Αρχείο κατηγορίας Τα δικά μου

Ήταν για μας μεγάλο προνόμιο το γεγονός ότι ήμασταν μαζί τους στη φετινή όμορφη στιγμή τους, καθώς γιόρτασαν την 35^η επέτειο τους. Βρεθήκαμε το απόγευμα της Κυριακής στο restorant    μαζί με συγγενείς και φίλους ακριβώς. Από εκεί είναι και οι φωτογραφίες που βλέπετε εδώ. Και τέτοιες στιγμές αξίζει να τις μοιραστεί κανείς. Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ σε ότι πιο όμορφο έχουμε ζήσει τις πολλές μέρες που είμαστε στο Βανκούβερ του Καναδά.

Εικόνες ξεχωριστές, χαμογελαστά πρόσωπα, ευχές, δώρα! Τα έχουν αυτά τέτοιες στιγμές. Νιώθεις κάτι πολύ όμορφο. Τιμούμε τον πρωτουργό του γάμου ως θεσμού και αξίζουν πολύ αγάπη για τις καθημερινές προσπάθειες αυτού του ζευγαριού, του κάθε ζευγαριού, που καταφέρνει να παραμένει επί δεκαετίες σε ένα γάμο και σε μια εποχή που ο ίδιος ο θεσμός βάλλεται καθημερινά και αμφισβητείται από εκείνους τους τάχα μου «επαναστάτες» αυτού του πονηρού συστήματος πραγμάτων που καταρρέει.

Τι ωραία που είναι να συμμετέχεις σε μια τέτοια χαρά! Οι άνθρωποι εκεί έξω, δεν ξέρουν τι μπορεί να σημαίνει να είσαι επί 35 χρόνια με τον ίδιο άνθρωπο και να μοιράζεσαι μαζί του τις χαρές, τις δυσκολίες, τα προβλήματα και ταυτόχρονα να νοιώθεις όμορφα. Είναι πραγματικά άθλος, όταν πρόκειται για δυο εντελώς διαφορετικούς από άποψη χαρακτήρα , ανθρώπους. Δικαιωματικά λοιπόν το σημερινό σημείωμα τους ανήκει, αποκλειστικά!

Είναι υπέροχο να δούμε, ξαφνικά, μια αρκούδα στη φύση! Εμείς είδαμε αυτή τη μαύρη αρκούδα στην άκρη ενός δρόμου με πράσινη βλάστηση, καθώς πηγαίναμε για τον καταρράκτη Cascade Falls. Ευτυχώς ήμασταν μέσα στο αυτοκίνητο, οπότε σταματήσαμε και τη φωτογράφησα μέσα από την ασφάλεια του κλειστού παραθύρου. Η αρκούδα βρίσκεται στα τέσσερα και φαίνεται ότι είτε περπατάει, είτε στέκεται ακίνητη στο οδόστρωμα. Η παρουσία μιας αρκούδας κοντά σε έναν δρόμο μπορεί να είναι ενδιαφέρουσα λόγω του δυνητικού για αλληλεπίδραση ανθρώπου – φύσης και της ανάγκης για προσοχή σε τέτοιες περιοχές. Και δεν χρειάζεται να πας κοντά για να χαϊδέψεις αυτό το ζωάκι. Ποτέ δεν ξέρεις τι έχει στο μυαλό του. Κι επιπλέον είναι άγριο. Ζει, μέσα στο φυσικό του περιβάλλον.

Ε, είναι μια καλή εξέλιξη αυτή… Αυτός ο Ιούνιος μας αλάλιασε με τη ζέστη του. Και τώρα, ακούμε, τα… μαζεύει για λίγο, έστω και προσωρινά. Ύστερα, δεν τρέφουμε ψευδαισθήσεις, Ιούλιος είναι, οι μεγάλες ζέστε είναι μπροστά μας. Εκτός και αν άλλαξαν τόσο πολύ τα πράγματα και έγιναν όλα αυτά τον… Ιούνιο. Όπως και να έχει οι μέρες που διανύουμε είναι αρκετά θερμές. Βρεθήκαμε χθες στην Κηφισιά και στο Άλσος.

Εδώ τα πράγματα ήταν σαφώς λίγο καλύτερα. Καθίσαμε στο καφέ που βρίσκεται μέσα στο Άλσος, αλλά επιλέξαμε ένα τραπέζι κάτω από το πλατύ φύλλωμα ενός τεράστιου πλάτανου. Και απολαύσαμε τον παγωμένο καφέ και τη σοκολάτα μας. Μας αρέσει πολύ αυτός ο χώρος. Για οποιοδήποτε λόγο και αν βρεθούμε στην Κηφισιά, θα βρούμε χρόνο να κάνουμε μια στάση σ’ αυτή εδώ την όαση δροσιάς.

Και μπορεί χθες να μη φύσαγε καθόλου αεράκι, τουλάχιστον εκεί μέσα, αλλά ήταν ωραία, από πολλές απόψεις και αντιστάθμιζαν όλη αυτή την υπερβολική ζέστη πού έλεγε πως ήταν 37οC αλλά η αίσθηση μας ήταν για πολύ περισσότερη. Είμαστε χαρούμενοι. Τα πράγματα πάνε καλά, όπως και να το δει κανείς. Καλύτερα κι απ’ ότι περιμέναμε εμείς!

Από την πρώτη στιγμή που γνώρισα την αλήθεια, άρχισα να δέχομαι ερωτήματα από τους αδελφούς: “Με τον Γιάννη Θεοδωράκη από τη Γλυφάδα, είστε συγγενείς;” Αλλά τον Γιάννη, παρ’ ότι είχαμε το ίδιο επίθετο, δεν έτυχε να τον γνωρίζω. Φυσικά, ούτε εκείνος εμένα. Κι ωστόσο έχουμε τόσα κοινά σημεία. Το διαπιστώσαμε το περασμένο Σάββατο που μας κάλεσε σπίτι του, να κάνουμε παρεούλα και να γνωριστούμε.

Η παρέα ήταν εξαιρετική, ενθαρρυντική… Μια  υποδειγματική θεοκρατική συντροφιά! Περάσαμε πολύ όμορφα και ενθαρρυνθήκαμε, καθώς ακούσαμε τόσες όμορφες εμπειρίες για το πώς γνωρίσαμε την αλήθεια. Όμορφοι άνθρωποι! Κάποιοι κάνουν ακόμα μελέτη, κάποιοι άλλοι έρχονταν για πρώτη φορά σε επαφή με μάρτυρες. Ναι, ήταν μια εξαιρετική βραδιά, τόσο που μας ξελόγιασε και περάσαμε και τα δικά μας όρια.

Ο Γιάννης έχει καταγωγή από τα Χανιά, εγώ από το Ηράκλειο. Αγαπά πολύ την Κρήτη, καθώς από μικρός περνούσε εκεί πολλά καλοκαίρι. Και τι όμορφο που η κόρη του κλήθηκε να υπηρετήσει εκεί, στα Χανιά! Ευκαιρία για να κρατήσει αυτή την επαφή. Είχαμε πολλά πράγματα, να μάθουμε ο ένας για τον άλλον. Tον ευχαριστούμε, τον ίδιο και την οικογένεια του για τη μοναδική φιλοξενία τους.

Περνάει καλά η Μαλάμω μας στο χωριό, αυτή την περίοδο. Συχνά η Στασούλα μας τους παίρνει με τον Νίκο και πάνε βόλτες με το αυτοκίνητο της. σε μέρη όμορφα, όπως εδώ, στην πηγή του Σπυριδιανού, κάπου κοντά στον Ξυδά. Άσε που πήραν και νερό για το σπίτι, λένε πως είναι πολύ καλό, πόσιμο. Πήραν κι αυτοί τα μπουκάλια να τα γεμίσουν.

Πριν τέσσερα χρόνια, είχα ξανακάνει μια ανάρτηση στο παλιό ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ γι’ αυτή την πηγή του Σπυριδιανου, 10 Ιουνίου του 2020 ήταν…  Αν ακολουθήσετε ΕΔΩ το σύνδεσμό θα ξανάρθει μπροστά σας αυτή η ανάρτηση και είναι βέβαιο ότι θα μάθετε πολλά πράγματα γι’ αυτήν. Αξίζει τον κόπο να το κάνετε.

Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις έτσι, αγαπημένα τα σαρκικά σου αδέλφια, Μαλάμω και Στασούλα, μπροστά στην πηγή με το τρεχούμενο νερό. Σίγουρα κάτι καλό θα λέει η Μαλάμω μας και γελάει η Στασούλα. Τις χαίρομαι! Μεγαλώνουμε, αλλά μεγαλώνουμε όμορφα και με αξιοπρέπεια, στοχεύοντας να κάνουμε πάντα το καλό, όπου μπορούμε

Θα το πω με ειλικρίνεια. Μου έχει λείψει η μυρωδιά της οργωμένης γης. Αλλά πού να βρεις χώμα στην τσιμεντούπολης της Αθήνας; Μια μεγαλούπολη, όπως αυτή που ζούμε, δεν έχει χώρους παρά μόνο για μπετόν. Στην επαρχία όμως είναι αλλιώς. Τρεις φωτογραφίες λοιπόν σας έχουμε σήμερα. Η επάνω και η κάτω είναι από την Κρήτη και η μεσαία από την Χαλκίδα.

Ο φίλος μου Πέτρος όργωσε για να βάλει τα φασόλια της χρονιάς για το σπίτι του. Τον παρακολουθώ, όταν το κάνει. Έχει το χώρο, έχει τη διάθεση, ασχολείται. Και είναι υπέροχο να έχει στο τραπέζι της οικογένειας ότι πιο καθαρό και υγιεινό, καθώς γνωρίζει πολύ καλά πώς τα έχει μεγαλώσει, μακριά από φάρμακα επικίνδυνα για τον ανθρώπινη υγεία. Έτσι κάνει και με τα άλλα κηπουρικά και τις ντομάτες του.

Τα ίδια και η Στασούλα μας, στου Γρέγο. Έχει φροντίζει ο Αγησίλαος για τον κήπο τους, όπως κάθε χρόνο. Εκείνος είναι που θα προμηθεύσει φρέσκα πράγματα στο τραπέζι τους. Κι εδώ, κοντά στα ζώα τους και όχι πολύ μακριά από το Θραψανό θα περάσουν μέρες, ώρες ατέλειωτες για να φροντίσουν την καλλιέργεια τους και να δώσουν καρπό, Τίποτα δεν είναι εύκολο, αλλά αξίζει τον κόπο.

Τη χαίρομαι να τη βλέπω να θέλει να είναι στο σπίτι που γεννηθήκαμε και να μένει εκεί με τον σύζυγό της, τον Νίκο, για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Για την σαρκική μου αδελφή λέω, τη Μαλάμω, που, αφού ήρθε στην Αθήνα για να ξεχειμωνιάσει, επέστρεψε στο πατρικό μας, στο σπίτι της για να καλοκαιρέψει.

Της αρέσει εκεί. Έχει μνήμες και καθώς όλοι μεγαλώνουμε, θέλει να ζήσει και να ξαναθυμηθεί όμορφες στιγμές. Γι’ αυτό, συχνά, όποτε ο καιρός και συνθήκες το επιτρέπουν, βγαίνει από το σπίτι και πηγαίνει στα χωράφια. Όπως στην επάνω φωτογραφία, είναι με τον Αγησίλαο στο κήπο τους, στου Γρέγο, που μόλις έχει οργώσει.

Μικροί, στενοί δρόμοι, τσιμεντένιοι για να αποφεύγουν οι άνθρωποι τη λασπουριά τον χειμώνα. Και μετά η ανθισμένη πορτοκαλιά που έχει ακόμα καρπούς  πάνω της στα… αζήτητα. Καθαρισμένη όμως από τα χόρτα που την περιβάλλουν και με μια μυρωδιά που “σπάει” μύτες. Η απόλυτη ομορφιά και η ηρεμία του τοπίου.