Αρχική » Καθημερινότητα (Σελίδα 3)

Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 7 5 8 4 9

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.
Α και κάτι ακόμα. Επειδή δεχόμασταν μεγάλη επίθεση από αυτόματα μηχανήματα για δικούς τους διαφημιστικούς λόγους θα μπείτε στον μικρό κόπο να... αποδείξετε ότι είστε άνθρωποι. Τόσο απλή δοκιμασία που θα γελάσετε!

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Νοέμβριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τη ΦΩΝΗ του Μαλεβιζίου που δημοσιεύτηκε το 2026.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 183

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 184 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ Κι ΕΔΩ το τ.183, ΕΔΩ το τ. 182, ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 450

Έτοιμο και το 450 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 449, ΕΔΩ το τ. 448, ΕΔΩ το τ. 447, ΕΔΩ το τ. 466, ΕΔΩ το τ. 445, ΕΔΩ το τ. 444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩτο τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: [email protected]

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 23ο χρόνο! Και είστε στον ανανεωμένο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Παγκάκι, ίσκιος και η απόλυτη θερινή ραστώνη

20 Ιουλίου 2026 / Σχολιάστε

Το είδαμε κι αυτό στους δρόμους της πόλης, σε μια από εκείνες τις ημέρες που ο υδράργυρος χτυπάει κόκκινο και η άσφαλτος μοιάζει να λιώνει κάτω από τα πόδια σου. Όταν η ζέστη γίνεται ανυπόφορη, ο άνθρωπος ψάχνει ενστικτωδώς να πιαστεί από κάπου, να βρει μια μικρή ανάσα δροσιάς, μια υποτυπώδη διέξοδο από το αστικό καμίνι. Και πού αλλού θα τη βρει; Εκεί όπου η φύση επιμένει ακόμα να προσφέρει το δικό της φυσικό κλιματιστικό: κάτω από τον παχύ ίσκιο των δέντρων ενός πάρκου.

Ο φακός κατέγραψε μια σκηνή γεμάτη απόλυτη θερινή ραστώνη. Ένας άνδρας, εξουθενωμένος προφανώς από το λιοπύρι, βρήκε το δικό του προσωπικό καταφύγιο. Ξαπλωμένος νωχελικά σε ένα πράσινο ξύλινο παγκάκι, με το χέρι να κρέμεται χαλαρά και το κεφάλι ακουμπισμένο σε μια αυτοσχέδια μαξιλαροθήκη, παραδόθηκε στη θαλπωρή της σκιάς. Δείχνει να κοιμάται βαθιά, αποκομμένος από τη βοή της πόλης, αλλά μπορεί και όχι – ίσως απλώς να απολαμβάνει με κλειστά μάτια τις λιγοστές σταγόνες δροσιάς που αφήνουν τα φυλλώματα να περάσουν.

Το εντυπωσιακό είναι πως ο «πρωταγωνιστής» μας δεν ενοχλήθηκε καθόλου από τα διαδοχικά «κλικ» της φωτογραφικής μηχανής. Όταν το σώμα ζητά επίμονα ξεκούραση και η θερμοκρασία σε εξαντλεί, οι γύρω θόρυβοι χάνουν τη σημασία τους. Γύρω του, το σκηνικό συμπληρώνουν μερικά περιστέρια που κόβουν βόλτες στο χώμα αναζητώντας τροφή, ενώ στο βάθος, πίσω από τα κάγκελα του πάρκου, η κίνηση των αυτοκινήτων συνεχίζεται κανονικά.

Λίγο πιο πέρα, οι μεγάλες πέτρες και τα δέντρα στέκονται σαν αιώνιοι φρουροί αυτής της μικρής πράσινης όασης. Και σιγά τώρα που τα τζιτζίκια, με το ασταμάτητο, μονότονο τραγούδι τους, θα του δημιουργούσαν πρόβλημα… Αντίθετα, μοιάζουν να λειτουργούν σαν το ιδανικό λευκό θόρυβο, ένα νανούρισμα που σε μεταφέρει μακριά από το τσιμέντο. Σε μια πόλη που φλέγεται, αυτό το παγκάκι μετατράπηκε στο πιο πολυτελές κρεβάτι του κόσμου.

Αναζητώντας λίγη δροσιά στην Ακαδημία Πλάτωνα

20 Ιουλίου 2026 / Σχολιάστε

Είχαμε καιρό να περπατήσουμε στο ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα. Οι έντονοι ρυθμοί της καθημερινότητας και, κυρίως, οι υψηλές θερμοκρασίες της εποχής μάς είχαν κρατήσει μακριά από μια από τις πιο αγαπημένες μας συνήθειες. Χθες, Κυριακή, πήραμε επιτέλους τη μεγάλη απόφαση. Κοιτάζοντας το ρολόι, ξεκινήσαμε γύρω στις 11:00 το πρωί, ελπίζοντας ότι η ζέστη θα ήταν ακόμη κάπως υποφερτή. Η βόλτα μας αποδείχθηκε μια σύντομη, «εξπρές» απόδραση, αφού πριν τις 12 το μεσημέρι είχαμε ήδη επιστρέψει στην ασφαλή θαλπωρή και τη δροσιά του κλιματιστικού στο σπίτι.

Παρά τη σύντομη διάρκειά της, όμως, αυτή η εξόρμηση ήταν υπέροχη. Μας ξύπνησε όμορφες αναμνήσεις από παλαιότερες εποχές, τότε που οι συνθήκες ήταν σαφώς καλύτερες και πιο ήπιες, επιτρέποντάς μας να απολαμβάνουμε αυτόν τον περίπατο πολύ συχνά, κυρίως τα απογεύματα. Η χθεσινή εμπειρία είχε μια πολύ ιδιαίτερη, σχεδόν απόκοσμη γοητεία. Το πάρκο ήταν εντελώς άδειο από κόσμο. Φυσικά, ποιος θα ρίσκαρε  να βγει για περπάτημα κάτω από τον καυτό ήλιο, όταν το θερμόμετρο στην Αθήνα άγγιζε και φλέρταρε επίμονα με τους 40°C; Αυτή η απόλυτη ησυχία, ωστόσο, μας έδωσε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε το τοπίο με άλλη ματιά και να βγάλουμε μερικές όμορφες φωτογραφίες.

Περνώντας την ανοιχτή σιδερένια πύλη με τη γνωστή καφέ πινακίδα που καλωσορίζει τους επισκέπτες στο «Γυμνάσιο της Ακαδημίας», βρεθήκαμε μπροστά σε γνώριμα αλλά ερημικά μονοπάτια. Το πάρκο, παρά το λιοπύρι, διατηρεί την πυκνή του βλάστηση. Τα χωμάτινα δρομάκια, πλαισιωμένα από ψηλά, καταπράσινα δέντρα, ελιές και πυκνούς θάμνους, δημιουργούσαν μικρές οάσεις σκιάς. Ο ήλιος προσπαθούσε να διαπεράσει τα φυλλώματα, δημιουργώντας πανέμορφες αντιθέσεις φωτός και σκιάς στο έδαφος.

Οι όρθιοι φανοστάτες έστεκαν σιωπηλοί ανάμεσα στα δέντρα, περιμένοντας τη νύχτα, ενώ στο βάθος, πίσω από τις πράσινες φυλλωσιές, μπορούσε κανείς να διακρίνει τις άκρες των πολυκατοικιών, μια υπενθύμιση του πόσο κοντά βρίσκεται αυτός ο ιστορικός πνεύμονας πρασίνου στον αστικό ιστό. Ήταν μια σύντομη αλλά πολύτιμη υπενθύμιση της ομορφιάς που κρύβει η γειτονιά μας, ακόμη και τις πιο καυτές ημέρες του καλοκαιριού. Μπορεί να επιστρέψαμε γρήγορα στο air condition, αλλά η ηρεμία της Ακαδημίας Πλάτωνα μας συντρόφευσε για όλη την υπόλοιπη ημέρα.

Σύκο: Έρχεται το απόλυτο καλοκαιρινό φρούτο

19 Ιουλίου 2026 / Σχολιάστε

Το καλοκαίρι στην Ελλάδα έχει άρωμα θάλασσας, γεύση καρπουζιού και… το γλυκό άρωμα του σύκου. Αυτό το “ταπεινό” φρούτο, που ευδοκιμεί στις μεσογειακές χώρες των Βαλκανίων και ιδιαίτερα στην Ελλάδα, είναι ο απόλυτος σύντροφός μας στις καλοκαιρινές διακοπές. Είτε το απολαμβάνουμε δροσερό στην παραλία μετά τις βουτιές, είτε το βρίσκουμε στους πάγκους των λαϊκών αγορών, το σύκο είναι το σήμα κατατεθέν του καλοκαιριού. Η γλυκιά “καρδιά” του μας ταξιδεύει σε αναμνήσεις από παιδικά καλοκαίρια.

Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν αυτό το κείμενο, αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο την ποικιλία και τη φρεσκάδα αυτού του μοναδικού φρούτου.

Πέρα από την υπέροχη γεύση του, το σύκο είναι ένας διατροφικός “θησαυρός”. Είναι πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά, όπως βιταμίνες Α, Β1 και Β2, οι οποίες συμβάλλουν στην καλή λειτουργία του οργανισμού. Επιπλέον, περιέχει μέταλλα όπως ασβέστιο, σίδηρο, φώσφορο, μαγγάνιο, νάτριο και κάλιο.

Μάλιστα, τα σύκα αποτελούν πλούσιες πηγές καλίου, το οποίο βοηθάει στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης. Η υψηλή περιεκτικότητά τους σε φυτικές ίνες τα καθιστά εξαιρετικά για την πέψη, ενώ οι αντιοξειδωτικές τους ιδιότητες προστατεύουν τον οργανισμό από τις ελεύθερες ρίζες.

Αν και το φρέσκο σύκο είναι ο “βασιλιάς” του καλοκαιριού, οι πραγματικοί λάτρεις του, δεν το αποχωρίζονται ούτε τον χειμώνα. Τα αποξηραμένα σύκα είναι μια εξαιρετική εναλλακτική λύση, που μας επιτρέπει να απολαμβάνουμε τα οφέλη τους όλο τη χρονιά. Είναι ιδανικά για σνακ, προστίθενται σε σαλάτες, γιαούρτι ή ακόμα και σε γλυκά.

Το σύκο είναι ένα δώρο της μεσογειακής φύσης που μας χαρίζει υγεία και απόλαυση. Αυτό το καλοκαίρι, ας αφεθούμε στη γλυκιά του αγκαλιά και ας απολαύσουμε κάθε του μπουκιά.

Οι φωτογραφίες είναι της Vasiliki Ayfanti παρμένες από το διαδίκτυο και την ομάδα “Κάθε Εικόνα Και Μια Ιστορία” στο Facebook.

Χθες βράδυ ζήσαμε την Πανσέληνο του Ιουνίου

27 Ιουνίου 2026 / Σχολιάστε

Οι υψηλές θερμοκρασίες μας έχουν καταβάλλει όλους. Αλλά έρχονται μερικά πράγματα που κάνουν τη ζωή μας όμορφη. Όπως αυτό που ζήσαμε χθες. Μια από τις πιο εντυπωσιακές πανσελήνους της χρονιάς και την πρώτη του καλοκαιριού. Η πανσέληνος του Ιουνίου, γνωστή ως «Φεγγάρι της Φράουλας», φώτισε τον νυχτερινό ουρανό προσφέροντας ένα ξεχωριστό θέαμα σε όσους ασχολούνται με την αστροπαρατήρηση και τη φωτογραφία.

Το φαινόμενοκορυφώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της Τρίτης 30 Ιουνίου 2026, στις 02:56 ώρα Ελλάδας, όταν η Σελήνη βρέθηκε στην ακριβή αντίθεση με τον Ήλιο και εμφανίστηκε πλήρως φωτισμένη.

Παρά το όνομά της, η πανσέληνος δεν απόκτησε κάποια ιδιαίτερη απόχρωση όπως ροζ ή κόκκινη. Η ονομασία «Φεγγάρι της Φράουλας» δεν σχετίζεται με την εμφάνιση της Σελήνης, αλλά προέρχεται από τις παραδόσεις των ιθαγενών λαών της Βόρειας Αμερικής, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τις φάσεις του φεγγαριού ως φυσικό ημερολόγιο για τις εποχικές αλλαγές και τις αγροτικές εργασίες.

Η συγκεκριμένη πανσέληνος σηματοδοτούσε την περίοδο συγκομιδής της άγριας φράουλας, εξ ου και η ονομασία της. 

Αν και το φεγγάρι παραμένει λευκό, μπορεί να εμφανιστεί με πιο ζεστές πορτοκαλί ή κοκκινωπές αποχρώσεις όταν βρίσκεται χαμηλά στον ορίζοντα.

Ανάλογα με την περιοχή και τις τοπικές παραδόσεις, η πανσέληνος του Ιουνίου έχει και άλλες ονομασίες, όπως «Φεγγάρι της Ωρίμανσης των Μούρων», «Φεγγάρι του Πράσινου Καλαμποκιού», «Ζεστό Φεγγάρι» ή «Φεγγάρι του Υδρόμελου». Όλες συνδέονται με τη θερινή περίοδο και τις αγροτικές δραστηριότητες.

Μια βόλτα στον χρόνο, στην Αθήνα της αστάθειας

17 Μαΐου 2026 / Σχολιάστε

Οι τελευταίες μέρες στην Αθήνα κουβαλούν μια γλυκιά ζέστη. Αυτή την ατμόσφαιρα που «μυρίζει» άνοιξη προς καλοκαίρι, που σε προκαλεί να βγεις έξω, να αναπνεύσεις, να αφήσεις για λίγο τα συνηθισμένα της καθημερινότητας. Βέβαια, στους ασταθείς καιρούς που ζούμε, τίποτα δεν μοιάζει πια δεδομένο. Η σταθερότητα –ακόμα και η πιο στοιχειώδης– έχει γίνει είδος εν ανεπαρκεία και ποτέ δεν ξέρεις τι ξημερώνει αύριο.

Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει γρήγορα, συχνά με τρόπους που μας ξενίζουν ή μας ανησυχούν. Όμως, κόντρα σε αυτή την αβεβαιότητα, εμείς επιλέξαμε να περπατήσουμε. Ξεκινήσαμε με τα πόδια, με προορισμό έναν χώρο που κουβαλάει τη δική του, σιωπηλή ιστορία: τον εγκαταλειμμένο σταθμό του ΟΣΕ Πελοποννήσου. Ένα αρχιτεκτονικό στολίδι του παρελθόντος, που πλέον στέκει εκεί, ξεχασμένο από το χρόνο, ανάμεσα στις γραμμές και τη σκουριά.

Υπάρχει μια παράξενη, μελαγχολική γοητεία στα εγκαταλειμμένα κτίρια. Σου θυμίζουν ότι όλα κάνουν τον κύκλο τους. Κάπου κάπου, σταματούσαμε για μια φωτογραφία. Για να «κλέψουμε» μια στιγμή από τον χρόνο. Για να κρατήσουμε μια ανάμνηση. Αυτή η βόλτα μάς θύμισε κάτι πολύ σημαντικό: ότι τελικά, υπάρχει ακόμα ομορφιά μέσα στην ασχήμια αυτού του κόσμου. Δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις μακριά για να τη βρεις.

Μερικές φορές κρύβεται σε ένα παλιό βαγόνι, στις αχτίδες του ήλιου που πέφτουν πάνω σε έναν μισογκρεμισμένο τοίχο, ή απλώς στη συντροφιά και στο περπάτημα χωρίς συγκεκριμένο σκοπό. Απέναντι σε όλα όσα δεν μπορούμε να ελέγξουμε, ας κρατήσουμε αυτές τις μικρές, όμορφες στιγμές σταθερότητας που δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι.

Ο πεζόδρομος της μνήμης και των αλλαγών…

18 Απριλίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν δρόμοι στην Αθήνα που κουβαλούν πάνω τους ολόκληρη την ιστορία της πόλης, όχι μέσα από τα μεγάλα μνημεία, αλλά μέσα από τις καθημερινές συνήθειες των ανθρώπων της. Ένας τέτοιος δρόμος είναι η οδός Σατωβριάνδου, στο τμήμα της ανάμεσα στην 3ης Σεπτεμβρίου και την Πατησίων. Για όσους περπατήσαμε αυτόν τον δρόμο πριν από μισό αιώνα, η εικόνα είναι χαραγμένη ανεξίτηλα στη μνήμη: ένας δρόμος που έσφυζε από ζωή, ένα οικονομικό κύτταρο στην καρδιά της Αθήνας.

Κάποτε, η επίσκεψη στη Σατωβριάνδου δεν ήταν απλώς μια βόλτα, αλλά μια αναγκαιότητα. Πολλοί από εμάς θυμόμαστε τις ουρές στο κτίριο της ΕΥΔΑΠ, με τον λογαριασμό του νερού στο χέρι – μια εποχή που η πληρωμή των υποχρεώσεων απαιτούσε φυσική παρουσία, κουβέντα με τον διπλανό στην ουρά και μια επαφή με την πόλη που σήμερα έχει χαθεί. Σήμερα, στην εποχή του «κλικ» και της ψηφιακής εξυπηρέτησης, το ιστορικό κτίριο της ΕΥΔΑΠ στέκει ακόμα εκεί, θυμίζοντάς μας πως πλέον μόνο για ειδικές ρυθμίσεις θα δρασκελίσει κανείς το κατώφλι του.

Μεταμορφωμένη πλέον σε έναν καλαίσθητο πεζόδρομο, η Σατωβριάνδου προσπαθεί να βρει ξανά τον βηματισμό της. Τα νεοκλασικά κτίρια με τα περίτεχνα μπαλκόνια τους και οι πέτρινες προσόψεις στέκουν ως σιωπηλοί μάρτυρες της παλιάς αίγλης, ενώ η σκιά των δέντρων προσφέρει μια ανάσα δροσιάς στον περιπατητή που θέλει να ξεφύγει για λίγο από τον θόρυβο της Πατησίων. Παρά τις δυσκολίες και την οικονομική ύφεση που άλλαξε το πρόσωπο της περιοχής, οι προσπάθειες αναζωογόνησης είναι εμφανείς.

Η Σατωβριάνδου δεν είναι πια το εμπορικό κέντρο που ήταν κάποτε, παραμένει όμως ένας γοητευτικός αστικός προορισμός που συνδέει το χθες με το σήμερα. Περπατώντας σήμερα στον πεζόδρομο, ανάμεσα στα κτίρια που ανακαινίζονται και τις σκαλωσιές που υπόσχονται ένα νέο πρόσωπο, νιώθεις τη νοσταλγία για την «ανθηρή» Σατωβριάνδου των νιάτων μας, αλλά και την ελπίδα ότι το κέντρο της Αθήνας έχει πάντα τον τρόπο να αναγεννιέται.

Το «θαύμα» της Δεριγνύ, μια θέση πάρκινγκ

6 Απριλίου 2026 / Σχολιάστε

Όποιος έχει προσπαθήσει να προσεγγίσει το ύψος της Πατησίων, Σάββατο μεσημέρι, ξέρει καλά ότι δεν πρόκειται για μια απλή βόλτα, αλλά για μια δοκιμασία υπομονής. Τα εμπορικά καταστήματα είναι σε πλήρη κίνηση, ο κόσμος ανεβοκατεβαίνει τα πεζοδρόμια και η οδός Δεριγνύ —όπως πάντα— ασφυκτικά γεμάτη. Το σενάριο είναι γνωστό και σχεδόν τελετουργικό:

  • Πρώτος κύκλος στα γύρω στενά.
  • Δεύτερος κύκλος μέχρι την Πλατεία Βικτωρίας.
  • Τρίτος κύκλος με την ελπίδα να «ξεκολλήσει» κάποιος.

Μετά από αρκετή ώρα αναζήτησης και ενώ η ιδέα του ιδιωτικού parking αρχίζει να μοιάζει με τη μόνη λύση, συνέβη το απρόσμενο. Εκεί που η οικιστική γοητεία των παλιών αθηναϊκών κτιρίων συναντά τη βουή του δρόμου, βρέθηκε η θέση.

Μια σπάνια στιγμή τύχης, σε μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες γειτονιές της πόλης. Τελικά, ίσως η Αθήνα να σου χρωστάει μια τέτοια διευκόλυνση μετά από τόση ταλαιπωρία. Μια μικρή «αστική νίκη» που έκανε το υπόλοιπο του Σαββάτου μας πολύ πιο ανάλαφρο!

Μια πρωινή βόλτα στην οδό Σόλωνος, Αθήνα

21 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Είναι Παρασκευή, μόλις 7:30 το πρωί. Η οδός Σόλωνος, ένας από τους πιο νευραλγικούς και συνήθως «ασφυκτικούς» δρόμους της Αθήνας, παρουσιάζει ένα πρόσωπο που σπάνια προλαβαίνουμε να δούμε: αυτό της απόλυτης ηρεμίας. Στις φωτογραφίες που απαθανατίσαμε, το οδόστρωμα μοιάζει σχεδόν ξένο χωρίς το ασταμάτητο βουητό των λεωφορείων και των ταξί.

Η κίνηση είναι ελάχιστη, και για μια σύντομη στιγμή, η πόλη μοιάζει να σου ανήκει. Όσοι κινούνται τέτοια ώρα έχουν τον δικό τους, ειδικό σκοπό – μια πρόωρη επαγγελματική υποχρέωση, μια γρήγορη στάση, μια στιγμή αναζήτησης αυτής της σπάνιας αστικής γαλήνης. Τέτοια ώρα βρίσκεις άνετα σημεία να αφήσεις για λίγο το αυτοκίνητο, αν και ο κίνδυνος για το κλασικό «ραβασάκι» της Δημοτικής Αστυνομίας παραμένει πάντα εκεί, σαν μια υπενθύμιση ότι η πόλη σιγά-σιγά ξυπνάει.

Βρισκόμαστε μια ανάσα από τα Εξάρχεια, μια περιοχή με έντονη κοινωνική δράση και παλμό. Κι όμως, εδώ, αυτή την ώρα, κυριαρχεί μια παράξενη, όμορφη ησυχία. Από τις επιβλητικές προσόψεις των νεοκλασικών μέχρι τα κλειστά ακόμα ρολά των βιβλιοπωλείων και των τυπογραφείων, η Σόλωνος το πρωί έχει μια δική της, μελαγχολική αλλά και ελπιδοφόρα αύρα.

Πλοήγηση άρθρων

← Προηγούμενα άρθρα Επόμενα άρθρα →