Εικόνες που μας άρεσαν στο διαδίκτυο, στην αρχή του 2024
Πρωινοί τύποι καθώς είμαστε, μας αρέσει να κάνουμε μια τσάρκα στο διαδίκτυο και να βλέπουμε τι απασχολεί τους ανθρώπους και πώς ξεκινάνε τη μέρα τους ή τη χρονιά τους… Αυτή η εικόνα, ανεβασμένη από τον καλό μας φίλο Πέτρο Παρσαλαρήδη, μας τράβηξε την προσοχή. Δεν ξέρουμε από πού είναι, αλλά είναι όμορφο να ξεκινά κάπως έτσι, ένας ακόμα χρόνος στη ζωή σου!
Στο Ιλινόις των ΗΠΑ έχει τραβηχτεί αυτή η φωτογραφία, από τον David Egland-Rock και τη δημοσίευσε ξημερώματα του 2024 για την Ελλάδα, (ποιος ξέρει τι ώρα για τον τόπο του…) στην ομάδα «View from YOUR window (the ORIGINAL Group!)». Και μοιραστήκαμε μαζί του, αυτή την ομορφιά σε μια άλλη, μακρινή σε μας, χώρα. Από τα καλά του διαδικτύου, αν το χρησιμοποιούμε σωστά.
Μια υπέροχη φωτογραφία από το Λαύριο, τραβηγμένη από τον Christoforos Aliagas Lavrio και δημοσιευμένη στην ομάδα «Λαυρι♥μορφιές!». Πόσα όμορφα πράγματα είναι δίπλα μας, κοντά μας και δεν τα ξέρουμε! Δεν έχουμε πάει μια βόλτα να τα γνωρίσουμε, αν και κάτι τέτοιο, δεν είναι και τόσο απαγορευτικό για τον καθέναν μας.
Στα Κύθηρα έχω πάει παλιότερα, αλλά αυτή τη θέα που είδα σήμερα, από μια φωτογραφία της Ματίνα Καραγιαννάκη που “ανέβασε” στην ομάδα «Εξερευνώντας τα Κύθηρα» από το περπάτημα της γύρω από το Καψάλι, ομολογώ ότι δεν το γνωρίζω. Και μάλλον είναι ωραίο, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε κι εσείς. Άλλος ένας στόχος που βάζουμε, να το γνωρίσουμε καλύτερα, αυτό το μικρό νησί.
Μια νέα χρονιά ξημέρωσε, το 2024. Ας την καλοδεχτούμε!
Αναμνήσεις χθες, σχέδια σήμερα! Αυτά κάνουν οι άνθρωποι… Στο βαθμό που είναι ρεαλιστικά και μπορούν να επιδιώκουν τους στόχους, αυτά είναι όμορφα. Βεβαίως, δεν θέλουμε να βγάλουμε από τα σχέδια μας τις βόλτες μας κάτω από τη φωτισμένη Ακρόπολη, περπατώντας στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου, από τη μεριά του Θησείου. Όχι με τίποτα, δεν θέλαμε να μην κάνουμε αυτή τη διαδρομή…
Κι επίσης πάντα θα μας γεμίζει η επαφή μας με τη θάλασσα ακόμα κι αν είναι γεμάτη βότσαλα όπως αυτή. Να ακούς τον ήχος από τον παφλασμό των κυμάτων που σκάνε πάνω τους, δεν υπάρχει πιο όμορφη και πιο ήρεμη προσέγγιση. Ακόμα κι όταν αυτό το όμορφο τοπίο στη φωτογραφία σε δυσκολεύει ιδιαίτερα να περπατάς με άνεση πάνω σ’ αυτές τις μεγάλες πέτρες. Ακόμα και τότε!
Θα συνεχίσουμε να ζούμε σε πόλεις γεμάτες από μπετόν με πολλούς ανθρώπους κι ας μην τους βλέπουμε. Όλοι πια έχουν μια τάση ιδιώτευσης και απομόνωσης. Και ο φόβος κυριαρχεί, ενώ έχει χαθεί η εμπιστοσύνη στο να μπορείς να μοιραστείς πράγματα, μαζί τους. Ας είναι. Πάντα το σύστημα θα είναι ευάλωτο και οι ρωγμές του θα μας επιτρέπουν να κάνουμε σχέδια και όνειρα που μερικές φορές θα καταφέρουμε να υλοποιούμε.
Σε καμιά περίπτωση όμως, δεν πρόκειται να μένουμε μακριά από τη φύση. Έχουμε μάθει να δημιουργούμε ευκαιρίες όταν δεν υπάρχουν από μόνες τους και δεν θέλουν μερικά πράγματα να τα αφήνουμε στην τύχη τους. Το καλύτερο είναι να είμαστε εκεί, να περπατούμε ανάμεσα τους, όπως εδώ στη Πάρο που πέρσι είχαμε πάει για δέκα μέρες και περάσαμε υπέροχα… Τα σχέδια και η υλοποίηση τους είναι δική μας υπόθεση.
Στιγμές, από τη χρονιά που φεύγει απόψε, το 2023!
Και οι άνθρωποι κάνουν απολογισμούς στη ζωή τους. Αλλά εμείς θα αποφύγουμε να κινηθούμε στα τετριμμένα. Αντιθέτως διαλέγουμε τέσσερις όμορφες στιγμές από τη χρονιά που πέρασε και τις αξιολογούμε πως ήταν από τις καλύτερες μας. Όπως αυτή εδώ στην Πάρο με τον Στηβ, την Έστερ και τα παιδιά τους, Βικτώρια και Χλόη, σε μια βραδιά για την επέτειο των γάμων τους…
Ή εδώ σε μια ταβέρνα στη Σπάρτη όταν μια μέρα πήγαμε εκδρομή από τη Μάνη στη Σπάρτη για να περπατήσουμε στην καστροπολίτεια του Μυστρά με τον Κώστα, την Άννυ και τα παιδιά τους, Δημήτρη και Άντωνη. Περάσαμε και μαζί τους πολύ όμορφα καθώς στη συνέχεια, μαζί, οργανώσαμε με υποδομές για να είναι κατοικήσιμο το σπίτι τους στη Νισαίας 7 στα Σεπόλια. Περιμένουμε και του χρόνου και τις δυο οικογένειες.
Φέτος καταφέραμε να πάμε ύστερα από πέντε χρόνια στο πατρικό μου, στο χωριό και να καθίσουμε 16 μέρες, δίπλα στη αδελφή μου Μαλάμω που στη χρονιά που πέρασε κατάφερε να πάει δυο φορές με τον Νίκο. Κάναμε αρκετές δουλειές, αλλά δεν χάσαμε ούτε τις βόλτες μας, ούτε τη χαρά, να μοιραστούμε στιγμές με φίλους, όπως εδώ, με την Αριστέα που ήρθε γι’ αυτό το σκοπό, σπίτι μας…
Στα θετικά καταγράφω και την εκδρομή που κάναμε με παρέα φίλων ανήμερα των Χριστουγέννων, στο Πλανητέρο ένα υπέροχο πλατανόδασος με τρεχούμενα νερά και πέστροφες. Είχαμε τη δυνατότητα να περπατήσουμε σ’ αυτό το μοναδικό τοπίο (κι αν ήταν ωραίο με γυμνά τα κλαδιά των πλατάνων από το φύλλα τους, φανταστείτε πώς θα είναι το καλοκαίρι). Πάντα είναι εποικοδομητική, μια τέτοια συναναστροφή.
ΕΛΤΑ, κινούνται σταθερά στο δρόμο της αυτοκαταστροφής
Ζήσαμε άλλο ένα επεισόδιο του παραλόγου χθες στην ουρά των ΕΛΤΑ, παράρτημα της Λένορμαν. Καθώς γυρίσαμε από την Κρήτη, είχα βρει έξω από την πόρτα μου κάποιες εφημερίδες, δείγμα πως κάποιος καλός συγκάτοικος είχε ανοίξει το γραμματοκιβώτιο της πολυκατοικίας, τις βρήκε και μου τις έφερε.
Μετά από μια δεκαπέντε μέρες βρήκα αυτό το ειδοποιητήριο τσαλακωμένο ανάμεσα στα γράμματα, κυρίως λογαριασμούς της ΔΕΗ, του ΟΤΕ και των άλλων εταιρειών ενέργειας και τηλεπικοινωνιών. Αλλά πέσαμε πάνω στις γιορτές και οι υπηρεσίες των ΕΛΤΑ ήταν κλειστές. Είχαν αργία οι άνθρωποι.
Την πρώτη εργάσιμη μέρα μετά τα Χριστούγεννα πήγα και βρήκα αυτή την κατάσταση. Δύο σημεία εξυπηρέτησης μέσα στο υποκατάστημα και 17 άνθρωποι έξω στο πεζοδρόμιο να περιμένουν υπομονετικά να έρθει η σειρά τους. Η οργάνωση “άψογη”. Ο χρόνος αναμονής ΑΓΝΩΣΤΟΣ. Έφυγα, δεν μπορούσα να περιμένω.
Ίδια ήταν η κατάσταση και χθες που πήγα. Ίδιο το προσωπικό εξυπηρέτησης και περισσότερος ο κόσμος στην αναμονή. Περίμενα υπομονετικά, περίπου μια ώρα όρθιος, μαζί με άλλους πελάτες έξω από τα ΕΛΤΑ κι όταν έφτασε η σειρά μου, μου είπαν πολύ φυσικά, ότι το δέμα είχε επιστρέψει στον αποστολέα του! Να τους χαιρόμαστε…
Τι περιμένουν οι άνθρωποι από τη χρονιά που έρχεται;
Πολλοί κάνουν σχέδια για τη νέα χρονιά… Έχουν ακόμα το κουράγιο να κάνουν σχέδια, να βάζουν στόχους, αλλά όπως και να ‘χει, εκτιμούν πως είναι καλό να κάνουν έναν απολογισμό της χρονιάς που φεύγει, έτσι ώστε να μπορούν να βάζουν ακόμα πιο ψηλά τον πήχη των προσδοκιών τους. Έτσι έχουν μάθει κι έτσι κάνουν, χρόνια τώρα, νομίζοντας ότι αυτό τους ωφελεί από μόνο του.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 30/12/2023
Το 2023 μετρά. ώρες πια… Και στους ανθρώπους αρέσει να κάνουν απολογισμούς. Αν και θα διαβάσετε πολλούς επί μέρους, αυτές τις μέρες, θα μας επιστρέψετε να κάνουμε μια απόπειρα να το δοκιμάσουμε κι εμείς στο πλαίσιο ενός άρθρου για τις ανάγκες της εφημερίδας ΡΕΘΕΜΝΟΣ.
Κάθε χρόνο τέτοιες γιορτινές μέρες, οι περισσότεροι άνθρωποι γυρίζουμε το χρόνο πίσω και προχωράμε στην αξιολόγηση των πεπραγμένων μας το έτος που ετοιμαζόμαστε να αποχαιρετήσουμε. Άλλοι κοιταζόμαστε στον καθρέφτη για μια μικρή διαδικασία αυτοκριτικής, άλλοι αντικρίζουμε την άμμο στην κλεψύδρα να κυλά με… νοσταλγία, άλλοι πάλι χρησιμοποιούμε τις εμπειρίες που αποκομίσαμε ως εφαλτήριο για να… κατακτήσουμε τον κόσμο, τη χρονιά που ξημερώνει!
Όπως και να ‘χει όμως, ήταν ιδιαίτερο το 2023. Έχοντας αφήσει πλέον πίσω μας τη λαίλαπα της πανδημίας επιχειρήσαμε να βρούμε ξανά τους ρυθμούς της καθημερινότητάς μας, το κέφι μας, το χαμόγελό μας. Άλλοτε τα καταφέραμε, άλλοτε όχι. Είναι τόσο αδυσώπητη, βλέπετε, η σκληρή πλευρά της κοινωνίας μας που πολλές φορές φροντίζει να σβήνει, με τον πλέον κυνικό τρόπο, το χαμόγελο από τα χείλη μας.
Πως θα ήταν, όμως, αλήθεια το πρόσωπο του 2023 αν ήταν το πρόσωπο ενός ανθρώπου; Τι συναισθήματα θα κουβαλούσε; Τι θα μας έλεγε με το βλέμμα του; Πως θα μπορούσε να ισορροπήσει ανάμεσα στην ευτυχία και τη δυστυχία; Στην αποθέωση και την κατακραυγή; Στην πίστη για ένα καλύτερο αύριο και στην απογοήτευση για το σήμερα;
Και πώς θα μπορούσε να καταγράψει τις προσδοκίες, τις ελπίδες και τους φόβους των πολιτών για την χρονιά που έρχεται, αλλά και την αποτίμησή τους για την χρονιά που φεύγει;
Συγκριτικά με έναν χρόνο πριν, παρατηρείται μια αύξηση στο ποσοστό των πολιτών που δηλώνουν την ελπίδα ως κυρίαρχο, ενώ η ανησυχία έχει υποχωρήσει λιγάκι, όχι πολύ. Πάντα υπάρχει ο φόβος και πολλοί είναι εκείνοι που συνεχίζουν να παίρνουν τα μέτρα τους. Σημειώνουμε ότι τον Δεκέμβριο η πανδημία ήταν και πάλι σε έξαρση.
Εκείνοι που μας κυβερνούν και αυτή τη χρονιά, δίνουν υποσχέσεις ότι θα προσπαθήσουν να αλλάξουν τα πράγματα. Μια ματιά μόνο στα πρωτοχρονιάτικα μηνύματα τα τους θα σας πείσει. Εύκολο; Καθόλου. Γι’ αυτό και συνήθως οι άνθρωποι εστιάζουν σε ανώδυνα πράγματα όπως μια πιο υγιεινή διατροφή το νέο έτος και για απώλεια σωματικού βάρους. Ταυτόχρονα, ένα υψηλό ποσοστό των πολιτών υπόσχεται να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στα αγαπημένα του πρόσωπα (οικογένεια και σχέση).
Αξιοσημείωτο είναι ότι για το 2023 ένα πολύ μικρό ποσοστό των ερωτηθέντων δηλώνει ότι εκπλήρωσε στον απόλυτο βαθμό τις υποσχέσεις που είχε δώσε στον εαυτό του τη χρονιά που φεύγει. Ακολουθούν κάποιοι που επιμένουν ότι εκπλήρωσαν τις περισσότερες από τις υποσχέσεις που είχαν δώσει στον εαυτό τους και ένα μεγαλύτερο ποσοστό το οποίο δηλώνει ότι κάποιες ολοκλήρωσε, ενώ κάποιες άλλες όχι. Άφησαν δηλαδή πίσω τους δουλειά και για τη χρονιά που έρχεται!
Τι θα φέρει το 2024; Στην ερώτηση «τι πιστεύετε μπορεί να συμβεί το 2024;», ένα μεγάλο ποσοστό δεν είναι και πολύ αισιόδοξο. Ενθαρρυντικό είναι ότι άρχισε να φαίνεται το τέλος της πανδημίας, τουλάχιστον έτσι επικίνδυνο όπως το γνωρίσαμε, ενώ αρκετοί είναι εκείνοι που θα ήθελαν να βελτιώνεται η ελληνική οικονομία και μαζί της να καλυτερεύσει η θέση του Έλληνα πολίτη.
Τα προηγούμενα χρόνια με τα μνημόνια και την οικονομική δυσπραγία, είδαν να μειώνεται αισθητά το εισόδημα τους, είτε αυτό είτε ο μισθός ενός εργαζομένου, είτε η σύνταξη τους, να υποβαθμίζεται η ποιότητα της ζωής τους και τίποτα μπροστά του δεν δείχνει ότι αυτό μπορεί ή πρόκειται να αλλάξει άμεσα.
Είναι ωραίο να ακούς τους οικονομολόγους να λένε ότι η επενδυτική βαθμίδα θα αλλάξει τα πράγματα, αλλά η πραγματική ζωή δεν πορεύεται με τους αριθμούς. Και η κοινωνία χρειάζεται μια αληθινή ελπίδα για να πιαστεί, όχι μεγαλόστομες χωρίς καμιά ουσία, δηλώσεις. Επιτέλους αλήθειες θέλουμε και όχι χάϊδεμα των αυτιών. Δε γεμίζει έτσι το στομάχι, δεν καλυτερεύει η ποιότητα της ζωής μας.
Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί στο τελευταίο για φέτος, φύλλο της κρητικής εφημερίδας ΡΕΘΕΜΝΟΣ, στη στήλη μου «Επισημάνσεις».
Ο Κώστας και η Άννυ επέστρεψαν Βανκούβερ, σπίτι τους
Τελικά είναι διαπιστωμένο. Όταν περνάς καλά, όλα τελειώνουν γρήγορα. Και πολύ γρήγορα μάλιστα. Οι δέκα μέρες στη Χαβάη με τους φίλους τους, πέρασαν σαν αέρας . Και είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε μαζί τους πολλά πράγματα από εκεί, μέσα από τις φωτογραφίες που μας έστειλαν. Όπως κι αυτές του σημερινού δημοσιεύματος.
Φυσικά ένα τέτοιο γεγονός, μέσα στο χειμώνα, έχει και τα ρίσκο του. Ας πούμε, τα παιδιά μας είπαν πως είχε αρκετές βροχές. Αλλά αυτό δεν δυσκόλεψε τη διαμονή τους… Έκαναν και τα μπάνια τους στις πανέμορφες θάλασσες του Ειρηνικού Ωκεανού και πήραν και πολύ φωτογραφικό υλικό που μας έστειλαν και θα χρειαστεί χρόνο, μέχρι να το αξιοποιήσουμε εδώ.
Ο καιρός ήταν γενικά καλός με θερμοκρασίες πολύ πιο υψηλές από τον τόπο τους. Γι’ αυτό και τους βλέπετε όλους εδώ, με κοντομάνικα. Ένα όψιμο καλοκαιράκι έζησαν και το χάρηκαν και ξεκουράστηκαν και γύρισαν πιο δυναμωμένοι πίσω, για να συνεχίσουν στην καθημερινότητα τους. Είναι αυτά τα μικρά διαλείμματα που σε κάνουν πιο δυνατό.
Λίγο ακόμα στο πανέμορφο πλατανόδασος του Πλανητέρο
Είδατε χθες μια πρώτη ανάρτηση, από την εκδρομή μας στο Πλανητέρο. Αυτό είναι χωριό της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας, του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων. Αλλά εσείς δεν βλέπετε ανθρώπους, μόνο μια πανέμορφη χειμωνιάτικη φύση.
Το Πλανητέρο απέχει 7,5 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει, καθώς και 24 χλμ. από τα Καλάβρυτα. Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 690 μέτρα, χτισμένο αμφιθεατρικά πάνω από το πανέμορφο πλατανοδάσος των πηγών του Αροάνιου ποταμού και είναι γνωστό για τους πολλούς νερόμυλους και τα ιχθυοτροφεία που διαθέτει.
Εδώ εστιάσαμε. Αυτό θέλαμε να δούμε, αυτό είχαμε ανάγκη, ζώντας σε μια πολύβουη πόλη. Την ηρεμία του, την ησυχία του… Και τη χαρήκαμε! Νιώσαμε τι μπορεί να σημαίνει να περπατάς μέσα στα πεσμένα ξερά πλατανόφυλλα, να ακούς το θρόισμα τους και να βλέπεις τα άδεια κλαδιά αυτού του δέντρου που το καλοκαίρι είναι καταπράσινο.