Έχετε δει την πλατεία Κάνιγγος γεμάτη περιστέρια; Δείτε!

Το Σάββατο είναι μια μέρα, με σχετικά ήπια κυκλοφορία… Τα εμπορικά μαγαζιά είναι κλειστά και πολλοί ιδιωτικοί υπάλληλοι, δεν εργάζονται καθώς το πενθήμερο είναι στη ζωή των εργαζομένων, εκτός από το κέντρο της πόλης, που λόγω τουριστών, κάποια μαγαζιά είναι ανοιχτά και τα Σαββατοκύριακα. Καθώς λοιπόν η κίνηση είναι ελαττωμένη, τα περιστέρια βρίσκουν την ευκαιρία να καταλάβουν το χώρο.

Στην πλατεία Κάνιγγος είδαμε αυτά τα περιστέρια της φωτογραφίας. Έκανε κρύο κι αυτά έψαχναν κάτι να φάνε… Και ψάχνοντας, είδαμε πόσο “φαγανά” είναι. Αλλά ήταν φιλικά προς τους ανθρώπους. Κινούμαστε δίπλα τους, πλησίασα αρκετά για να τα φωτογραφίσω και ούτε που κουνήθηκαν από τη θέση τους. Για φαντάσου, δυο βήματα από το κέντρο της πρωτεύουσας, την Ομόνοια.

Ακόμα και στη στάση των λεωφορείων είναι λίγοι οι άνθρωποι, αν και από αυτή την πλατεία περνάνε πολλά, που καταλήγουν είτε στην Ακαδημία, είτε στο Σύνταγμα. Προσέξτε όμως πού βρήκαν καταφύγιο τα περιστέρια. Πάνω στη στέγη της στάσης! Νιώθουν ασφαλή εκεί. Οι άνθρωποι κυκλοφορούν κάτω από το στέγαστρο και κανείς δεν τα ενοχλεί. Οπότε, λίγη ξεκούραση τη χρειάζονται.

Χιονισμένο το Όσλο της Νορβηγίας. Οι φίλοι μας είναι εκεί

Την ώρα που έγραφα χθες αυτό το κομμάτι, ώρα 11:00, η θερμοκρασία έξω από το σπίτι μας ήταν 10 βαθμούς C, αλλά παρά τον ήλιο που είχε, έμοιαζε με παγωνιά, επειδή χιόνισε κοντά μας στην Πάρνηθα. Και τι να πούμε για την πρωτεύουσα της Νορβηγίας, το Όσλο όπου η θερμοκρασία τη νύχτα φτάνει αυτές τις μέρες -19 βαθμούς C; Τίποτα, απλά θα απολαύσουμε τις εικόνες, που μας έστειλαν οι φίλοι μας, από εκεί.

Αυτό το υπέροχο χειμωνιάτικο τοπίο, απλώνονται μπροστά στα μάτια του Βασίλη και της Ζανέτας που βρίσκονται αυτόν τον καιρό, φιλοξενούμενοι στα παιδιά τους, σ’ αυτή τη βόρεια χώρα της Ευρώπης. Εμείς εδώ μοιάζουμε τελείως ξενέρωτοι μπροστά τους, αλλά είπαμε είναι μια χώρα του βορά, η Νορβηγία. Και βέβαια διαθέτει και την ανάλογη ζεστασιά σε υποδομές, για να νιώσει κανείς καλά σ’ αυτή την πόλη.

Για την ώρα, κρατάμε αυτήν την ομορφιά του χιονισμένου τοπίου, εστιάζοντας μόνο και αποκλειστικά στα καλά πράγματα. Ελπίζουμε, αν και ξέρουμε πως όσο κι αν είναι αναπτυγμένη οικονομικά αυτή η χώρα, φτωχοί και πλούσιοι θα υπάρχουν. Οπότε σκεφτόμαστε και τους άστεγους, πως αν η Πολιτεία δεν τους προστατεύει, θα είναι μια δοκιμασία γι’ αυτούς. Ωστόσο γνωρίζουμε ότι έχουν και αναπτυγμένες κοινωνικές δομές.

Μια γη ξερή και απότιστη, δυσκολεύεται να βγάλει πράσινο

Αυτή είναι η κατάσταση που επικρατεί στο χωριό, τέλη Νοέμβρη, αρχές του Δεκέμβρη. Η γη απότιστη από τις λίγες βροχές δυσκολεύεται να βγάλει το πράσινο που άλλες χρονιές τέτοια εποχή βλάστιζε τόσο ώστε δυσκολευόσουν να απλώσεις τα μπαγκάλια (πανιά) για το ράβδισμα των ελιών. Και κοίτα να δεις, τώρα που είναι έτσι βολικά, δεν υπάρχουν ελιές!

Μόλις τώρα αρχίζει να βγάζει χορτάρι… Κι αυτό έχει πολλαπλές επιπτώσεις σε όλη τη φύση. Δεν υπάρχουν, ας πούμε, μανιτάρια. Ούτε ο Αγησίλαος που ξέρει πού μπορεί να τα βρει και άλλες φορές τα τρώγαμε, τώρα δεν υπήρχαν ούτε για δείγμα. Μια ξερή φύση που αγκομαχά να ζήσει. Τουλάχιστον τα λιόδεντρα μη ξεραθούν κι αυτά.

Και δεν είναι μόνο τα χωράφια… Παντού, το ίδιο πρόβλημα. Εδώ στη φωτογραφία πρόκειται για έναν ακάλυπτο χώρο οικοπέδου, μέσα στον οικισμό. Ε, όπως βλέπετε κι εσείς, ίδια είναι ακριβώς τα πράγματα. Ίσως με τις τελευταίες βροχές, γίνει κάτι. Αλλά είναι τόσο διψασμένα τα χώματα που θα χρειαστεί καιρό για να συνέλθει η γης.

Άλλο ένα στιγμιότυπο από τα λιόφυτα. Είναι παρμένο κάπου κοντά στην Μπάρκα, κατά Άγιο Νικόλαο μεριά. Απλά ενίσχυσε τη διαπίστωση μου ότι συμβαίνει κάτι που κανονικά θα έπρεπε να ανησυχεί και να προβληματίζει τους ανθρώπους. Αλλά εκείνοι, στον κόσμο τους, πιστεύουν ότι απλώς είναι μια κακή χρονιά που θα περάσει. Μακάρι να ήταν έτσι τα πράγματα. Αλλά φοβάμαι πως είναι πολύ πιο δύσκολα…

Μια πόλη, η Αθήνα, που την ομορφαίνουν λίγο τα γκράφιτι

Η Αθήνα, μια πολυάριθμη πόλη της Ελλάδας, όπου ζει σχεδόν ο μισός πληθυσμός της χώρας, σε τεράστιες πολυκατοικίες – κλουβιά, υπάρχουν και μερικά πράγματα που στην ουσία της δίνουν μια νότα ομορφιάς, όπως αυτά τα γκράφιτι Δεν ξέρω ποιος τα έκανε, αν είναι παραγγελία από κάποιον ή αν κάποιος χρηματοδότησε επαγγελματίες για να τα σχεδιάσουν. Τα είδαμε σε κεντρικού δρόμους της πόλης, καθώς κυκλοφορούμε. Αυτό είναι κάπου στην Πειραιώς, ψηλά, κοντά στην Ομόνοια.

Κι αυτό βρίσκεται κάπου στου Ψυρρή. Μοντέρνα τεχνοτροπία, καλύπτει κάμποσους ορόφους και έχει προσαρμοστεί στις ανάγκες ενός άδειου, άχαρου τοίχου. Συνήθως η υπογραφή του έργου είναι πολύ διακριτική. Αλλά τι σημασία έχει; Είναι ωραίο και δίνει μια ξεχωριστή νότα σε μια απρόσωπη πόλη, όπως είναι η Αθήνα. Προσωπικά είναι ασύγκριτα πιο ωραία από αντιαισθητικά γκράφιτι που κατακλύζουν την πόλη. Και υποβαθμίζουν ακόμα περισσότερο την ποιότητα ζωής των ανθρώπων.

Ακόμα κι αυτό το σχετικά απλοϊκό γκράφιτι από το Μοναστηράκι, δίπλα στο σταθμό του Μετρό, δίνει κάτι. Και στη συγκεκριμένη φωτογραφία μπορεί κανείς να συγκρίνει αυτή τη χρωματιστή ζωγραφιά, με τα τερατουργήματα, είτε στους τοίχους, στο ύψος που φτάνουν οι ανώνυμοι «καλλιτέχνες» εικαστικοί, είτε στο σταθμευμένο, για κάποιο άγνωστο λόγο για καιρό στο ίδιο σημείο, βανάκι. Επισημάναμε τρία μόνο κτίρια της πόλης με ειδικά γκράφιτι ή ζωγραφιές, πες τις όπως θες, που προσθέτουν και δεν αφαιρούν από την καλαισθησία της πόλης.

Η λέξη της εποχής. Αναζητείται αυθεντικός άνθρωπος

Σε μια εποχή που τα πάντα γύρω μας, αλλάζουν προς το χειρότερο, το να προσπαθεί κανείς να είναι αυθεντικός, είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. Διότι θέλει πολύ δουλειά και υπομονή για να είσαι αυθεντικός είναι καλής πίστης άνθρωπος και να αναζητάς τους αληθινούς παντού, ακόμα και στο διαδίκτυο. Ήρθε λοιπόν η ώρα να ανοίξουμε ένα λεξικό , αν και θα έπρεπε να το συμβουλευόμαστε πιο συχνά για να είμαστε ακριβείς στις εκφράσεις μας και να δούμε τη σημασία της λέξης αυθεντικός…

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 9/12/2023

Σ’ έναν κόσμο όπου η χειραγώγηση της εικόνας και η παραπληροφόρηση δεν παύουν να γνωρίζουν ολοένα και μεγαλύτερη διάδοση, το επίθετο “authentic” (αυθεντικός -ή -ό) ήταν η λέξη που αναζητήθηκε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στις ΗΠΑ στην ψηφιακή έκδοση του λεξικού αγγλικών Merriam-Webster, ανακοίνωσε η συντακτική ομάδα του ιστοτόπου.

Αυθεντικό είναι ένα προϊόν, π.χ. ένα ζευγάρι sneakers, το οποίο φέρει σειριακό κωδικό της μάρκας και οι συλλέκτες γνωρίζουν ότι χάνει 50% της αξίας του με το που ανοίξεις το κουτί. Αυθεντικές, πολύ συχνά, χαρακτηρίζονται οι εμπειρίες που υπόσχονται τα ταξιδιωτικά γραφεία στους πελάτες τους, λέγοντας ότι θα ζήσουν κοντά στους ντόπιους. Ως αυθεντικό περιγράφουμε ένα άτομο το οποίο δρα αυθόρμητα, αφιλτράριστα και πηγαία,·που όπως λέμε, διαβάζεται σαν ανοιχτό βιβλίο.

Αυτό ακριβώς το λήμμα ήταν εκείνο που συμβουλεύτηκαν περισσότερο οι χρήστες, ανέφερε σε ανάρτησή της η συντακτική ομάδα της ψηφιακής έκδοσης του λεξικού, κρίνοντας πως το γεγονός αντανακλά τις ανησυχίες των Αμερικανών για την τεχνητή νοημοσύνη, την ταυτότητα, ή τους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης.

Όπως επισημαίνεται στο κείμενο, διασημότητες με τεράστια προβολή, όπως η τραγουδίστρια Τέιλορ Σουίφτ, επέμειναν φέτος στη σημασία που έχει να είναι κανείς αυθεντικός.

Εξάλλου ο μεγιστάνας Ίλον Μασκ, που επίσης απασχολεί συχνά τα μέσα ενημέρωσης, κάλεσε ηγέτες και όσους παίρνουν αποφάσεις να εκφράζονται στους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης “με αυθεντικό τρόπο”.

Το λήμμα της λέξης ξεπέρασε σε αριθμό τις αναζητήσεις για τη λέξη “deepfake”, η οποία περιγράφει την πειστική παραποίηση του περιεχομένου ηχητικών καταγραφών ή βίντεο.

Ανάμεσα στα λήμματα με τις περισσότερες αναζητήσεις και επισκέψεις φιγουράρει επίσης η λέξη “coronation” (στέψη), το ενδιαφέρον απογειώθηκε την περίοδο που ανέβηκε στον θρόνο ο μονάρχης Κάρολος Γ΄ στο Ηνωμένο Βασίλειο, τον Μάιο, πάντα κατά τη συντακτική ομάδα του λεξικού.

Ποιός είναι τελικά ο αυθεντικός άνθρωπος στις μέρες μας; Είναι αυτός που αγαπά πιο πολύ τον αγώνα από την νίκη. Αυτός, που η πίστη του είναι πιο δυνατή απ’ τον ορθό του λόγο, η καρδιά του πιο ανοιχτή κι έτοιμη από την ικανότητα του να κατανοεί και να βάζει σε λέξεις την ουσία.

Αυτός που αναγνωρίζει την αλήθεια περισσότερο μέσα στα μυστήρια, παρά σε ό,τι μπορεί να αντιληφθεί και να κατανοήσει. Που μπορεί να διακρίνει το μάταιο από το γνήσιο, το πλασματικό από το αληθινό. Που δεν νιώθει αυτολύπηση.

Στις δυσκολίες προτιμά να «τεντώνει» την ψυχή του στην προσευχή, στην αυτοπαράδοση και στο να σκέφτεται λιγότερο. Ο αυθεντικός αναζητητής της αλήθειας, δίνει συνεχή αγώνα για να μπορεί να διακρίνει το δικό του θέλημα από το θέλημα του Θεού, και να διευρύνεται ο ίδιος για να το χωρέσει.

Η οντότητα του αυθεντικού ανθρώπου δεν είναι κάτι που ήδη υπάρχει κι οφείλει ο καθένας μας να μιμηθεί. Είναι κάτι που λιθαράκι με λιθαράκι χτίζεται και καλείται ο καθένας μας να γεννήσει, και, δι’ αυτής, να γεννηθεί.

Σε κάθε περίπτωση, η αυθεντικότητα είναι αυτή που αναδεικνύει την ιερότητα και την μοναδικότητα του προσώπου. Αντίθετα, στον βαθμό που πληγώνει κανείς εντός του το επιτακτικό αίτημα της αυθεντικότητας, αναπτύσσει νευρωτικά συμπτώματα, στην ασυνείδητή απόπειρά του να αντισταθμίσει την ενοχή του για την προδοσία που επιτέλεσε ο ίδιος εναντίον του εαυτού του…

Οι ειδικοί τα έχουν επεξεργαστεί όλα αυτά. Αλλά το πιο σημαντικό είναι να το νοιώσεις στη ζωή σου. Και φανταστείτε πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας αποκλειστικά και μόνο με αυθεντικούς ανθρώπους. Θα πείτε, μα μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Ρεαλιστικά μιλώντας, έτσι όπως έχουν τα πράγματα, είναι αδύνατον. Όμως μπορεί να γίνει και θα γίνει πολύ σύντομα, όπως όλα δείχνουν, στο νέο κόσμο που σχεδιάζει ο Δημιουργός, όπως ακριβώς ήταν και ο αρχικός σκοπός του για τους ανθρώπους.

Όταν «φτερουγίζει» η μνήμη σε αξέχαστες καταστάσεις

Βρέθηκα την περασμένη Τρίτη στο ΚΑΤ, για κάποιον φίλο. Είχα τον χρόνο και περπάτησα μέσα στο μεγάλο αυτό νοσοκομείο της Αθήνας. Ιδιαίτερα στην πίσω πλευρά του, εκεί όπου «φιλοξενήθηκα» για δέκα μέρες το 2012, ύστερα από ένα ατύχημα με τη μηχανή μου. Κι αυτή τη μεταλλική σκάλα που βλέπετε, την ανεβοκατέβηκα πολλές φορές για να φτάσω στο θάλαμο που ήταν το κρεβάτι μου. Γενικά ένοιωθα, νόμιζα, ότι ήμουν καλά , οπότε το είδα κάπως ως ιδιόμορφες «διακοπές».

Φυσικά δεν θα σύστηνα τέτοιες διακοπές, ούτε στο χειρότερο εχθρό μου. Αλλά σε ότι με αφορά, πραγματικά δεν πέρασα άσχημα. Σ’ αυτό εδώ το καφέ, πέρασα πολλές ώρες, γευόμενος τα καλούδια του, πέρα από τα όσα μου πρόσφεραν στο μενού ως ασθενή. Το θεωρούσα μικρό και τότε, μπορούσα να κάνω το κάτι παραπάνω. Εδώ, είδα φίλους που ήρθαν να με επισκεφτούν, τότε από αγάπη και τους ευχαριστώ ακόμα και τώρα. Δείτε μερικές αναρτήσεις που έκανα από το θάλαμο μου εκείνες τις μέρες ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Παρ’ όλο που το ΚΑΤ είναι νοσοκομείο που προσφεύγουν άνθρωποι, συνήθως έπειτα από κάποιο ατύχημα, εξυπηρετεί και για άλλα ζητήματα υγείας. Προσωπικά έχω καλές αναμνήσεις. Ήταν Οκτώβρης, θυμάμαι, και όχι τόσο κρύος ο καιρός, οπότε και από αυτή την άποψη τα πράγματα ήταν καλά. Κι αυτή η βουκαμβίλια η θεόρατη, είναι πάντα εκεί να ομορφαίνει τη ζωή ανθρώπων που έχουν ανάγκη από αισιοδοξία για τη ζωή.

Όμορφα, σύγχρονα σπίτια που είδαμε στο Θραψανό…

Υπάρχουν κι αυτά! Το χωριό δεν είναι μόνο παλιά γκρεμισμένα σπίτια, δοκιμασμένα από τον μεγάλο σεισμό τον Σεπτέμβρη του 2021. Είναι και νέα, σύγχρονα, όμορφα σπίτια, φτιαγμένα από ανθρώπους που μπορούν ακόμα να κάνουν σχέδια και όνειρα για τη ζωή. Άνθρωποι που θέλουν και ίσως τα καταφέρουν, να μείνουν σε μια κατοικία που να καλύπτει τις στοιχειώδεις ανάγκες, για μια ανθρώπινη διαβίωση.

Ξεχωρίζουν ανάμεσα στα κλασικά πετρόχτιστα μονόροφα σπίτια που υπάρχουν ακόμα και αν είναι βαριά λαβωμένα. Καλοβαμμένα, φροντισμένα με ευρύχωρες αυλές και με καλό σχεδιασμό για να βολεύουν και να είναι εργονομικά. Μ’ αρέσουν! Και κάτι τέτοιο ονειρευόμουν να φτιάξω κι εγώ στο πατρικό μου. Αλλά, διαπίστωσα, πως δεν είναι μόνο θέμα χρημάτων, αν και μπορεί να χαλάσει κανείς πολλά, χωρίς να έχει το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι omorfa.spitia3-768x1024.jpeg

Τις φωτογραφίες που βλέπετε στο σημερινό σημείωμα τις έβγαλα από τις βόλτες στο χωριό μου. Δεν ξέρω σε ποιον ανήκουν (εκτός από αυτήν που λέει ότι πρόκειται για τον Αγροτικό Ελαιουργικό Συνεταιρισμό) και στόχος δεν είναι προβάλλω το κατόρθωμα του ιδιοκτήτη του. Όχι! Απλά μου άρεσαν. Είχαν κάτι πάνω τους που τα έκανε να ξεχωρίζουν. Ήμουν μόνο μου, χωρίς κάποιον που να μένει μόνιμα στα χωριό, ώστε να είναι σε θέση να μου δώσει συμπληρωματικές πληροφορίες. Όπως είπα, δεν τις ήθελα και δεν τις επεδίωξα.

Content by: Nikos Theodorakis

WordPress / Academica WordPress Θέμα από WPZOOM