Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να κάνει έναν Έλληνα να πάρει τα βουνά (κυριολεκτικά), αυτό δεν είναι άλλο από ένα μαχαίρι, μια σακούλα και η υπόσχεση για μια πλαγιά γεμάτη άγρια χόρτα. Στην ψηφιακή γειτονιά της ομάδας «ΑΓΡΙΑ ΧΟΡΤΑ ΘΑΜΝΟΙ ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΎΔΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ», το κυνήγι της πράσινης θησαυροθήκης συνεχίζεται με αμείωτο ενθουσιασμό, αποδεικνύοντας πως η παράδοση καλά κρατεί. Η Ρία Δικαιουλάκου φαίνεται πως έχει την «πετριά» που μοιραζόμαστε πολλοί: τη λαχτάρα για το αυθεντικό ραδίκι. Με τη φετινή σοδειά να είναι πλούσια, η σκέψη της να «κατασκηνώσει στον Ταΰγετο» δεν ακούγεται καθόλου υπερβολική σε όποιον ξέρει τι σημαίνει η γλύκα του βουνού στο πιρούνι του.

Σε άλλη γωνιά, η Εύα Σουρίλα γιορτάζει μια «ευλογημένη μέρα» γεμάτη αλιβάρβαρα. Όπως πολύ σωστά παρατηρεί ο Kyriakos Christodoulakos, αυτοί οι «βαρβαριώνοι» που αγαπούν τα πετρώδη μέρη, έχουν μια ιδιαιτερότητα: όταν βράζουν, η μυρωδιά τους είναι τόσο έντονη που… προδίδουν το μενού σε όλη τη γειτονιά! Είναι η μυρωδιά της ελληνικής υπαίθρου κλεισμένη σε μια κατσαρόλα. Τελικά, ίσως αυτό να είναι και το μυστικό: δεν είναι μόνο η γεύση. Είναι η ιεροτελεστία της συλλογής, η επαφή με τη γη και αυτή η αιώνια ελληνική ανάγκη να ονομάζουμε τον κόσμο γύρω μας με τα δικά μας λόγια.

Και βέβαια, η φωτογραφία της Ανδριάνας Παπαχρυσανθακοπούλου με το κόκκινο άγριο ραδίκι (ή μήπως ζωχό;) φέρνει στην επιφάνεια το πιο αγαπημένο μας σπορ: τη διαφωνία για την ονομασία. Ραδίκι σε έναν νομό. Ζωχός στον διπλανό. Πικραλίδα παραπέρα. Είναι να απορείς και να χαμογελάς με το πάθος των μελών της ομάδας. Οι διαφωνίες για το πώς λέγεται το κάθε χόρτο είναι εξίσου απολαυστικές με το ίδιο το φαγητό. Κάθε τόπος δίνει το δικό του όνομα, τη δική του ταυτότητα και τη δική του «αλήθεια» σε ένα φύλλο που φύτρωσε στην άκρη του δρόμου ή στην κορυφή ενός λόφου.  

Η δουλειά μάς έφερε χθες στην Κηφισιά, αλλά η καρδιά μάς οδήγησε μέχρι το Κεφαλάρι. Σε έναν τόπο που για τους περισσότερους από εμάς είναι “φορτωμένος” με όμορφες αναμνήσεις, η επίσκεψη αυτή είχε μια διαφορετική, χειμωνιάτικη χροιά. Ο καιρός στάθηκε σύμμαχος. Ένας λαμπερός ήλιος φώτιζε τα δέντρα και τα δρομάκια, αν και η “ψυχρούλα” του χειμώνα έκανε αισθητή την παρουσία της μόλις καθίσαμε σε έναν εξωτερικό χώρο για ένα γρήγορο γεύμα.

Αυτό που μας έκανε εντύπωση ήταν η ησυχία. Συνηθισμένοι να βλέπουμε το Κεφαλάρι γεμάτο κόσμο και ζωντάνια, η τωρινή του εικόνα —πιο μοναχική αλλά εξίσου επιβλητική— μας επέτρεψε να προσέξουμε λεπτομέρειες που ίσως χάνονται στη βαβούρα του καλοκαιριού. Το βλέμμα μας “κλείδωσε” στην πανέμορφη τεχνητή λιμνούλα με το πέτρινο γεφυράκι και τον μικρό καταρράκτη.

Τα νερά, το πράσινο που τα περιβάλλει και οι αντανακλάσεις των δέντρων δημιουργούν ένα σκηνικό που θυμίζει πίνακα ζωγραφικής. Είναι αλήθεια πως η λιμνούλα δείχνει να χρειάζεται μια μικρή φροντίδα και ανανέωση. Ωστόσο, πιστεύουμε πως ο δήμος θα μεριμνήσει σύντομα, ώστε με την έλευση της άνοιξης, αυτό το στολίδι της Κηφισιάς να λάμψει ξανά όπως του αξίζει.

Έχουμε γράψει ξανά στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ για την περιοχή (δείτε ΕΔΩ από το αρχείο μας), αλλά η χειμωνιάτικη αυτή βόλτα μάς θύμισε πως η ομορφιά δεν εξαρτάται από την εποχή ή τον συνωστισμό. Είναι εκεί, παρούσα, περιμένοντας απλώς κάποιον να σταθεί για λίγο και να την εκτιμήσει. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ μερικά δημοσιεύματα που κάναμε για το χειμώνα στην Κηφισιά…

Στην καρδιά του Πειραιά, δίπλα στο λιμάνι, την Πλατεία Λουδοβίκου 1, ο χρόνος μοιάζει να κυλά με τους δικούς του ρυθμούς, ανάμεσα στο σφύριγμα των πλοίων και τον χαρακτηριστικό ήχο του «Ηλεκτρικού». Εκεί, πάνω από τον εμβληματικό τερματικό σταθμό του ΗΣΑΠ, στεγάζεται ένας χώρος γεμάτος μνήμες: το Σωματείο Συνταξιούχων των ΗΣΑΠ και το Μουσείο Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων.

Οι πρόσφατες φωτογραφίες μας, αποτυπώνουν αυτή τη μοναδική ατμόσφαιρα μιας τυπικής χειμωνιάτικης ημέρας στο λιμάνι. Ο ουρανός του Πειραιά, φορτωμένος με γκρίζα σύννεφα, προμήνυε αυτό που ακολούθησε λίγο αργότερα: μια δυνατή, καθηλωτική βροχή που τύλιξε την πόλη. Όμως, πριν το ξέσπασμα της καταιγίδας, η πλατεία παρέμενε ζωντανή. Με φόντο το κεντρικό επιβατηγό λιμάνι της χώρας, το επιβλητικό κτίριο του σταθμού στέκει ως φύλακας της ιστορίας των μετακινήσεων στην Αττική.

Η βόλτα από τα Σεπόλια προς τον Κολωνό, εκεί κοντά στην είσοδο του Σταθμού Λαρίσης από την Κωνσταντινουπόλεως, κρύβει τελευταία μια εικόνα που προκαλεί θλίψη και ερωτηματικά. Οι άλλοτε επιβλητικοί ευκάλυπτοι, στέκουν πλέον σαν “σκελετοί”. Το κλάδεμα που υπέστησαν δεν ήταν μια απλή συντήρηση, αλλά μια βαθιά καρατόμηση που άλλαξε ριζικά το τοπίο της γειτονιάς μας.

Ο ευκάλυπτος, ο «μετανάστης» από την Αυστραλία, είναι ένα από τα πιο ανθεκτικά και ταχυαυξητικά δέντρα στον κόσμο. Διαθέτει κοιμώμενους οφθαλμούς κάτω από τον φλοιό του, οι οποίοι, μετά από ένα τέτοιο σοκ, ενεργοποιούνται για να σώσουν το δέντρο. Σύντομα θα δούμε να ξεπετάγονται φουντωτά κλαδιά (λαίμαργοι) απευθείας από τον κορμό.

Ωστόσο, υπάρχουν μερικά σημαντικά “αλλά”: Η αισθητική, το δέντρο δεν θα αποκτήσει ποτέ ξανά τη φυσική, μεγαλοπρεπή του μορφή. Θα μοιάζει περισσότερο με “σκούπα” παρά με δέντρο. Η ασφάλεια, τα νέα κλαδιά που βγαίνουν μετά την καρατόμηση δεν έχουν την ίδια δομική συνοχή με τα αρχικά. Μεγαλώνουν γρήγορα αλλά είναι πιο εύθραυστα, κάτι που μελλοντικά μπορεί να γίνει επικίνδυνο σε δυνατούς ανέμους.

Η υγεία του δέντρου, οι μεγάλες ανοιχτές πληγές που βλέπουμε στις φωτογραφίες είναι πύλες εισόδου για μύκητες και ασθένειες. Συχνά, οι υπηρεσίες καταφεύγουν σε αυτή τη λύση λόγω της εγγύτητας με καλώδια, κτίρια ή τις γραμμές του τρένου, φοβούμενες την πτώση μεγάλων κλαδιών. Όμως, η επιστήμη της δενδροκομίας υποστηρίζει ότι το σωστό, σταδιακό κλάδεμα προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια από αυτή την απότομη “αποκεφάλιση”.

Η φετινή συνεστίαση του Σωματείου Συνταξιούχων ΗΣΑΠ δεν έμοιαζε με καμία άλλη. Σε μια χρονιά γεμάτη προκλήσεις —από τις οικονομικές δυσκολίες που βιώνουμε όλοι μέχρι τις διοικητικές αλλαγές μετά την παραίτηση του προέδρου κ. Ρουσιά— το ραντεβού των μελών δόθηκε, με έναν τρόπο διαφορετικό, πιο λιτό, αλλά ίσως και πιο ουσιαστικό. Αφήνοντας πίσω τις μεγάλες αίθουσες των ξενοδοχείων των προηγούμενων ετών, εκατοντάδες συνταξιούχοι επέστρεψαν φέτος στη «βάση» τους.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην έδρα του Σωματείου, πάνω από τον τερματικό σταθμό του Πειραιά, στην ιστορική αίθουσα του Μουσείου Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων. Ο χώρος γέμισε ασφυκτικά από γνώριμα πρόσωπα και την ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής. Οι διάδρομοι του Μουσείου, στολισμένοι με φωτογραφίες από την ιστορία του «Ηλεκτρικού», έγιναν το σκηνικό για μια συνάντηση που είχε ως επίκεντρο την ανθρώπινη επαφή.

Το σύνθημα φέτος ήταν «για ένα κρασί». Χωρίς περιττές πολυτέλειες, με απλό κέρασμα και καλή διάθεση, οι συνταξιούχοι απέδειξαν ότι η δύναμη του σωματείου βρίσκεται στους ανθρώπους του. Παρά τις αντιξοότητες, η μαζική προσέλευση έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα: Το Σωματείο παραμένει ζωντανό. Η αγάπη και η αλληλεγγύη των μελών, όπως μόνο αυτοί οι άνθρωποι που έχουν περάσει μια ζωή στις ράγες ξέρουν να μοιράζονται, ήταν ο πραγματικός πρωταγωνιστής της ημέρας.

Με ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση, η ομάδα του «Θραψανιώτη» ανακοινώνει ένα νέο ορόσημο στην πορεία της ενημέρωσης του τόπου μας. Χωρίς φανταχτερούς τίτλους και τεχνάσματα, αλλά με προσήλωση στην ουσία, το site μας ξεπέρασε τις 43.000 επισκέψεις από διαφορετικές I.P. Αυτή η «σιωπηλή» αλλά ηχηρή επιδοκιμασία από εσάς, τους αναγνώστες μας, είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για την προσπάθειά μας. Σας ευχαριστούμε που μας επιλέγετε για την ενημέρωσή σας και που κάνετε τον «Θραψανιώτη» το ψηφιακό σημείο συνάντησης της περιοχής μας.

Πρόσκληση στη Σχολή Γονέων στο Θραψανό

Συνεχίζοντας την προσπάθεια μας να προβάλλουμε δράσεις που ωφελούν την τοπική κοινωνία, σας προσκαλούμε σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ομιλία που διοργανώνεται από τον Δήμο Μινώα Πεδιάδας και την Περιφέρεια Κρήτης.

• Θέμα: «Τα όρια που αγαπάμε: Πώς το “Όχι” γίνεται δώρο και γιατί τα παιδιά χρειάζονται φωνές που δεν τρέμουν».

Μετά από καιρό, η επιστροφή στις σταθερές τροχιές μάς υπενθυμίζει γιατί το Μετρό είναι το μοναδικό μέσο που μπορεί να νικήσει το κυκλοφοριακό χάος της πρωτεύουσας. Σε μια πόλη όπου οι ρυθμοί είναι εξαντλητικοί και η κίνηση στους δρόμους αποτελεί καθημερινό «πονοκέφαλο», η επιλογή του Μετρό αποδεικνύεται κάτι περισσότερο από μια απλή μετακίνηση· είναι μια ανάσα άνεσης και ταχύτητας.

Χθες, με αφορμή μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, είχαμε την ευκαιρία να αφήσουμε το αυτοκίνητο και να χρησιμοποιήσουμε τη Γραμμή 2 του Μετρό. Η διαδρομή μας ξεκίνησε από τον σταθμό των Σεπολίων. Η καθαριότητα των χώρων και η οργάνωση του σταθμού προδιαθέτουν θετικά τον επιβάτη. Μέσα σε λίγα μόλις λεπτά, χωρίς το άγχος του φαναριού ή της αναζήτησης πάρκινγκ, βρεθήκαμε στην καρδιά της πόλης, στην Ομόνοια.

Η αίσθηση της ταχύτητας είναι αδιαμφισβήτητη. Εκεί που οι δρόμοι στην επιφάνεια είναι συχνά «μπλοκαρισμένοι», οι συρμοί κινούνται με συνέπεια, προσφέροντας στον πολίτη τον πολυτιμότερο πόρο: χρόνο. Δεν είναι τυχαίο που ολοένα και περισσότεροι Αθηναίοι στρέφονται στο Μετρό για τις καθημερινές τους ανάγκες. Η εμπειρία μας επιβεβαίωσε πως, παρά την πυκνή ροή επιβατών, το μέσο παραμένει άνετο, ασφαλές και εξαιρετικά γρήγορο.

Η επέκταση του δικτύου με τις νέες γραμμές που βρίσκονται υπό κατασκευή δεν είναι απλώς ένα τεχνικό έργο, αλλά μια κοινωνική αναγκαιότητα. Η αποσυμφόρηση των κεντρικών αρτηριών και η μείωση των ρύπων είναι τα άμεσα οφέλη που θα βελτιώσουν την ποιότητα ζωής όλων μας. Συμπέρασμα: Αν έχετε καιρό να το χρησιμοποιήσετε, κάντε το. Η Αθήνα «κάτω από το έδαφος» είναι μια πόλη σύγχρονη, λειτουργική και, πάνω από όλα, ανθρώπινη.