Σε μια ψαροταβέρνα στο Μαραθώνα. Ωραίος ο “Ψαράς”
Το κάναμε σαν εκδρομή με φίλους, χθες Κυριακή, πρώτη μέρα του 2023. Και πήγαμε μια βόλτα στο Μαραθώνα. Αλλά δεν πήγαμε βιαστικά, ούτε ψάχνοντας… Την έρευνα την έκαναν νωρίτερα οι φίλοι μας, μέσω του διαδικτύου και τηλεφωνικά, έκλεισαν τραπέζι για μεσημέρι. Μια μέρα σχετικά δύσκολη για ταβέρνες.
Παρ’ όλα αυτά μείναμε ευχαριστημένοι, από τα ψαρικά που γευτήκαμε… Και η ταβέρνα ήταν δίπλα στη θάλασσα. Αν και γενικά στην περιοχή έχουμε πάει πολλές φορές, στον “Ψαρά” ήταν η πρώτη φορά που πηγαίναμε. Και μας άρεσε! Χαμογελαστοί άνθρωποι, μας εξυπηρέτησαν πολύ γρήγορα. Τα φαγητά τους ήταν πολύ νόστιμα και οι τιμές, ανθρώπινες.
Το κρατάμε, γιατί μάλλον θα ξαναπάμε… Φαντάζομαι, το καλοκαίρι θα έχει περισσότερο κόσμο, μιας και είναι πάνω σε μια υπέροχη αμμουδιά, όπου στη θάλασσα του, μπορείς να κάνεις το μπάνιο σου και μετά να καθίσεις για να φας. Και η διαδρομή είναι ωραία και σχετικά κοντά, χρησιμοποιώντας την Αττική Οδό με έξοδο προς Ραφήνα.
Μπορεί αυτή η χρονιά να γίνει καλύτερη; Ναι, μπορεί!
Πρώτο σημείωμα στο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ στο άνοιγμα μιας νέας χρονιάς, όπως είναι το 2023. Θέλουμε να έχει θετικό πρόσημο, κάνοντας σκέψεις, όνειρα, σχέδια, προσπαθώντας να τα βάλουμε σε μια σειρά και όσο περνά από το χέρι μας να τα υλοποιήσουμε. Είναι αλήθεια ότι τα περισσότερα πράγματα δεν περνάνε από το χέρι μας. Έρχονται, κατσικώνονται, επιβάλλονται, χωρίς καν να μας ρωτήσουν ή να λάβουν υπόψη τους την γνώμη ή την άποψη μας.
Χρειάστηκε περισσότερο από μισό αιώνα για να το εμπεδώσουμε αυτό… Και μέχρι να καταλήξουμε σ’ αυτό, το απολύτως λογικό, μιας και από τη φύση μας έχουμε περιορισμένο πεδίο δράσης, τρώγαμε τα μούτρα μας από τις απογοητεύσεις και κλεινόμαστε στο καβούκι μας. Και νομίζαμε ότι αυτό ήταν ζωή! Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε τη φετινή χρονιά τη διαφορά. Μπορούμε; Ο χρόνος θα δείξει. Αλλά εμείς, ας το παλέψουμε με συνέπεια και συνέχεια…
Και τι μπορεί να είναι αυτό; Να χαμογελάμε, να ανοίγουμε την καρδιά μας και τα αυτιά μας σε όσους έχουν προβλήματα και να κάνουμε το καλό, παντού, όπου και όπως μπορούμε… Και παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, να είμαστε καλά με τον εαυτό μας και τους γύρω μας. Γεμάτοι με όσα έχουμε και όχι πικραμένοι για όσα μας λείπουν. Ας είναι πάντα αυτό το μέτρο μας. Και να δίνουμε πιο πολύ σε εκείνους από τους οποίους ξέρουμε ότι δεν θα τα πάρουμε ποτέ πίσω.
Ένας απολογισμός για τη χρονιά που φεύγει, το 2022!
Το συνηθίζουν οι άνθρωποι, τέτοιες μέρες… Αγαπούν, να κρατάνε κάποια σημεία καμπής ή ανάτασης και τα κρατούν ως σημεία που άξιζε να περάσουν για να φτάσουν σ’ αυτό που είμαστε. Ας κάνουμε λοιπόν το δικό μας μικρό απολογισμό για το 2022. Και πρώτα – πρώτα, ας θυμηθούμε λίγο το Πήλιο, στο οποίο καταφέραμε να πάμε για μια εβδομάδα μέσα στον Μάιο. Εδώ, η Σούλα στην Τσαγκαράδα. Δείτε και μερικά δημοσιεύματα από αυτό ταξίδι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.
Ύστερα ας κρατήσουμε δύο μεγάλες αλλαγές που κάναμε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, τον Ιούλιο. Ύστερα από προσεκτικό σχεδιασμό και σε συνεννόηση με τους τεχνικούς μας, Παναγιώτη και Θάνο, ξαναστήσαμε το site από την αρχή, πάνω σε νέες βάσεις, σύγχρονες. Πρόκειται γι’ αυτό που είστε τώρα και διαβάζετε. Αλλά, δεν μείναμε σε αυτό μόνο. Κρατήσαμε και το παλιό, ως αρχείο, επειδή κρύβει μέσα του θησαυρούς. Με καθημερινή, μικρής κλίμακας ενημέρωση. Δείτε το ΕΔΩ.
Ξαναστήσαμε σε σωστή βάση το site ELEGANT BY NASIA με τα χειροποίητα κοσμήματα με ημιπολύτιμους λίθους, κάτι που ξεκίνησε μέσα στην πανδημία να απασχολεί τη Σούλα. Απλό, όμορφο στο χειρισμό του, το νεοσχεδιασμένο site, έδωσε τη δυνατότητα για καλύτερη πρόσβαση των γυναικών ιδιαίτερα, που έτσι κι αλλιώς ενδιαφέρονται για τέτοιου είδους πράγματα. Το site ενημερώνεται τακτικά, παράλληλα με τις σελίδες μας στο VIBER και στο FACEBOOK. Δείτε το ΕΔΩ.
Καταφέραμε και φέτος, αν και νομίζαμε ότι ήταν αδύνατον, να πάμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου, που λόγω πανδημίας ήταν κλειστό τα δυο προηγούμενα χρόνια. Και ήταν για μας αναζωογονητικό, αυτό. Το είχαμε τόσο ανάγκη και ας ήταν Σεπτέμβρης. Ο καιρός «κράταγε» πολύ ακόμα. Στο χωριό μου, το Θραψανό, δεν καταφέραμε να πάμε ούτε φέτος, αλλά ελπίζουμε να υλοποιήσουμε αυτόν τον στόχο τη χρονιά που έρχεται. Δείτε μερικά δημοσιεύματα ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.
Μια βόλτα στους “Αέρηδες”, στη σκιά της Ακρόπολης
Ήταν ωραία η μέρα, με ήλιο, οπότε το επιδιώξαμε. Να πάμε να περπατήσουμε στην Ακρόπολη. Και φτάσαμε μέχρι τους Αέρηδες. Έτσι καθιερώθηκε να λέγεται το αρχαίο μνημείο που βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες της Ακρόπολης Αθηνών, στο χώρο της Ρωμαϊκής Αγοράς στην Πλάκα. Η επίσημη ονομασία του είναι Ωρολόγιο του Κυρρήστου και θεωρείται πως το ανήγειρε ο Ανδρόνικος ο Κυρρήστης (ή Κύρρηστος).
Πρόκειται για οκταγωνικό μαρμάρινο κτίριο, χωρίς κίονες, όπου στις ισάριθμες μετόπες του φέρονται ανάγλυφοι οι οκτώ κύριοι άνεμοι, εξ ου και η ονομασία «Αέρηδες». Φέρει δύο θύρες, μία προς βορρά και μία προς δύση. Πρόκειται για ένα πυργωτό οκτάγωνο οικοδόμημα από πεντελικό μάρμαρο, μήκους πλευράς 3,20 μέτρων και συνολικού ύψους 12 μέτρων, του οποίου η βάση αποτελείται από τρεις βαθμίδες.
Η στέγη του είναι κωνική κεραμοσκεπής. Στη νότια πλευρά φέρει ένα ημικυλινδρικό πρόσκτισμα μικρότερου ύψους ενώ στη ΒΑ και ΒΔ πλευρά φέρει από ένα πρόπυλο με δύο αντιτακτούς κίονες έκαστο. Στη κορυφή της στέγης υπήρχε ορειχάλκινος ανεμοδείκτης υπό μορφή Τρίτωνα, ο οποίος περιστρεφόμενος έδειχνε, κρατώντας δείκτη, την κατεύθυνση ενός από τους οκτώ κύριους ανέμους.
Ο φίλος μας, Ηλίας Θεολόγου, γράφει στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ…
“Αυτό πού με τρώει είναι, γιατί οι άνθρωποι εγκατέλειψαν τα χωριά, την φύση και μαζεύτηκαν όλοι στις πόλεις. Με αποτέλεσμα να έχουν να αντιμετωπίσουν πιο πολλά προβλήματα από ότι νόμιζαν ότι είχαν στο χωριό! Φαντάζονταν, ότι αν πάνε στην πόλη ή σε μια ξένη χώρα, θα ήταν πολύ καλύτερα, αλλά όταν κατάλαβαν το λάθος τους, ήταν ήδη αργά. Έστω όμως κι αργά, πάλι δεν είναι ποτέ αργά για την επιστροφή”.
“Αυτό έπαθα κι εγώ.. Και τι κατάλαβα; Όταν είχα πολλά λεφτά, ήμουν φτωχός. Τώρα έχω μόνο την σύνταξη μου και νομίζω πως είμαι αυτοκράτορας! Πώς είναι η ζωή στο χωριό; Ξύπνημα στα γρήγορα, ντύσιμο όπως – όπως, αϊντεεε. Που πας Βέγγο, γιατί; Κάνε πιο σιγά, βρε! Όσο τρέχεις, Βέγγο, η απόσταση μεγαλώνει, τώρα το κατάλαβες, Ηλία; Ναι, τώρα. Πάλι καλά που το κατάλαβες!”
“Χωριανοί, στην ηλικία μου, που έμειναν στο χωριό με τα χωράφια ή τα ζώα, τα κατάφεραν και αυτοί καλά. Και έχουν πιο καλή υγεία… Δηλαδή, αν έμενα εδώ, στην Αναστασία Σερρών, δεν θα μπορούσα να αναπτύξω μια επιχείρηση που θα μου επέτρεπε να επιβιώσω; Δεν ήταν κατ’ ανάγκη να είναι τα χωράφια ή τα ζώα. Άραγε δεν φταίει ή έφταιγε το χωριό σαν τοποθεσία; Όχι δεν φταίει η τοποθεσία, φταίει η λάθος τοποθέτηση της σκέψης”.
Μας λείπουν οι γείτονες μας. Ευτυχώς, έχουμε νέα τους
Ο Βασίλης και η Ζανέτα είναι κοντά στα παιδιά τους στη Νορβηγία… Και στο λίγο καιρό που είναι εκεί έχουμε κάνει κιόλας δύο δημοσιεύματα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε τα ΕΔΩ κι ΕΔΩ… Κι αυτό, γιατί κι εκείνοι όπως κι εμείς, μας έχουν επιθυμήσει. Έτσι μας στέλνουν φωτογραφίες υπέροχες, να δούμε πως είναι ο τόπος που βρίσκονται.
Έχει χιονίσει εκεί αυτόν τον καιρό, αλλά υπάρχει κι ένας ήλιος όλο γλύκα. Έχουν βγει στη βεράντα του σπιτιού τους και τραβάνε αυτές τις μοναδικές φωτογραφίες, την ώρα που ο ήλιος απλώνει τις χρυσές ακτίνες του, πάνω στο μεγάλο δέντρο που είναι μπροστά τους. Και το αποτέλεσμα. όπως μπορείτε να δείτε, είναι κάτι παραπάνω από ωραίο!
Μ’ αρέσει πολύ η όλη σύνθεση… Και το ομολογώ, θα ήθελα να ήμασταν εκεί με τη Σούλα. Να κατεβαίναμε να παίζαμε σαν τα παιδιά πάνω στα χιόνια και μετά να καθόμαστε στη βεράντα του σπιτιού και να απολαμβάναμε ένα ζεστό τσάι. Υπάρχει άραγε κάτι καλύτερο από αυτό σ’ αυτές τις δύσκολες, από πολλές απόψεις, μέρες;
Πρωινοί δρόμοι της Αθήνας. Λες κι ήταν Αύγουστος!
Άδεια η Αθήνα χθες. Και οι φωτογραφίες ενδεικτικές από το λίγο περπάτημα που κάναμε. Εδώ η οδός Κολοκοτρώνη, ένα μικρός δρόμος που ξεκινάει από την Αιόλου, πολύ κοντά στην Αθηνάς και φτάνει ώς τη Σταδίου. Ψυχή δεν υπήρχε στις 10 το πρωί. Ούτε άνθρωποι, ούτε αυτοκίνητα.
Εντάξει, είναι υπερβολικό να είσαι στα τελειώματα του Δεκεμβρίου και να λες στον τίτλο, “Λες κι είναι Αύγουστος”. Έτσι όμως αισθάνθηκα χθες καθώς περπατούσα στο πλάι της παλιάς Βουλή, εκεί με τα ωραία μπαράκια. Προσέξτε στο πλάνο τίποτα δεν δείχνει να κινείται. Το μόνο που με επανέφερε στην πραγματικότητα ήταν το κρύο.
Οδός Καραγιώργη Σερβίας. Κι εδώ, ψυχή ανθρώπινης παρουσίας… Έτσι είναι τις ημέρες αργίας… Τρώνε και πίνουν λίγο παραπάνω ι άνθρωποι και μετά κοιμούνται επίσης λίγο παραπάνω. Πού να πάνε, αφού δεν έχουν δουλειά; Ίσως καμιά βόλτα αλλά κι αυτή μετά, το απόγευμα.. Ας είναι. Εμείς καλά περάσαμε, σε μια Αθήνα χωρίς κόσμο…