Δύσκολες ώρες, όλοι χρειαζόμαστε χαλάρωση. Πάμε αιώρα;
Τα πράγματα είναι δύσκολα αυτή την ώρα με τις υψηλές θερμοκρασίες και τις πυρκαγιές που με τον πρώτο δυνατό αέρα φούντωσαν. Χρειαζόμαστε λίγη χαλάρωση… Τι καλύτερο από το να κάνουμε λίγη αιώρα… Μπορεί και να χαμογελάσουμε κι εμείς, όπως η Στασούλα στη δική της αιώρα στον κήπο της στο Γρέγο. Φέτος την έβαλε και πέρα από την ξεκούραση που τους δίνει, προφανώς είναι και μια αφορμή για πειράγματα και χαμόγελα.
Μέχρι και η Μαλάμω μας, δοκίμασε να το κάνει. Δεν ξέρω αν ολοκλήρωσε την προσπάθεια της ή αν έμεινε σ’ αυτό που δείχνει η φωτογραφία. Όπως κι αν έχει το πράγμα, είναι εμφανώς καλύτερα από όταν πήγε. Τυχερή που περνάει τέτοιες μέρες, με καύσωνα, στο χωριό. Ξέρω πως κι εκεί έχει υψηλές θερμοκρασίες, αλλά σίγουρα το βράδυ έχει μια δροσιά και νοιώθεις την ανάγκη να ρίξεις κάτι πάνω σου.
Μέχρι και ο Νίκος Μαράτσης, δοκίμασε την αιώρα. Έστω και καθιστός. Είπαμε, το σημείο είναι πως τέτοιες δύσκολες για όλους μας, οι άνθρωποι μας στο χωριό είναι χαλαροί, πράγμα που, οπωσδήποτε βοηθάει να ξεπερνούν τα όποια προβλήματα, Χαιρόμαστε να τους βλέπουμε σ’ αυτή τη φάση και ειλικρινά, πολύ θα θέλαμε να είμαστε κοντά τους, όσο είναι στην Κρήτη, στο Θραψανό.
Πολυχρησιμοποιημένος, αλλά πάντα επίκαιρός, τίτλος
Η ΑΥΓΗ την Τρίτη 18/7/2023, πρώτη μέρα των μεγάλων φετινών πυρκαγιών έκανε αυτό το πρωτοσέλιδο. Παρατηρείτε ότι τον ίδιο τίτλο, βάλαμε κι εμείς στο κομμάτι μας. Αλλά και τι άλλο θα μπορούσες να πεις για το ίδιο θέμα;
Ο Γιώργος Νικολάου 86 χρονών και η σύζυγός του Άννα 89 χρονών στέκονται έξω από το σπίτι τους στο Λαγονήσι, το οποίο καταστράφηκε από την φωτιά. Η συγκλονιστική φωτογραφία είναι του ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΕΣΙΔΗΣ/ΑΠΕ-ΜΠΕ
Συγκλονιστικές εικόνες που ζήσαμε στη διάρκεια αυτής της πύρινης καταστροφής. Ο άνδρας κοιμάται στον εξωτερικό χώρο της οικίας του και είναι μία από τις δύο οικογένειες που, όπως αναφέρει η ΕΡΤ, επέστρεψαν στα σπίτια τους μετά το πέρασμα της πύρινης λαίλαπας.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 22/07/2023
Η τίτλος κλασικός. Τον συναντήσαμε στον τύπο της 18/7/2023 σε πάρα πολλές εφημερίδες. Τον υιοθετήσαμε κι εμείς για τις ανάγκες αυτού του άρθρου, αλλά πραγματικά αποτυπώνει μια μεγάλη αλήθεια. Κάθε φορά που θα έχει καύσωνα και θα φυσάει λίγο βοριαδάκι, εκεί που χαιρόμαστε γιατί θα… δροσιστούμε, έρχονται με έναν τρόπο οι φωτιές και μας αποκάνουν.
Μοιάζει σαν να πέφτουμε από τα σύννεφα. Κι όχι μόνο εμείς, αλλά και ο κρατικός μηχανισμός που δεν έχει σχεδιάσει πώς θα αντιμετωπίζει, ρεαλιστικά, τέτοιες έκτακτες καταστάσεις. Το μόνο νέο που είδαμε είναι η ενεργοποίηση του 112 για μήνυμα στα κινητά τηλέφωνα που μιλά για έκτακτη εκκένωση.
Και μετά τι; Αρκεί αυτό; Όχι βέβαια. Διότι μπορεί όντως να σώζει ανθρώπινες ζωές, αλλά ως εκεί. Χάνονται και καταστρέφονται οι κόποι μιας ζωής. Και πώς ξεκινάς πάλι από την αρχή; Ποιος έχει το κουράγιο μέσα σε δύσκολες συνθήκες να το κάνει; Απλά πράγματα, αλλά πέρα για πέρα αληθινά.
Ές την Τρίτη που μας πέρασε, περίπου 90.000 στρέμματα κάηκαν σε Δερβενοχώρια, Μάνδρα, Λουτράκι και Δήμο Σαρωνικού. Ένα βήμα από την Αθήνα, μέσα στον αστικό ιστό. Και η απορία που γεννάται είναι η ίδια και η ίδια. Πώς γίνεται να καίγονται σπίτια μισό βήμα από την πρωτεύουσα; Πως γίνεται να καίγονται, γενικά, σπίτια; Πού είναι ο όποιος προγραμματισμός; Και στο Λουτράκι τα ίδια. Και στα Δερβενοχώρια.
Ο Κουβαράς, το Λαγονήσι, η Σαρωνίδα, τα Καλύβια, η Ανάβυσσος δεν είναι κάπου μακριά και εξωτικά. Είναι προπομπός της πρωτεύουσας. Αθήνα είναι. Αλλά και πάλι, όπως κάθε χρόνο, τα ίδια και τα ίδια βλέπουμε. Να καίγονται περιουσίες, να κινδυνεύουν άνθρωποι, υπερπροσπάθειες πέρα από κάθε φαντασία από τις δυνάμεις της Πυροσβεστικής και τους εθελοντές.
Μόνο που αυτοί δεν φταίνε. Πρόκειται για τους ανθρώπους που δίνουν τη μάχη με τη φωτιά, με τις φλόγες, που κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει την εξέλιξή της. Οι Πυροσβέστες και οι εθελοντές δίνουν μάχη σπίτι με σπίτι. Αν δεν υπήρχαν αυτοί, θα υπήρχε μόνο στάχτη. Αλήθειες…
Αλλά για ακόμα μια φορά φαίνεται πως υπήρχε έλλειψη σχεδίου. Έλλειψη αντανακλαστικών, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η μεγάλη πρόκληση. Υπήρξαν καταγγελίες από αυτόπτες μάρτυρες, από ανθρώπους που είδαν τις φλόγες να είναι πάνω σε αυτούς και τις περιουσίες τους, που ανέφεραν ότι τελείωσε το νερό στα πυροσβεστικά στο Πανόραμα της Σαρωνίδας.
Απίστευτο! Στην Ελλάδα το 2023 λέμε και σε αυτό το θέμα τα ίδια και τα ίδια, όπως σε τόσα άλλα. Μόνο που οι Πυροσβέστες και οι εθελοντές δεν φταίνε. Αυτό που φταίει είναι όπως είπαμε ο προγραμματισμός, αν υπήρξε ποτέ, που για ακόμα μια φορά είχε πάει περίπατο. Φυσικά θα ακούσουμε μεγάλες κουβέντες. Ότι θα πάρουν νέα πυροσβεστικά, ότι θα προσλάβουν ανθρώπους και θα τους εκπαιδεύσουν να είναι σε ετοιμότητα για να προλαμβάνουν αντί να αντιμετωπίζουν εκ των υστέρων καταστάσεις. Πόσες φορές άραγε δεν τα έχουμε ακούσει όλα αυτά;
Το βολικό σε άλλες περιπτώσεις είναι ότι, μετά τις εκλογές η νέα κυβέρνηση τα έριχνε στην προηγούμενη. Μόνο που αυτή τη φορά, το άλλοθι χάθηκε. Οι ίδιοι ήταν και πριν και ρίχνουν ατομικές ευθύνες. Αλλά αυτό σημαίνει ότι ποτέ δεν είχαν κεντρική κατεύθυνση για την αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων.
Χαλάσαμε και το ταξίδι του πρωθυπουργού στις Βρυξέλλες, ο οποίος γύρισε άρον –άρον, να συντονίσει την κατάσταση. Ενημερώθηκε σε σύσκεψη για τις επιχειρήσεις κατάσβεσης που είναι σε εξέλιξη στις πυρκαγιές που έχουν ξεσπάσει σε όλη τη χώρα.
Μετέβη μάλιστα δυο φορές στο Κέντρο Επιχειρήσεων, όπου ενημερώθηκε σε σύσκεψη από τον αρχηγό και τους επιτελείς του Πυροσβεστικού Σώματος για τις επιχειρήσεις κατάσβεσης που ήταν σε εξέλιξη στις φωτιές που είχαν ξεσπάσει σε όλη τη χώρα, με κύρια τη πυρκαγιά στα Δερβενοχώρια όπου οι προσπάθειες των δυνάμεων επικεντρώνονταν στην περιοχή της Νέας Ζωής Μάνδρας και του οικισμού των Ποντίων Ελευσίνας. Δηλώσεις θα έκανε αργότερα. Αυτές τις καθιερωμένες, ότι θα πάρει μέτρα κλπ. Ωστόσο η ζημιά έχει γίνει… Για άλλη μια φορά. Κι αυτή τη φορά, έβαλαν και τους δήμους στη συνυπευθυνότητα.
Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 22/7/2023 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου “Επισημάνσεις
Έναν χρόνο μετράμε πια, στο νέο μας σπίτι. Ευχαριστούμε!
Τέτοιες μέρες ήταν πέρσι, όταν επιχειρούσαμε το μεγάλο βήμα. Να ολοκληρώσουμε την πορεία του παλιού ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, χωρίς να τον κλείσουμε και να προχωρήσουμε στο νέο και σύγχρονο που βλέπετε και διαβάζετε τώρα. Αλλά δεν το κάναμε αβασάνιστα Όχι! Το παιδέψαμε πολύ το πράγμα και καταφέραμε να κρατήσουμε στη ζωή και σε λειτουργία και τα δύο. Ο παλιός ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ με όλο το θησαυρό τόσων δημοσιευμάτων, λειτουργεί ως αρχείο. ΕΔΩ μπορείς να βρεις τα πάντα, από την αρχή της δημιουργίας του.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, αναρωτιέμαι πώς το τολμήσαμε μέσα στον Ιούλιο, ένα τέτοιο μεγάλο βήμα. Ύστερα πάλι νομίζω πως δεν ήταν όμοια τα πράγματα φέτος και πέρσι. Δεν είχαμε τόσο μεγάλο καύσωνα διαρκείας, ούτε και φωτιές σε τέτοια ένταση. Και επιπλέον είχε προηγηθεί μια πολύ λεπτομερής εργασία και προγραμματισμός με τους καλούς μου φίλους Πάνο, που μας φιλοξενεί στο σέρβερ του και τον Θάνο, που σχεδίασε το περιβάλλον που βλέπετε κάτω από την καθοδήγηση μου.
Έναν χρόνο μετά, απαντώντας στο ερώτημα αν είμαι ευχαριστημένος, θα μπορούσαν να πω ότι ένα site για να είναι ζωντανό, χρειάζεται καθημερινή ενημέρωση και θεματολογία που να ενδιαφέρει το αναγνωστικό της κοινό. Το πρώτο το έχουμε καταφέρει. Εδώ, βρίσκεται καθημερινές αναρτήσεις. Το δεύτερο το παλεύουμε και θα συνεχίσουμε να το παλεύουμε, καθώς προσπαθούμε να μοιραζόμαστε αισιόδοξα πράγματα. Οι κακές ειδήσεις είναι παρενθέσεις που απλά αποτυπώνουν την πραγματική ζωή.
Πιάνετε η καρδιά μας όταν βλέπουμε τη φωτιά να κατακαίει
Είναι φοβερό αυτό που ζούμε τις τελευταίες δυο μέρες στην ευρύτερη περιοχή της Αθήνας, αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα. Από τη μια μεριά καύσωνας και η υπερβολική ζέστη κι από την άλλη μόλις φυσάει ένα βοριαδάκι και αρχίζει να δροσίζει λίγο, έρχεται το κακό. Οι φωτιές που καραδοκούν να φέρουν την καταστροφή. Οι φωτιές που κάνει ανθρώπους να βλέπουν τις περιουσίες τους να καταστρέφονται μέσα σε ελάχιστο χρόνο.
Καμιά από τις φωτογραφίες τους σημερινού δημοσιεύματος δεν είναι δικιά μας. Είναι παρμένες από τα τα ειδησεογραφικά site που πλέον δεν ασχολούνται με κάτι άλλο παρά μόνο μ’ αυτό. Το ίδιο και η τηλεόραση που με ζωντανές συνδέσεις αναπαράγει όλη αυτή την καταστροφή και τον πανικό. Υποτίθεται ότι υπηρετούν τη δημοσιογραφία, αλλά μάλλον σε τρομολαγνία παραπέμπουν, έτσι όπως το βλέπω εγώ.
Κατέθεσα στην ειδησεογραφία των ημερών αυτό το θέμα, διότι δεν γίνεται να σχολιάζεις την επικαιρότητα καθημερινά, έστω με μια άλλη ματιά, πιο ψύχραιμη και να μη λες κάτι για όλο αυτό που πονά τόσους ανθρώπους. Δεν είναι και λίγο να νιώθεις ασφυκτικά το θάνατο από κάτι που δεν είσαι σε θέση να ελέγξεις. Η φωτιά και ο αέρας που την οδηγεί όταν λειτουργεί ανεξέλεγκτα, είναι ότι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί
Θαυματουργικά βατόμουρα! Αλλά, πού να τα βρεις εδώ;
Οι φωτογραφίες είναι της Stella Moumtzi δημοσιευμένες στην ομάδα “Βιολογικά περιβόλια & Άγρια χλωρίδα” με το σχόλιο: Βατόμουρα! Σμέουρα τα λέμε τώρα και τα καταναλώνουμε και κατεψυγμένα. Τα φύτεψα σε μία μεριά του φράχτη και τα ξεχνάω τα καημένα. Στον μπαξέ μου δεν έχω αφήσει, σπιθαμή που να μην έχω φυτέψει, παντού υπάρχουν φυτά που συμβιώνουν.
Τα βατόμουρα θέλουν δροσιά δεν αντέχουν τίς υψηλές θερμοκρασίες. Στον καύσωνα, ξεραίνονται καί μετά ξαναπετάνε φρέσκα βλαστάρια. Τα πιο γνωστά και διαδεδομένα μούρα είναι οι φράουλες (strawberries), τα σμέουρα (raspberries), τα βατόμουρα (blackberries), τα μύρτιλλα (blueberries), τα κράνη (cranberry), οι σταφίδες (μαύρες και ξανθιές).
Τα εδώδιμα μούρα αποτελούν μέρος της ανθρώπινης διατροφής εδώ και αιώνες. Η σύγχρονη καλλιεργημένη φράουλα, παραδείγματος χάριν, είναι απόγονος μιας δασόβιας ποικιλίας που ξεκίνησε από τους Ρωμαίους. Τα σμέουρα, από την άλλη, καλλιεργήθηκαν στην Ευρώπη από την εποχή του Μεσαίωνα, ενώ τα βατόμουρα γυρνούν το ρολόι του χρόνου πολύ πιο πίσω, φθάνοντας στους νεολιθικούς χρόνους.
Μετράμε μέρες μέχρι να έχουμε κοντά, Κώστα και Άννυ
Ο Κώστας και η Άννυ σε μια έξοδο με φίλους τους από το Μεξικό. Σ΄ αυτό το εξαιρετικό πάρκο Cascade Falls που είναι 20 λεπτά από το σπίτι τους στο Βανκούβερ του Καναδά. Τους περιμένουμε πώς και πώς να έρθουν στην Ελλάδα με τα παιδιά τους, Δημήτρη και Άντωνη. Και τι έμειναν; Κάτι λιγότερο από τρεις εβδομάδες. Μετράμε μια – μια τις μέρες. Κι εμείς κι εκείνοι. Περνάμε καλά, μαζί.
Μέχρι τώρα μοιραζόμασταν πράγματα, αλλά από φέτος, όλα δείχνουν ότι θα έχουν το δικό τους σπίτι να το μοιράζονται με αγαπημένους φίλους τους. Και πέρα από την ταλαιπωρία που πέρασαν για να το αποκτήσουν, τους κόστισε κιόλας. Αλλά θα έχουν μια όμορφη, ζεστή γωνιά στην Ελλάδα να έρχονται όποτε θέλουν. Κάτι μικρές πινελιές μένουν και όλα είναι έτοιμα…
Τους αξίζει αυτή η ανταμοιβή! Και βλέπουν και λίγο πιο μακριά… Αν ακόμα ο μεγαλύτερος χρονομέτρης δεν έχει πει «φτάνει», που θα το πει στον προσδιορισμένο καιρό, εδώ στην Ελλάδα, ως συνταξιούχοι, θα μπορούν να βγάζουν τη μισή χρονιά τους. Και την άλλη μισή, πίσω στο Βανκούβερ! Κι αν κι εμείς, είμαστε ακόμα όρθιοι και καλά, τι ωραίο που θα είναι να τους έχουμε κοντά μας!
Στο αίμα μας είναι η παρανομία ή συμβαίνει κάτι άλλο;
Προκλητικοί ως Έλληνες, συνεχίζουμε να καταστρατηγούμε νόμους, κανόνες και με την παραβατική συμπεριφορά μας αγνοούμε κάθε απαγόρευση. Δείτε τι καταγράψαμε στο κέντρο της Αθήνας στα περπατήματα μας. Πρόκειται για μια στοά της Αθήνας με είσοδο από την οδό Λέκκα και έξοδο από την οδό Περικλέους. Το βλέπετε. Πίσω ακριβώς από την απαγορευτική πινακίδα για τη διέλευση και παραμονή δικύκλων, είναι ωραιότατα παρκαρισμένο ένα μηχανάκι.
Το ψάξαμε λίγο το πράγμα και διαπιστώσαμε ότι το ίδιο να συμβαίνει παντού. Το βλέπετε και στη φωτογραφία. Στο εσωτερικό της στοάς, έχουν παρκάρει άλλα τρία μηχανάκια. Τώρα για να πω αλήθειες, τις απαγορευτικές πινακίδες δεν φαίνεται να τις έχει τοποθετήσει η τροχαία. Μάλλον αποτελεί πρωτοβουλία των ανθρώπων που έχουν μαγαζιά εκεί. Και ο σκοπός εμφανής. Η παρουσία των δικύκλων υποβαθμίζει την όλη κατάσταση.
Χρησιμοποιούμε κι εμείς δίκυκλο για τις μετακινήσεις μας στο κέντρο της πόλης και ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι, ακόμα και για τις μηχανές, να βρεις χώρο να παρκάρεις. Και συχνά έχουμε πάρει από τη δημοτική αστυνομία της Αθήνας τα ραβασάκια των 20 ευρώ για παράνομο παρκάρισμα. Αλλά χρειάζεται να υπάρχει κι ένα μέτρο βρε αδελφέ! Δεν είναι δυνατόν να παρκάρεις μέσα στη στοά με τόσα μαγαζιά γύρω – γύρω. Εκτός και αν, αυτά τα δίκυκλα είναι των ανθρώπων που εργάζονται εκεί και τα έχουν βάλει για να τα επιβλέπουν μην τους τα κλέψουν.