Αρχική » 2024 (Σελίδα 77)
Αρχείο έτους 2024
Εικόνες που μας άρεσαν στο διαδίκτυο, στην αρχή του 2024

Πρωινοί τύποι καθώς είμαστε, μας αρέσει να κάνουμε μια τσάρκα στο διαδίκτυο και να βλέπουμε τι απασχολεί τους ανθρώπους και πώς ξεκινάνε τη μέρα τους ή τη χρονιά τους… Αυτή η εικόνα, ανεβασμένη από τον καλό μας φίλο Πέτρο Παρσαλαρήδη, μας τράβηξε την προσοχή. Δεν ξέρουμε από πού είναι, αλλά είναι όμορφο να ξεκινά κάπως έτσι, ένας ακόμα χρόνος στη ζωή σου!

Στο Ιλινόις των ΗΠΑ έχει τραβηχτεί αυτή η φωτογραφία, από τον David Egland-Rock και τη δημοσίευσε ξημερώματα του 2024 για την Ελλάδα, (ποιος ξέρει τι ώρα για τον τόπο του…) στην ομάδα «View from YOUR window (the ORIGINAL Group!)». Και μοιραστήκαμε μαζί του, αυτή την ομορφιά σε μια άλλη, μακρινή σε μας, χώρα. Από τα καλά του διαδικτύου, αν το χρησιμοποιούμε σωστά.

Μια υπέροχη φωτογραφία από το Λαύριο, τραβηγμένη από τον Christoforos Aliagas Lavrio και δημοσιευμένη στην ομάδα «Λαυρι♥μορφιές!». Πόσα όμορφα πράγματα είναι δίπλα μας, κοντά μας και δεν τα ξέρουμε! Δεν έχουμε πάει μια βόλτα να τα γνωρίσουμε, αν και κάτι τέτοιο, δεν είναι και τόσο απαγορευτικό για τον καθέναν μας.

Στα Κύθηρα έχω πάει παλιότερα, αλλά αυτή τη θέα που είδα σήμερα, από μια φωτογραφία της Ματίνα Καραγιαννάκη που “ανέβασε” στην ομάδα «Εξερευνώντας τα Κύθηρα» από το περπάτημα της γύρω από το Καψάλι, ομολογώ ότι δεν το γνωρίζω. Και μάλλον είναι ωραίο, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε κι εσείς. Άλλος ένας στόχος που βάζουμε, να το γνωρίσουμε καλύτερα, αυτό το μικρό νησί.
Μια νέα χρονιά ξημέρωσε, το 2024. Ας την καλοδεχτούμε!

Αναμνήσεις χθες, σχέδια σήμερα! Αυτά κάνουν οι άνθρωποι… Στο βαθμό που είναι ρεαλιστικά και μπορούν να επιδιώκουν τους στόχους, αυτά είναι όμορφα. Βεβαίως, δεν θέλουμε να βγάλουμε από τα σχέδια μας τις βόλτες μας κάτω από τη φωτισμένη Ακρόπολη, περπατώντας στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου, από τη μεριά του Θησείου. Όχι με τίποτα, δεν θέλαμε να μην κάνουμε αυτή τη διαδρομή…

Κι επίσης πάντα θα μας γεμίζει η επαφή μας με τη θάλασσα ακόμα κι αν είναι γεμάτη βότσαλα όπως αυτή. Να ακούς τον ήχος από τον παφλασμό των κυμάτων που σκάνε πάνω τους, δεν υπάρχει πιο όμορφη και πιο ήρεμη προσέγγιση. Ακόμα κι όταν αυτό το όμορφο τοπίο στη φωτογραφία σε δυσκολεύει ιδιαίτερα να περπατάς με άνεση πάνω σ’ αυτές τις μεγάλες πέτρες. Ακόμα και τότε!

Θα συνεχίσουμε να ζούμε σε πόλεις γεμάτες από μπετόν με πολλούς ανθρώπους κι ας μην τους βλέπουμε. Όλοι πια έχουν μια τάση ιδιώτευσης και απομόνωσης. Και ο φόβος κυριαρχεί, ενώ έχει χαθεί η εμπιστοσύνη στο να μπορείς να μοιραστείς πράγματα, μαζί τους. Ας είναι. Πάντα το σύστημα θα είναι ευάλωτο και οι ρωγμές του θα μας επιτρέπουν να κάνουμε σχέδια και όνειρα που μερικές φορές θα καταφέρουμε να υλοποιούμε.

Σε καμιά περίπτωση όμως, δεν πρόκειται να μένουμε μακριά από τη φύση. Έχουμε μάθει να δημιουργούμε ευκαιρίες όταν δεν υπάρχουν από μόνες τους και δεν θέλουν μερικά πράγματα να τα αφήνουμε στην τύχη τους. Το καλύτερο είναι να είμαστε εκεί, να περπατούμε ανάμεσα τους, όπως εδώ στη Πάρο που πέρσι είχαμε πάει για δέκα μέρες και περάσαμε υπέροχα… Τα σχέδια και η υλοποίηση τους είναι δική μας υπόθεση.























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…