Αρχείο κατηγορίας Τα δικά μου

Στις 4 Απριλίου του 2015, στο North Vancouver του Καναδά, δώσαμε μια υπόσχεση ζωής. Σήμερα, έντεκα χρόνια μετά, κοιτάζουμε πίσω και νιώθουμε ευγνωμοσύνη για κάθε στιγμή αυτής της πορείας. Η ζωή με τη Σούλα είναι ένα καθημερινό μοίρασμα. Δεν είναι μόνο οι μεγάλες στιγμές, αλλά οι ατέλειωτες ώρες της καθημερινότητας, όπου ο ένας γίνεται το στήριγμα του άλλου.

Μέσα από τον καθημερινό μόχθο για το καλύτερο, ανακαλύψαμε πως καθώς τα χρόνια περνούν, η σχέση μας μεταμορφώνεται σε μια ακόμα πιο βαθιά και όμορφη συντροφικότητα. Η δύναμή μας δεν πηγάζει μόνο από εμάς τους δύο.  Εκτιμούμε Εκείνον που θέσπισε τον γάμο και αποτελεί το «τριπλό σχοινί» που κρατά τη σχέση μας ζωντανή, γερή και ανθεκτική στον χρόνο.

Μάθαμε να χαιρόμαστε με όσα έχουμε—είτε είναι λίγα είτε είναι πολλά—αναγνωρίζοντας την αξία της κάθε μέρας. Νιώθουμε πλούσιοι γιατί δεν είμαστε μόνοι. Έχουμε κοντά μας τα παιδιά μας, τους συγγενείς μας στην πίστη και φίλους που ομορφαίνουν το ταξίδι μας.

Έντεκα χρόνια μετά, η υπόσχεσή μας παραμένει ζωντανή. Συνεχίζουμε να πορευόμαστε αντάμα, εκτιμώντας την τύχη να έχουμε ο ένας τον άλλον και προσδοκώντας σε ακόμα περισσότερα χρόνια γεμάτα υγεία και κοινό μοίρασμα. Χρόνια μας πολλά, Σούλα μου!

Η καρδιά της γιαγιάς Σούλας γέμισε χαρά χθες, καθώς το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» πλημμύρισε από χαμόγελα και αγκαλιές. Ο αγαπημένος της εγγονός, ο Άντονι, έφτασε στην Ελλάδα μαζί με δύο καλούς του φίλους για μια δεκαήμερη απόδραση γεμάτη ιστορία, ήλιο και ελληνική φιλοξενία. Αν και η βασική του γλώσσα είναι τα αγγλικά, ο Άντονι όχι μόνο καταλαβαίνει τα ελληνικά, αλλά νιώθει την Ελλάδα σπίτι του. Έχοντας επισκεφθεί τη χώρα μας αρκετές φορές στο παρελθόν, αυτή τη φορά έχει αναλάβει έναν πολύ ιδιαίτερο ρόλο: να γίνει ο καλύτερος ξεναγός για τους φίλους του.

Οι τρεις φίλοι είναι έτοιμοι να «οργώσουν» την Αθήνα περπατώντας. Στα άμεσα σχέδιά τους είναι:

• Η ανάβαση στον ιερό βράχο της Ακρόπολης.
• Οι ατελείωτες βόλτες στα γραφικά σοκάκια της Πλάκας.
• Η μοναδική ενέργεια στο Μοναστηράκι και στου Ψυρρή.

Για τον Άντονι, αυτό το ταξίδι είναι μια ευκαιρία να δείξει στους φίλους του την ομορφιά της πατρίδας της γιαγιάς του και να τους χαρίσει αναμνήσεις που θα κρατήσουν μια ζωή.

Ήμασταν όλοι εκεί για να τους καλωσορίσουμε και να τους ευχηθούμε τις πιο όμορφες διακοπές!

Παιδιά καλή διαμονή στην Αθήνα!

Λένε πως ο χρόνος περνάει γρήγορα όταν περνάς καλά. Κι όμως, κοιτάζοντας πίσω στα 11 χρόνια του γάμου μας —καθώς οδεύουμε αισίως προς τα 12— συνειδητοποιώ ότι ο χρόνος δεν είναι απλώς ένας αριθμός, αλλά μια σειρά από επιλογές. Η μεγαλύτερη από αυτές; Να επιλέγουμε ο ένας τον άλλον, κάθε μέρα.

Στην πρόσφατη εξόρμησή μας στη λίμνη Μπελέτσι, στην Ιπποκράτειο Πολιτεία, ανάμεσα στα γαλήνια νερά και το πράσινο της Πάρνηθας, θυμήθηκα ξανά γιατί αυτές οι στιγμές είναι το «καύσιμο» της σχέσης μας.

“Η αγάπη δεν είναι κάτι που απλώς συμβαίνει· είναι κάτι που καλλιεργείται.”

Γιατί επιδιώκουμε τον «χρόνο για μας»;

Στην καθημερινότητα, είναι εύκολο να χαθείς στις υποχρεώσεις. Εμείς, όμως, επιμένουμε να αναζητούμε εκείνες τις μικρές αποδράσεις που μας επιτρέπουν:

• Να επικοινωνούμε: Χωρίς οθόνες και διακοπές.
• Να θυμόμαστε: Τις αφετηρίες μας και τις κοινές μας νίκες.
• Να ανανεωνόμαστε: Η φύση και η ηρεμία της λίμνης είναι το καλύτερο σκηνικό για να κρατάμε τη σχέση μας ζωντανή και «ζεστή».

Συνεχίζουμε λοιπόν, χέρι-χέρι, με την ίδια διάθεση που είχαμε την πρώτη μέρα, εκτιμώντας κάθε δευτερόλεπτο αυτής της όμορφης διαδρομής.

Η οικογένεια των αναγνωστών του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ μεγάλωσε και πάλι! Ξεπεράσαμε τις 42.000+ μοναδικές επισκέψεις και η συγκίνησή μας δεν περιγράφεται με λόγια. Πίσω από κάθε αριθμό, βρίσκεται ένας άνθρωπος που μας εμπιστεύτηκε, που διάβασε τις αναρτήσεις μας, που μοιράστηκε τις σκέψεις μας. Και που μπορεί να μπήκε στο κόπο να τις σχολιάσει… Σε μια εποχή που η πληροφορία τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, η δική σας σταθερή προτίμηση είναι παράσημο για εμάς. Και γιατί αυτό το νούμερο είναι σημαντικό για εμάς; Γιατί κάθε δικό σας “κλικ” είναι μια ένεση δύναμης και κουράγιου. Μας δίνετε την ώθηση να συνεχίσουμε να ψάχνουμε, να γράφουμε και να μοιραζόμαστε όλα εκείνα που έχουν αξία, με το ίδιο μεράκι και την ίδια αυθεντικότητα. Συνεχίζουμε μαζί, με ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι στην εμπιστοσύνη σας. Σας ευχαριστούμε από καρδιάς!

Υπάρχουν κάποιες διαδρομές που δεν μετριούνται σε χιλιόμετρα, αλλά σε αναμνήσεις. Η διαδρομή προς την Αμυγδαλέζα, λίγο πριν τους Θρακομακεδόνες, είναι για μένα μια τέτοια πορεία. Εκεί, στο σπίτι της αδελφής μου της Μαλάμως και του συζύγου της, του Νίκου, ο χρόνος μοιάζει να έχει τη δική του, πιο αργή αναπνοή.

Η Μαλάμω δεν είναι απλώς η αδελφή μου. Είναι ο άνθρωπος που με μεγάλωσε, η αγκαλιά που έγινε το πρώτο μου καταφύγιο. Πάντα δραστήρια, πάντα δημιουργική, μια γυναίκα που δεν σταματούσε ποτέ να προσφέρει.

Χθες, την είδα καταβεβλημένη. Τα 80 χρόνια της, έχουν αφήσει τα σημάδια τους. Η καρδιά μου σφίχτηκε βλέποντας τη φθορά που φέρνει ο χρόνος. Όμως, μόλις αρχίσαμε να μιλάμε, η “παλιά” Μαλάμω ήταν εκεί. Με μια λεπτομέρεια στη μνήμη που σε αφήνει άναυδο, άρχισε να ξετυλίγει το κουβάρι της κοινής μας ζωής. Ιστορίες από τα παλιά, γέλια, δυσκολίες, στιγμές που μοιάζουν σαν να συνέβησαν μόλις χθες.

Στο σπίτι πια υπάρχει η κ. Παναγιώτα, ο φύλακας άγγελός τους, που τους φροντίζει και τους εξυπηρετεί. Είναι η νέα πραγματικότητα που φέρνουν τα γηρατειά – μια μετάβαση από την απόλυτη ανεξαρτησία στην ανάγκη για ένα χέρι βοηθείας.

Καθώς τους κοίταζα, αναρωτήθηκα: «Πώς γινόμαστε έτσι οι άνθρωποι;». Πώς η ορμή της νιότης μετατρέπεται σε αυτή την εύθραυστη, αλλά γεμάτη σοφία ηρεμία;

Φεύγοντας, η μελαγχολία της φθοράς νικήθηκε από το φως της αγάπης. Η Μαλάμω και ο Νίκος, παρά την κούραση των χρόνων, παραμένουν το δικό μου σημείο αναφοράς.

Η ιστορία τους δεν είναι μια ιστορία για τα γηρατειά. Είναι μια ιστορία για την αφοσίωση, για τους ανθρώπους που μας μεγάλωσαν και για τη δύναμη της μνήμης που κρατά την ψυχή ζωντανή, ακόμη κι όταν το σώμα λυγίζει.

Αδελφή μου, σε ευχαριστώ για όλα.

Αυτό είναι το site του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Το γνωρίζετε. Βρίσκεστε ήδη εδώ. Έρχεστε καθημερινά να δείτε καινούρια αυθεντικά πράγματα. Να διαβάσετε και να δείτε την άλλη φωνή που δεν βρίσκεται στα εμπορικά site. Δεν έχει συγκεκριμένη θεματολογία. Θα μπορούσες να το πεις και… πασπαρτού. Έτσι το σχεδιάσαμε, έτσι το συνεχίζουμε. Όσο μπορούμε και αντέχουμε…

Αυτός ήταν ο πρώτος ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ που δημιουργήσαμε πριν από 23 χρόνια. Το σκεπτικό ήταν το ίδιο. Ο προσανατολισμός όμως, διαφορετικός. Όταν φτιάξαμε αυτό το νέο σχέδιο που βλέπετε προβληματιστήκαμε αν θα έπρεπε να κρατήσουμε και τον παλιό ή αν έπρεπε να τον σταματήσουμε εκτιμώντας ότι διέγραψε την πορεία του. Αποφασίσαμε όμως να τον κρατήσουμε ως αρχείο, δείτε ΕΔΩ και είναι αξιοθαύμαστες οι επισκέψεις που δέχεται καθημερινά…

Τα νούμερα έχουν τη δική τους γλώσσα, αλλά οι άνθρωποι είναι αυτοί που τους δίνουν αξία. Η είδηση ότι ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ «καβατζάρησε» πλέον τις 41.000+ επισκέψεις από μοναδικές I.P. δεν είναι για εμάς απλώς μια στατιστική επιτυχία. Είναι μια ηθική δικαίωση.

Σε μια εποχή που η πληροφορία σερβίρεται συχνά «στρογγυλεμένη», ουδέτερη και, τελικά, άγευστη, εμείς κάναμε μια συνειδητή επιλογή: Να τα λέμε έξω από τα δόντια. Από την πρώτη μέρα, ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ χτίστηκε πάνω σε μια απλή αλλά σπάνια βάση:

·       Τα πράγματα με το όνομά τους: Χωρίς περιστροφές και «δήθεν» αναλύσεις.

·       Καθαρή άποψη: Για τη ζωή, τους ανθρώπους και τα γεγονότα.

·       Κανένας συμβιβασμός: Δεν νερώσαμε το κρασί μας για να γίνουμε αρεστοί, ούτε χαμηλώσαμε τη φωνή μας για να μη δυσαρεστήσουμε.

Το γεγονός ότι 41.000+ διαφορετικοί άνθρωποι επέλεξαν να σταματήσουν εδώ, να διαβάσουν και να προβληματιστούν, αποτελεί για εμάς τεράστια τιμή. Μας αποδεικνύετε ότι ο κόσμος δεν ψάχνει απλώς «νέα», αλλά ψάχνει αυθεντικότητα. Ψάχνει μια ματιά που να του μοιάζει — καθαρή και σταθερή.

Σας καλούμε να παραμείνετε εδώ, στην καθημερινή μας παρέα. Όχι γιατί θα σας πούμε πάντα αυτά που θέλετε να ακούσετε, αλλά γιατί θα σας πούμε αυτά που πιστεύουμε, χωρίς φίλτρα.

Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ είναι οι αναγνώστες του. Είναι η ανάγκη μας να βλέπουμε τον κόσμο κατάματα, με το κεφάλι ψηλά και τη συνείδηση ήσυχη.

Συνεχίζουμε. Καθημερινά. Χωρίς νερό στο κρασί μας.

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που το χαμόγελο δεν είναι απλώς μια έκφραση, αλλά ολόκληρη η ιστορία ενός ανθρώπου. Χθες, η φίλη μας η Πέπα, με καταγωγή από τη Βουλγαρία, άνοιξε την πόρτα του δικού της σπιτιού. Μετά από χρόνια περιπλανήσεων, ενοικίων και της αβεβαιότητας που κουβαλά η ζωή του μετανάστη, η Πέπα και ο γιος της βρήκαν επιτέλους το δικό τους «λιμάνι». Η μετακόμιση δεν ήταν μόνο κούτες και έπιπλα. Ήταν η μεταφορά μιας ολόκληρης ζωής σε ένα μέρος που πλέον τους ανήκει.

Η Πέπα ήρθε στη χώρα μας αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο και σήμερα, έχοντας κερδίσει την αγάπη και τον σεβασμό των φίλων της, δηλώνει πως εδώ είναι ο τόπος της. Δεν θέλει να φύγει· θέλει να ριζώσει δίπλα στους ανθρώπους που την αγκάλιασαν. Όπως σε κάθε σημαντική στιγμή, οι φίλοι ήταν εκεί. Με τάξη, ασφάλεια και πολλή διάθεση, βοηθήσαμε όλοι να στηθεί το νέο σπιτικό. Το φορτηγό ξεφόρτωνε, οι κούτες ανέβαιναν στις κλασικές αθηναϊκές βεράντες και η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη από εκείνη τη γλυκιά κούραση της δημιουργίας.

Η συνεργασία με το συνεργείο μετακόμισης ήταν άψογη, κάνοντας τη διαδικασία να κυλήσει σαν το νερό. Βλέποντας το πλατύ χαμόγελο της Πέπας και τη χαρά του γιου της, θυμηθήκαμε πως, παρά τις δυσκολίες του «συστήματος», η ελπίδα παραμένει η πιο ισχυρή κινητήριος δύναμη. Πέπα μας, καλορίζικο! Σου ευχόμαστε μέσα σε αυτούς τους τοίχους να ζήσεις στιγμές που θα ξεπεράσουν και τα πιο τολμηρά σου όνειρα. Να το αγαπήσεις, να το χαρείς και να γεμίσει το νέο σου σπιτικό με γέλια, φως και αγάπη.

Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εκδήλωση-ομιλία που πραγματοποιήθηκε χθες στο Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ, μας έδωσε αφορμή για βαθύ προβληματισμό γύρω από ένα ζήτημα που αφορά όλους μας: τη νόσο Alzheimer και την Άνοια. Ειδικά εμείς, που διανύουμε την τρίτη ηλικία, πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί και να δίνουμε σημασία στις αλλαγές που παρατηρούμε στον εαυτό μας ή στους δικούς μας ανθρώπους.

Είναι εύκολο να αποδώσουμε τη λήθη στην “ηλικία”. Ωστόσο, όταν η ξεχασιά γίνεται έντονη, συστηματική και αρχίζει να επηρεάζει την καθημερινότητα (π.χ. αδυναμία διαχείρισης οικονομικών, σύγχυση σε οικεία μέρη, επανάληψη των ίδιων ερωτήσεων), τότε οφείλουμε να ζητήσουμε τη συμβουλή ειδικού. Η έγκαιρη διάγνωση δεν σημαίνει “τέλος”, αλλά αρχή της διαχείρισης. Μας δίνει τη δυνατότητα να λάβουμε υποστήριξη και να βελτιώσουμε την ποιότητα ζωής.

Η χθεσινή ενημερωτική συνάντηση στο Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ, στην οποία παρευρέθηκε πλήθος συναδέλφων, υπογράμμισε ακριβώς αυτήν την ανάγκη: την ενημέρωση και την πρόληψη. Η συμμετοχή των συναδέλφων ήταν μεγάλη, αποδεικνύοντας το πόσο μας απασχολεί αυτό το θέμα. Ήταν μια ευκαιρία να ακούσουμε ειδικούς και να κάνουμε το δωρεάν τεστ μνήμης που προσφέρθηκε, ένα απλό αλλά σημαντικό εργαλείο για τον προληπτικό έλεγχο.