Αρχείο κατηγορίας Ταξίδια

Το Μεγανήσι είναι το μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος των Πριγκηπονήσων Λευκάδας, γι’ αυτό και ονομάζεται έτσι. Έχει έκταση 20,100 τ. χλμ. ψηλότερο σημείο στα 301 μέτρα και πληθυσμό 1.041 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή 2011 ενώ με την απογραφή του 2001 είχε 1.090. Το Μεγανήσι ανήκει επίσης στο ευρύτερο σύμπλεγμα των Τηλεβοΐδων νήσων. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία, κτηνοτροφία και αλιεία.

Το Μεγανήσι αποτελεί δήμο του νομού Λευκάδας, με πληθυσμό 1.092 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Στο νησί υπάρχουν τρία χωριά, το Κατωμέρι (η έδρα του δήμου από το 1990), το Βαθύ και το Σπαρτοχώρι. Στον δήμο Μεγανησίου ανήκει και η γνωστή, από τον Ονάση, νησίδα Σκορπιός. Σήμερα βέβαια τον Σκορπι;o τον έχουν κάτι νεόπλουτοι Ρώσοι.

Η πρόσβαση στο νησί γίνεται μόνο από την πλευρά της Λευκάδας. Για το Μεγανήσι υπάρχουν τακτικά δρομολόγια πλοίου από το Νυδρί. Το πλοίο πιάνει στο λιμάνι του Σπαρτοχωρίου, τα Σπήλια με τη διάρκεια της διαδρομής να μην υπερβαίνει τα 25 λεπτά. Οι φωτογραφίες που βλέπετε εδώ είναι της Aline Dobbie δημοσιευμένες στην Ομάδα “Maganisians Unitend”.

Η πανσέληνος του Απριλίου, γνωστή και ως «ροζ πανσέληνος» ή «πασχαλινό φεγγάρι», φώτισε τον ουρανό, την Τετάρτη 24 Απριλίου, και η φωτεινότητά της κορυφώθηκε στις 02:49 ώρα Ελλάδος. Εντάξει, μπορεί να μην το πήρατε καν είδηση, λόγω και της υψηλής ποσότητας αφρικανικής σκόνης που είχε η ατμόσφαιρα.

Στο Μπελίζ όμως της Καραϊβικής, τα πράγματα ήταν διαφορετικά, όπως μπορείτε να δείτε και από τις φωτογραφίες που σας έχουμε σήμερα και που μας έστειλαν τα παιδιά μας που είναι αυτές τις μέρες είναι εκεί. Δείτε μια ομορφιά στο συγκρότημα που είναι το σπίτι τους. Υπερθέαμα! Έτσι είναι, κάθε τόπος, προφανώς έχει τα δικά του υπέροχα πράγματα.

Η πανσέληνος του  Απριλίου πήρε το όνομά της από τα ροζ αγριολούλουδα phlox που είναι ενδημικά της Βόρειας Αμερικής και συχνά ανθίζουν τον Απρίλιο, σύμφωνα με τον ιστότοπο Time and date, ενώ σύμφωνα με το Farmers’ Almanac, τα αγριολούλουδα αυτά προσελκύουν πεταλούδες που προαναγγέλλουν την άφιξη της άνοιξης.

Στο Μπελίζ είναι κάτι σαν καλοκαίρι αυτή την εποχή. Και δεν μας κάνει εντύπωση που ο Κώστας φοράει αυτό το Χαβανέζικο καλοκαιρινό πουκάμισο. Για την Άννυ δεν σχολιάζουμε, που δείχνει να φοράει, όσο μπορούμε να δούμε, κάτι πολύ ελαφρύ πάνω της. Της αρέσει το κρύο και δεν αντέχει τη ζέστη. Την όποια ζέστη.

Για το Μπελίζ έχουμε ξαναγράψει στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ… Είναι ένας όμορφος προσεγμένος τόπος ιδανικός για διακοπές σε ανθρώπους που μένουν στις ΗΠΑ ή στην κοντινή Ήπειρο. Τα παιδιά μας ήρθαν από το Βανκούβερ του Καναδά. Αλλά τελικά οι αποστάσεις δεν είναι και τόσο μεγάλες.

Στις διακοπές δεν είναι καθόλου παράξενο να πας σε ένα μπαράκι και να απολαύσεις το ποτό σου ή ότι άλλο εσύ κρίνεις ότι χρειάζεσαι. Και αυτό συμβαίνει και στο Σαν Πέδρο. Το San Pedro είναι μια πόλη στο νότιο τμήμα του νησιού Ambergris Caye στην περιοχή Μπελίζ, στην Κεντρική Αμερική.

Οι κάτοικοι του San Pedro, 16.444 το 2015, είναι γνωστοί ως San Pedrano και οι περισσότεροι από αυτούς προέρχονταν αρχικά από το Μεξικό. Οι περισσότεροι μιλούν άπταιστα ισπανικά και αγγλικά. Λέγεται ότι κάποιος δεν είναι αληθινός San Pedrano αν δεν ξέρει να ψαρεύει.

Προσωπικά δεν το έχουμε κάνει αυτό το ταξίδι, αλλά να που τα παιδιά μας, ο Κώστας και η Άννυ, είναι σα να μας έχουν κοντά τους και μοιραζόμαστε βήμα – βήμα, αυτό το ταξίδι. Από το Σιάτλ των ΗΠΑ μ’ αυτό το μικρό αεροσκάφος, φτάνουν στο Μπελίζ, στο σπίτι τους εκεί…

Ο πιλότος του μικρού αεροσκάφους, σε ώρα εργασίας. Τόσο μικρό και εντυπωσιακό είναι. Ο ίδιος βρίσκεται ανάμεσα στους επιβάτες του. Καμιά σχέση με τα μεγάλα αεροσκάφη, όπου το πιλοτήριο είναι κάπου απομονωμένο. Εδώ, όλα είναι διαφορετικά. Το μέγεθος είναι που κάνει τη διαφορά.

Το βλέπετε κι εδώ. Ο Κώστας και η Άννυ σε μια σέλφι που ωστόσο δείχνει και αρκετούς από τους υπόλοιπους επιβάτες της πτήσης τους, κατά την προετοιμασία τους λίγο πριν την απογείωση. Ασφαλώς θα είχε ενδιαφέρον ένα τέτοιο ταξίδι. Και το Μπελίζ έχει πάντα να δώσει ωραία πράγματα…

Η Ζαγορά Πηλίου είναι ένα μέρος που μας αρέσει πολύ. Γνωρίσαμε εκεί τη φίλη μας Βικτώρια με τον ξενώνας της και έχουμε ζήσει χειμώνα και… άνοιξη. Κάτι από καλοκαίρι και φθινόπωρο μας λείπει και έχουμε ζήσει, όλες τις εποχές του χρόνου. Αν θεωρήσει κανείς ότι υπάρχουν ακόμα εποχές, ευδιάκριτες… Αξίζει λοιπόν να επιστρέψουμε λίγο και να δούμε πώς είναι αυτή την εποχή ανθισμένο.

Τις φωτογραφίες μας τις έστειλε η καλή μας φίλη Βικτώρια που διαθέτει και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πάνε χρόνια που γνωριζόμαστε, από τότε που ζούσε ακόμα ο φίλος μας ο Άρης και πήγαμε για ένα τριήμερο, όταν μας έπιασαν τα χιόνια, με αποτέλεσμα να μην μπορέσουμε να περπατήσουμε και να δούμε την ομορφιά του Πηλιορείτικου τοπίου.

Δε θα ξεχάσω ποτέ του λουκουμάδες με μέλι που έφτιαξε στο μπαλκόνι της η Βικτώρια και τις πρόσθεσε στο πρωινό μας. Ναι, τα θυμάμαι καλά όλα αυτά. Κι επιτέλους τα καταφέραμε πριν δυο χρόνια τέτοια εποχή και κάναμε το όνειρο μας πραγματικότητα με τη Σούλα. Το περπατήσαμε για τα καλά το Πήλιο. Όλο!

Να θυμηθούμε λοιπόν ξανά μ’ αυτήν ανάρτηση και να θυμίσουμε και σας, τους τακτικούς παλιούς και νέους αναγνώστες μας, πώς περάσαμε τότε στη Ζαγορά Πηλίου. Ακολουθούν λοιπόν μερικά δημοσιεύματα από το αρχείο μας και μπορείτε να τα δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ, κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ…

Το Ναύπλιο θα είναι πάντα στην καρδιά μας. Ιδανικό για μια ημερήσια εκδρομή, καθώς βρίσκεται μόλις μιάμιση ώρα από την Αθήνα κι έχει να προσφέρει πολλά και διαφορετικά πράγματα. Τρεις φωτογραφίες σας έχουμε σήμερα. Τραβηγμένες από τρεις διαφορετικούς ανθρώπους. Μόνο τους κοινό σημείο ότι αφορούν το Ναύπλιο αυτή την εποχή. Ας τις δούμε προσεκτικά, παρακαλώ. Από την Ομάδα “Ελλάδα Παντού – Hellas Everywhere”.

Είτε επιλέξεις να περπατήσεις στα μαγαζιά και τον πεζόδρομο της παλιάς πόλης, είτε να ανέβεις στο κάστρο στο Παλαμίδι, στο Μπούρτζι ή στα καφέ και τα ρεστοράντ της παραλίας, πάντα θα έχεις κάνει την καλή επιλογή. Οι άνθρωποι καταφέρνουν να σε κερδίζουν. Αν και τουριστικό το μέρος, δεν έχουν αλλοτριωθεί από το χρήμα, τουλάχιστον στο βαθμό που να είναι αυτό εξώφθαλμο και έντονο. Η φωτογραφία είναι από την ομάδα “Η αξεθωριαστη μνημη ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ”.

Έχεις την αίσθηση πως το χαμόγελο τους είναι αληθινό. Ακόμα κι αν δεν είναι έτσι. Και προσποιητό να είναι, λόγω των υπηρεσιών που παρέχουν στους τουρίστες, σε κερδίζουν. Μ’ αρέσει να προσέχω και να παρακολουθώ τους ανθρώπους, ιδιαίτερα όταν βρίσκομαι σε δημόσιους χώρους. Δεν το κάνω πάντα με… επιτυχία, καθώς η διπλωματικότητα δεν αποτελεί στοιχείο του χαρακτήρα μου, αλλά το απολαμβάνω και ευτυχώς, χωρίς προβλήματα ώς τώρα. Η φωτογραφία είναι του Ioannis Dimitrakopoulos, δημοσιευμένη στην Ομάδα “ΝΑΥΠΛΙΟ…στη γειτονιά του έρωτα!!!”

Σας μεταφέρομε σήμερα στο νησί των Κυκλάδων, Σίφνο, να το δούμε πώς είναι ανοιξιάτικα. Οι φωτογραφίες με τις ίριδες, είναι της Daphne Spitaki. Η Σίφνος είναι νησί μεσαίου μεγέθους στις δυτικές Κυκλάδες. Βρίσκεται μεταξύ Σερίφου και Κιμώλου. Απέχει περίπου 130 χιλιόμετρα ή 80 ναυτικά μίλια από τον Πειραιά.

Εχει μεγάλη παράδοση στην αγγειοπλαστική και στη μαγειρική, καθώς είναι η γενέτειρα του Νίκου Τσελεμεντέ, του κορυφαίου Έλληνα σεφ του 20ού αιώνα, το μόνο έγκυρο βιβλίο με συνταγές στην προ ίντερνετ εποχή. Το έδαφος της Σίφνου αποτελείται από πετρώματα γρανίτη, αργιλώδη ψαμμίτη λίθο ή σχιστόλιθους, ασβεστόλιθους κ.λπ.

Όμορφο πρωινό στα Λιβαδάκια, η παραλία στη φυσική της κατάσταση με λίγα χόρτα ποσειδωνίας που έφεραν οι νότιοι άνεμοι, και οξαλίδες σε πλήρη άνθιση, η άγρια φύση όπως μας αρέσει. Η γη της Σίφνου έχει και ορυκτό πλούτο, όπως μεταλλεύματα σιδήρου, χαλκού, μολύβδου, μαγγανίου, γαληνίτη, μαγνησίου κ.λπ.