Αρχική » 2022 » Αύγουστος (Σελίδα 3)

Αρχείο μηνός Αύγουστος 2022

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας
005189
Τα δικά σας σχόλια
Μια αναγκαία υπόμνηση!
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να γράφετε. Μόνο που για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.
Είναι λογικό να πρέπει να τα δει πρώτα ο διαχειριστής και να απομακρύνει κάποιο, αν -λέμε τώρα- μπορεί να είναι υβριστικό… Απλά πράγματα.
Αλλά θεώρησα ότι έπρεπε να το γνωρίζετε…

Ο Χειμώνας είναι ήδη εδώ!

Είμαστε και τυπικά μέσα στον χειμώνα! Το νιώθουμε ήδη στο πετσί μας καθώς το κρύο γίνεται ολοένα και πιο δυνατό. Για να δούμε πόσο θα αντέξουμε να μη βάλουμε φυσικό αέριο φέτος. πέρσι "κάηκε" η γούνα μας! Για να είμαστε σαφείς ο χειμώνας άρχισε την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου και θα διαρκέσει ώς και την Δευτέρα 20 Μαρτίου, οπότε και θα έρθει η άνοιξη να τον αντικαταστήσει.
Η λέξη χειμώνας βγαίνει από την αρχαία ελληνική λέξη χειμών, που με την σειρά του βγαίνει από την λέξη χεῖμα που σήμαινε χειμερινός καιρός, παγωνιά, κρύο. Μεταφορικά, επίσης, σημαίνει ψυχρός καιρός με θύελλα.
Αύγουστος 2022
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο. Και να το εκτιμάς!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει κάθε Κυριακή την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά-σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ τ. 164

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ τ.  164 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ. δείτε το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Είκοσι εννιά χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩ το site του Σωματείου που επιμελούμαστε...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 435

Έτοιμο και το 435 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το 434,  ΕΔΩ το 433, ΕΔΩ το 432, ΕΔΩ το τ.431,  ΕΔΩ το 430, ΕΔΩ το 429, ΕΔΩ το 428, ΕΔΩ το 427, ΕΔΩ το 426, ΕΔΩ το 425, ΕΔΩ το τ.424, ΕΔΩ το τ.423, ΕΔΩ το τ.422, ΕΔΩ το τ.421, ΕΔΩ το τ.420, ΕΔΩ το τ.419, ΕΔΩ το τ.418, ΕΔΩ το τ.417, ΕΔΩ το τ.416, ΕΔΩ το τ.415, ΕΔΩ το τ.414, ΕΔΩ το 413, ΕΔΩ το 412, ΕΔΩ το 411, ΕΔΩ το 410, ΕΔΩ το τ.409, ΕΔΩ το τ.408, ΕΔΩ το τ.407, ΕΔΩ το τ.406, ΕΔΩ το τ.405 ΕΔΩ το τ.404 ΕΔΩ το τ.403 ΕΔΩ το τ.402, ΕΔΩ το τ.401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ.392, ΕΔΩ το τ.391, ΕΔΩ το τ.390, ΕΔΩ το τ.389, ΕΔΩ το τ.388, ΕΔΩ το τ.387, ΕΔΩ τ.386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε ΕΔΩ είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: nikosth2004@yahoo.gr

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 


Είμαστε στον 17ο χρόνο!
Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχεις ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Διακοπές και στα μαγαζιά. Οι άνθρωποι το επιδιώκουν!

Μπορείς να φαντάζει κάπως παράξενο στα μάτια εκείνων που έρχονται από το εξωτερικό, ιδιαίτερα αν είναι Έλληνες δεύτερης γενιάς και έχουν εργαστεί εκεί και ξέρουν πώς βγαίνει το ψωμί, να βλέπουν τέτοιες επιγραφές στις προθήκες των μαγαζιών. Αλλά οι συμπατριώτες μας δεν χαλάνε με τίποτα τις συνήθειες τους.

Ακόμα και στη μεγάλη οικονομική κρίση των μνημονίων του 2012, τον Αύγουστο τα μαγαζιά έκλειναν. Είχαν και οι ιδιοκτήτες τους ανάγκη από λίγη χαλάρωση, οπότε απλά κατέβαζαν τα ρολά και με την ταμπέλα στην προθήκη τους, ενημέρωναν τους πελάτες τους, πως τον καιρό που θα έκλειναν θα έπρεπε να αναζητήσουν άλλο μαγαζί, φαρμακείο εν προκειμένω, για να καλύψουν την ανάγκη τους.

Το συγκεκριμένο μαγαζί το βρήκαμε μπροστά μας, κάπου στα Σεπόλια. Και συγκεκριμένα από την πάνω μεριά της Κωνσταντινουπόλεως, στο ύψος της διάβασης του “οκτώ”. Μια βόλτα να κάνετε στη γειτονιά που μένετε, θα βρείτε πολλά μικρά μαγαζιά κλειστά, ακριβώς με την ίδια ενημερωτική πινακίδα. Και φούρνους και service και ότι άλλο μπορείς να φανταστεί κανείς.

Το Μουσείο των Αθηνών, στην Πατησίων. Έχετε πάει;

Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Ελλάδας αποτελεί το σπουδαιότερο μουσείο της χώρας και ένα από τα σημαντικότερα του κόσμου, στον τομέα της αρχαίας τέχνης. Στις συλλογές του εκπροσωπούνται όλοι οι πολιτισμοί που άνθισαν στον ελληνικό χώρο από την προϊστορική εποχή ώς το τέλος της ρωμαϊκής περιόδου.

Το Μουσείο βρίσκεται στην Αθήνα, επί της οδού Πατησίων 44 και δίπλα από το ιστορικό συγκρότημα κτηρίων του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου. Μπροστά του και προς την οδό Πατησίων, εκτείνεται μία πλακόστρωτη πλατεία. Η έκτασή του, η οποία περιλαμβάνει και το Επιγραφικό Μουσείο, περικλείεται από τις οδούς Πατησίων, Ηπείρου, Μπουμπουλίνας και Τοσίτσα.

Το Σάββατο που μας πέρασε τράβηξα αυτές τις φωτογραφία, καθώς βρεθήκαμε εκεί για καλό σκοπό. Και καθώς πλησιάζαμε στον Δεκαπενταύγουστο, η άδεια Αθήνα είχε κι εδώ την έκφραση της… Περπατώντας στην πλατεία μπροστά από το Μουσείο, ψυχή δεν εμφανίζεται. Μόνο οι τουρίστες που είχαν προγραμματίσει να μπουν και να δουν το Μουσείο.

Ο κήπος του φίλου μου Ηλία, από την Αναστασιά Σερρών

Αγαπώ να βλέπω τους φίλους μου να φτιάχνουν τους κήπους τους και να τρώνε τον καρπό τους. Και πολλές φορές συμβαίνει να το κάνω θέμα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε μερικά δημοσιεύματα που έχω κάνει στο παρελθόν, ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Στη φωτογραφία οι φορτωμένες με καρπό ντοματιές του φίλου μου Ηλία, από την Αναστασιά των Σερρών. Και φανταστείτε τη γεύση μιας τέτοιας ώριμης ντομάτας!

Το ίδιο όμορφες και οι πιπεριές του! Θα πρέπει να έχει ρίξει πολύ δουλειά ο ίδιος και η σύζυγος του, η Κατερίνα… Τον χαίρομαι όμως. Ύστερα από χρόνια δουλειά στη Γερμανία, επέστρεψε στο χωριό που γεννήθηκε και ξεκίνησε μια νέα αρχή, απολαμβάνοντας τους καρπούς των χεριών του. Συχνά λοιπόν ο Ηλίας μοιράζεται στο διαδίκτυο, όλα αυτά τα πράγματα που καταφέρνει. Από εκεί τα μαθαίνω και εγώ.

Και τι να πεις για τις μελιτζάνες του; Δείχνουν ακόμα πιο εντυπωσιακές, καθώς οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από κοντά. Θέλω να μου αξιώσει ο Θεός και να τα καταφέρουμε με τη Σούλα να πάμε βόρεια, φτάνοντας μέχρι το σπίτι τους. Είναι μακριά να ξεκινήσεις από Αθήνα ένα τέτοιο ταξίδι, αλλά αξίζει. Ο ίδιος, το 2019, ήρθε στη θύρα 19 στο ΟΑΚΑ να μου πει ένα γεια από κοντά και τον ευχαριστώ για το ενδιαφέρον του.

Τι όμορφο και ευεργετικό να είσαι δίπλα στη θάλασσα!

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη πριν τέσσερα χρόνια στο Λιμένι, όταν είχαμε κατέβει με την Έστερ και τα κορίτσια της, στην Αρεόπολη, για μερικές μέρες.

Να είσαι εκεί την κατάλληλη ώρα, Αυγουστιάτικα και να κάνεις σκέψεις, είναι ότι πιο όμορφο μπορεί να σου προκύψει. Καθώς είμαστε πια στα μέσα Αυγούστου και τα πράγματα είναι όλο και πιο δύσκολα.

Η πόλη αδειάζει και από τον κόσμο της και δίδει τη δυνατότητα και σε αυτούς που δεν έχουν άδεια να φύγουν, σχεδόν για ένα τετραήμερο.

Εμείς βέβαια που ζητήσαμε να κάνουμε χρήση των εγκαταστάσεων τουπραθεριστικού κέντρου του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου, ούτε που μας πήραν, έτσι από ευγένεια, να πουν ότι δεν υπάρχει κατάλυμα για την εβδομάδα 13-20/8 που ζητήσαμε. Τι τα θες, έτσι είναι στον κόσμο. Μόλις «φεύγεις» από κάπου, παύεις να έχεις τη δύναμη που σου δίνει το πόστο της δουλειάς σου.

Δες, κάπου 35 χρόνια δούλεψα στην ΠΕΤ ΟΤΕ και δεν υπάρχει διαθέσιμο ούτε ένα ψέλλισμα, μια δικαιολογία, ότι φέτος δεν υπάρχει ούτε για δείγμα, δωμάτιο στο παραθεριστικό κέντρο που τόσο μας αρέσει.

Όχι δηλαδή, ότι δεν το περίμενα, αλλά θα μου άρεσε να διαψευστώ σ’ αυτό το θέμα. Ωστόσο μερικά πράγματα είναι σταθερά σαν μπλόκ, αμετακίνητα στο πέρασμα των χρόνων.

Και τώρα; Τώρα εδώ στην Αθήνα, σ’ αυτά που έχουμε αναλάβει και χαιρόμαστε να τα υπηρετούμε. Με λίγους καλούς φίλους που έμειναν πίσω, επειδή κι αυτοί δυσκολεύονται με όλη αυτή την ακρίβεια, να πάνε κάπου και να ξεκουραστούν για μερικές μέρες, αλλάζοντας εικόνες και παραστάσεις.

Αλλά δεν απογοητευόμαστε. Μπορούμε να είμαστε καλά παντού, φτάνει να είμαστε καλά μέσα μας. Εκεί έχουμε ρίξει το βάρος μας, την ελπίδα μας και τη χαρά μας.

Και δεν θα διαψευστούμε, επειδή η ίδια η ζωή μας το έχει δείξει αυτό, σε πάρα πολλές περιπτώσεις. Χαμογελάμε και πάμε ένα βήμα πιο πέρα. Είμαστε βέβαιοι ότι θα υλοποιήσουμε τους μικρούς μας στόχους, αφού δεν ξεπερνούν τη δική μας δύναμη και θέληση για να τα καταφέρουμε.

Και κάπως έτσι, η ζωή συνεχίζεται σε δύσκολες εποχές. Ωστόσο προσπαθούμε να είμαστε ψύχραιμοι, να μην πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό και με το κεφάλι ψηλά. Όλο και κάτι θα καταφέρουμε. Άσε που δεν θα αφήσουμε τη μιζέρια να επηρεάσει την καρδιά μας.

Πριν από 4 χρόνια, ήμασταν Αρεόπολη με την Έστερ

Είναι απίθανες οι εκπλήξεις που μπορεί να σου κάνουν οι εφαρμογές, ας πούμε της Google. Καθώς είμαστε Αθήνα τέτοιες Αυγουστιάτικες μέρες, έφερε μπροστά μας φωτογραφίες από την Αρεόπολη που είχαμε πάει με την κόρη της Σούλας Έστερ και τα παιδιά της, Βικτώρια και Χλόη, πριν τέσσερα χρόνια. Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε τότε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Φέτος δεν θα μπορέσουν να έρθουν και θα μας λείψουν!

Η μνήμη μας βοηθάει να θυμηθούμε, βλέποντας τις εικόνες που ήρθαν μπροστά μας… Ήταν υπέροχο το Κτήμα που μείναμε, τόσο που επειδή άρεσε και στα παιδιά, μείναμε μια επιπλέον μέρα, από αυτές που είχαμε σχεδιάσει. Εδώ σε μια μεριά του κήπου στο Κτήμα, πολύ κοντά στην πισίνα. Από εκεί κοντά είναι και η φωτογραφία της Σούλας, λίγο πιο πάνω. Παλιές, ξαναδημοσιευμένες, αλλά πολύ «επίκαιρες».

Η Μάνη γενικότερα, αλλά και η Αρεόπολη, όπως θα έχετε δει και από το σίριαλ «Η Γη της Ελιάς» που προβάλλεται στο MEGA την χειμερινή περίοδο, έχει πολύ πέτρα. Και όπου υπάρχει πέτρα, υπάρχουν φραγκόσυκα, όπως αυτά της φωτογραφίας, που ευδοκιμούν. Αν και θέλει προσοχή στον τρόπο που θα τα καθαρίσεις, επειδή τα αόρατα αγκάθια τους, μπορεί να πληγώσουν. Αλλά όποιος έχει φάει ξέρει ότι τα φραγκόσυκα είναι πολύ νόστιμα.

Το ΡΕΘΕΜΝΟΣ κατεβάζει ρολά. Πάει για λίγο… διακοπές!

Και κάπως έτσι κάνουν διακοπές στις εβδομαδιαίες εφημερίδες. Μικρές επιχειρήσεις είναι με ανθρώπους που έχουν ανάγκη να ξεκουραστούν λίγο μέσα στο καλοκαίρι για να συνεχίσουν απτόητη την έκδοση της εφημερίδας ΡΕΘΕΜΝΟΣ. Αν ήμασταν εκεί και κάναμε διακοπές, εμείς θα επιλέγαμε να πάμε στον Πλακιά, στο Λιβυκό Πέλαγος.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 13/08/2022

Μια βδομάδα θα είναι μόνο, που θα σας λείψουμε. Μια εβδομάδα, για να πάρουν και οι άνθρωποι που είναι πίσω από τις τυπωμένες σελίδες αυτής της εφημερίδες, μια ανάσα και να επιστρέψουν πιο δυνατοί ώστε να συνεχίσει να υπάρχει αυτή καλή η ποιότητα στην ενημέρωση από το ΡΕΘΕΜΝΟΣ.

Βέβαια όλοι το ξέρουμε πόσο γρήγορα περνά ο καιρός ιδιαίτερα όταν είσαι σε διακοπές κι έτσι ούτε που θα το καταλάβουν για πότε έφυγαν και πότε επέστρεψαν. Κι εδώ που τα λέμε οι μέρες που έρχονται θέλουν να είναι πιο ραχατλίδικες, πιο χαλαρές με λιγότερες ευθύνες, αυτό που λέμε καλοκαιρινές!

Εσείς πήγατε διακοπές φέτος ή το σχεδιάζετε ακόμα; Μερικοί ανάμεσα μας ούτε αυτό το σχεδιασμό δεν μπορούν να κάνουν, έτσι όπως έχουν στριμωχτεί οικονομικά. Πού και πώς να πας; Πώς να απολαύσεις μερικά πράγματα που στο όχι πολύ μακρινό παρελθόν, τα είχες;

Ας κάνουμε λοιπόν κι εμείς μια βουτιά στη μνήμη. Τότε που αγαπούσαμε να πηγαίνουμε στον Πλακιά τα καλοκαίρια μας και να περνάμε όμορφες μέρες εκεί, κοντά σε φίλους καλούς, με μια σειρά από πολιτιστικές εκδηλώσεις, μουσικές και θεατρικές, που έδωσαν πνοή και ζωή στον τόπο, με φόντο το Λιβυκό Πέλαγος.

Έχω χρόνια να πάω προς τα κει, αλλά θα το ήθελα πολύ. Δεν θέλω να πω ονόματα, ξέρουν αυτοί, αλλά φαντάζομαι τον εαυτό μου ξαπλωμένο στην παραλία την ώρα του δειλινού κι απέναντι μου, φωτισμένο το παλίγκρεμο με όλη τη φυσική ομορφιά του…

Ξέρω, διάβασα ότι θέλουν να χτίσουν ξενοδοχειακό συγκρότημα εκεί πάνω κι ευτυχώς που ξεσηκώθηκαν όλοι οι άνθρωποι που αγαπούν τον τόπο τους βάζοντας ένα λιθαράκι, στην προσπάθεια να αποτρέψουν να γίνει κάτι τέτοιο. Είδα κι εδώ στο ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ να γίνεται πρωτοσέλιδο και καλά έκαναν. Μερικές φορές χρειάζεται ένα σοκ για να αφυπνιστούν συνειδήσεις.

Γιατί άραγε στο όνομα του τουρισμού να καταστραφεί ένα τόσο όμορφο, άγριο μέρος στη νότια Κρήτη από τη μεριά του Ρεθύμνου; Δεν θα μπορούσαν να βρουν ένα άλλο μέρος να κάνουν την επένδυση της. Μακάρι να μην τους περάσει κι όποιος επιλέγει να έρχεται στον Πλακιά να ζει πράγματα ξέγνοιαστε μέρες. Έχει άλλωστε και ξενοδοχεία πολύ όμορφα και μια σειρά από ενοικιαζόμενα που διαθέτουν πολύ καλό επίπεδο παροχής υπηρεσιών.

Θυμάμαι τόσα πράγματα, ανθρώπους, καταστάσεις, τόσα όμορφα καλοκαίρια εκεί… Τις παρέες μας, τα ποτά μας και τις συναντήσεις μας στο φωτογραφείο του Δημήτρη, τους πίνακες ζωγραφικής της Άρτεμις. Ακόμα έχω ένα στο σπίτι μου στο Θραψανό που αγόρασα σε μια έκθεση της.

Έχω χρόνια να πάω και δεν ξέρω πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα εκεί. Και είμαι βέβαιος ότι θα υπάρχουν. Αλλά το σπουδαίο είναι ότι, θα τον επέλεγα ξανά ως τόπο ξεκούρασης, συνδυάζοντας μικρές τοπικές εκδρομές στις γύρω θάλασσες με την ξεχωριστή ομορφιά του ή το καΐκι για μια γύρω βόλτα ή μέχρι το κοντινό νησί τη Γαύδο, ξεχασμένο από τον κόσμο και τον πολιτισμό.

36 χλμ μόλις, νότια του Ρεθύμνου, περίπου μισή ώρα με το αυτοκίνητο, στην εύφορη πεδιάδα που σχηματίζει ο Κοτσυφός ποταμός, ο οποίος έχει νερό όλο το χρόνο. Ο Πλακιάς ήταν ένα μικρό ψαροχώρι στα τέλη του 20ου αιώνα, το οποίο τις τελευταίες δεκαετίες έχει αναπτυχθεί τουριστικά. Ιδιαίτερα την περίοδο του ’60 οι παραλίες της Γιαλιάς, όπως λέγεται το παραλιακό μέτωπο της περιοχής, ήταν ένας αγαπημένος προορισμός των χίπις.

Μπορείτε να επισκεφτείτε την πασίγνωστη παραλία του Πρέβελη, να κάνετε πεζοπορία στα φαράγγια του Κοτσυφού και του Κουρταλιώτη. Ωστόσο, αν προτιμήσετε να μείνετε στον Πλακιά, θα έχετε πολλές επιλογές καθώς η κωμόπολη είναι άρτια οργανωμένη με πληθώρα από ξενοδοχεία, εστιατόρια, μπαρ, καταστήματα, κέντρα για θαλάσσια αθλήματα και καταδύσεις, οργανωμένες πλαζ κ.α.

Στην περιοχή υπάρχουν όλες οι βασικές υποδομές, όπως μικρή μαρίνα, καταστήματα τραπεζών, πρατήρια καυσίμων, ιατρείο και οδοντιατρείο, φαρμακείο, ταχυδρομείο, κλπ. Να, εδώ θα θέλαμε να πάμε εμείς

Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 13/8 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου “Επισημάνσεις”

Λίγη δροσιά θα θέλαμε, αν βέβαια αυτό είναι εφικτό…

Στη θάλασσα , ποιος δεν το θέλει και δεν το επιθυμεί, τέτοιες μέρες; Έστω λίγο περπάτημα και ας μην έχει η παραλία αμμουδιά ή το βότσαλο που θα θέλαμε. Αλλά θα είναι κινούμενα τα νερά και θα ακούγεται ο παφλασμός των μικρών κυμάτων που σκάνε μπροστά στα πόδια μας. Δεν ξέρω αν πραγματικά αυτό είναι η αιτία για δροσιά, αλλά εγώ την αισθάνομαι.

Κι όχι μόνο την αισθάνομαι, αλλά και τη ζω, Ήρεμα, ήσυχα, χωρίς κουβέντες. Μου αρκεί που είμαι εκεί την κατάλληλη, την πιο σημαντική ώρα για μένα. Τότε που έχω ανάγκη να μαζέψω το μυαλό μου, να το βάλω σε μια σειρά και να το καθαρίσω από τις περιττές σκέψεις που μόνο προβλήματα προσθέτουν, χωρίς να σε κάνουν να ξεκουράζεσαι.

Πλανεύτρα που είναι και πώς το κάνει αυτό, να νοιώθεις άλλος άνθρωπος… Και μόνος ο απαλός ήχος τους, είναι αρκετός για να σε ηρεμήσει! Τι μας συνδέει μαζί της; Πώς το πετυχαίνει αυτό; Πολλά λέγονται γύρω από αυτό, Σε δίνω και πολύ σημασία. Το αποτέλεσμα είναι που μετράει για μένα. Και το ξέρω καλά, όπως το ξέρουν και όσοι κατά καιρούς το έχουν δοκιμάσει στην πράξη.