Εκδρομή στην Κρύα της Λειβαδιάς μια μέρα του Γενάρη

Ήταν μια μέρα όμορφη, ξεχωριστή, χθες. Τη διαθέσαμε για μια εκδρομή στην Κρύα Λειβαδιάς, μαζί με φίλους. Περπατήσαμε στον πεζόδρομο ανάμεσα σε τρεχούμενα νερά, αιωνόβιους πλάτανους, πέτρινα γεφύρια, νερόμυλους και μικρούς καταρράκτες που συνέθεταν ένα τοπίο στην πανέμορφη περιοχή Κρύα Λιβαδειάς. Και ήταν ωραία!

Η Κρύα αποτελεί πραγματικά μία όαση πρασίνου, στο νότιο τμήμα της πρωτεύουσας της Βοιωτίας και ένα από τα αγαπημένα σημεία, όχι μόνο των κατοίκων της πόλης, αλλά και όσων εκδρομέων επισκέπτονται τα αξιοθέατα και τους κοντινούς τουριστικούς πόλους έλξης, όπως τους Δελφούς , την Αράχωβα ή το χιονοδρομικό κέντρο Παρνασσού.

Η απόσταση από την Αθήνα για την πρωτεύουσα της Βοιωτίας, την Λιβαδειά, είναι 140 χιλιόμετρα από την εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας και τον δρόμο Κάστρο-Ορχομενού. Συγκεκριμένα, στα 95 περίπου χιλιόμετρα από την Αθήνα θα συναντήσετε την λίμνη Υλίκη στα δεξιά σας. Εμείς, τα είδαμε όλα αυτά.

Ένα ακόμα δημοσίευμα από τη Χαβάη με τα παιδιά μας…

Μερικά πράγματα, δεν περνάνε έτσι γρήγορα από τη θύμηση μας. Είναι υπέροχες στιγμές που έρχονται και ξανάρχονται στο μυαλό μας, μέσα από τις φωτογραφίες που μας έστειλαν από το δεκαήμερο ταξίδι τους στη Χαβάη, πριν λίγο καιρό… Έχετε δει ήδη αρκετά δημοσιεύματα, αλλά υπάρχει χώρος και για ένα ακόμα.

Φυσικά μπορούμε να ξαναδούμε λίγο τι έχουμε γράψει μέχρι τώρα ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Και τα παιδιά τώρα που έχουν επιστρέψει στο σπίτι τους, στο Βανκούβερ του Καναδά, θα τις βλέπουν αυτές τις αναρτήσεις στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, όπως και τη σημερινή ως κάτι ωραίο που έζησαν. Και τώρα αρχίζουν και σκέφτονται τον εαυτό τους το καλοκαίρι στην Ελλάδα.

Πριν όμως μια βόλτα από το Μπελίζ επιβάλλεται. Να δουν κι εκεί το σπίτι τους, αν χρειάζεται κάτι και τι κινήσεις θα κάνουν για να οδηγηθούν στα καλύτερα αποτελέσματα. Δικαιωματικά. Έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για να το φέρουν σ’ αυτό το αξιόλογο επίπεδο. Και το να τρυγήσουν τους καρπούς τους, είναι επιθυμητό.

Αυτές οι αμμουδερές παραλίες θα μείνουν στην καρδιά τους. Να τους θυμίζουν όμορφα πράγματα και να μπορούν να οργανώνουν τα επόμενα. Όσο μπορούν και αντέχουν. Και όσο τους το επιτρέπουν οι δυνάμεις τους, όπως και όλων μας. Δεν είναι τα πάντα δυνατά σ’ αυτό το σύστημα πραγμάτων. Αλλού στοχεύουμε κι άλλα ονειρευόμαστε.
Μια μικρή χαλάρωση την έχουμε ανάγκη που και που, ε;

Ο διαδικτυακός φίλος μας, γεωπόνος Theodoros Vasileios Koutsos, δημοσίευσε τις σημερινές φωτογραφίες στην ομάδα “GreekFlora”. Κι εμάς μας αρέσει πολύ η φύση και ιδιαίτερα τα λουλούδια που ομορφαίνουν τη ζωή μας, ιδιαίτερα αν είναι διαλεγμένα από κάποιον που είναι ειδικός. Τα είδαμε λοιπόν και θέλαμε να τα μοιραστούμε μαζί σας σ’ αυτή την ανάρτηση.

Είναι άγριες ορχιδέες που μπορείς να τις συναντήσεις στη φύση. Δεν μου έχει συμβεί να τις δω ζωντανές, αλλά φαντάζομαι και ο άνθρωπος αυτός, διέθεσε χρόνο για να τραβήξει 125 φωτογραφίες, να ψάξει να βρει την επιστημονική τους ονομασία και να τις ανεβάσει με πολύ φροντίδα στη συγκεκριμένη ομάδα. Είναι προφανές ότι και όσοι την παρακολουθούν τους αρέσουν τα φυτά.

Ιδιαίτερα η ελληνική πανίδα… Φυτά δηλαδή που μπορείς να τα δεις και μόνος σου αν διαθέσεις χρόνο και ψάξεις στην άγρια φύση, εκεί που όλα γίνονται “από μόνα τους” με πολύ αγάπη και φροντίδα για όλους εμάς. Δεν έχω το χρόνο και δεν μπορώ να το κάνω, αλλά αυτό δεν σημαίνει που δεν θα συνεχίσει να μου αρέσει, έστω και μέσα από φωτογραφίες.
Μια μέρα στην Αθήνα με τις υποχρεώσεις και το τρέξιμο

Ξημερώματα, όχι σε καθημερινή βάση, αλλά ίσως μπορεί να προκύψει κι αυτό κάποια στιγμή, ξεκινά η μέρα μας. Έχει συμβεί να βρεθούμε πολύ πρωί στον Πειραιά, για να πάρουμε υλικό για το στήσιμο του «ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ σιδηροδρόμου», αλλά μας άρεσε αυτό το εκτός προγράμματος που προέκυψε και κάναμε το παν, για να μην επηρεάσει την υπόλοιπη μέρα μας.

Συνήθως η υπόλοιπη μέρα μας, μπορεί να έχει μια βάρδια που επίσης κάνουμε με πολύ καλή διάθεση και χαρά, εθελοντικά, αφού με τον τρόπο μας και τη στάση μας, βοηθούμε ανθρώπους που έχουν τη σωστή διάθεση καρδιάς, να ακούσουν ζωοσωτήριες αλήθειες που είναι ικανές να αλλάξουν τη ζωή τους και τώρα και για πάντα.

Οι δρόμοι, έχουν για μας, ένα ξεχωριστό νόημα. Τους περπατάμε σχεδόν καθημερινά κι όσοι μας παρακολουθείτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προφανώς έχετε μάθει καλύτερα την πόλη, μέσα από τα μάτια μας. Στιγμές αληθινές, μιας πόλης δύσκολης, αλλά και αγαπημένης με προβλήματα, αλλά και και χαρές. Πλήρεις μ’ αυτά τα συναισθήματα που έχουν οι αληθινοί άνθρωποι.
Από τη χιονισμένη Νορβηγία, όπου είναι τώρα οι φίλοι μας

Μας λείπουν οι φίλοι μας, Βασίλης και Ζανέτα... Από πέρσι είναι κοντά στα παιδιά τους στο Όσλο της Νορβηγίας. Από μια άποψη, είναι πολύ καλά κι αυτό μας καθησυχάζει. Δείτε όμορφα μέρη στα οποία κινούνται και μοιράζονται μαζί μας τις εμπειρίες τους. Φανταστικά! Χαιρόμαστε, έτσι θέλουμε, να είναι καλά.

Πόσο θα καθίσουν ακόμα; Δεν ξέρουμε. Δείτε όμως σε τι όμορφα μέρη περπατάνε και τι βλέπουν… Λέμε συχνά πως σαν την Ελλάδα δεν έχει. Υπερβολές! Παντού μπορεί να είναι όμορφα. Και κάθε τόπος έχει τα δικά σου χαρακτηριστικά που τον κάνουν να ξεχωρίζει. Κι άμα είσαι καλά, μέσα σου, ζεις υπέροχα την κάθε στιγμή.

Θα κρατήσουμε όλη αυτή την ομορφιά καθώς “περπατάμε” στην πρώτη εβδομάδα του 2024. Προφανώς για μας τους μεσογειακούς λαούς, αυτά δεν είναι καθημερινά πράγματα αν και γι’ αυτές τις Σκανδιναβικές χώρες μάλλον είναι κάτι συνηθισμένο. Εκεί έγκειται και όλη αυτή ομορφιά που κάνει τα στιγμιότυπα να ξεχωρίζουν. Ευχαριστούμε!
Εικόνες που μας άρεσαν στο διαδίκτυο, στην αρχή του 2024

Πρωινοί τύποι καθώς είμαστε, μας αρέσει να κάνουμε μια τσάρκα στο διαδίκτυο και να βλέπουμε τι απασχολεί τους ανθρώπους και πώς ξεκινάνε τη μέρα τους ή τη χρονιά τους… Αυτή η εικόνα, ανεβασμένη από τον καλό μας φίλο Πέτρο Παρσαλαρήδη, μας τράβηξε την προσοχή. Δεν ξέρουμε από πού είναι, αλλά είναι όμορφο να ξεκινά κάπως έτσι, ένας ακόμα χρόνος στη ζωή σου!

Στο Ιλινόις των ΗΠΑ έχει τραβηχτεί αυτή η φωτογραφία, από τον David Egland-Rock και τη δημοσίευσε ξημερώματα του 2024 για την Ελλάδα, (ποιος ξέρει τι ώρα για τον τόπο του…) στην ομάδα «View from YOUR window (the ORIGINAL Group!)». Και μοιραστήκαμε μαζί του, αυτή την ομορφιά σε μια άλλη, μακρινή σε μας, χώρα. Από τα καλά του διαδικτύου, αν το χρησιμοποιούμε σωστά.

Μια υπέροχη φωτογραφία από το Λαύριο, τραβηγμένη από τον Christoforos Aliagas Lavrio και δημοσιευμένη στην ομάδα «Λαυρι♥μορφιές!». Πόσα όμορφα πράγματα είναι δίπλα μας, κοντά μας και δεν τα ξέρουμε! Δεν έχουμε πάει μια βόλτα να τα γνωρίσουμε, αν και κάτι τέτοιο, δεν είναι και τόσο απαγορευτικό για τον καθέναν μας.

Στα Κύθηρα έχω πάει παλιότερα, αλλά αυτή τη θέα που είδα σήμερα, από μια φωτογραφία της Ματίνα Καραγιαννάκη που “ανέβασε” στην ομάδα «Εξερευνώντας τα Κύθηρα» από το περπάτημα της γύρω από το Καψάλι, ομολογώ ότι δεν το γνωρίζω. Και μάλλον είναι ωραίο, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε κι εσείς. Άλλος ένας στόχος που βάζουμε, να το γνωρίσουμε καλύτερα, αυτό το μικρό νησί.
Μια νέα χρονιά ξημέρωσε, το 2024. Ας την καλοδεχτούμε!

Αναμνήσεις χθες, σχέδια σήμερα! Αυτά κάνουν οι άνθρωποι… Στο βαθμό που είναι ρεαλιστικά και μπορούν να επιδιώκουν τους στόχους, αυτά είναι όμορφα. Βεβαίως, δεν θέλουμε να βγάλουμε από τα σχέδια μας τις βόλτες μας κάτω από τη φωτισμένη Ακρόπολη, περπατώντας στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου, από τη μεριά του Θησείου. Όχι με τίποτα, δεν θέλαμε να μην κάνουμε αυτή τη διαδρομή…

Κι επίσης πάντα θα μας γεμίζει η επαφή μας με τη θάλασσα ακόμα κι αν είναι γεμάτη βότσαλα όπως αυτή. Να ακούς τον ήχος από τον παφλασμό των κυμάτων που σκάνε πάνω τους, δεν υπάρχει πιο όμορφη και πιο ήρεμη προσέγγιση. Ακόμα κι όταν αυτό το όμορφο τοπίο στη φωτογραφία σε δυσκολεύει ιδιαίτερα να περπατάς με άνεση πάνω σ’ αυτές τις μεγάλες πέτρες. Ακόμα και τότε!

Θα συνεχίσουμε να ζούμε σε πόλεις γεμάτες από μπετόν με πολλούς ανθρώπους κι ας μην τους βλέπουμε. Όλοι πια έχουν μια τάση ιδιώτευσης και απομόνωσης. Και ο φόβος κυριαρχεί, ενώ έχει χαθεί η εμπιστοσύνη στο να μπορείς να μοιραστείς πράγματα, μαζί τους. Ας είναι. Πάντα το σύστημα θα είναι ευάλωτο και οι ρωγμές του θα μας επιτρέπουν να κάνουμε σχέδια και όνειρα που μερικές φορές θα καταφέρουμε να υλοποιούμε.

Σε καμιά περίπτωση όμως, δεν πρόκειται να μένουμε μακριά από τη φύση. Έχουμε μάθει να δημιουργούμε ευκαιρίες όταν δεν υπάρχουν από μόνες τους και δεν θέλουν μερικά πράγματα να τα αφήνουμε στην τύχη τους. Το καλύτερο είναι να είμαστε εκεί, να περπατούμε ανάμεσα τους, όπως εδώ στη Πάρο που πέρσι είχαμε πάει για δέκα μέρες και περάσαμε υπέροχα… Τα σχέδια και η υλοποίηση τους είναι δική μας υπόθεση.