Αρχείο κατηγορίας Επικαιρότητα

Εμείς τώρα είμαστε μακριά από το Λεκανοπέδιο Αττικής, αυτές τις μέρες… Και πολύ θα στεναχωρηθούμε που δεν θα μπορέσουμε να είμαστε στα εγκαίνια αυτής της Έκθεσης Φωτογραφίας που έχουν ετοιμάσει με τόση αγάπη και χαρά οι άνθρωποι του Σωματείου Συνταξιούχων ΗΣΑΠ. Κι αυτό γιατί, τους ανθρώπους τους γνωρίζω καλά, κοντά 30 χρόνια τώρα. Είναι εξαιρετικής ποιότητας, άνθρωποι.

Συνεργάζομαι μαζί τους, ως δημοσιογράφος. Ετοιμάζω, κάθε δίμηνο, τη συνδικαλιστική τους εφημερίδα «ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος» και μοιράζομαι τις στιγμές τους, καλές και κακές. Κυρίως καλές! Πολύ δραστήριοι, ακόμα και μέσα στην πανδημία. Προς το τέλος του Ιουνίου θα ετοιμάσουμε το καλοκαιρινό φύλλο τ. 166… Με συνέπεια, σταθερότητα και υπευθυνότητα, είναι πάντα εκεί, κοντά και δίπλα στο Σωματείο τους, έτοιμοι να υπερασπιστούν τα δικαιώματα τους.

Ξέρω με πόση αγάπη ετοίμαζαν όλες τις προηγούμενες μέρες αυτή την Έκθεση Φωτογραφίας. Βρήκαν παλιές φωτογραφίες από τη δουλειά τους, ασπρόμαυρες και χρωματιστές και τις επεξεργάστηκαν τεχνικά, ώστε να γίνουν μεγάλες και ευδιάκριτες, τις τοποθέτησαν σε ειδικά πάνελ και τώρα είναι έτοιμοι για τα εγκαίνια. Και δεν είναι και λίγες, κοντά τις 100 φτάνουν! Δείτε ΕΔΩ το site τους…

Αυτό που μ’ αρέσει στους εξαιρετικούς αυτούς ανθρώπους, είναι ότι δε στερεύουν από ιδέες. Συνεχώς σε εκπλήττουν με κάτι καινούριο και εντυπωσιακό. Αξίζει και για έναν ακόμα λόγο, να πάτε στην Έκθεση Φωτογραφίας που η είσοδός της είναι δωρεάν: Θα έχετε την ευκαιρία να δείτε και το υπέροχο μουσείο τους, στημένο κομμάτι – κομμάτι, με πολύ αγάπη. Όπως άλλωστε είναι και με ότι καταπιάνονται. Να, ένας ακόμα λόγος για να τους εκτιμώ ως συνεργάτες μου.

Στο τέλος αυτής της εβδομάδας, περιμένουμε να έρθουν στην Ελλάδα η κόρη της Σούλας, Έστερ με την οικογένεια της, τον σύζυγο της Στηβ και τα κορίτσια τους, Βικτώρια και Χλόη, για να καθίσουν κάπου ένα μήνα κοντά μας. Τους περιμένουμε πως και πως. Και μαζί τους θα πάμε για δέκα μέρες στην Πάρο. Μακάρι να μας δοθεί κι εμάς η ευκαιρία να γιορτάσουμε μαζί τους την επέτειο του γόμου τους.

Είναι ωραίο τέτοιες σημαντικές ώρες να είσαι μαζί και κοντά με τους ανθρώπους που αγαπάς. Όπως στις φωτογραφίες που συνοδεύουν αυτή την ανάρτηση και είναι από το Βανκούβερ του Καναδά. Τα παιδιά του ζευγαριού και η θεία τους, οργάνωσαν αυτήν την έκπληξη. Και φαίνεται ότι άρεσε πολύ, έτσι όπως έγινε. Ας έχουν πάντα όρεξη και διάθεση για θετικές εκπλήξεις.

Φυσικά φρόντισαν και για κάποιες ατομικές φωτογραφίες. Από πάνω προς τα κάτω, είναι η Άννυ η σύζυγος του Κώστα με την Έστερ, μαζί και μετά παρέα και με τη θεία Τζίνα και σ’ αυτήν εδώ ο Κώστας με την Άννυ σε μια σέλφι από εκείνη τη μέρα στο σπίτι του Στηβ και της Έστερ. Μακάρι να είστε πάντα έτσι αγαπημένοι παιδιά και να προωθείτε πάντα όμορφα πράγματα και συνεργασίες.

Ένα γενικότερο πλάνο με τους καλεσμένους τους στο τραπέζι που ετοίμασαν. Δεν ξέρω ονόματα, πρόσωπα και πράγματα, αλλά για ένα είμαι βέβαιος και φαίνεται και στο στιγμιότυπο. Όταν κυριαρχεί η αγάπη, τότε οι φίλοι τους, θέλουν και δημιουργούν ευκαιρίες για να το κάνουν αυτό. Όπως εδώ στην επέτειο του γάμου της Έστερ και του Στηβ.

Τώρα, εγώ τεχνικός ούτε είμαι, ούτε και σκαμπάζω πολλά πράγματα, επειδή ανάλωσα τη ζωή μου γράφοντας ή σχεδιάζοντας σελίδες εφημερίδων στο γραφείο μου. Κι αυτό απαιτεί άλλου είδους δράση. Να ανασκουμπωθείς, να πιάσεις τα εργαλεία να κάνει τη δουλειά, κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες. Μου αρέσει όμως να παρακολουθώ τους μαστόρους στο έργο τους.

Την περασμένη εβδομάδα, είδα από κοντά πώς άλλαξαν οι υδραυλικοί το μπόιλερ ενός ηλιακού θερμοσίφωνα. Έπρεπε να αντικατασταθεί, αφού το προηγούμενο είχε τρυπήσει. Και χρειάστηκε να είμαι εκεί, για πρακτικούς λόγους, προκειμένου να διευκολύνω τους τεχνικούς στη δουλεία τους, οπότε και κατέγραψα φωτογραφικά όλη την προσπάθεια. Για μένα ήταν κάτι πρωτόγνωρο.

Τους έβλεπα να εργάζονται με άνεση στην ταράτσα του έβδομου ορόφου μιας πολυκατοικίας…. Και μόνο που τους έβλεπα ως παρατηρητής νόμιζα ότι κάτι θα πάθω. Φυσικά όλα ήταν στο μυαλό μου, αλλά τελικά είναι ωραίο να βλέπεις πώς δουλεύουν χειρονακτικά οι άνθρωποι που ξέρουν καλά πόσο κόπο και προσπάθεια θέλει για να βγει το ψωμί στο τραπέζι της οικογένειας. 

Το “Αυγό του Κόκορα”, αυτοσυστήνεται: Εκεί στην Κυψέλη, το 1982, σε ένα στενάκι στη Σποράδων 40 – δίπλα από τη Φωκίωνος Νέγρη, ξεκίνησε η ιστορία με το «Αυγό του Κόκκορα». Ένα μικρό εστιατόριο που άνοιγε τις πόρτες του κάθε απόγευμα στις οκτώ και έκλεινε το ξημέρωμα κατά τις έξι. Την εποχή εκείνη όλα τα “μαγαζιά”  κατέβαζαν ρολά στις δύο το βράδυ, υποχρεωτικά.

Υπήρχε βλέπετε ο σχετικός νόμος για την εξοικονόμηση ηλεκτρικής ενέργειας. Φυσικό λοιπόν ήταν “να μείνεις νηστικός” εάν ήσουν εργαζόμενος και “σχόλαγες” εκείνη την ώρα. Σ’ αυτό το πρόβλημα λοιπόν ο Νίκος Γρέβιας έδωσε την λύση. Χρησιμοποίησε κεράκια, για να φωτίσει τα τραπέζια του και τους γύρω χώρους. Η καινοτομία αυτή, έλυσε το πρόβλημα με τον “νόμο” και έδωσε διέξοδο στην εστίαση μετά τις δύο.

Το νέο αυτό μεταδόθηκε ταχύτατα σε όλη την Αθήνα και πολλοί Αθηναίοι άρχισαν να συρρέουν στο «Αυγό του Κόκκορα», για να γευθούν μια ζεστή κοκκορόσουπα και όλα τα υπόλοιπα υπέροχα εδέσματα του, κάτω από το φως των κεριών. Από εκεί πέρασε σχεδόν όλος ο καλλιτεχνικός κόσμος του θεάματος και της διασκέδασης. Σήμερα θα το βρείτε Λεωνιδίου 46 και Μυλλέρου στο Μεταξουργείο.

Η συκόρριζα η εαρινή (επιστ. ονομ. Ficaria verna, παλαιότερα Ranunculus ficaria) με κοινή ονομασία ζοχαδόχορτο, είναι ένα μικρό χελιδώνιο που ανήκει στην οικογένεια βατραχιοειδή (RANUNCULACEAE) και αποτελεί είδος που κατανέμεται σχεδόν σ΄ όλη την Ευρώπη, στην ΒΔ Αφρική και επεκτείνεται μέχρι την περιοχή του Καυκάσου.

Έχει εισαχθεί επίσης στη Βόρεια Αμερική όπου αποτελεί εισβολικό είδος. Απαντά σ’ όλη την Ελλάδα σε υγρές σκιερές τοποθεσίες, μεταξύ 0-1300 μ. Τα άνθη φέρουν κάλυκα με 3 σέπαλα και στεφάνη με 8-12 πέταλα λαμπρού γυαλιστερού κίτρινου χρώματος. Ανθίζει από τον (Φεβρουάριο) Μάρτιο μέχρι τις αρχές Μαΐου.

Το συγκεκριμένο λουλούδι το βρήκε ο φίλος μας Πέτρος Πατσαλαρήδης στο δάσος που κινείται, λόγω της εργασίας του και καθώς του έκανε εντύπωση το φωτογράφησε και το “ανέβασε” στον τοίχο του στο διαδίκτυο. Τον ευχαριστούμε που το κάνει συχνά πυκνά αυτό κι έτσι μαθαίνουμε κι εμείς όλα αυτά τα όμορφα πράγματα.

Πόσος καιρός πάει που ο Δήμος Αθηναίων αποφάσισε να φτιάξει το σιντριβάνι στην πλατεία Σωτήρη Πέτρουλα ή όπως την ξέρουν οι παλιοί, Αγίου Κωνσταντίνου, στον Κολωνό;  Όταν το έφτιαχναν, αρχές Ιουλίου του 2020, ήμασταν εκεί και καταγράψαμε θετικά το γεγονός. Δείτε ΕΔΩ από το αρχείο μας το δημοσίευμα που κάναμε τότε.

Ούτε δυο χρόνια μετά, το είδαμε σ’ αυτή την κατάσταση πριν λίγες μέρες… Δε λειτουργούσε από τις απόκριες, είχε γίνει σκουπαδαριό… Την ίδια ώρα, άνθρωποι του Δήμου έψαχναν να βρουν τι φταίει, να το διορθώσουν και να αρχίσει να λειτουργεί ξανά. Τι φταίει και έχουμε στο αίμα μας την καταστροφή αντί για τη δημιουργία;

Λυπάται η ψυχή μου να βλέπω την κατάντια του ανθρώπου αποτυπωμένη πάνω σε άψυχα πράγματα που το μόνο που έχουν να προσφέρουν είναι ομορφιά. Χρόνια, το συγκεκριμένο σιντριβάνι, ήταν εκτός λειτουργίας. Δε θέλω να πιστέψω πως οι Ρωμά που κυριαρχούν στην πλατεία, το έκαναν. Όποιος κι αν το έκανε, πρέπει να είχε πολύ διαστροφή μέσα του.

Το συνηθίζουν οι άνθρωποι, τέτοιες μέρες… Αγαπούν, να κρατάνε κάποια σημεία  καμπής ή ανάτασης και τα κρατούν ως σημεία που άξιζε να περάσουν για να φτάσουν σ’ αυτό που είμαστε. Ας κάνουμε λοιπόν το δικό μας μικρό απολογισμό για το 2022. Και πρώτα – πρώτα, ας θυμηθούμε λίγο το Πήλιο, στο οποίο καταφέραμε να πάμε για μια εβδομάδα μέσα στον Μάιο. Εδώ, η Σούλα στην Τσαγκαράδα. Δείτε και μερικά δημοσιεύματα από αυτό ταξίδι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Ύστερα ας κρατήσουμε δύο μεγάλες αλλαγές που κάναμε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, τον Ιούλιο. Ύστερα από προσεκτικό σχεδιασμό και σε συνεννόηση με τους τεχνικούς μας, Παναγιώτη και Θάνο, ξαναστήσαμε το site από την αρχή, πάνω σε νέες βάσεις, σύγχρονες. Πρόκειται γι’ αυτό που είστε τώρα και διαβάζετε. Αλλά, δεν μείναμε σε αυτό μόνο. Κρατήσαμε και το παλιό, ως αρχείο, επειδή κρύβει μέσα του θησαυρούς. Με καθημερινή, μικρής κλίμακας ενημέρωση. Δείτε το ΕΔΩ.

Ξαναστήσαμε σε σωστή βάση το site ELEGANT BY NASIA με τα χειροποίητα κοσμήματα με ημιπολύτιμους λίθους, κάτι που ξεκίνησε μέσα στην πανδημία να απασχολεί τη Σούλα. Απλό, όμορφο στο χειρισμό του, το νεοσχεδιασμένο site, έδωσε τη δυνατότητα για καλύτερη πρόσβαση των γυναικών ιδιαίτερα, που έτσι κι αλλιώς ενδιαφέρονται για τέτοιου είδους πράγματα. Το site ενημερώνεται τακτικά, παράλληλα με τις σελίδες μας στο VIBER  και στο FACEBOOK. Δείτε το ΕΔΩ.

Καταφέραμε και φέτος, αν και νομίζαμε ότι ήταν αδύνατον, να πάμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου, που λόγω πανδημίας ήταν κλειστό τα δυο προηγούμενα χρόνια. Και ήταν για μας αναζωογονητικό, αυτό. Το είχαμε τόσο ανάγκη και ας ήταν Σεπτέμβρης. Ο καιρός «κράταγε» πολύ ακόμα. Στο χωριό μου, το Θραψανό, δεν καταφέραμε να πάμε ούτε φέτος, αλλά ελπίζουμε να υλοποιήσουμε αυτόν τον στόχο τη χρονιά που έρχεται. Δείτε μερικά δημοσιεύματα ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

«Στον κλοιό της κακοκαιρία «Άριελ» βρέθηκαν πολλές περιοχές της χώρας, ανάμεσά τους και η Αττική, καθώς ισχυρές βροχές και καταιγίδες έχουν κάνει την εμφάνισή τους από το πρωί της Τετάρτης». Αυτά από το διαδίκτυο. Αλλά μου φαίνεται ότι, είναι η δεύτερη φορά που μας αναστατώνουν άδικα, οι μετεωρολόγοι. Έβρεξε, βέβαια και πολύ μάλιστα. Αλλά η βροχή ήταν ήπια, ποτιστική, δεν είχε φαινόμενα καταιγίδας.

Κατά τα άλλα, όπως διαβάζουμε στις ειδησεογραφικές στήλες, μήνυμα του 112 εστάλη στους κατοίκους της Θεσσαλίας, της Ζακύνθου και της Κεφαλονιάς με τους μετεωρολόγους να προειδοποιούν για επιδείνωση των φαινομένων τις επόμενες ώρες. Αντιλαμβανόμαστε βέβαια ότι οι άνθρωποι, πρόγνωση κάνουν με βάση κάποια στοιχεία που έχουν. Και είναι δυνατόν να πέσουν και έξω καμιά φορά.

Μάλιστα, σύμφωνα με τον μετεωρολόγο Κλέαρχο Μαρουσάκη, επτά περιοχές της χώρας επρόκειτο να δεχτούν έντονες βροχές και καταιγίδες. Την ίδια ώρα, νέα σύσκεψη πραγματοποιήθηκε στο υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας με φόντο την κακοκαιρία. Το ζήτημα είναι να μας δείξουν πως ο κρατικός μηχανισμός είναι σε επιφυλακή για το καλό μας. Μακάρι να ήταν αλήθεια.