Αρχείο ημέρας 13 Οκτωβρίου 2022

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας
005189
Τα δικά σας σχόλια
Μια αναγκαία υπόμνηση!
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να γράφετε. Μόνο που για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.
Είναι λογικό να πρέπει να τα δει πρώτα ο διαχειριστής και να απομακρύνει κάποιο, αν -λέμε τώρα- μπορεί να είναι υβριστικό… Απλά πράγματα.
Αλλά θεώρησα ότι έπρεπε να το γνωρίζετε…

Ο Χειμώνας είναι ήδη εδώ!

Είμαστε και τυπικά μέσα στον χειμώνα! Το νιώθουμε ήδη στο πετσί μας καθώς το κρύο γίνεται ολοένα και πιο δυνατό. Για να δούμε πόσο θα αντέξουμε να μη βάλουμε φυσικό αέριο φέτος. πέρσι "κάηκε" η γούνα μας! Για να είμαστε σαφείς ο χειμώνας άρχισε την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου και θα διαρκέσει ώς και την Δευτέρα 20 Μαρτίου, οπότε και θα έρθει η άνοιξη να τον αντικαταστήσει.
Η λέξη χειμώνας βγαίνει από την αρχαία ελληνική λέξη χειμών, που με την σειρά του βγαίνει από την λέξη χεῖμα που σήμαινε χειμερινός καιρός, παγωνιά, κρύο. Μεταφορικά, επίσης, σημαίνει ψυχρός καιρός με θύελλα.
Οκτώβριος 2022
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο. Και να το εκτιμάς!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει κάθε Κυριακή την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά-σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ τ. 164

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ τ.  164 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ. δείτε το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Είκοσι εννιά χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩ το site του Σωματείου που επιμελούμαστε...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 435

Έτοιμο και το 435 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το 434,  ΕΔΩ το 433, ΕΔΩ το 432, ΕΔΩ το τ.431,  ΕΔΩ το 430, ΕΔΩ το 429, ΕΔΩ το 428, ΕΔΩ το 427, ΕΔΩ το 426, ΕΔΩ το 425, ΕΔΩ το τ.424, ΕΔΩ το τ.423, ΕΔΩ το τ.422, ΕΔΩ το τ.421, ΕΔΩ το τ.420, ΕΔΩ το τ.419, ΕΔΩ το τ.418, ΕΔΩ το τ.417, ΕΔΩ το τ.416, ΕΔΩ το τ.415, ΕΔΩ το τ.414, ΕΔΩ το 413, ΕΔΩ το 412, ΕΔΩ το 411, ΕΔΩ το 410, ΕΔΩ το τ.409, ΕΔΩ το τ.408, ΕΔΩ το τ.407, ΕΔΩ το τ.406, ΕΔΩ το τ.405 ΕΔΩ το τ.404 ΕΔΩ το τ.403 ΕΔΩ το τ.402, ΕΔΩ το τ.401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ.392, ΕΔΩ το τ.391, ΕΔΩ το τ.390, ΕΔΩ το τ.389, ΕΔΩ το τ.388, ΕΔΩ το τ.387, ΕΔΩ τ.386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε ΕΔΩ είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: nikosth2004@yahoo.gr

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 


Είμαστε στον 17ο χρόνο!
Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχεις ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Οι αυθεντικοί… οι αληθινοί άνθρωποι, είναι υπέροχοι

Αυτή την εικόνα, ίσως τη θυμάστε, ίσως και όχι… Είναι δική μας και την είχαμε δημοσιεύσει στον παλιό ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ πριν από τρία χρόνια, τότε που είχαμε πάει μια βόλτα για ένα τριήμερο στην Αρεόπολη που τότε δεν ήταν τόσο γνωστή από τη “ΓΗ της Ελιάς”.

Δυο πράγματα καθόρισαν τη σημερινή ανάρτηση. Ένα κείμενο στο διαδίκτυο, της Μαρίας Κόντη στο site logotypos.gr και μια φωτογραφία από την Μάνη, ενός παιδιού της οικογένειας που είχε τον πύργο στην Αρεόπολη, που μείναμε μερικά βράδια με την Έστερ, την κόρη της Σούλας και τα κορίτσια της.

Δείτε το κείμενο:

Λίγοι άνθρωποι ξεπερνούν τις συμβατικές υποκριτικές συμπεριφορές και είναι ο εαυτός τους κι αυτός ο εαυτός τους συμβαίνει να είναι πραγματικά υπέροχος κι αληθινός. Λίγοι άνθρωποι διατηρούν τη διαρκή αυθεντικότητά τους.

Δεν είναι απλό να είσαι αυθεντικός, ούτε εύκολο, είναι πηγαίο, φυσικό. Όταν συναντάς τέτοιους ανθρώπους, όταν έχεις τη μεγάλη τύχη να τους γνωρίσεις, τους ξεχωρίζεις από την καλοσύνη και τη γλύκα στη φωνή τους, από το πόσο δοτικοί, πηγαίοι, αληθινοί είναι. Λάμπουν τα μάτια τους από χαρά όταν σε βλέπουν, σε χαιρετούν από μακριά, δεν θέλουν με τίποτα να παραλείψουν να σε χαιρετίσουν, σε χαιρετούν μ’ ένα ζεστό πελώριο χαμόγελο χωρίς να είναι ψεύτικο.

Λίγοι άνθρωποι νιώθουν το χαμόγελο τους και δεν είναι ξένο στα χείλη τους. Τα μάτια, το χαμόγελο, το βλέμμα, το ύφος έχει μια συστολή, δεν έχει περηφάνια, αλλά απλότητα, σεμνότητα, ανάλαφρη έκφραση ψυχής. Όταν σε βλέπουν βαθιά μεσ’ τα μάτια το νιώθεις ότι σε καταλαβαίνουν, σε σκέφτονται, σε συναισθάνονται γιατί σε ακούν, δίνουν σημασία στο τι ακριβώς λες, όχι στο περίπου.

Η αγάπη κατοικεί σ΄ αυτές τις ψυχές. Βγαίνει σαν υπομονή, σιωπή όταν χρειάζεται, καλοσύνη, δόσιμο, ενθάρρυνση, νοιάξιμο, λύπη με τη λύπη σου, χαρά με τη χαρά σου, χαμόγελο διαρκές…

Τα μάτια αυτών των ανθρώπων δεν σε κοιτούν, σε «ακούν», σε «αφουγκράζονται», μέσα από βλέμμα καθαρό, χωρίς τίποτα άλλο πίσω απ΄ αυτό κρυμμένο, καμιά άλλη σκέψη που δε φανερώνεται, μονάχα μια σιωπή… καμιά υποκρισία, κανένα συμφέρον, παρά μόνο αγάπη για τον άνθρωπο, αγάπη για τη στιγμή!

Είναι ίσιο το βλέμμα τους, αληθινό, καθαρό. Όταν σε κοιτούν σε υπολογίζουν, σε συμπονούν γιατί «υπάρχεις» γι΄ αυτούς, σε σκέφτονται σαν άνθρωπο, συμπάσχουν μαζί σου, τον εαυτό τους τον βάζουν στην άκρη, δεν σε ανταγωνίζονται, δεν «απειλούνται» από σένα οι απόψεις τους ούτε κανένα «δήθεν» τους, δεν κοιτούν να ωφεληθούν από σένα, αλλά να σε ωφελήσουν.

Ο «πλούτος» τους, η καθαρότητα της ψυχής τους, η γνησιότητα. Είναι αυτό που είναι, τους αρέσει αυτό που είναι και το αγαπούν. Ξέρουν ν΄ αγαπούν κάθε άνθρωπο για ό,τι είναι, για ό,τι μπορεί να είναι! «Παίρνουν» από αυτή την αγάπη, γίνονται σοφότεροι…

Όλα καθαρά…- καρδιά από ατόφιο χρυσάφι- το βλέμμα, το χαμόγελο, ΤΟ ΥΦΟΣ, τα λόγια, το χρώμα της φωνής, η χροιά, μέλι στάζει από στοργή και φροντίδα.

Τις εμπειρίες της ζωής τους τις μάζεψαν για να τις δώσουν… κι αυτές με τρυφερότητα, με τρόπο ωραίο, διακριτικό, ταπεινό, όμορφο. Η προσφορά τους πάντα ανιδιοτελής, ασύλληπτη, σπάνια… Ο καλός τους λόγος πάντα πρώτος. Δοσμένος πλουσιοπάροχα, χωρίς τσιγκουνιά ή φόβους, εγωισμούς και ανασφάλειες, γενναιόδωρα και χωρίς εξαίρεση. Σε όλους!

Ξέρουν να εκτιμούν τους ανθρώπους για ό,τι αξίζουν, όσο είναι αυτό, πολύ ή λίγο. Χωρίς φειδώ η καλοσύνη, η κατανόηση, χωρίς εξαιρέσεις. Απευθύνεται σε όλους, δικούς, φίλους, γείτονες, συνεργάτες, γνωστούς, ξένους, άγνωστους, ανθρώπους που γνωρίζουν ή βλέπουν, για πρώτη φορά!

Άνθρωποι ευγενικοί στην ψυχή και στα λόγια, με όλη τη σημασία της λέξης. Καλοδιάθετοι, ευχάριστοι, συγκαταβατικοί, ωραίοι αφηγητές, όλους τους καλοδέχονται. Δεν διακρίνουν ανάλογα με το πόσο συμφέρον έχουν απ΄ αυτούς ή τι έχουν να αποκομίσουν απ΄ αυτούς ή πόσο γνωστοί τους είναι ή πόσο συγγενείς ή πόσο σημαντική θέση διαθέτουν, ενδεχομένως για να τους βοηθήσουν ή να ωφεληθούν απ΄ αυτούς , η πόση περιουσία ή χρήμα διαθέτουν ή πόσο «πετυχημένοι» είναι ή πόσο «σπουδαίοι» με τη γνωστή έννοια της λέξης, ή πόσα τους έχουν προσφέρει οι άλλοι κι έτσι έχουν υποχρέωση απέναντί τους.

Πικραίνονται εύκολα γιατί κρίνουν με βάση τη δική τους καρδιά. Νομίζουν πως όλοι οι άνθρωποι τους μοιάζουν ή σκέφτονται το ίδιο μ΄ αυτούς. Δεν είναι έτσι όμως. Όταν το αντιλαμβάνονται αυτό λυπούνται… Όπως πολύ εύκολα χαίρονται με τη χαρά τους και τη χαρά των άλλων, άλλο τόσο λυπούνται όταν αντικρίζουν αχαριστία, αδιαφορία, σκληρότητα, αναίδεια, θράσος. Εσωτερικός είναι ο πόνος τους, δεν τον εκδηλώνουν παρά μόνο στους πολύ δικούς τους ανθρώπους ή μετά από χρόνια ή από την καλοσύνη τους τον «καταπίνουν» κι αυτό βέβαια δεν τους κάνει να είναι λιγότερο καλοί ή καλοσυνάτοι, ούτε παύουν να μοιράζουν αγάπη.

Άλλωστε, αυτή η αγάπη τους τρέφει. Κατά βάθος όσο κι αν λυπούνται αυτή η αγάπη, τους τρέφει, δεν ζητούν τίποτα για τον εαυτό τους, μεσ’ απ΄ αυτό που δίνουν χαίρονται, δεν ζητούν τίποτα άλλο, μόνο λίγο σεβασμό. Όταν δεν τους δίνουν είναι λογικό να πικραίνονται και δικαίως… Διότι δεν μπορεί να δίνεις την ψυχή σου και να σου φέρονται άδικα ή σκληρά. Ωστόσο κι αυτό ακόμα το προσπερνούν με την τεράστια υπομονή τους, το δόσιμο και την αγάπη που δεν έχει όριο.

Το βασικότερο προσόν τους, ότι έχουν πολύ καλή σχέση με τον εαυτό τους, αυτός είναι ο εαυτός τους, δεν μπορεί να είναι αλλιώς κι έτσι δεν σταματάει να αναβλύζει από μέσα τους η αγάπη…

Αρκούνται στις μικρές καθημερινές χαρές τις ζωής, έχουν φιλοσοφήσει τη ζωή τους, ξέρουν να ζουν τις στιγμές και όχι μόνο να τις ζουν αλλά και να τις «φτιάχνουν» όμορφες. Αντλούν μεγάλη χαρά από τέχνες που γνωρίζουν καλά και με πολύ μεράκι έχουν αφιερωθεί σ΄ αυτές και εξασκούν ή και από τη δουλειά τους ακόμα που βρίσκουν τον τρόπο να την αγαπήσουν.

Βρίσκονται σε συνεχή προσφορά μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής τους. Τίποτα δεν ζητούν για τον εαυτό τους, όταν ξέρουν πως πλησιάζει το τέλος. Προσπαθούν να μην επιβαρύνουν τους δικούς τους ανθρώπους, ούτε να τους κουράσουν γι΄ αυτό και όσοι τους αγαπούν τους δίνονται χωρίς επίσης να υπολογίσουν τίποτα, καμιά δυσκολία. Η αγάπη πάντα επιστρέφεται. Η αγάπη τους γι΄ αυτούς που αγαπούν δεν έχει όρια και δεν είναι λίγοι αυτοί που αγαπούν, γιατί ξέρουν ν΄ αγαπούν. Δεν φοβούνται να δώσουν την αγάπη γι΄ αυτό και τους δίνεται, τους επιστρέφεται από όλους όσους τους έχουν γνωρίσει.

Όταν φύγουν από τη ζωή το κενό που αφήνουν είναι τεράστιο. Η απουσία τους είναι πάρα πολύ αισθητή μέχρι να αναπληρωθεί με τη «διαρκή παρουσία» τους, γιατί απλούστατα κανείς ποτέ δεν τους ξεχνά. Η ζεστή τους καρδιά έχει αφήσει πίσω της σοφία και πολύ τρυφερότητα. Τυχεροί όσοι τους έζησαν, τους ζουν ή θα τους ζήσουν. Τέτοιοι άνθρωποι… ένας στο εκατομμύριο! Θησαυροί!

Είχαμε την μεγάλη τύχη στην οικογένειά μου- όπως και σε άλλες οικογένειες πιστεύω ότι άλλοι έχουν την τύχη- να μας δοθεί η πολύτιμη αγάπη τέτοιων ανθρώπων, ο πατέρας μου, η αδερφή του. Άνθρωποι που γεννήθηκαν για να «δώσουν»… τον εαυτό τους, την αγάπη τους κι άξιζαν ν΄ αγαπηθούν. Όπου κι αν ακούμπησε το χεράκι τους, το βλέμμα τους άφησαν κάτι αληθινό.

Εμείς δεν τους ξεχάσαμε, ούτε θα τους ξεχάσουμε ποτέ γιατί απλά είναι συνεχώς δίπλα μας, γιατί αληθινές έκαναν τις στιγμές της ζωής μας μαζί τους, γιατί μας έμαθαν να ζούμε κι αυτοί διαρκώς μαζί μας θα ζουν, μ΄ ένα τρόπο μαγικό, μεσ΄ απ΄ τη σκέψη. Ένα Ηπειρώτικο τραγούδι κάπου λέει: «…ήρθες και μας ομόρφυνες τον άσχημο τον τόπο…» έτσι κι αυτοί ήρθαν να ομορφύνουν τον άσχημο τον τόπο…

  • Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ, μερικά δημοσιεύματα που κάναμε εμείς τότε, από το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ…