Η αλήθεια είναι ότι το να περπατάς στην Αθήνα, δεν θα ήταν άσχημο, αν συνέβαινε πραγματικά, τα πεζοδρόμια της πόλης να είναι σε καλή κατάσταση. Δίπλα στις πολυκατοικίες με τα τεράστια αποθέματα μπετόν, υπάρχουν φυτεμένες νεραντζιές και λεμονιές, χαρά Θεού αυτή την εποχή με τους ανθούς τους να μοσχομυρίζουν. Στο σημερινό σημείωμα θα δείτε το πεζοδρόμιο από το περπάτημα μου στην οδό Ομήρου.

Η οδός Ομήρου βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, διασχίζει την Πανεπιστημίου, καθώς “κατεβαίνει” από το Κολωνάκι και τον Λυκαβηττό. Εδώ θα δεις ενδιαφέροντα πράγματα. Ίσως χρειαστεί στο μέλλον να επανέλθουμε και με άλλη ανάρτηση. Έχουμε σήμερα να ρίξουμε μια ματιά στα πεζοδρόμια της Αθήνας. Στενά ίσως, αλλά βολικά σε δρόμους σαν αυτόν, όχι και τόσο μεγάλους.

Λόγω των επιλογών μας περπατάμε πολύ στα πεζοδρόμια αυτής της πόλης. Και όχι πάντα στα ίδια σημεία. Κι αυτό μας δίνει τη χαρά να γνωρίζουμε καλύτερα την Αθήνα και τους ανθρώπους της, δηλαδή σχεδόν τη μισή Ελλάδα. Αλλά το αγαπούμε αυτό, οπότε και το επιδιώκουμε. Σκυφτοί άνθρωποι, σκεφτικοί και προβληματισμένοι, μοναχικοί στην πλειοψηφία τους. Τα προσέχω όλα αυτά και μου αρέσει να τα παρακολουθώ με… δημοσιογραφική ματιά.

Τα “Κανάρια” είναι μία ψαροταβέρνα που κρατά τις αξίες, την ατμόσφαιρα, τη διακόσμηση αλλά και την πρώτη της ύλη στα επίπεδα του τότε. Σα να τα έχει βάλει σε ένα ελληνικό ψυγείο του 1964 και να τα συντηρεί τέλεια. Αν έχεις απορία πώς ήταν οι ταβέρνες τη δεκαετία του ’60, αρκεί να επισκεφτείς τα “Κανάρια” και θα έχεις όλη την εμπειρία του παρελθόντος στο πιάτο.

Η ψαροταβέρνα στο Μοσχάτο, στέκει ίδια και απαράλλαχτη όλα αυτά τα χρόνια και, παρά τις νέες αφίξεις που αλλάζουν σχεδόν καθημερινά πια τον γαστρονομικό χάρτη της Αθήνας, είναι καθημερινά γεμάτη με κόσμο που φτάνει εδώ από κάθε γωνιά της πόλης. Τα “Κανάρια” άνοιξαν το 1950, σε μια περιοχή που είχε πολλούς ψαράδες, αλλά ακόμα περισσότερους μετανάστες από τη Μικρά Ασία.

Τότε ήταν που ο πατέρας του Σπύρου Αργυρόπουλου ξεκίνησε μαζί με τη γυναίκα του, ένα καφενείο αφού είχε αποκτήσει εμπειρία σε φημισμένα καφενεία της Ομόνοιας. Σύντομα το καφενείο έγινε στέκι για τους ψαράδες της περιοχής, που μαζεύονταν εδώ με την ψαριά τους, κι έτσι άρχισαν να πέφτουν στο τηγάνι φρέσκα ψάρια.

Οι τακτικοί αναγνώστες μας ξέρουν πόσο μας αρέσει το Καβούρι. Πάμε συχνά εκεί, ιδιαίτερα το καλοκαίρι ή αυτή την εποχή που ανοίγει προς αυτό ο δρόμος. Έχουμε κάνει πολλά δημοσιεύματα μέχρι τώρα και θα συνεχίσουμε. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Και κάποια από το αρχείο μας ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Η αιτία και αφορμή αλλάζει. Αλλά η ομορφιά είναι ίδια…

Και δείτε πώς είναι αυτή την εποχή. Λίγη βροχή κι ο ήλιος αρκεί για να πάρουν τα πάνω τους οι μαργαρίτες που φυτρώνουν “από μόνες τους” κάθε φορά στο ίδιο μέρος. Άγριες, χωρίς φροντίδα κι όμως είναι εκεί, να ομορφαίνουν τα μάτια των ανθρώπων που περπατούν στον μικρό πεζόδρομο δίπλα στη θάλασσα. Ότι πιο ωραίο, ανάμεσα στο τόσα ωραία που θα δεις στο καβούρι.

Δεν κρατάνε πολύ, ίσως μόνο δυο με τρεις μήνες. Μετά τον Ιούνιο και καθώς το ζεστό καλοκαίρι έρχεται θα… εξαφανιστούν. Θα ξεραθούν και θα χαθούν, όπως όλα τα αγριόχορτα. Ποια μνήμη τα κρατά ζωντανά, ώστε να εμφανιστούν ξανά στον καιρό τους; Ένα από τα θαύματα της φύσης που οι άνθρωποι δυσκολεύονται να κατανοήσουν.