Αρχείο κατηγορίας Δημοσιογραφικά

H διεθνής κοινότητα παρακολουθεί αμήχανη μια επιχείρηση που πολλοί χαρακτηρίζουν ως «κρατική απαγωγή» και άλλοι ως «επιβολή της δικαιοσύνης». Η σύλληψη ενός εν ενεργεία ηγέτη σε ξένο έδαφος από τον στρατό μιας άλλης χώρας, χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, ανοίγει έναν επικίνδυνο ασκό του Αιόλου. Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, η εθνική κυριαρχία είναι απαραβίαστη.

Η χρήση βίας επιτρέπεται μόνο σε περιπτώσεις αυτοάμυνας ή με ρητή εντολή του ΟΗΕ. Η Ουάσιγκτον βασίζει τις πράξεις της σε ποινικά κατηγορητήρια για «ναρκο-τρομοκρατία» (narco-terrorism). Θεωρώντας ότι ο Μαδούρο δεν είναι ο νόμιμος πρόεδρος αλλά ο αρχηγός ενός καρτέλ, οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν την επιχείρηση όχι ως πόλεμο, αλλά ως «εκτέλεση εντάλματος». Αυτή η πρακτική καταργεί τη διπλωματική ασυλία και την αρχή της μη επέμβασης. Αν κάθε κράτος μπορούσε να συλλαμβάνει ηγέτες που θεωρεί «εγκληματίες» βάσει των δικών του νόμων, η διεθνής τάξη θα κατέρρεε σε ένα καθεστώς παγκόσμιας αναρχίας.

Η κριτική σου για τη στάση του ΟΗΕ είναι εύστοχη. Ζούμε σε μια εποχή όπου οι διεθνείς οργανισμοί δείχνουν παράλυτοι μπροστά στις μεγάλες δυνάμεις. Η πόλωση μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας στο Συμβούλιο Ασφαλείας σημαίνει ότι καμία ουσιαστική απόφαση δεν μπορεί να ληφθεί. Οι εκκλησεις για «αυτοσυγκράτηση» και «σεβασμό του δικαίου» ακούγονται συχνά ως κενό γράμμα όταν οι πύραυλοι έχουν ήδη πέσει και οι ηγέτες έχουν ήδη μεταφερθεί σε αμερικανικά κρατητήρια.

Η Αποτυχία των ΜΜΕ: Δημοσιογραφία ή «Στενογραφία»;

Η μετατροπή των ειδησεογραφικών πρακτορείων σε απλούς αναμεταδότες των δελτίων τύπου του Λευκού Οίκου ή του Πενταγώνου αποτελεί σοβαρό πλήγμα για τη δημοκρατία. Πολλά μέσα υιοθετούν άκριτα την ορολογία των εισβολέων (π.χ. «απελευθέρωση» αντί για «επέμβαση»), παραμερίζοντας τις ανθρωπιστικές επιπτώσεις και τη νομική διάσταση. Όταν η ενημέρωση περιορίζεται σε “Live Blogs” που αναπαράγουν αναρτήσεις από τα social media των πρωταγωνιστών, η βαθύτερη ανάλυση και η κριτική ματιά θυσιάζονται στον βωμό της ταχύτητας και της θεαματικότητας.

Υπάρχουν πόλεις που φυλάνε την ιστορία τους σε μουσεία και άλλες που τη ζουν στις αυλές τους. Το Δυρράχιο ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Στέκεσαι πάνω από το Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο και η αντίθεση σε χτυπάει κατάμουτρα: από τη μια, οι πέτρινες κερκίδες που κάποτε δονήθηκαν από τις ιαχές 20.000 ανθρώπων και τις μονομαχίες· από την άλλη, κόκκινα σπίτια με δορυφορικά πιάτα και απλωμένα ρούχα που μοιάζουν να “αιωρούνται” πάνω από την ιστορία. Όλα ξεκίνησαν το 1966.

Φανταστείτε έναν άνθρωπο να σκάβει στην αυλή του για ένα πηγάδι και αντί για νερό, να βρίσκει την “καρδιά” της αρχαίας Ιλλυρίας. Ο αρχαιολόγος Vangjel Toçi κατάλαβε αμέσως ότι κάτω από τα πόδια των κατοίκων κρυβόταν το μεγαλύτερο αμφιθέατρο των Βαλκανίων. Χρειάστηκε να μετακινηθούν ολόκληρες γειτονιές για να αναπνεύσει ξανά αυτό το μνημείο του 2ου αιώνα μ.Χ. Περπατώντας στις στοές του (όπως αυτές που βλέπετε στις φωτογραφίες), νιώθεις την υγρασία του χρόνου.

Αλλά το πιο μαγικό κρύβεται στο βάθος: ένα χριστιανικό παρεκκλήσι με ψηφιδωτά, χτισμένο μέσα στις στοές των μονομάχων. Είναι η ίδια η ιστορία της Ευρώπης σε λίγα τετραγωνικά – από τις θηριομαχίες στην κατάνυξη. Στις φωτογραφίες μου θα δείτε τις σκαλωσιές και τις περιφράξεις. Το αμφιθέατρο βρίσκεται σε μια φάση “μεταμόρφωσης”. Μέχρι το 2026, το σχέδιο είναι να αποτελέσει έναν ανοιχτό πολιτιστικό χώρο που θα συνδέει το λιμάνι με την παλιά πόλη.

Η Αχαρνών είναι πρωτίστως δρόμος διέλευσης αυτοκινήτων. Ο θόρυβος και τα καυσαέρια συχνά αποτρέπουν τον κόσμο από το να κάνει “χαλαρή” χριστουγεννιάτικη βόλτα, σε αντίθεση με την Πανεπιστημίου ή την Ακαδημίας που έχουν ευρύτερα πεζοδρόμια. Η φωτογραφία τραβήχτηκε χθες το μεσημέρι, οπότε η κίνηση στην περιοχή είναι παραδοσιακά υποτονική. Η Αγίου Μελετίου “ζωντανεύει” απότομα μετά τις 18:00, όταν οι κάτοικοι επιστρέφουν από τις δουλειές τους. Πολλοί κάτοικοι της περιοχής, αντί να ψωνίσουν τοπικά, προτιμούν να πάρουν το τρόλεϊ ή τον Ηλεκτρικό και σε 10 λεπτά να βρεθούν στην Ομόνοια ή το Μοναστηράκι.

Είμαστε στην ευχάριστη θέση να μοιραστούμε μαζί σας μια σημαντική επιτυχία: Οι επισκέψεις στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ ξεπέρασαν τις 39.000 από μοναδικές IP. Το επίτευγμα αυτό μας δεσμεύει να γινόμαστε κάθε μέρα και καλύτεροι, προσφέροντας περιεχόμενο που αξίζει τον χρόνο και την προσοχή σας. Σας ευχαριστούμε που είστε κομμάτι αυτής της προσπάθειας. Συνεχίζουμε την ενημέρωση, συνεχίζουμε την επικοινωνία!

Υπάρχουν στιγμές στην Αθήνα που η ομορφιά σε περιμένει εκεί που δεν το περιμένεις. Μια τέτοια στιγμή είναι η έξοδος από τον σταθμό του Μετρό «Ευαγγελισμός». Αντί για το συνηθισμένο γκρίζο της λεωφόρου, σε υποδέχεται το βαθύ πράσινο και οι χρυσές ανταύγειες των δέντρων που αυτή την εποχή φορούν τα «καλά» τους. Χθες, παρά το τσουχτερό κρύο, η μέρα ήταν μαγική.  Ήταν από εκείνες τις ημέρες που, μόλις ο ήλιος ξεπρόβαλλε πίσω από τα σύννεφα ή τα ψηλά κτίρια της Βασιλίσσης Σοφίας, όλα άλλαζαν χρώμα.

Οι πέτρινες πεζούλες ζεσταινόταν και οι φυλλωσιές των δέντρων έπαιρναν μια λάμψη που σε έκανε να σταματήσεις για μια ανάσα, ξεχνώντας τις υποχρεώσεις της ημέρας. Περπατώντας στα πλακόστρωτα μονοπάτια, η εμπειρία γίνεται ολοκληρωμένη μέσα από τους ήχους. Ένας πλανόδιος βιολιστής, καθισμένος κάτω από τη σκιά των δέντρων, έντυνε με τη μελωδία του τη βόλτα των περαστικών. Η μουσική του, σε συνδυασμό με το θρόισμα των φύλλων, δημιουργούσε μια ατμόσφαιρα γαλήνης, κάνοντας το πάρκο να μοιάζει με ένα υπαίθριο σαλόνι για όλους.

Το πάρκο δεν είναι μόνο πράσινο. Είναι και ένας χώρος τέχνης. Το εμβληματικό, αφαιρετικό γλυπτό που δεσπόζει στο κέντρο του, στέκεται σαν ένας σιωπηλός φρουρός ανάμεσα στα δέντρα, προσκαλώντας τους περαστικούς να σηκώσουν το βλέμμα ψηλά. Τα κίτρινα φύλλα που πέφτουν στο γρασίδι και οι φοίνικες που ξεπροβάλλουν στο βάθος συνθέτουν μια εικόνα που θυμίζει πως η Αθήνα έχει πάντα κρυμμένους θησαυρούς.

Η καρδιά της Αθήνας χτυπάει πάντα δυνατά, ακόμα και τις ήσυχες χειμωνιάτικες μέρες. Φτάνοντας στον σταθμό του Μετρό “Ακρόπολη” από την πλευρά της οδού Μακρυγιάννη, η εικόνα που αντικρίσαμε απείχε πολύ από την πολυκοσμία και τον καλοκαιρινό παλμό. Αυτή ήταν μια καθημερινή στιγμή, μια ανάσα ανάμεσα στις υψηλές τουριστικές περιόδους, που σου επιτρέπει να δεις την πόλη με μια διαφορετική, πιο ήρεμη ματιά.

Οι φωτογραφίες αποτυπώνουν την είσοδο του σταθμού, με τη χαρακτηριστική κυκλική σήμανση και τις κυλιόμενες σκάλες που οδηγούν κάτω, εκεί όπου η σύγχρονη Αθήνα συναντά τους θησαυρούς που αποκαλύφθηκαν κατά την κατασκευή του Μετρό. Ακριβώς δίπλα, διακρίνεται το Μουσείο Ακρόπολης, ένα αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα που δίνει έναν τόνο μεγαλοπρέπειας στην περιοχή. Αν και ο κόσμος ήταν λιγοστός με περαστικούς να βιάζονται για τις δουλειές τους –όπως ο κύριος με το κοστούμι– και μικρές παρέες να συζητούν.

Προχωρώντας, ο πεζόδρομος μπροστά μας αποκαλύπτει μια γραφική εικόνα. Οι ράγες του Τραμ, ενσωματωμένες στο λιθόστρωτο, δημιουργούν μια ευθεία γραμμή που οδηγεί το βλέμμα μακριά. Δεξιά και αριστερά, τα ψηλά δέντρα (ακόμα με αρκετό φύλλωμα) προσφέρουν μια πινελιά πράσινου, ενώ οι παλιές πολυκατοικίες «παρακολουθούν». Η ατμόσφαιρα είναι ευχάριστη κάτω από τον μερικώς συννεφιασμένο ουρανό.