα πράγματα προοδευτικά σοβαρεύουν, όταν η αληθινή ζωή παίρνει το πάνω χέρι, αλλά μια πικάντικη ανατροπή εδώ, μια ευφυής ατάκα εκεί και μια εμπνευσμένη σινε-αναφορά παραπέρα, κρατούν το συνδυασμό ιστορίας ενηλικίωσης, κοινωνικής σάτιρας, μιούζικαλ και κωμωδίας χαρακτήρων σε ισορροπία.