Την Άννυ την περιμέναμε χθες το πρωί στο αεροδρόμιο της Αθήνας «Ελ. Βενιζέλος». Ήρθε μέσω Μόντρεαλ με απευθείας πτήση από Καναδά. Θα καθίσει μαζί μας μέχρι τις 14 Σεπτεμβρίου, οπότε και θα αναχωρήσει μαζί με τον σύζυγο της , τον Κώστα  για το σπίτι τους. Στο μεταξύ, αυτό το ταξίδι θα έχει κάτι το ιδιαίτερο. Για δεκαπέντε μέρες θα είναι κοντά τους, τα παιδιά τους, ο Δημήτρης και ο Άντωνη.

Ανυπομονούμε να τους δούμε μαζί, ως οικογένεια. Εγώ τουλάχιστον έχω να τους δω από το 2015, όταν είχαμε πάει με τη Σούλα στο Βανκούβερ του Καναδά, όπου και παντρευτήκαμε. Περιμένοντας τους, λοιπόν, ζούμε τις πρώτες ευχάριστες στιγμές από την άφιξη της Άννυς στην Αθήνα. Τετάρτη πρωί και όλα είναι ήδη διαφορετικά. Αυτό το πλάσμα είναι γεμάτο δύναμη για ζωή!

Μ’ αρέσει. Μπορείς να συνεννοηθείς άνετα μαζί της, να κάνει πρόγραμμα στο οποίο θα συμμετέχει χωρίς να δυσανασχετήσει. Και φυσικά περιμένουμε και την Κώστα, τον γιο της Σούλας και σύζυγο της. Αν και θα καθίσει λιγότερες μέρες κοντά μας, θα έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε παρέα και να μοιραστούμε πράγματα. Είμαι βέβαιος ότι όλα θα πάνε καλά…

Καθόμασταν στο μπαλκόνι μας, όταν είδαμε το γερανοφόρο όχημα να έρχεται. Ήταν πρωί, η ώρα που διαβάζαμε το εδάφιο της ημέρας. Και την αρχή νόμιζα ότι ήταν από τον Δήμο Αθηναίων για να κόψει κάποια από τα κλαδιά της αγριοσυκιάς, ξέρετε, αυτής που κοντεύει να ρίξει τον τοίχο στην Κλειούς. Αλλά έκανα λάθος, καθώς κατέβηκα να δω από κοντά. Δε ρώτησα και δεν έμαθα ποτέ από πού ήταν, αλλά ο άνθρωπος προσπαθούσε να αλλάξει τη λάμπα.

Ο δημόσιος φωτισμός είναι ένα αγαθό που σε κάνει να νοιώθεις μια κάποια ασφάλεια στην Αθήνα και τον χρειάζεσαι. Όποια υπηρεσία κι αν ήταν, ως πολίτης, αισθάνθηκα καλά. Ότι δηλαδή κάποιος με προσέχει, ανταποκρινόμενος στην ευθύνη του . Κι ότι πόλη δεν είναι μόνο το τουριστικό κέντρο, αλλά και οι μικρές γειτονιές, πέρα από αυτό και χάρηκα διπλά. Διότι μερικά πράγματα τα θεωρούμε δεδομένα, αλλά δεν είναι.

Ο άνθρωπος πάνω στο βαγονέτο ήταν πολύ υπομονετικός και προσεκτικός. Φυσικά και δεν άνοιξα συζήτηση μαζί του, έμοιαζε να είναι αδύνατο και δεν το επιδίωξα καν. Έμεινα όμως πολύ ικανοποιημένος που τον έβλεπα να εργάζεται. Μόνος του. Ήταν ο οδηγός του οχήματος που φρόντισε να το παρκάρει σωστά , ανέβηκε να κάνει την εργασία του. Τελικά κάποια πράγματα που θα έπρεπε να τα θεωρούσαμε αυτονόητα μας ξαφνιάζουν ακόμα θετικά. Το εισπράξατε φαντάζομαι μέσα από αυτό το σημείωμα.

Δεν είναι κάτι που με παραξένεψε. Έτσι την ξέρουμε την Αθήνα τον Αύγουστο. Άδεια από αυτοκίνητα και από ανθρώπους. Φανταστείτε τώρα να ‘ναι Κυριακή πρωί, γύρω στις 10:30… Τις εικόνες που κατέγραψα, τις βλέπετε στο σημερινό σημείωμα μου. Εδώ είναι η Αγίου Μελετίου, ανάμεσα στη Δροσοπούλου και την Αχαρνών. Συμπωματικά, αν προσέξετε, υπάρχει ένα πεζός.

Τα ίδια και στην οδού Ιουλιανού, λίγο παρακάτω προς το κέντρο, μια οδός παράλληλη της Αγίου Μελετίου. Είναι ο δρόμος που οδηγεί στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της Αθήνας, το σταθμό Λαρίσης. Και όπως βλέπετε κι εδώ, τίποτα δεν κινείται. Άδειασαν ακόμα και θέσεις στάθμευσης για τα αυτοκίνητα δεξιά και αριστερά του δρόμου. Ε, δεν το βλέπεις και τόσο συχνά, ένα τέτοιο φαινόμενο.

Οδός Αχαρνών, χαμηλά κοντά στην πλατεία Βάθη. Μια πόλη που δίνει την αίσθηση ότι είναι έρημη. Ο Αύγουστος εν δράση, καθώς ακόμα και χθες, κάποιοι ξεκινούσαν την άδεια τους και το δήλωναν όπου μπορούσαν,  με μεγάλη χαρά και αληθινά χαμόγελα. Από πλευράς θερμοκρασίας η μέρα υποφέρονταν, τουλάχιστον στην πλατεία Μεταξουργείου που ήμασταν εμείς.

Βρέθηκα εκεί, την κατάλληλη στιγμή. Και σαν «έτοιμος από καιρό» και σε εγρήγορση, απαθανάτισα μοναδικές στιγμές ανεμελιάς, παιδιών που δεν κρατιόντουσαν στη μεσημεριανή ζέστη της περασμένης Πέμπτης και… βούτηξαν στο σιντριβάνι της κάτω πλατείας του Συντάγματος. Δεν διήρκησε και πολύ όλο αυτό, γιατί επενέβησαν αρμόδιοι και τα έβγαλαν έξω, αλλά εγώ, πρόλαβα να τραβήξω τις φωτογραφίες που βλέπετε.

Έκαναν πολύ κέφι και όρεξη και το διασκέδαζαν. Μόνο τα φανελάκια τους έβγαλαν και βούτηξαν με τα παντελόνια τους, ακόμα και τα παπούτσια τους. Οι άνθρωποι γύρω τα χάζευαν. Κι αυτά φώναζαν, γελούσαν, πανηγύρι το έκαναν όλο αυτό και το χαίρονταν με την καρδιά τους. Τελικά, αν είσαι παιδί, τίποτα δεν σε κρατά στην ησυχία σου. Ακόμα και στο κέντρο της πόλης, μπορείς να το διασκεδάσεις. Το μόνο βέβαιο!

Έκανα έναν κύκλο στο σιντριβάνι να πάρω αρκετές φωτογραφίες με το κινητό μου. Δεκάρα δεν έδιναν οι πιτσιρικάδες. Μάλιστα πετούσαν νερό στους διερχόμενους και οι περισσότεροι ήταν ξένοι τουρίστες και τους φαινόταν πρωτόγνωρο το θέαμα για την Αθήνα. Αλλά η αλήθεια είναι πως κι εγώ τόσα χρόνια στην Αθήνα, πρώτη φορά έβλεπα κάτι τέτοιο. Αφού έπιασα και τη δική μου καρδιά να γίνεται παιδί, μαζί τους και να χαίρετε τον αυθορμητισμό τους.