Αρχείο κατηγορίας Δημοσιογραφικά

Η περιοχή μας, εκεί που ο Κολωνός συναντά το Μεταξουργείο και την Πλατεία Καραϊσκάκη, είναι ένας τόπος με βαθιά θεατρική ιστορία. Περπατώντας στους δρόμους της, συνειδητοποιείς γρήγορα ότι τα θέατρα είναι παντού. Όμως, όπως σωστά λένε πολλοί, η ύπαρξη ενός κτιρίου δεν αρκεί· για να περάσεις το κατώφλι χρειάζεται κέφι, διάθεση και, φυσικά, η οικονομική δυνατότητα — μια κουβέντα μεγάλη για τους καιρούς μας.

Ένα από τα πιο εμβληματικά σημεία της γειτονιάς, ακριβώς δίπλα στον σταθμό του Μετρό «Μεταξουργείο», είναι το Θέατρο ΠΕΡΟΚΕ. Xώρος που εδώ και χρόνια έχει ταυτιστεί με τον Μάρκο Σεφερλή, ο οποίος το μισθώνει σταθερά για τις χειμερινές του σεζόν, έχοντας δημιουργήσει το δικό του, φανατικό κοινό. Περνώντας πρόσφατα από την οδό Οδυσσέως, οι μεγάλες διαφημιστικές πινακίδες στην πρόσοψη του κτιρίου τραβούν αμέσως το βλέμμα.

Shrek The Musical: Μια εντυπωσιακή υπερπαραγωγή βασισμένη στον αγαπημένο ήρωα της DreamWorks. Tootsie: Η γνωστή κωμωδία που μεταφέρθηκε στη σκηνή με τον ίδιο τον Σεφερλή σε διπλό ρόλο. Παρόλο που οι παραστάσεις εναλλάσσονται και το πρόγραμμα ανανεώνεται, το ΠΕΡΟΚΕ παραμένει ένας ζωντανός οργανισμός στην περιοχή. Ακόμα και όταν τα ρολά είναι κατεβασμένα το πρωί, οι αφίσες και τα φωτεινά σήματα μαρτυρούν την κίνηση που επικρατεί εκεί τα βράδια.

Γύρω από το θέατρο, η ζωή συνεχίζεται με τους δικούς της ρυθμούς. Από τα παραδοσιακά ψητοπωλεία όπως ο «Κόκκινος Κρίνος» μέχρι τα σύγχρονα καφέ, η περιοχή αποτελεί ένα μείγμα παλιάς Αθήνας και νέας ενέργειας. Το ΠΕΡΟΚΕ δεν είναι απλώς μια σκηνή, αλλά κομμάτι αυτής της πολυποίκιλης γειτονιάς που, παρά τις δυσκολίες, επιμένει να προσφέρει θέαμα και διέξοδο στην καθημερινότητα.

Υπάρχουν σημεία στην Αθήνα που λειτουργούν ως χρονοκάψουλες. Ο Λόφος του Ιππίου Κολωνού είναι αναμφισβήτητα ένα από αυτά. Αφήνοντας πίσω τον θόρυβο της πόλης και ανηφορίζοντας τα πέτρινα σκαλοπάτια του, η ατμόσφαιρα αλλάζει αμέσως. Περπατώντας κάτω από τη σκιά των μεγάλων πεύκων, αντιλαμβάνεσαι γιατί αυτός ο τόπος υπήρξε πηγή έμπνευσης για τον Σοφοκλή.

Το θρόισμα των φύλλων και το παιχνίδισμα του φωτός στο πλακόστρωτο δημιουργούν ένα σκηνικό ιδανικό για χαλάρωση και περισυλλογή. Δεν είναι απλώς ένας περίπατος· είναι μια ανάσα ζωής στην καρδιά του αστικού ιστού. Φτάνοντας στην κορυφή, η εικόνα των επισκεπτών από κάθε γωνιά του πλανήτη –όπως οι πολυάριθμοι Κινέζοι τουρίστες που συναντάμε συχνά– επιβεβαιώνει τη σπουδαιότητα του χώρου.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν έρχονται τυχαία. Έρχονται διαβασμένοι, αναζητώντας τα ίχνη του Οιδίποδα και τιμώντας τη μνήμη των μεγάλων αρχαιολόγων, όπως ο Κάρολος Λενορμάν, που αναπαύονται εδώ. Είναι συγκινητικό να βλέπεις τον σεβασμό με τον οποίο οι ξένοι επισκέπτες προσεγγίζουν τα μνημεία. Αυτό το «πάντρεμα» της ιστορικής γνώσης με την ανάγκη για ξεκούραση είναι που κάνει τον Λόφο Κολωνού μοναδικό.

Όσο απολαμβάνουμε αυτό το υπέροχο τοπίο, η σκέψη μας παραμένει στην ανάγκη προστασίας του. Ο Λόφος μας προσφέρει απλόχερα τη δροσιά και την ιστορία του· εμείς οφείλουμε να του προσφέρουμε τον σεβασμό που του αξίζει, διατηρώντας τον καθαρό και όμορφο για εμάς και τους μελλοντικούς επισκέπτες.

Αλήθεια, υπάρχουν μέρες που η ομορφιά δεν κρύβεται στα μεγάλα και τα εντυπωσιακά, αλλά σε μια απλή βόλτα σε ένα γνώριμο προάστιο. Χθες, ο δρόμος μας έβγαλε στην οδό Κατσιμπίρη, στον Χολαργό. Παρά το κρύο, η ηλιοφάνεια λειτουργούσε σαν το τέλειο φίλτρο, αναδεικνύοντας τις γωνιές μιας γειτονιάς που ξέρει να διατηρεί τον χαρακτήρα της.

Ο Χολαργός έχει αυτό το σπάνιο προνόμιο: να συνδυάζει την ποιότητα των υποδομών με μια ανθρώπινη αύρα. Τα σπίτια με τους περιποιημένους κήπους, τα δέντρα που “βαραίνουν” από τους καρπούς τους και η ηρεμία που εκπέμπουν οι δρόμοι του, δίνουν έναν τόνο μοναδικό, σχεδόν νοσταλγικό. Τι κρατάμε από τη διαδρομή; Τις νεραντζιές: Φορτωμένες με χρώμα, δίνουν ζωή στο γκρίζο του πεζοδρομίου.

Την αρχιτεκτονική: Κτίρια που σέβονται τον χώρο και δημιουργούν μια αίσθηση οικειότητας. Την ατμόσφαιρα: Αυτό το “κάτι” που κάνει τον Χολαργό να ξεχωρίζει ανάμεσα στα βόρεια προάστια. Στέκομαι για λίγο, παρατηρώ και φωτογραφίζω. Για μένα, αυτή είναι η ουσία της καθημερινότητας: να αιχμαλωτίζεις τη στιγμή, να μετατρέπεις έναν απλό περίπατο σε μια μικρή ιεροτελεστία ανακάλυψης.

Υπάρχουν σημεία στην Αθήνα που νομίζεις πως τα ξέρεις απ’ έξω. Το Πολυτεχνείο είναι ένα από αυτά. Έχουμε γράψει για την ιστορία του, για το βάρος του ονόματός του, για τη σημασία του. Χθες, όμως, αποφασίσαμε να αφήσουμε την ιστορία για λίγο στην άκρη και να περπατήσουμε το γύρο του τετραγώνου με μια διαφορετική, σχεδόν περιπατητική διάθεση. Εστιάσαμε το βλέμμα μας στη Στουρνάρη.

Εκεί που οι τοίχοι του ιστορικού ιδρύματος γίνονται καμβάς για τη φωνή της πόλης — άλλοτε με συνθήματα και αφίσες που δηλώνουν παρόν στα παγκόσμια γεγονότα, και άλλοτε με τα σημάδια του χρόνου πάνω στο μάρμαρο και το χρώμα. Περπατώντας, η ματιά εναλλάσσεται. Η επιβλητική αρχιτεκτονική και οι κλασικές γραμμές του Πολυτεχνείου, που στέκουν αγέρωχες παρά τη φθορά και τα γκράφιτι.

Η κίνηση της πόλης: Τα κίτρινα ταξί, οι μηχανές που ελίσσονται στο μποτιλιάρισμα της Πατησίων, οι πολυκατοικίες με τα αμέτρητα μπαλκόνια που κοιτάζουν αφ’ υψηλού τη βοή του δρόμου. Η καθημερινή ανάπαυλα.Μια στάση για καφέ στο “White Turtle”, εκεί που οι φοιτητές, οι περαστικοί και οι μόνιμοι κάτοικοι γίνονται ένα, σε μια γωνιά που μοιάζει να βγάζει τη γλώσσα στη βιασύνη της πόλης.

Γιατί συχνά η ομορφιά κρύβεται στη λεπτομέρεια που προσπεράσαμε χίλιες φορές. Στο φως που πέφτει πάνω στην πινακίδα της οδού Πατησίων, στη γεωμετρία μιας μπλε πολυκατοικίας που ξεχωρίζει στον ορίζοντα, στο ζωντανό μωσαϊκό των ανθρώπων που διασταυρώνονται στα στενά των Εξαρχείων. Δεν κάναμε ανασκαφή στο παρελθόν. Κάναμε μια βουτιά στο τώρα.

Σε μια Αθήνα που τρέχει με εξαντλητικούς ρυθμούς, ο Λόφος του Κολωνού παραμένει ένας από τους λίγους προορισμούς που προσφέρουν την πολυτέλεια της ηρεμίας. Ένας περίπατος ανάμεσα στα δέντρα και τα πέτρινα μονοπάτια του είναι το ιδανικό “αντίδοτο” για την καθημερινότητά μας. Όμως, η εικόνα που αντικρίζει ο επισκέπτης σήμερα, απέχει πολύ από το ειδυλλιακό τοπίο που θα έπρεπε να είναι. Εκεί που περιμένεις να καθίσεις σε ένα πέτρινο παγκάκι για να ξεκουραστείς και να απολαύσεις τη φύση, έρχεσαι αντιμέτωπος με μια άλλη πραγματικότητα.

Τα παγκάκια, οι τοίχοι και οι διαδρομές έχουν μετατραπεί σε καμβά για συνθήματα και άναρχα γκράφιτι. Είναι άραγε αυτή μια αυθεντική «έκφραση γνώμης»; Ή μήπως είναι απλώς μια πράξη που υποβαθμίζει τον δημόσιο χώρο και προσβάλλει την αισθητική όλων μας; Το ερώτημα που προκύπτει αυθόρμητα από κάθε πολίτη είναι ένα: Υπάρχει κάποια αρμόδια αρχή που να ενδιαφέρεται; Δεν αρκεί μόνο η ύπαρξη του πράσινου.

Χρειάζεται συντήρηση, φροντίδα και άμεση αποκατάσταση των ζημιών. Το να σβηστούν αυτές οι ασχήμιες και να καθαριστούν οι πέτρινες κατασκευές είναι το ελάχιστο που οφείλει ο δήμος και οι αρμόδιοι φορείς σε έναν χώρο με τόσο βαριά ιστορία. Ο Λόφος του Κολωνού μας ανήκει. Είναι χρέος μας να τον σεβόμαστε, αλλά είναι και χρέος της πολιτείας να τον προστατεύει από την υποβάθμιση.

Στην κορυφή του κατάφυτου λόφου του Κολωνού, εκεί που ο Σοφοκλής τοποθέτησε το τέλος του Οιδίποδα και την ιερή κατοικία των Ευμενίδων, υψώνονται σήμερα μερικά από τα πιο ατμοσφαιρικά μνημεία της Αθήνας. Αν ανηφορίσετε πίσω από το θερινό δημοτικό θέατρο, απέναντι από το σημείο που κάποτε έσφυζε από ζωή το θρυλικό καφέ του Καπράλου, θα βρεθείτε μπροστά σε μια περιφραγμένη γωνιά γεμάτη μνήμη και μάρμαρο.

Τα μνημεία που βλέπουμε σήμερα είναι αφιερωμένα σε δύο κορυφαίους μελετητές του ελληνικού πολιτισμού, οι οποίοι ζήτησαν να ταφούν ή να τιμηθούν σε αυτόν τον ιερό λόφο, λόγω της αγάπης τους για την αρχαιότητα: Charles Lenormant (Σαρλ Λενορμάν): Ο Γάλλος αρχαιολόγος και φιλέλληνας πέθανε στην Αθήνα το 1859. Η επιθυμία του ήταν να αναπαυθεί στον Κολωνό. Η μαρμάρινη επιτύμβια στήλη (σε σχήμα αρχαίου λουτροφόρου αγγείου) που βλέπουμε, φιλοτεχνήθηκε προς τιμήν του. Μάλιστα, η καρδιά του τάφηκε στην κορυφή του λόφου, μέσα σε μια μαρμάρινη λήκυθο.

Karl Ottfried Müller (Καρλ Ότφριντ Μίλερ): Δίπλα βρίσκεται η στήλη του μεγάλου Γερμανού αρχαιολόγου, ο οποίος πέθανε επίσης στην Αθήνα το 1840. Ο Μίλερ ήταν από τους πρώτους που ταύτισαν τον λόφο αυτό με τον αρχαίο δήμο του Ιππίου Κολωνού. Η μαρμάρινη πλάκα πάνω στον βράχο είναι μια πιο σύγχρονη προσθήκη-αφιέρωμα στον “οικοδεσπότη” του λόφου, τον Σοφοκλή. Αναγράφει το όνομά του, την ιδιότητά του ως “Κολωνιάτης” και παραθέτει τους τίτλους των κορυφαίων έργων του, όπως ο Οιδίπους Τύραννος και ο Οιδίπους επί Κολωνώ.

Υπάρχουν σημεία στην Αθήνα που μοιάζουν να έχουν «παγώσει» στον χρόνο, κουβαλώντας τις σκιές μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί. Η Πλατεία Λαυρίου, ένα βήμα από τη βουή της Ομόνοιας και την κίνηση της Κάνιγγος, είναι ακριβώς ένα τέτοιο σημείο. Κάποτε, η πλατεία αυτή έσφυζε από ζωή με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Ήταν το «άτυπο γραφείο» των μαστόρων.

Εκεί, από νωρίς το πρωί, έβρισκες τον μπογιατζή, τον υδραυλικό ή τον τεχνίτη για τις δουλειές του σπιτιού. Μια πιάτσα με δικούς της κώδικες και μια αίγλη λαϊκή, αυθεντική. Σήμερα, αυτή η δραστηριότητα αποτελεί μακρινή ανάμνηση. Οι πρόσφατες εικόνες της πλατείας αποτυπώνουν την ερημιά μιας μεταβατικής εποχής, εκεί που ο χειμώνας συναντά την άνοιξη. Παρά την εγκατάλειψη, το σιντριβάνι παραμένει σε λειτουργία, μια μικρή όαση δροσιάς ανάμεσα στα γκρίζα κτίρια και τα γκράφιτι.

Οι αφετηρίες των λεωφορείων και οι περαστικοί με τις τσάντες στα χέρια θυμίζουν ότι η πλατεία παραμένει ένας συγκοινωνιακός κόμβος, ακόμα κι αν έχει χάσει τον κοινωνικό της χαρακτήρα. Με το Αστυνομικό Τμήμα της Ομόνοιας στην οδό Βερανζέρου να βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής και τα παλιά εμπορικά καταστήματα να προσπαθούν να επιβιώσουν, η Πλατεία Λαυρίου παραμένει μια περιοχή αντιθέσεων.