Ήρθαν και τα παιδιά του Κώστα και της Άννυς, στην Ελλάδα
Τα καλωσορίσαμε χθες το πρωί στο διεθνές αεροδρόμιο της Αθήνας “Ελ. Βενιζέλος”, τα παιδιά του Κώστα και της Άννυς, Δημήτρη και Άντωνη. Τα συναισθήματα έντονα σε τέτοιες στιγμές. Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά που έρχονται σ’ αυτή την ηλικία, στην Ελλάδα και θέλουν να γνωρίσουν την πρωτεύουσα της χώρας των γονιών τους και όσο περισσότερα μπορούν από αυτόν τον τόπο.
Θα το φροντίσουμε εμείς, αυτό. Κι αυτή τη φορά, θα μπορέσω να συμμετάσχω πιο ενεργά κι εγώ που το θέλω, αφού και οι δυο καταλαβαίνουν καλά την ελληνική γλώσσα, ενώ ο Δημήτρης τη μιλά κιόλας, σχετικά άνετα. Άξιζε την αναμονή της πτήσης. Είναι ο καιρός, ο Αύγουστος, που έχει μια έντονη κινητικότητα στο αεροδρόμιο. Και είναι, αναπόφευκτες, οι καθυστερήσεις. Τελικά όλα πήγαν καλά. Γιαγιά και μαμά έσφιξαν στην αγκαλιά τους, τα καμάρια τους.
Λίγο μετά τα καλωσόρισα κι εγώ, καθώς είχα την υποχρέωση να τραβήξω τις φωτογραφίες που βλέπετε. Το αυτοκίνητο, μας περίμενε στο παρκινγκ, μικρής διάρκειας, διότι διαπιστώσαμε πως μπάρες, εκτός από τις «Αναχωρήσεις», έβαλαν και στις «Αφίξεις» με ιδιαίτερα υψηλές χρεώσεις, οπότε δεν είναι να παίζεις με αυτά. Κάθε στιγμή στο αεροδρόμιο, μαζί τους, ήταν μοναδική.
Στη σκιά της φωτισμένης Ακρόπολης των Αθηνών
Από την Κυριακή που μας πέρασε είναι κι αυτό το δημοσίευμα. Σας το είχαμε υποσχεθεί, όταν κάναμε την ανάρτηση για το Καβούρι. Κατεβήκαμε λοιπόν την ώρα που άρχιζε να νυχτώνει στο Θησείο και περπατήσαμε στην Αποστόλου Παύλου. Κι εκεί, στο άνοιγμα που κάνει σαν πλατεία και τα καφέ έχουν βγάλει τραπέζια τώρα, το καλοκαίρι, καθίσαμε κι εμείς, έχοντας αυτή την εικόνα.
Η Ακρόπολη είναι υπέροχα φωτισμένη τη νύχτα. Και το κινητό Samsung της Σούλας μπόρεσε να βγάλει αυτή τη φοβερή φωτογραφία που είμαι βέβαιος πως ο καθένας θα ήθελε να είχε ζήσει ζωντανά με καλή παρέα. Καθόλου τυχαίο που τα μπροστινά τραπέζια ήταν όλα κλεισμένα από αρκετά νωρίς, προκειμένου να απολαύσουν αυτό το υπερθέαμα…
Οι δικές μου φωτογραφίες της Ακρόπολη την δείχνουν μεν φωτισμένη, αλλά δεν έχει ακόμα νυχτώσει καλά την ώρα που τις τράβηξα, οπότε φαίνεται ακόμα στον ουρανό και τον ορίζοντα, ένα γύρο. Προσωπικά κι αυτό μου άρεσε. Σα να είσαι μέσα στην ιστορία και να ζεις στιγμές που δεν θα έχει κανείς την ευκαιρία να τις ζήσει πολλές φορές στη ζωή του. Άνθρωποι από όλο τον κόσμο, έρχονταν εδώ, ακριβώς γι’ αυτό το σκοπό.
Η ανανέωση δεν μπορεί να χτίζεται σε σαθρά υλικά…
Τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε τη ΔΕΗ να προχωρεί εντατικά στην ιδιωτικοποίηση, να κόβει και να πουλά κερδοφόρα κομμάτια της κι αυτό το λέει εκσυγχρονισμό. Μέχρι και το λογότυπο της άλλαξε, αλλά αυτό είναι το λιγότερο αν και κόστισε μια περιουσία όλο αυτό το εγχείρημα. Και στο μεταξύ, διατηρεί όλο το σύστημα, όπως ήταν από τον καιρό που ήρθε το ηλεκτρικό ρεύμα στη χώρα μας.
Αλλά για να μη μου πείτε ότι είμαι υπερβολικός, δείτε τις δύο από τις τρεις φωτογραφίες που παραθέτουμε στο σημερινό μας σημείωμα. Είναι αυθεντικές, αληθινές και δεν έχουν υποστεί καμία τεχνική επεξεργασία. Είναι ο μετρητής ρεύματος στο πατρικό μου, στο Θραψανό. Τοποθετημένος από τότε που ήρθε το ρεύμα στο χωριό. Πότε; Δεν ξέρω. Εγώ πάντως που γεννήθηκα το 1959 το θυμάμαι από τότε που έχω μνήμες.
Λογικό είναι να βρίσκονται σ’ αυτή την οικτρή κατάσταση. Το σπίτι βέβαια δεν κατοικείται μόνιμα και δεν υπάρχει υπερβολική χρέωση, αλλά αναρωτιέμαι πώς παίρνουν τις μετρήσεις εκείνοι που κάνουν την καταμέτρηση; Μια φορά, μου είπε η αδελφή μου που ήταν παρούσα, ο άνθρωπος χρειάστηκε να βγάλει το τζαμάκι για να δει τα νούμερα. Έκανα αίτημα για αλλαγή. Δεκαπέντε μέρες περιμένω μια απάντηση.
Λίγη χαλάρωση, Κυριακάτικα, στο αγαπημένο μας Καβούρι
Τρέξαμε αρκετά αυτές τις μέρες που είναι η Άννυ μαζί μας, ιδιαίτερα εκείνη, μαζί με τη Σούλα, εγώ επικουρικά βοήθησα, για να βρούμε πράγματα που χρειάζονται για τον εξοπλισμό του σπιτιού τους. Και χθες, Κυριακάτικα, είπαμε πως δικαιούμασταν λίγη χαλάρωση. Πήγαμε λοιπόν σε ένα αγαπημένο τόπο. Το Καβούρι Βουλιαγμένης. Κάναμε το μπάνιο μας και γευτήκαμε τους μεζέδες στο «Μαϊστρο».
Είναι και οι άνθρωποι καμιά φορά που σου φτιάχνουν τη διάθεση, όπως το γκαρσόνι, στο «Μαϊστρο», ένας ηλικιωμένος κύριος όλο χιούμορ σε κάθε του κουβέντα. Κι ήταν και ο καιρός, χωρίς πολύ ζέστη, δροσερός, τόσο όσο. Απολαύσαμε το μπάνιο μας στη θάλασσα κι ενώ σχεδιάζαμε να καθίσουμε σ’ αυτές τις ξαπλώστρες, δεν το κάναμε. Προτιμήσαμε να πάμε στο τραπέζι που είχε πιάσει η Σούλα. Και ότι διαλέξαμε να πάρουμε, ήταν ένα κι ένα…
Δεν είχε πολύ κόσμο η παραλία. Είχαμε το σκεπτικό ότι δεν θα έπεφτε καρφίτσα, αλλά κάναμε λάθος εκτίμηση. Φυσικά, αυτό για μας ήταν ακόμα καλύτερο. Επειδή μπορούσαμε να απολαύσουμε την κάθε στιγμή. Κι αυτός ο τόπος είναι γεμάτος με όμορφες αναμνήσεις. Το χαρήκαμε. Επιστρέψαμε σπίτι κατά τις 2:30 – 3:00. Και δε χάσαμε και τη μεσημεριανή σιέστα μας. Τελικά δεν θέλει και πολλά ο άνθρωπος για να νιώσει καλά.
Ο φίλος μου, ο Ηλίας, ψηλά στο Μενοίκιο με φίλους
Του Ηλία του αρέσει πολύ εδώ ψηλά στη βουνοκορφή του Μενοίκιου όρους. Το μέρος είναι υπέροχο! Και ευχαρίστως θα πήγαινα κι εγώ, αν ήμουν εκεί, στο χωριό, μαζί του. Για την ώρα πάντως, το μόνο που μπορώ να κάνω στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι να καταγράφω στιγμές, έστω και από μακριά. Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά. Μπορώ να σας θυμίσω μερικές παλιότερες αναρτήσεις από το αρχείο μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.
Τι θα βρει κανείς εδώ στο βουνό; Καταρχήν υπάρχει ένα σπιτάκι που μπορεί να καλύψει τις ανάγκες για τροφή και ύπνο, χειμώνα –καλοκαίρι. Ιδιαίτερα ελκυστικός τόπος είναι το καλοκαίρι, καθώς έχει μια δροσιά, άλλο πράγμα, την ώρα που στην Αθήνα ψηνόμαστε από τις υψηλές θερμοκρασίες. Ύστερα είναι και τα άλογα που βόσκουν ελεύθερα και μπορείς να τα πλησιάσεις σε απόσταση ασφαλείας.
Κάθε τρεις και λίγο, ο Ηλίας έρχεται εδώ. Έχει «πετάξει» από δω με ανεμόπτερο μέχρι το χωριό του, την Αναστασιά των Σερρών, τότε που ήταν λίγο νεότερος και τολμούσε να ζήσει δυνατά πράγματα και έντονες συγκινήσεις. Τώρα έχει χαμηλώσει λίγο του ρυθμούς, αλλά η καρδιά του συνεχίζει να «πεταρίζει». Και το καλό γι’ αυτόν είναι ότι για ένα τέτοιο προορισμό πάντα έχει καλή παρέα.
Η όμορφη ώρα του δειλινού στο Πολύχρονο της Χαλκιδικής
Το Πολύχρονο είναι στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής, εδώ που, κοντά στους φίλους μας Άρη και Χάρις περάσαμε μερικά από τα πιο όμορφα καλοκαίρια της ζωής μας. Η αγάπη τους και το φιλόξενο πνεύμα τους, μας έκανε να το αγαπήσουμε κι μείς και να νοιώθουμε κάπως, τώρα που η φίλη μας η Χάρις είναι εκεί, μόνη της. Δείτε τι όμορφη που είναι αυτή η ώρα, καθώς άλλη μια μέρα φεύγει.
Αλλά και από το μπαλκόνι του σπιτιού της είναι υπέροχα, καθώς η θάλασσα είναι κοντά και συνάμα δεν έχεις το πολυάριθμο των ανθρώπων που αυτόν τον καιρό, είτε ως επισκέπτες, είτε ως κάτοικοι, είτε ως τουρίστες κατακλύζουν τον οικισμό. Και η Χάρις το είχε ανάγκη με όλα όσα πέρασε. Μας λείπει και τη σκεφτόμαστε. Θέλουμε να είναι καλά!
Και θα είναι! Βρίσκεται σ’ έναν τόπο ονειρεμένο, όποια εποχή κι αν πας, αλλά ιδιαίτερα το καλοκαίρι. Και δεν είναι καθόλου μόνη της. Κοντά της έχει ανθρώπους που αγαπά και την αγαπούν. Υπάρχει άραγε τίποτα καλύτερο από αυτό; Μιλάμε συχνά στο τηλέφωνο, ιδιαίτερα η Σούλα που είναι φίλες κι έχουμε ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας. Όπως θα κάναμε κι εμείς στη θέση της, μοιράστηκε μαζί μας αυτές τις υπέροχες φωτογραφίες.
Το κίνημα για τις ελεύθερες παραλίες ή της πετσέτας
Οι άνθρωποι ζουν στις χειρότερες μέρες που μπορούσαν να φανταστούν. Κι ενώ δεκάδες προβλήματα προσθέτονται, το ένα πάνω στο άλλο και όλα μαζί γίνονται δυσβάσταχτα για τις πλάτες τους, το εποχιακό, η κατάληψη παραλιών από συνήθως παράνομες ξαπλώστρες και ομπρέλες που εκμεταλλεύονται κάποιοι οικονομικά και η αδυναμία άλλων να βρουν ελεύθερους χώρους για να κολυμπήσουν, επιτείνουν το πρόβλημα. Και τι κάνουν; Αυτό που ξέρουν, Οργανώνουν άλλο ένα κίνημα!
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 12/08/2023
Ακόμα και συλλήψεις επιχειρηματιών, προκάλεσε το «Κίνημα για Ελεύθερες Παραλίες», το οποίο εξαπλώνεται ραγδαία σε όλη τη χώρα. Τι είναι αυτό τι κίνημα; Μια ανάγκη, που γεννήθηκε φέτος το καλοκαίρι, επειδή μερικά πράγματα ξεπερνούν κάθε φαντασία και η ασυδοσία των οικονομικά ισχυρών, δεν έχει όρια.
Η αρχή έγινε από την Πάρο. Έτσι τουλάχιστον είδαμε στην ειδησεογραφία. Από εκεί πήρε σάρκα και οστά η αντίδραση στην τάση επαγγελματιών να νοικιάζουν ένα σχετικά μικρό χώρο παραλίας και μετά, με παράνομο τρόπο, να καταλαμβάνουν ολόκληρη την παραλία και να μην αφήνουν του λουόμενους που νοικιάζουν τις ξαπλώστρες τους, να απλώνουν τις πετσέτες τους και να απολαύσουν το μπάνιο τους ελεύθερα.
Και παρακολουθώντας την είδηση, μετά τις διαστάσεις που πήρε το θέμα, είδαμε ότι αναγκάστηκαν όχι μόνο να κάνουν πίσω, αλλά και να προσαρμοστούν στις συμβάσεις που είχαν υπογράψει, απελευθερώνοντας μεγάλη έκταση της παραλίας.
Στην ίδια ρώτα όμως ακολούθησαν κι άλλοι. Στη Νικήτη Χαλκιδικής, για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες, οι κάτοικοι διαμαρτυρήθηκαν για τις κατειλημμένες παραλίες, με κινητοποίηση στο Δημαρχείο Σιθωνίας. «Είναι δαιδαλώδεις οι διαδικασίες, δεν ξέρουμε πού να καταγγείλουμε. Από τον Άνα στον Καϊάφα μας στέλνουν» δηλώνουν, αγανακτισμένοι, οι κάτοικοι.
Στη Ζάκυνθο η τοπική Αστυνομία προχώρησε σε τρεις συλλήψεις, δύο ιδιοκτητών και ενός υπεύθυνου μπιτς μπαρ, που είτε είχαν άδεια για λιγότερα τετραγωνικά απ’ όσα εκμεταλλεύονταν, είτε δεν είχαν καν άδεια, οι οποίοι θα οδηγηθούν στον εισαγγελέα.
Στην Κέρκυρα, τα μεικτά κλιμάκια εντόπισαν τέσσερις επιχειρήσεις που είχαν καταλάβει παράνομα χώρους του αιγιαλού, χωρίς μίσθωση.
Η Αττική φαίνεται να ακολουθεί τον δρόμο που χαράσσουν οι υπόλοιπες τουριστικές περιοχές της χώρας με την ισορροπία ανάμεσα στις ελεύθερες παραλίες και τις επιχειρήσεις να μοιάζει δύσκολη.
Στο Λαγονήσι, ο ελεύθερος χώρος περιορίζεται σε μερικές δεκάδες μέτρα, με τους λουόμενους να ξαπλώνουν δίπλα ή και πάνω σε βράχια. Κάποιοι από αυτούς δηλώνουν ότι παρατηρούν αύξηση στις ξαπλώστρες, κάθε χρόνο.
Ο νόμος είναι σαφής: Κάθε επιχειρηματίας οφείλει να αφήνει μία ελεύθερη ζώνη πλάτους τουλάχιστον 5 μέτρων προς την ακτογραμμή. Ωστόσο, χαρακτηριστικό είναι ότι επιχειρηματίας υποστηρίζει πως αναγκάζεται να αυξήσει τις τιμές, για να ανταπεξέλθει σε πρόστιμο 500.000 ευρώ που του έχει επιβάλλει ήδη η Κτηματική Υπηρεσία. Ούτε που το πέρασε από το μυαλό ότι θα μπορούσε να το αποφύγει αυτό αν ήταν νόμιμος.
Σε αυτό το κλίμα, το κίνημα για ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες γιγαντώνεται με αμέτρητες ομάδες να δημιουργούνται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στο Facebook ή αλλού και οι οποίες, σε ελάχιστες ώρες συγκεντρώνουν χιλιάδες μέλη.
Αναρωτιέμαι, ωστόσο, έτσι θα έπρεπε να είναι τα πράγματα; Και γιατί φέτος και όχι πέρσι; Ή πρόπερσι; Πάντα δεν νοίκιαζαν ξαπλώστρες κάτω από ομπρέλες στους λουόμενους των οργανωμένων παραλιών; Νομίζω πως όταν αρχίζει να γίνεται κανείς ασύδοτος και να καταλαμβάνει αυθαίρετα χώρο στην παραλία που δεν του ανήκει και να απαιτεί να τον εκμεταλλεύεται με εντελώς δυσβάσταχτους όρους, είναι κάτι που χαρακτηρίζει τις μέρες μας, ανάμεσα στα άλλα που ζούμε.
Αδυνατεί ή δεν θέλει συνειδητά να αντιληφθεί πώς γύρω του υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται για τα προς το ζειν. Και αυτοί οι άνθρωποι δέχονται μια φοβερή πίεση αυξήσεων στα βασικά είδη που χρειάζεται για τη διατροφή για την επιβίωση τους. Σ’ αυτούς απευθύνονται άραγε και από αυτούς απαιτούν ενοίκια της τάξης των 50 ή 100 ευρώ; Πού θα τα βρουν; Και γιατί να τους τα δώσουν ως να μην είχαν κάποια ανάγκη να καλύψουν. Αφού είναι απροστάτευτοι από παντού.
Δεν θα τους βγει σε καλό, όσο σκέφτονται μ’ αυτόν τον τρόπο. Κανένας σοβαρός επιχειρηματίες δε σκέφτεται την αρπαχτή. Άλλοι το κάνουν, οι άσχετοι.
Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 12/8/2023 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου «Επισημάνσεις».