Ο τελευταίος αποχαιρετισμός για τον αδελφό μου Κωστή Θεοδωράκη, έγινε χθες στις 3 μ.μ.

ta aderfia

Λιγοστεύουμε… Ο αδελφός μου, Κωστής Θεοδωράκης, είναι ο δεύτερος από τα πέντε αδέλφια που έφυγε από κοντά μας. Είχε προηγηθεί 10 χρόνια νωρίτερα, η αδελφή μας Γεωργία.

Η κηδεία του έγινε στις 3 το μεσημέρι, χθες, στο νεκροταφείο του χωριού μας, Θραψανού… Πραγματικά, μαύρη Παρασκευή…

Όλα έγιναν τόσο γρήγορα που δεν προλάβαμε να πάμε. Είναι κι αυτές οι συνθήκες στην εποχή του κορονοϊού Covid-19 που επιβάλλεται να είμαστε πολύ προσεκτικοί.

Τηλεφωνηθήκαμε όμως με την κόρη του Ελευθερία για τα συλλυπητήρια μας και για να συμπαρασταθούμε στη θλίψη της οικογένειας του. Η καρδιά μας, η σκέψη μας, είναι εκεί κοντά τους. Καταλαβαίνουμε τον πόνο τους, αλλά θέλουμε να ξέρουν πως η αγάπη μας γι’ αυτούς είναι πάρα πολύ μεγάλη. Ο αληθινός Θεός να τον θυμηθεί…

ta aderfia1

Ξημέρωμα Σαββάτου στην εξοχή της Ερέτριας

Posted in Τα δικά μου

 

Τα παιδιά, ο Λευτέρης, η Ντίνα και τα παιδιά τους Μαλαματένια και Μανώλης έχουν έρθει και κάνουμε μαζί το μπάνιο στην παραλία της Παλοίριας, στον Ευβοϊκό. 

Ο ήλιος έχει βγει για τα καλά. Η μέρα έχει ξεκινήσει. Ο Αύγουστος μας έχει κάνει την εμφάνισή του. Κάπου μακριά δυο σκυλιά που αλιχτούν κι ένας ξενύχτης τζίτζικας προσπαθεί να ξαναβρεί το ρυθμό για το τραγούδι του.

Στις 7.30 το πρωί ο ήλιος έρχεται και σε ξυπνά απαλά και όμορφα. Τι να σου κάνουν οι κουρτίνες στο τροχόσπιτο; Από παντού μπαίνουν οι ακτίνες του ήλιου προκλητικές και σε καλούν να σηκωθείς από το κρεβάτι.

Κι εγώ ανταποκρίνομαι. Είναι πολύ ωραίο το πρωινό χωρίς το άγχος της δουλειάς. Κάθεσαι στον ίσκιο με έναν φραπέ στο χέρι και με τεντωμένες τις αισθήσεις χαίρεσαι την κάθε στιγμή.

Ώρα την ώρα ξυπνούν και τα γύρω σπίτια. Ακούγονται οι πρώτες φωνές, γλυκειές, όμορφες. Άμα είσαι καλά μέσα σου, όλα είναι όμορφα ή νομίζεις πως είναι, αν κι αυτό δεν αλλάζει το συναίσθημα.

Μ' αρέσει μια τέτοια ώρα να γράφω. Το σημειωματάριό μου είναι πάντα κοντά. Πινελιές ανθρώπινες σε μια στιγμή ξεχωριστή. Οι δουλειές είναι πάντα εδώ και καραδοκούν. Η Μαλάμω ετοιμάζει το μεσημεριανό. Να το βρούμε έτοιμο όταν θα γυρίασουμε από το μπάνιο. Και ο Νίκος από χθες βράδυ που του είπαν ότι πρέπει να κόψει το ρεπό του και να επιστρέψει στις 7 μ.μ. Στη δουλειά του κοντεύει να σκάσει...

Εντάξει, Αύγουστος είναι, δύσκολος μήνας, αλλά δεν το λες κι έτσι, την τελευταία στιγμή. Κι αν δεν έπαιρνε στις 12 χθες το βράδυ στην υπηρεσία του πώς θα ήξερε δηλαδή;

Στις οκτώ ακούγονται σπουργίτια και κάπου μακριά ένας κόκορας...

Πιο ύστερα και καθώς “σηκώνεται” η μέρα αρχίζει το “σώου” του Νίκου, του γαμπρού μου. Από τη μια εμείς, είπαμε μια σκέψη να μείνουμε και σήμερα με τη Μαλάμω και να την πάμε αύριο που θα φύγουμε σπίτι. Κι απ' την άλλη τηλεφώνησε ο Λευτέρης για να έρθει με την οικογένειά του. Ποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε! Νευρίασε ο Νίκος που “θα του χαλάσουν τα παιδιά τη σειρά που έχει στο σπίτι του”...

Το καλοκαίρι λένε πως εξημερώνει τα πάθη... Όχι πάντα. Μερικές φορές ωθεί τα πράγματα στα άκρα. Νευρίασε, φώναξε, έσπασε το κινητό του, ηρέμισε, άρχισε να το ξαναφτιάχνει δουλεύοντας πάνω από δύο ώρες και μετά ετοιμάστηκε να φύγει, αφού πρώτα τους τηλεφώνησε και τους είπε να έρθουν...

Και μεις ετοιμαζόμαστε για θάλασσα. Χαλαρωτικό το μπάνιο τέτοια ώρα. Λίγο πριν το μεσημέρι του Σαββάτου...

 

Ταξίδι με το καραβάκι στην Ερέτρια..

Posted in Τα δικά μου

 

Στο φυσικό λιμάνι της Ερέτριας στην Εύβοια. Τα ουζερί δίπλα στη θάλασσα...

…Παρασκευή μεσημέρι στο καραβάκι από τη Σκάλα Ωροπού για την Ερέτρια. Με ζέστη δυνατή μας αποχαιρετά ο Ιούλης. Δροσιά τεχνητή πάνω στο κατάστρωμα. Οι τηλεοράσεις παίζουν δυνατά. Δεν είναι πολύ ο κόσμος…

Κι ωστόσο στο ραδιόφωνο μας έχουν ταράξει στις ειδήσεις και τις εκπομπές: «Προσοχή στις εξόδους. Υπάρχει μεγάλη κίνηση από τους εκδρομείς του Αυγούστου». Εντάξει φεύγουν αν και με την είδηση που ακολουθεί για την πανδημία από την γρίπη των χοίρων δεν ξέρω πόσοι είναι αυτοί που έχουν κουράγιο να προγραμματίσουν σωστά τις διακοπές τους. Άσε πια το οικονομικό…

Στην Εθνική είχε κίνηση όπως κάθε Παρασκευή. Ο κόσμος που έχει τη δυνατότητα να φύγει από την Αθήνα για κοντινές διαδρομές προκειμένου να περάσει το τριήμερό του λίγο χαλαρά το κάνει. Και καλά κάνει. Δεν βλέπω γιατί να κάτσει στην Αθήνα.

Η θάλασσα στον Ευβοϊκό είναι ήρεμη. Μικρά, πολύ μικρά κυματάκια βλέπω από το φινιστρίνι της σάλας που κάθομαι. Έχω πάρει ένα μικρό μπουκάλι νερό συντροφιά και γράφω μέχρι να φτάσουμε απέναντι στην Ερέτρια. Ένας έγχρωμος πουλάει CD σε οικονομικές τιμές. Δεν ξέρω ποιοι τα αγοράζουν και αυτά παίζουν σωστά. Ένας νεαρός δίπλα μου έχει αφοσιωθεί στο βιβλίο του. Διαβάζει. Κλασικός διοπτροφόρος που τη βρίσκει το καλοκαίρι με το βιβλίο του.Μερικοί επιβάτες έξω ατενίζουν την πόλη της Ερέτριας που διακρίνεται πια καλά και το Νησί των Ονείρων, δεξιά. Στο μπαρ δεν υπάρχει συνωστισμός. Οι δυο άνθρωποι που εξυπηρετούν τον κόσμο τα καταφέρνουν περίφημα.

Μικρή είναι η διαδρομή, αλλά όμορφη. Προσωπικά μ’ αρέσει και την προτιμώ για την πρόσβασή μου στην Εύβοια. Είναι και μια ανάπαυλα που μπορεί να κοστίζει 10 + 2 ευρώ, αλλά το να προσθέσεις 60 χιλιόμετρα οδήγησης, μέσω Χαλκίδας, ποτέ δεν με γοήτευε ως ιδέα.Φτάνουμε. Οι οδηγοί κατεβαίνουν στα αυτοκίνητά τους με το που ακούν τη σειρήνα. Το πλοίο θα δέσει γρήγορα, θα ξεφορτώσει και θα ξαναφορτώσει να γυρίσει πίσω στον Ωροπό….

Αύγουστος, ο μήνας που κατεβάζει ρολά η Αθήνα

Posted in Τα δικά μου

Αθήνα, πόλη έρημη γίνεται; Ε, αν είναι Αύγουστος γίνεται! Τα μαγαζιά σιγά – σιγά κλείνουν το ένα μετά το άλλο και η πόλη δείχνει να μην… κατοικείται.

 

Έχουν φροντίσει, βεβαίως, να μας προειδοποιήσουν για τις προθέσεις τους τα μαγαζιά.

Το περίπτερο που μας φέρνει τις εφημερίδες θα κλείσει και θα μας τις αφήσουν σε ένα καφενείο της Χαλκοκονδύλη, όπως κάθε χρόνο άλλωστε τέτοια εποχή, το βιβλιοπωλείο με τα χαρτικά της Μενάνδρου επίσης και τόσα και τόσα άλλα μαγαζιά..

 

Εμένα προσωπικά δεν με απασχολεί καθόλου αυτή η εικόνα της πόλη. Το αντίθετο θα έλεγα. Κάπου μ’ αρέσει κι όλας.

 

Τον Αύγουστο η Αθήνα γίνεται πιο ανθρώπινη στην κίνηση. Δεν υπάρχουν μποτιλιαρίσματα στο κέντρο και υπάρχουν στις γειτονιές θέσεις για παρκάρισμα, ιδανικό για όσους δεν έχουν μέρος να αφήσουν το Ι.Χ. τους.

 

Ο Αύγουστος μοναχικός καθώς είναι, έχει μέσα του μια μελαγχολία γλυκιά, ιδανική για όσους έχουν προλάβει να κάνουν χρήση των διακοπών τους, όπως εγώ, τον Ιούλιο. Γι’ αυτό και το κάνω συνειδητά τα τελευταία χρόνια να φεύγω τον Ιούλιο και να είμαι Αύγουστο στην Αθήνα.

Ας τον καλωσορίσουμε λοιπόν γλυκά, όπως του αρμόζει σαν ένα υπέροχο καλοκαιρινό μήνα. Κι ας φροντίσουμε να τον περάσουμε όσο γίνεται καλύτερα…

 

Ενα τραγούδι για να καλωσορίσουμε τον Αύγουστο

 

Επιχείρηση «σκούπα» στους άθλιους των Αθηνών

Posted in Επικαιρότητα

 

Ο Δήμος Αποστολίδης καταγράφει με το κινητό του βίντεο από την επιχείρηση "σκούπα" της αστυνομίας στο κτίριο της Βερανζέρου.

 

Συνέβη κατά τη μία το μεσημέρι σήμερα. Η Σωκράτους και η Βερανζέρου έχουν κλείσει από την αστυνομία και εκατοντάδες κρανοφόροι κάνουν «ντου» στο κτίριο που ζουν, κάτω από άθλιες συνθήκες οι μετανάστες στη Βερανζέρου 33 για τους οποίους είχα γράψει πρόσφατα στο Blog μου χαρακτηρίζοντάς τους «άθλιους» των Αθηνών.

Στο απέναντι πεζοδρόμιο και στα γύρω μπαλκόνια έχουν βγει να παρακολουθήσουν το… θέαμα δεκάδες Έλληνες ρατσιστές που υπερθεματίζουν για τη «σκούπα» της αστυνομίας.

Οι κρανοφόροι αστυνομικοί που φορούν μάσκες σαν αυτές για την γρίπη των χοίρων, βγάζουν με τη βία τους έγχρωμους ενοίκους και τους βάζουν στην κλούβα που έχει παρκάρει μέσα στο οδόστρωμα της Βερανζέρου, δίπλα από μια υδροφόρα που μάλλον είναι εκεί για να ολοκληρώσει τον καθαρισμό.

Και μπροστά, μια ομάδα 50 ανθρώπων με δύο σημαίες μπλε κι ένα αστέρι πάνω τους στη μέση, με υψωμένες γροθιές, διαδηλώνουν μια μαχητική αντίδραση από συμπατριώτες τους. Λένε συνθήματα στη γλώσσα τους, ποιος ξέρει τι; Λίγο αργότερα στην διαδήλωση προστίθενται διαδηλωτές του ΣΥΡΙΖΑ ενώ από την απέναντι μεριά της Βερανζέρου κάνουν την εμφάνισή του καμιά 25αριά Έλληνες διαδηλωτές με σημαίες του ΠΑΜΕ που όμως απωθούνται βίαια και εγκαταλείπουν τις σημαίες για να τις πάρουν οι έγχρωμοι πανηγυρίζοντας.

Η επιχείρηση δεν είναι εύκολη υπόθεση. Μια μητέρα έχει πέσει στο πεζοδρόμιο λιπόθυμη. Μετά από ώρα της φέρνουν ένα χαρτοκιβώτιο για να ξαπλώσει πάνω του. Τραγική φιγούρα τα δυο μικρά παιδιά που κλαίνε δίπλα της…Μεσημέρι του Ιούλη, σκληρό κι ανελέητο για όσους ψάχνοντας να βρουν ένα καλύτερο τόπο, κηνυγημένοι από την πατρίδα τους, ήρθαν στην Ελλάδα, μέσω δουλεμπόρων που πλήρωσαν αδρά.

Και δίπλα οι κουβέντες από ομοεθνείς μας: «Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά αυτός ο τόπος δεν μπορεί να θρέψει εμάς, όχι και αυτούς». «Και πού θα τους πάνε τώρα:» ρωτά, για να δώσει την απάντηση μόνος του: «Δεν τους πάνε στη Ραφήνα, στο σπίτι του Κωστάκη;»

 

Διαδηλωτές στην πλειοψηφία τους έγχρωμοι αντιδρούν δυναμικά στην επιχείρηση "σκούπα". Λίγο αργότερα θα προστεθούν και διαδηλωτές του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΜΕ.

 

 

Δείτε πώς κατέγραψαν οι κάμερες τη σκούπα στη Βερανζέρου..

Έτοιμη και η ΑΙΧΜΗ τ. 45

Posted in Δημοσιογραφικά

Αυτό κι αν είναι… κατόρθωμα! Με την πίεση που είχα από τις δουλειές πριν φύγω για την καλοκαιρινή μου άδεια των τριών εβδομάδων δεν είχα προλάβει να δώσω ούτε λέξη στο τυπογραφείο για την ΑΙΧΜΗ τ. 45 που ήταν μέσα στα σχέδια.

 

Συνεννοήθηκα όμως και με το τυπογραφείο και με τα παιδιά του Συλλόγου Μηχανικών της ΔΕΗ ότι θα τα δούλευα από το χωριό, την πρώτη εβδομάδα της άδειάς μου.

 

Έφτασα Κυριακή στο Θραψανό, άφησα και δυο μέρες να «πιάσω» επαφή με την πραγματικότητα και μετά, σαν από μηχανής Θεός, άρχισα να γράφω, να βάζω τίτλους στα κομμάτια που αφορούσαν τη δράση του Συλλόγου και να ολοκληρώνω το πλάνο μια 20σέλιδης εφημερίδας.

 

Ο τρόπος επικοινωνίας, e-mail και με τα τηλέφωνα δεν ήταν και ο καλύτερος καθώς και από το τυπογραφείο έλλειπαν άτομα για τον ίδιο λόγο που έλλειπα κι εγώ.

 

Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι το περιοδικό το πήραν και το δούλεψαν παντελώς άγνωστα σε μένα τεχνικοί και όχι η Μαρία Αγγελετάκη, όπως είχαμε συνεννοηθεί, το περιοδικό στήθηκε. Έτσι οι συνδικαλιστές, όταν πήγαν να το δουν είχαν ήδη ένα έτοιμο υλικό σελιδοποιημένο.

Έκαναν βεβαίως τις παρεμβάσεις τους, έβαλαν φωτογραφίες, έβγαλαν ένα κείμενο που είχα ετοιμάσει κατά παραγγελία τους και ήδη έχετε διαβάσει εδώ, «λογοκρισία» το είπαν, αλλά εγώ που τους ξέρω μερικά χρόνια που δουλεύω μαζί τους, ξέρω ότι δεν θα υπήρχε χώρος να βάλουν φωτογραφίες από τη δράση τους και «αναγκάστηκαν» να το κάνουν.

 

Κοιτάζοντάς το τώρα ολοκληρωμένο κι ενώ έχει πάρει το δρόμο για το τυπογραφείο, θεωρώ ότι έγινε καλή δουλειά, ακόμα και μ’ αυτόν τον τρόπο δουλειάς. Εξάλλου έχουμε μάθει πια τα χνώτα ο ένας του άλλου και μπορούμε να αντιληφθούμε γιατί και πώς ένα πράγμα γίνεται, έτσι όπως γίνεται.

 

Η ΑΙΧΜΗ λοιπόν είναι έτοιμη και έφυγε για το πιεστήριο. Σε λίγο θα πάει για τον Κώστα Βούζα για να φύγει για το ταχυδρομείο στους συνδρομητές – μέλη του Συλλόγου.

Ένα ακόμα δημιούργημά μας βρήκε τον τρόπο να υλοποιηθεί. Κι ας ήμουν μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Τελικά με την τεχνολογία όλα μπορούν να αλλάξουν. Κι αν τη χρησιμοποιήσουμε σωστά μπορούμε να κάνουμε θαύματα.

  • Δείτε ΕΔΩ σε αρχείο PDF την ΑΙΧΜΗ όπως ακριβώς θα κυκλοφορήσει, σε λίγο, τυπωμένη.

Πρώτη εβδομάδα στη δουλειά, μετά την καλοκαιρινή άδεια…

Posted in Τα δικά μου

Τρεις εβδομάδες μακριά από την πίεση της δουλειάς, θέλει το χρόνο της με την επιστροφή για να προσαρμοστώ. Ζήτημα ωραρίων. Βεβαίως αν και όχι μόνο αυτό. Πολλά πράγματα είναι αλλιώς.

Θα χρειαστώ και αυτή και την άλλη εβδομάδα προκειμένου να μπω για τα καλά στα πράγματα. Ναι, νομίζω ότι θα μου χρειαστεί. Ο συνάδελφος στην ύλη των αθλητικών της «Κ», Μπάμπης, φεύγει από τη Δευτέρα 10 Αυγούστου στη δική του άδεια τριών εβδομάδων. Και όλη η ευθύνη της ύλης για το καθημερινό, το σαββατιάτικο και το κυριακάτικο αθλητικό, πέφτει στις πλάτες μου.

Βαρύ το φορτίο, αν και το έχω ξανακάνει κι άλλες χρονιές, αλλά φαίνεται, καθώς μεγαλώνουμε το κουράγιο λιγοστεύει… Λες, να είναι κι αυτό;Η Πέμπτη είναι μια δύσκολη μέρα στην εφημερίδα καθώς ολοκληρώνουμε τις εκδόσεις τριών ημερών. Έτσι όμως κι αντέξεις θα υπάρχει ένα Παρασκευοσαββατοκύριακο ικανό να δώσει στο καλοκαίρι μια νότα δροσιάς και ξεκούρασης σε κάποια παραλία.

Δικαίωμα λοιπόν στο όνειρο. Η αδελφή μου Μαλάμω, έχει εξοχικό στην Ερέτρια και θα την κάνω κατά κει να βουτήξω στα τρελά νερά του Ευβοϊκού.Επιστροφή τη Δευτέρα με ελάχιστη κίνηση τον Αύγουστο. Η Αθήνα κατεβάζει ρολά τον Αύγουστο… Όπου κι αν πας να ψωνίσεις κάτι, σου λένε : «Δεν ξέρω αν το είδες που το έχουμε γράψει έξω, αλλά θα κλείσουμε 10 – 14» Τις εργάσιμες μέρες αναφέρουν γιατί ό ο Δεκαπενταύγουστος φέτος πέφτει ημέρα Σάββατο. Και τα Σαββατοκύριακα δεν πιάνονται. Μας ανήκουν δικαιωματικά και κανείς δεν μπορεί να μας τα στερήσει.

Αυτόχειρες, θύματα της κρίσης

Posted in Δημοσιογραφικά

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 01/08/2009

Η είδηση είναι αυτής της εβδομάδας και αφορά επιχειρηματία της Κρήτης ο οποίος έβαλε τέρμα στη ζωή του πιεζόμενος, προφανώς, από τα χρέη του και τις ακάλυπτες επιταγές που είχε στην αγορά. Τραγική κατάληξη ενός ανθρώπου που, όπως λένε αυτή αυτοί που τον γνώριζαν, ήταν πολύ σωστός στη δουλειά του και ποτέ στο παρελθόν δεν είχε απασχολήσει για οικονομικά ζητήματα κανέναν.

Η είδηση λέει ότι ο 50χρονος επιχειρηματίας από τα Χανιά, αφού μεταφέρθηκε σε ερημική τοποθεσία στο Γεράνι, πήρε την καραμπίνα που είχε μαζί του και αφού την έβαλε στη θωρακική του χώρα, πάτησε τη σκανδάλη.


Αιτία, η οποία οδήγησε τον επιχειρηματία να στρέψει την καραμπίνα εναντίον του, ήταν τα χρέη και οι ακάλυπτες επιταγές, οι οποίες τον «έπνιξαν» και τον έφτασαν στο σημείο της αυτοκτονίας.


Πρόκειται σύμφωνα με όσους παρακολουθούν προσεκτικά τα πράγματα, για τον έκτο επιχειρηματία, ο οποίος βάζει τέλος στη ζωή του, τους τελευταίους μήνες, γεγονός που έχει συγκλονίσει τον επιχειρηματικό κόσμο και έχει προβληματίσει έντονα την κοινωνία του νησιού. Η οικονομική κρίση, λένε οι επιχειρηματίες της Κρήτης, είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει και άλλους συναδέλφους σε παρόμοιες ενέργειες, παρόλο που όλοι το απεύχονται. Όμως στην αγορά έχουν διαμορφωθεί τόσο δύσκολες συνθήκες, που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα λυγίσουν και άλλους επιχειρηματίες.


Το πιο τραγικό της υπόθεσης και αυτό που φοβίζει περισσότερο από όλα, είναι το γεγονός πως ο αυτόχειρας, ήταν ένας από τους καλούς επαγγελματίες του χώρου, σύμφωνα με τα ίδια τα μέλη του Εμπορικού Συλλόγου των Χανίων. Ήταν ένας άνθρωπος, ο οποίος ήταν πάντα εντάξει στις οικονομικές του υποχρεώσεις και όμως έφτασε στο σημείο να χρωστάει τόσα, ώστε να οδηγηθεί στην αυτοκτονία. Μια εξέλιξη, η οποία κάνει όλους να σκέφτονται τι πρόκειται να γίνει με όσους αντιμετώπιζαν προβλήματα πριν την κρίση.

Σκληρό σημείωμα για την 1η Αυγούστου κι ενώ οι εκδρομείς του κυρίαρχου μήνα των διακοπών ετοιμάζονται, ανάμεσά τους και πολλοί επιχειρηματίες, για την καλοκαιρινή τους εξόρμηση.Αλλά αυτή η στήλη δεν έχει μάθει να… χαϊδεύει αυτιά.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA